Wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 13 marca 2023 r., I Ca 84/23

wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 13 marca 2023 r., I Ca 84/23

Tekst

1 Sygn. akt I Ca 84/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 13 marca 2023 roku

3 Sąd Okręgowy w Sieradzu I Wydział Cywilny

4 w następującym składzie:

5 Przewodniczący: Sędzia Barbara Bojakowska

6 po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2023 roku w Sieradzu

7 na posiedzeniu niejawnym

8 sprawy z powództwa D. M.

9 przeciwko Skarbowi Państwa – (...) Zarządowi (...) w B.

10 o ochronę naturalnego środowiska człowieka

11 na skutek apelacji pozwanego

12 od wyroku Sądu Rejonowego w Łasku

13 z dnia 28 grudnia 2022 roku, sygn. akt I C 413/18

14 I. oddala apelację:

15 II. zasądza od pozwanego Skarbu Państwa – (...) Zarządu (...)

16 w B. na rzecz powoda D. M. 2700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu apelacyjnym.

17 Sygn. akt I Ca 84/23

Uzasadnienie

18 Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy w Łasku w sprawie z powództwa D. M. przeciwko Skarbowi Państwa – (...) Zarządowi (...)

19 w B. o ochronę naturalnego środowiska człowieka, zasądził od pozwanego na rzecz powoda 65000 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 20 września 2017 roku

20 do dnia zapłaty (pkt 1), zasądził od pozwanego na rzecz powoda 4167 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2) i nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa

21 - Sądu Rejonowego w Łasku 2358,11 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania związanych

22 z wynagrodzeniem biegłego wydatkowanych tymczasowo z funduszu Skarbu Państwa (pkt 3).

23 Powyższe orzeczenie zapadło w oparciu o następujące ustalenia i wnioski, których istotne elementy przedstawiają się następująco:

24 Powód jest właścicielem nieruchomości położonej w miejscowości G.

25 gmina Ł., składającej się z działek nr (...) o łącznej powierzchni 0,51 ha

26 (Kw. nr (...)).

27 W zakresie zagospodarowania przestrzennego dla tej nieruchomości regulację szczególną stanowi uchwała nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia

28 25 października 2016 r. w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego Ł.. Jest to kolejny akt o podobnym charakterze. Poprzednim była uchwała nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia 9 lutego 2010 r., uchylona przez obecnie wprowadzoną w życie. Obszar ustanowiony na podstawie poprzedniej uchwały nie obejmował jednak przedmiotowej nieruchomości.

29 Określony w obowiązującej uchwale nr (...) obszar ograniczonego użytkowania został podzielony na 2 podobszary oznaczone symbolami A i B: podobszar A, którego granicę wewnętrzną wyznacza granica terenu lotniska, zewnętrzną natomiast wyznaczają izolinie równoważnego poziomu dźwięku L A. (...) = 60 dB oraz L A. (...) = 50 Db. Działki nr (...) znajdują się w podobszarze A.

30 Uchwała nr (...) przewiduje ograniczenia zarówno w zakresie przeznaczenia terenu, jak też sposobu korzystania, a także wymagań technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Zakres tych regulacji zawarty został w § 8 - 10 uchwały.

31 Utrata wartości rynkowej nieruchomości powoda w wyniku wejścia w życie uchwały Sejmiku Wojewódzkiego Nr (...) z dnia 25 października 2016 roku w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania lotniska wojskowego Ł. wynosi 65000 zł

32 Stan faktyczny sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów, nie budzących wątpliwości co do swojej autentyczności, a także na podstawie tych twierdzeń stron, które

33 nie zostały zakwestionowane w toku postępowania przez strony (art. 230 k.p.c.). Ustalenia

34 w zakresie obniżenia wartości nieruchomości poczyniono na podstawie opinii biegłego

35 ds. szacowania (...).

36 Sąd uznał powództwo za zasadne w oparciu o art. 129 ust 2 ustawy

37 z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska.

