Wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 11 maja 2022 r., II Ka 289/21

wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 11 maja 2022 r., II Ka 289/21

Tekst

1 s ygn. akt II Ka 289/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 dnia 11 maja 2022 r.

3 Sąd Okręgowy w Sieradzu – II Wydział Karny, w składzie:

4 Przewodniczący

5 -

6 sędzia Jacek Klęk

7 Protokolant

8 -

9 st. sekr. sąd. Zdzisława Dróżdż

10 przy udziale prokuratora Ewy Bartkiewicz-Kęsiak, po rozpoznaniu w dniu 11 V 2022 r. sprawy P. H. (1), oskarżonego o czyn z art. 226 § 1 k.k., na skutek apelacji obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Sieradzu z 04 października 2021 r. w sprawie II K 340/20,

11 1. Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

12 2. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. Wojciecha Hillebranda 619,92 (sześćset dziewiętnaście i 92/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

13 3. Zasądza od P. H. (1) na rzecz Skarbu Państwa:

14 a) 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem opłaty oraz

15 b) 639,92 (sześćset trzydzieści dwa i 92/100) złotych tytułem zwrotu wydatków.

Uzasadnienie

16 Formularz UK 2

17 Sygnatura akt

18 II Ka 289/21

19 Podać liczbę załączników:

20 0

21 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

22 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

23 Wyrok Sądu Rejonowego w Sieradzu z dnia 04 października 2021 r. w sprawie II K 340/20

24 1.2. Podmiot wnoszący apelację

25 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

26 ☐ oskarżyciel posiłkowy

27 ☐ oskarżyciel prywatny

28 ☒ obrońca

29 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

30 ☐ inny

31 1.3. Granice zaskarżenia

32 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

33 ☒ na korzyść

34 ☐ na niekorzyść

35 ☒ w całości

36 ☐ w części

37 ☒

38 co do winy

39 ☐

40 co do kary

41 ☐

42 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

43 1.1.2. Podniesione zarzuty

44 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

45 ☐

46 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

47 ☐

48 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

49 ☒

50 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

51 ☒

52 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

53 ☐

54 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

55 ☐

56 art. 439 k.p.k.

57 ☐

58 brak zarzutów

59 1.4. Wnioski

60 ☒

61 uchylenie

62 ☒

63 zmiana

64 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

65 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

66 1.5. Ustalenie faktów

67 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

68 Lp.

69 Oskarżony

70 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

71 Dowód

72 Numer karty

73 2.1.1.1.

74 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

75 Lp.

76 Oskarżony

77 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

78 Dowód

79 Numer karty

80 2.1.2.1.

81 1.6. Ocena dowodów

82 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

83 Lp. faktu z pkt 2.1.1

84 Dowód

85 Zwięźle o powodach uznania dowodu

86 Nie prowadzono postępowania dowodowego

87 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

88 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

89 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

90 Dowód

91 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

92 Nie prowadzono postępowania dowodowego

93 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

94 Lp.

95 Zarzut

96 3.1.

97 Obraza przepisów postępowania mająca istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.:

98 1) art. 4 i 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę:

99 ‐

100 wyjaśnień oskarżonego P. H. (1) któremu Sąd I instancji odmówił wiarygodności wskazując, że jest to tylko jego linia obrony, w przypadku gdy są one spójne, wyczerpujące, logiczne i potwierdzone z zeznaniami świadka B. Z. oraz fakt, że P. H. (1) nie zaprzecza, że stosuje wulgaryzmy w formie przerywników, a nie żeby kogoś znieważyć,

101 ‐

102 uznanie za w pełni wiarygodne zeznań świadków W. K. (1), P. D. (1), Ł. W. oraz M. F. (1), które są sprzeczne ze sobą, nieprecyzyjne,

103 ‐

104 odmowę wiarygodności zeznań świadka B. Z. wskazując, że są one zbyt ogólnikowe, ale potwierdzające, że oskarżony nie ubliżał pokrzywdzonym, jak również, że stosuje on wulgaryzmy w formie przerywników w wypowiedzi,

105 ‐

106 odmowę wiarygodności zeznań świadków W. R. i K.

107 S., którzy wskazali, że nie słyszeli żadnych wulgaryzmów,

108 co mogło mieć wpływ na treść wyroku poprzez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mających istotny wpływ na jego treść co do sprawstwa oskarżonego P. H. (1) za zarzucany mu czyn.

109 ☐ zasadny

110 ☐ częściowo zasadny

111 ☒ niezasadny

112 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

113 Skarżący w pierwszej kolejności wskazuje na wadliwe zakwestionowanie przez Sąd Rejonowy wiarygodności wyjaśnień oskarżonego poprzestając na postawieniu tezy, że te są spójne, wyczerpujące, logiczne i potwierdzone z zeznaniami świadka B. Z..