38 Sąd wskazał na 129 ust. 2 p.o.ś. i art. 361 § 2 k.c. i stwierdził, że obniżenie wartości nieruchomości stanowi przy tym wymierną stratę, niezależnie od tego czy właściciel ją zbył, czy też nie zamierza podjąć w tym kierunku żadnych działań, nieruchomość jest bowiem dobrem o charakterze inwestycyjnym. Ponadto właściciel może żądać odszkodowania za poniesioną szkodę (w tym zmniejszenie wartości nieruchomości) w związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości, przy czym ograniczeniem tym jest także ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania.

39 Ubytek wartości rynkowej nieruchomości powoda w wyniku wejścia w życie uchwały Sejmiku Wojewódzkiego Nr (...) z dnia 25 października 2016 roku w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania lotniska wojskowego Ł. został potwierdzony opinią biegłego z zakresu szacowania (...)

40 i wyniósł 65000 zł.

41 Biorąc pod uwagę opinie biegłego sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda

42 65000 zł. Kwota ta w ocenie sądu jest adekwatna do naprawienia szkody, albowiem wyrównuje ubytek majątkowy powoda i nie prowadzi do jego wzbogacenia.

43 O odsetkach sąd rozstrzygnął na podstawie art. 481 § 1 k.c. zgodnie, z którym wierzyciel może żądać odsetek jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego. Dłużnik popada w opóźnienie, jeżeli nie spełnia świadczenia pieniężnego

44 w terminie, a jeżeli termin nie jest oznaczony, gdy nie spełnia świadczenia niezwłocznie

45 po wezwaniu przez wierzyciela (art. 476 k.c.). Stąd też – zgodnie z żądaniem pozwu - uwzględniając powództwo w powyższym zakresie zasądził od pozwanego na rzecz powoda opisaną wyżej kwotę z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 20 września 2017 r. do dnia zapłaty.

46 W zakresie ustalania początkowej daty biegu odsetek ustawowych regułą jest,

47 że dłużnik /odpowiedzialny za wyrównanie szkody/ pozostaje w opóźnieniu z zapłatą świadczenia bezterminowego, jakim jest odszkodowanie za wyrządzoną szkodę, na zasadach ogólnych, tj. od wezwania go przez poszkodowanego do spełnienia tego świadczenia

48 (art. 455 k.c.). Od tego momentu wierzyciel ma zatem prawo żądać odsetek ustawowych

49 za opóźnienie na podstawie art. 481 k.c. Dotyczy to także odszkodowań dochodzonych

50 w oparciu o przepisy art. 129 ust. 2 oraz art. 136 ust. 3 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Wezwanie do zapłaty kwoty 250 000 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania zostało skutecznie doręczone pozwanemu. 20 września 2017 r. pozwany wydał decyzję odmawiającą uznania zgłoszonych roszczeń.

51 O kosztach procesu sąd orzekł zgodnie z art. 98 k.p.c. oraz obciążył pozwanego kosztami sądowymi w zakresie wydatków na pokrycie kosztów wynagrodzenia biegłych.

52 Apelację od wyroku wniósł pozwany, który zaskarżył orzeczenie w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj.:

53 1/ art. 129 ust. 2 ustawy - prawo ochrony środowiska poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że odpowiedzialność odszkodowawcza przewidziana w tym przepisie obejmuje spadek wartości nieruchomości spowodowany emisją hałasu związanego z eksploatacją lotniska wojskowego w Ł., a także spadek wartości spowodowany zawężeniem prawa własności powstałym wskutek wejścia w życie Uchwały

54 nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia 25 października 2016 roku

55 w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego Ł., podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanej regulacji prowadzi do wniosku,

56 że odszkodowanie na podstawie art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska należne jest jedynie w przypadku udowodnienia przez stronę powodową, że postanowienia aktu ustanawiającego obszar ograniczonego użytkowania określają nakazy, zakazy, które w sposób bezpośredni wpływają na nieruchomości strony powodowej, wywołując szkodę w postaci spadku wartości nieruchomości, natomiast samo „zawężenie granic własności", czy też „stygmatyzacja nieruchomości" nie stanowią podstawy

57 do dochodzenia odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości

58 w związku z utworzeniem obszaru ograniczonego użytkowania;

59 2/ art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 455 k.c. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą

60 na nieprawidłowym przyjęciu, że odsetki ustawowe za opóźnienie należy się stronie powodowej od dnia skutecznego doręczenia do pozwanego nieskonkretyzowanego i ogólnego wezwania do zapłaty, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanej regulacji prowadzi

61 do wniosku, że odsetki ustawowe za opóźnienie winny być ustalone co najwyżej od dnia skutecznego doręczenia do pozwanego opinii biegłych sądowych konkretyzujących wysokość ewentualnego odszkodowania.

62 W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od strony powodowej na rzecz pozwanego kosztów postępowania za I instancję oraz kosztów postępowania apelacyjnego,

63 w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.

64 W odpowiedzi na apelację powód wniósł o oddalenie apelacji w całości

65 i zasądzenie od pozwanego na rzecz strony powodowej kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w II instancji według norm przepisanych.

66 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

67 Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

68 Kontrola instancyjna nie wykazała uchybień przepisom prawa. Dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne dotyczące okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy znajdują odzwierciedlenie w przytoczonych na ich poparcie dowodach, a ich prawna ocena

69 w kontekście weryfikacji żądania strony powodowej i zarzutów pozwanego opartych

70 na logicznym rozumowaniu i zasadach doświadczenia życiowego zasługuje na jednoznaczną aprobatę. Stąd ustalenia te oraz wyprowadzone na ich podstawie wnioski prawne Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne.

71 Pozwany jako argument na poparcie swojego twierdzenia powoływał się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2022 r. o sygn. akt III CZP 80/22 i z dnia 29 kwietnia 2022 r. o sygn. akt III CZP 81/22, zgodnie z którymi „wprowadzenie obszaru ograniczonego użytkowania z uwagi na niemożność zachowania standardów ochrony środowiska przed hałasem w związku z funkcjonowaniem lotniska (art. 135 ust. 1 p.o.ś.) nie stanowi samodzielnej podstawy roszczenia odszkodowawczego z tytułu obniżenia wartości nieruchomości, określonego w art. 129 ust. 2 tej ustawy”, oraz: „za ograniczające sposób korzystania z nieruchomości w rozumieniu art. 129 ust. 2 ustawy mogą być uznane wyłącznie postanowienia aktu ustanawiającego obszar ograniczonego użytkowania określające nakazy, zakazy i zalecenia skierowane do właścicieli nieruchomości (art. 135 ust. 3a powyższej ustawy)” (tak: uchwała SN z 7.04.2022 r., III CZP 80/22, LEX nr 3330209 oraz uchwała

72 SN z 29.04.2022 r., III CZP 81/22, LEX nr 3340113).

73 Odnosząc się do treści uchwał oraz ich uzasadnień nie można jednak podzielić poglądów strony skarżącej i wyciągniętych przez tą stronę procesową wniosków.

74 Dla porządku trzeba wskazać, że zgodnie z art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska w związku z ograniczeniem sposobu korzystania

75 z nieruchomości jej właściciel może żądać odszkodowania za poniesioną szkodę; szkoda obejmuje również zmniejszenie wartości nieruchomości. W niniejszej sprawie bezsprzecznym było, że strona powodowa na skutek wprowadzenia obszaru ograniczonego użytkowania ( (...)) doznała uszczuplenia swojego prawa własności nieruchomości położonej w podobszarze B. Ograniczenia te są wymienione w Uchwale nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia 25 października 2016 roku w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego Ł., gdzie wprowadzono zakazy

76 oraz wymagania techniczne budynków cele zapewnienia właściwego klimatu akustycznego

77 w pomieszczeniach wymagających ochrony akustycznej.