114 Przyczyny dla których Sąd uznał dowód ten za niewiarygodny zostały tymczasem jasno wskazane w sekcji 2.2. uzasadnienia zaskarżonego wyroku, przy czym skarżący przemilcza argumentację z tirét drugiego, trzeciego i czwartego. Poprzestaje wyłącznie na przytoczeniu bezpodstawności argumentowania niewiarygodności wyjaśnień oskarżonego tym, że są one sprzeczne z, wadliwie uznanymi za wiarygodne, zeznaniami W. K. (1), P. D. (1), Ł. W. oraz M. F. (1).

115 Warto w tym miejscu przypomnieć, że zarzut wadliwego uznania za wiarygodne dowodów osobowych wymaga wskazania, dlaczego zdaniem skarżącego, taka ocena wykracza poza ramy oceny swobodnej. Konieczne jest przy tym odwołanie się choćby do tez wypowiedzi - twierdzeń osobowych źródeł dowodowych, a tego w apelacji próżno szukać. Skarżący w uzasadnieniu apelacji, kontestując ocenę sądu, poprzestaje na sformułowaniu tezy uchybienia „wewnętrznej sprzeczności w zeznaniach pokrzywdzonych złożonych w toku postępowania przygotowawczego a sądowego, a nadto niespójne z zeznaniami pozostałych świadków”, której nie przybliża. Podniesienie zarzutu wewnętrznej sprzeczności zeznań świadka wymaga wykazania; tj. wskazania jakie relewantne fakty świadek podał, a jakie pominął w poszczególnych depozycjach. Warto przy tym pamiętać, że zarzut obrazy art. 7 k.p.k. wymaga nie tylko wykazania, że zaistniał (czego nie można utożsamiać z tezą uchybienia) ale i uprawdopodobnienia, że owa wadliwa ocena dowodu mogła mieć wpływ na treść wyroku.

116 Jedyne konkrety jakie wynikają z apelacji w kontekście opisywanego zarzutu to twierdzenie jakoby zeznania pokrzywdzonych (bez bliższego określenia) nie zasługiwały na wiarę, gdyż nie potrafili oni, zeznając w dochodzeniu, jasno wykazać jakie słowa obelżywe mogły wówczas paść z ust oskarżonego („… każdy z nich w tym zakresie zeznawał odmiennie”). Skarżący postawił tezę jakoby pokrzywdzony M. F. (2) wskazał, że oskarżony wypowiadał wulgaryzmy, które nie były kierowane do nikogo personalnie nie ma odzwierciedlenia w materiale dowodowym. Po pierwsze świadek ten zeznając zacytował wypowiedź oskarżonego: „gdzie macie maski chuje, spierdalajcie…” i „ty psie jebany”. Opisał także reakcję oskarżonego na jego uwagę, by nie zwracał się do pokrzywdzonych per Ty”. Dodać przy tym trzeba, że wspomniane zeznania co do przedmiotowych faktów korelują z twierdzeniami pozostałych pokrzywdzonych. To, że świadek W. K. (1) w dochodzeniu poprzestał na przytoczeniu wypowiedzi adresowanej bezpośrednio do niego nie znaczy, że wcześniej oskarżony nie użył wobec wszystkich pokrzywdzonych słów „wy chuje”. Opisał przy tym całą sytuację, wskazując na używanie wobec wszystkich policjantów wykonujących czynność określeń obelżywych a przy tym wyraźnie zastrzegł: „Wobec mnie użył słów cyt. Ty kurwo, psie nie zbliżaj się do mnie”. Podkreślenia wymaga i to, że z przedmiotowego twierdzenia nie można wywodzić, że takich słów nie używał wobec innych policjantów – pokrzywdzonych realizujących czynność, którzy to opisali. Trzeba też odnotować zeznania Ł. W. z których wynika (k. 29-30), że oskarżony w chwili wykonywania wobec niego czynności sprawdzenia zwrócić się do pokrzywdzonych: „gdzie macie maski wy chuje, spierdalajcie nigdzie nie jadę”.

117 Co tyczy się zarzutu wadliwej oceny zeznań świadków W. R. i K. S. wystarczy wskazać, że obaj zgodnie stwierdzili, że nie słyszeli jakoby wypowiadane były przez oskarżonego wulgaryzmy, podczas gdy sam oskarżony wyjaśnił, że takowe artykułował, tyle że w znaczeniu interpunkcyjnym. Zważywszy treść zeznań świadka B. Z. (k. 239-v) nie sposób uznać, by zeznania te miały jakiekolwiek znaczenie. Świadek nie sprecyzował czasu „awantury”, a z jego wypowiedzi wynika, że nie widział oskarżonego. Co do treści wypowiedzi jakie padały podczas opisywanej awantury stwierdził: „Ciężko mi powiedzieć jakie słowa padały, ale wiem jak policja funkcjonuje, gdyby oni się normalnie odzywali, top on też by się normalnie odzywał.” Z zeznani tych wynika więc nie tylko ogólnikowość ale i rewanżyzm wobec policji i policjantów. Warto przy tym wskazać, że składając wniosek o przesłuchanie ww. świadka oskarżony wskazał (k. 184v) na okoliczności, których świadek nie potwierdził.