78 Ponadto, na skutek wprowadzenia uchwały doszło do ograniczenia prawa własności, których właściciele nieruchomości położonych w tym obszarze nie doświadczyliby, gdyby nie wprowadzenie obszaru ograniczonego użytkowania i dlatego samo zmniejszenie wartości nieruchomości położonych w tym obszarze nie wynika z faktu położenia nieruchomości

79 w podobszarze, lecz jest konkretnym efektem ograniczeń, jakie wiążą się z takim zakwalifikowaniem nieruchomości. Wobec czego nie można mówić, że wprowadzenie obszaru ograniczonego użytkowania stanowi „samodzielną podstawę roszczenia”.

80 Wypada zatem zauważyć, że podstawę roszczenia strony powodowej stanowią konkretne konsekwencje (w przypadku zmniejszenia wartości nieruchomości - konsekwencje rynkowe) wynikające z kolei z wprowadzenia ograniczeń korzystania z nieruchomości.

81 Obniżenie wartości nieruchomości nie nastąpiło z uwagi na wprowadzenie obszaru ograniczonego użytkowania, lecz jest konsekwencją reakcji rynku obrotu nieruchomości

82 na zaistniały stan faktyczny.

83 Trzeba zatem stwierdzić, że zmniejszenie wartości nieruchomości jest następstwem ograniczeń przewidzianych bezpośrednio w treści ww. uchwały Sejmiku Województwa (...). Wskutek jej wejścia w życie doszło do zawężenia granic własności (art. 140 k.c. w zw. z art. 144 k.c.) i tym samym ścieśnienia wyłącznego władztwa właścicieli względem nieruchomości położonej na obszarze ograniczonego użytkowania. O ile właściciel przed wejściem w życie przedmiotowej uchwały mógł żądać zaniechania immisji (hałasu) przekraczającej standard ochrony środowiska, o tyle w wyniku ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania możliwości takiej został pozbawiony. Szkoda po stronie powodowej podlega w tym przypadku naprawieniu na podstawie art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska, a samo obniżenie wartości nieruchomości wynika z faktu, że właściciel będzie musiał znosić dopuszczalne na tym obszarze immisje. Skutkiem wejścia w życie ww. uchwały jest nie tylko konieczność poddania się przewidzianym w niej wprost ograniczeniom – niekiedy mogą być one dla właścicieli nieistotne – ale także konieczność znoszenia immisji przekraczających standard środowiska, w którym – w braku uchwały – właściciel mógłby się przeciwstawić jako działaniom bezprawnym w świetle art. 174 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska.

84 Odnosząc się natomiast do kwestii wysokości należnego stronie powodowej odszkodowania, to trzeba zauważyć, że jest ona suma mającą zrekompensować właścicielom nieruchomości powstałe ograniczenia. Wysokość odszkodowania odpowiada konkretnej utracie wartości nieruchomości, która to utrata jest okolicznością faktyczną (faktem rynkowym), nie zaś jedynie wnioskiem prawnym, wywiedzionym z określonej wykładni przepisów prawa materialnego.

85 Powyższe oznacza zdaniem Sądu Okręgowego, że strona powodowa

86 w sprawie doznała szkody odpowiadającej spadkowi wartości nieruchomości. Zgodnie

87 zaś z art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska szkoda obejmuje również zmniejszenie wartości nieruchomości. Trafności tych wywodów

88 nie zmienia formułowane przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwał III CZP 80/22

89 i III CZP 81/22 teza, że szkoda powstała na skutek wprowadzenia obszaru ograniczonego użytkowania jest „szkodą legalną”, która nie podlega pełnej kompensacji w myśl art. 77 ust. 1 Konstytucji RP. W przeciwnym razie zakres zastosowania ww. przepisu ustawy Prawo ochrony środowiska utraciłby swój odszkodowawczy charakter, czemu sprzeciwia się literalne brzmienie przedstawionych przepisów.

90 W tych warunkach trzeba dojść do wniosku, że uregulowanie art. 129 ust. 2 ustawy

91 z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony obejmuje szkodę, którą można ocenić

92 już w momencie opublikowania aktu normatywnego zawierającego ograniczenia

93 lub w określonym czasie od daty jego wejścia w życie. Szkodę należy ustalać respektując zasadę pełnej odpowiedzialności odszkodowawczej, dokonując zindywidualizowanej oceny okoliczności sprawy (art. 361 § 2 k.c. w zw. z art. 322 p.o.ś.) (patrz: postanowienie

94 SN z 9.12.2021 r., II CSK 326/21, LEX nr 3273730).

95 Mając zatem na względzie stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwałach

96 o sygn. akt III CZP 80/22 i III CZP 81/22, gdzie postulowano, że wprowadzenie

97 obszaru ograniczonego użytkowania nie stanowi samodzielnej podstawy roszczenia odszkodowawczego z tytułu obniżenia wartości nieruchomości, jest co do zasady trafne,

98 gdyż aby można mówić o kwestii odszkodowania, to przecież musi zaistnieć szkoda,

99 z którą mamy do czynienia po stronie powodowej ze względu na utratę wartości nieruchomości. Tak powstała szkoda wykazana została w opinii biegłego ds. szacowania wartości nieruchomości. Strona powodowa dowiodła zatem, że na skutek wprowadzenia obszaru ograniczonego użytkowania wartość nieruchomości realnie spadła, co prowadzi

100 do wniosku, że doznał szkody o jakiej mowa w art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska.

101 Mając natomiast na uwadze same uzasadnienie uchwał o sygn.. akt III CZP 80/22

102 i III CZP 81/22, trzeba zauważyć, że Sąd Najwyższy dokonał w nich również analizy dotychczasowego swojego orzecznictwa (w tym wydanych orzeczeń w składzie zbliżonym

103 do tego, który podjął przedmiotową uchwałę), gdzie przychylił się do tzw. „węższego” rozumienia ograniczeń w sposobie korzystania z nieruchomości. Tak ukształtowane orzeczenie nie jest jednak konsekwencją jakiejkolwiek zmiany legislacyjnej ani też dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny kontroli konstytucyjności Prawa ochrony środowiska,

104 ani aktów powiązanych.

105 W tych warunkach, zdaniem Sądu Okręgowego, za trafnością i prawidłowością rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego stoją ponadto również względy natury sprawiedliwościowej.

106 Wskazać bowiem należy, że przez lata w orzecznictwie sądów powszechnych i Sądu Najwyższego – np. postanowienie SN z 9.12.2021 r., II CSK 326/21 - dominował ugruntowany pogląd o dopuszczalności zasądzania odszkodowania w tożsamych sprawach

107 w oparciu o przesłanki, na jakich swoje orzeczenie oparł Sąd Rejonowy, całkowita zmiana linii orzeczniczej (bez zmiany brzmienia przepisów ustawy) a jedynie w oparciu o jedną

108 z interpretacji uchwał Sądu Najwyższego niemających charakteru zasady prawnej – w ocenie Sądu Okręgowego byłaby niesprawiedliwa i godziłaby w zasadę równości obywateli korzystających z prawa do sądu.

109 Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem, że naruszono w sprawie przepis prawa materialnego art. 129 ust. 2 ustawy - prawo ochrony środowiska w sposób opisany w apelacji.

110 Sformułowane w apelacji zarzuty naruszenia art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 455 k.c.

111 nie mogły również odnieść zamierzonego skutku.

112 Odnosząc się do skarżonej kwestii wskazać trzeba, iż dłużnik odpowiedzialny

113 za wyrównanie szkody pozostaje w opóźnieniu z zapłatą świadczenia bezterminowego jakim jest odszkodowanie za wyrządzoną szkodę na zasadach ogólnych, tj. od dnia wezwania

114 go przez poszkodowanego do spełnienia świadczenia (art. 455 k.c.). Od tego momentu wierzyciel ma zatem prawo żądać odsetek ustawowych za opóźnienie na podstawie

115 art. 481 k.c. Dotyczy to także odszkodowań dochodzonych w oparciu o przepis

116 art. 129 ust. 2 ustawy prawo ochrony środowiska.