118 Wniosek

119 Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego lub uchylenia wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

120 ☐ zasadny

121 ☐ częściowo zasadny

122 ☒ niezasadny

123 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

124 Niezasadność wniosku wynika wprost z bezpodstawności zarzutu.

125 3.2.

126 Obraza przepisów postępowania mająca istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.:

127 2) art. 6 k.p.k. w zw. z art. 170 § la k.p.k poprzez oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków M. D. oraz D. W., którzy słyszeli niniejsze zajście i mogli jako osoby bezstronne wypowiedzieć się co do okoliczności zdarzenia wobec tego niniejszy dowód miał istotne znaczenia co do ustalenia czy czyn zabroniony został popełniony, a oskarżony nie mógł ich podać w czasie otrzymania aktu oskarżenia, gdyż wówczas nie znał ich danych personalnych;

128 ☐ zasadny

129 ☐ częściowo zasadny

130 ☒ niezasadny

131 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

132 Sąd Okręgowy za oczywiście chybiony uznaje zarzut sprecyzowany w pkt. 2. a dotyczący obrazy art. 170 § 1a k.p.k. Oskarżony złożył wnioski o przeprowadzenie dowodów z zeznań D. W. i M. D. 05 lipca 2021 r. przy czym odpis aktu oskarżenia doręczono mu 20 sierpnia 2020 r. (k. 180), a zarzut przedstawiono 10 czerwca 2020 r. (k. 39). Oznacza to, że uchybił art. 338 § 1 k.p.k. Nie to jednak stanowi o zasadności decyzji Sądu. Istotą jest to, że z żadnego dowodu – nie wyłączając wyjaśnień oskarżonego – nie wynika by ww. byli obecni choćby w pobliży miejsca zdarzenia, by mieli jakikolwiek związek ze zdarzeniem. Brak jest także dowodów na to, by oskarżony nie znał ich danych uprzednio. Biorą pod uwagę te okoliczności, jak i enigmatyczność apelacji w tym względzie, Sąd Okręgowy stwierdza, że decyzja Sądu meriti, co do po przedmiotowych wniosków była ze wszech miar uzasadnioną.

133 Zważywszy kategoryczność ustaleń Sądu Rejonowego co do zachowań oskarżonego opisanych czynem przypisanym za oczywiście bezpodstawny Sąd Okręgowy uznaje zarzut uchybienia przez wspomniany Sąd zasadzie in dubio pro reo. Wystarczy wskazać, że Sąd nie zdefiniował żadnych wątpliwości, co do faktów, a skarżący takowe wywodzi z dowodów zasadnie uznanych za niewiarygodne.

134 Wniosek

135 Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

136 ☐ zasadny

137 ☐ częściowo zasadny

138 ☒ niezasadny

139 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

140 Niezasadność wniosku wynika wprost z bezpodstawności zarzutu.

141 3.3.

142 Obraza przepisów postępowania mająca istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.:

143 3) art. 5 § 2 k.p.k. poprzez naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść

144 oskarżonego P. H. (1) w przypadku, gdy sami pokrzywdzeni zeznawali odmiennie, a inne osoby nie słyszały aby oskarżony znieważał pokrzywdzonych;

145 ☐ zasadny

146 ☐ częściowo zasadny

147 ☒ niezasadny

148 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

149 Niezasadność przedmiotowego zarzutu Sąd Okręgowy postrzega w kategoriach oczywistości. Wynika to z przytoczonych in exstenso cytatów wypowiedzi oskarżonego z wiarygodnych zeznań Ł. W., P. D. (1), M. F. (1) i W. K. (1). Kwestią kluczową pozostaje tu zasada, że ocena wiarygodności (przyznania tego waloru niektórym dowodom z odmienną oceną innych), nie należy do kryteriów oceny dokonywanej przez pryzmat art. 5 § 2 k.p.k. lecz jest częścią analizy dokonywanej na podstawie art. 7 k.p.k., który wprowadza reguły oceny dowodów (postanowienie SN z 22.12.2010 r., II KK 308/10, Prok. i Pr.-wkł. (...), poz. 10).

150 Wniosek

151 Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

152 ☐ zasadny

153 ☐ częściowo zasadny

154 ☒ niezasadny

155 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

156 Niezasadność wniosku wynika wprost z bezpodstawności zarzutu.

157 3.4.