117 Wskazać należy, iż obowiązany do wypłaty odszkodowania może pozostawać

118 w tak rozumianym opóźnieniu obowiązku wyrównania szkody, której wysokość jest znana

119 w dacie wezwania, choćby została ona ustalona dopiero w okresie późniejszym,

120 w tym w wyniku postępowania sądowego. Dłużnik popada w opóźnienie, jeśli nie spełnia świadczenia pieniężnego w terminie, w którym stało się ono wymagalne, także wtedy,

121 gdy kwestionuje istnienie lub wysokość świadczenia.

122 W niniejszej sprawie pozwany został wezwany do zapłaty odszkodowania pismem

123 (k. 66), w którym to powód wezwał pozwanego do zapłaty na jego rzecz w terminie

124 7 dni od doręczenia wezwania kwoty 250000 zł tytułem odszkodowania w związku

125 z obniżeniem wartości nieruchomości działki nr (...). Pozwany natomiast w piśmie

126 z 20 września 2017 roku odmówił uznania zgłoszonych roszczeń.

127 W tych warunkach stwierdzić należy, że pozwany pozostawał bez wątpienia

128 w opóźnieniu od dnia, w którym pozwany odmówił wypłaty świadczenia.

129 Stwierdzić bowiem trzeba, iż pozwany co najmniej od daty doręczenia mu wezwania do zapłaty miał możliwość dokonać we własnym zakresie oszacowania odszkodowania

130 i jego wypłaty, a nie czekać biernie na rozstrzygnięcie sądu. Zaniechanie tego obowiązku doprowadziło do konieczności wykonania stosownej kalkulacji przy pomocy biegłego sądowego. Skarżący nie przedstawił analizy na ile zaskarżone rozstrzygnięcie oparto

131 na wyliczeniu odszkodowania z niekorzyścią dla niego, tj. na ile odszkodowanie byłoby odmienne kwotowo, gdyby zostało wyliczone według cen z innej daty. Przyznanie odsetek ustawowych za okres wskazany w wyroku stanowi rekompensatę za korzystanie przez pozwanego z kapitału. Jeżeli zobowiązany nie płaci odszkodowania w terminie ustalonym zgodnie z art. 455 k.c. uprawniony nie ma możliwości czerpania korzyści z odszkodowania, jakie mu się należy już w tym terminie. Odsetki ustawowe mają przede wszystkim zapewnić swego rodzaju zryczałtowane wynagrodzenie dla wierzyciela za korzystanie ze środków pieniężnych jemu należnych przez dłużnika.

132 Powyższe nie jest sprzeczne z funkcją odsetek z art. 481 § 1 k.c. i nie przysparza powodowi korzyści finansowych, nieuzasadnionych zakresem zobowiązania pozwanego, określonym w przepisie art. 129 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska.

133 Wbrew stanowisku apelacji, całkowicie nieuprawnionym jest wiązanie początkowej daty biegu odsetek od zasądzonego na rzecz strony powodowej z datą doręczenia pozwanemu odpisu opinii biegłego sądowego. Wyrok w niniejszej sprawie nie ma charakteru konstytutywnego. Źródłem szkody dla powoda było wprowadzenie obszaru ograniczonego użytkowania, co ograniczyło go w sposobie korzystania z nieruchomości.

134 Reasumując poczynione rozważania trzeba zatem dojść do wniosku, że Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie ustalił prawidłowo okoliczności związane z odpowiedzialnością odszkodowawczą strony pozwanej, zasądzając przy tym stronie powodowej odpowiednie odszkodowanie związane z utratą wartości nieruchomości na skutek wprowadzenia strefy ograniczonego użytkowania związanej z utworzeniem lotniska wojskowego w Ł..

135 Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c., oddalił apelację strony pozwanej jako całkowicie bezzasadną, o czym orzeczono jak w punkcie

136 I wyroku.

137 O kosztach postępowania apelacyjnego, należnych od pozwanego na rzecz strony powodowej Sąd Okręgowy orzekł w punkcie II wyroku, na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c.

138 w zw. z art. 99 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c., tj. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, który pozwany przegrał w instancji odwoławczej w całości.

139 Wysokość kosztów profesjonalnego zastępstwa prawnego po stronie powodowej

140 w wysokości 2700 zł Sąd Odwoławczy ustalił w oparciu o § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).