158 Błąd ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mających istotny wpływ na jego treść poprzez uznanie oskarżonego P. H. (1) za winnego zarzucanego mu czynu oraz że w sposób umyślny znieważył funkcjonariuszy Policji w przypadku, gdy nie można mu przypisać strony podmiotowej, użył on wulgaryzmu „kurwa" jako przerywnik w wypowiedzi.

159 ☐ zasadny

160 ☐ częściowo zasadny

161 ☒ niezasadny

162 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

163 Na wstępie należy przypomnieć, że błąd w ustaleniach faktycznych może mieć dwie postacie, tj. błędu „braku” albo błędu „dowolności” (por. Z. Doda, A. Gaberle, Kontrola odwoławcza..., t. 2, s. 129). W obu przypadkach to uchybienie dotyczy sytuacji, gdy prawidłowo ujawniono dowody stanowiące podstawę orzeczenia, a także dokonano prawidłowej ich oceny. Natomiast ustalając stan faktyczny na podstawie tych dowodów, sąd pominął wynikające z nich fakty (okoliczności) istotne w sprawie albo ustalił fakty, które wcale z danego dowodu nie wynikają lub wynikają, ale zostały zniekształcone (przeinaczone). Błąd tego rodzaju oznacza, że określony fakt został ustalony dowolnie, gdyż nie ma oparcia w dowodach.

164 Skarżący podniósł przedmiotowy zarzut obok zarzutów obrazy prawa procesowego dotyczących między innymi oceny wiarygodności osobowego materiału dowodowego, przy czym uzasadnia omawiany zarzut twierdzeniami oskarżonego, które Sąd zasadnie uznał za niewiarygodne.

165 Oskarżony swoimi wypowiedziami kierowanymi do pokrzywdzonych formułował zdania z jasno określonymi podmiotami. Konstrukcja wypowiadanych zdań – poprzez użycie zaimków osobowych ty, wy – nie pozostawia cienia wątpliwości, że P. H. (1) obelżywie zwracał się do pokrzywdzonych podczas czynności związanych z transportem: „gdzie macie maski chuje, spierdalajcie…”, „ty psie jebany”, „wy chuje”, „ty kurwo, psie”, które są zwrotami znieważającymi. Nie ma tu mowy o bezosobowym użyciu słowa „kurwa” jako znaku przystankowego czy swoistego przerywnika. Po pierwsze jest to jedno z wielu obelżywych określeń użytych przez oskarżonego, a po wtóre i ono zostało poprzedzone zaimkiem osobowym jednoznacznie określającym adresata (W. K.).

166 Zważywszy zeznania Ł. W. należy podnieść, że oskarżony miał prawo czuć się zagrożony w związku z tym, że policjanci nie mieli założonych masek. Ale w owym czasie nie istniały przepisy taki obowiązek określające. Zdarzenia zaistniało 13 marca 2020 r. zaś przepis stanowiący nakaz zasłaniania ust i nosa, i to w określonych tylko sytuacjach, został wprowadzony do porządku prawnego nowelą § 18 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 658) dokonaną rozporządzeniem z 15 kwietnia 2020 r. (Dz.U. poz. 673). To oznacza, że oskarżony nie mógł żądać lub choćby oczekiwać od pokrzywdzonych zasłonięcia ust i nosa.

167 W realiach sprawy istotne znaczenie miała bezpośredniość z jaką zwracał się on wobec konwojujących. Zasadą języka polskiego jest zwracanie się do innych osób z użyciem fraz, zależnie od płci, per pan/pani. Oskarżony zwracał się wobec pokrzywdzonych per ty, choć nie łączyła go z nimi relacja koleżeńska czy towarzyska. Ma to kluczowe znaczenie dla oceny jego intencji. Poprzez taki sposób zwracania się do pokrzywdzonych deprecjonował ich, bo przecież nie chodziło oskarżonemu o wywołanie efektu poufałości. Sąd w tym składzie rozpoznawał już z udziałem oskarżonego inną sprawę (II Ko 208/17) i na tej podstawie za pewnik przyjmuje, że oskarżony potrafi formułować wypowiedzi – po pierwsze bez przerywników w postaci wyrazów obelżywych i – po wtóre prawidłowo używać fraz w odniesieniu do innych osób (proszę pana/pani, wysoki sądzie). Uwagi te mają znaczenie w sprawie, bo to zwrócenie oskarżonemu uwagi na sposób zwracania się do konwojujących skutkowało komentarzem „poj… was” (drugi wers z k. 30) jak i stwierdzeniem, że pokrzywdzeni „nie mają wyglądu ani pieniędzy” (zez. P. D. k. 28-29).

168 P. H. (1) znieważył W. K. (1), P. D. (1), Ł. W. oraz M. F. (1) swoimi wypowiedziami bowiem użył wobec nich określeń powszechnie uznanych za obelżywe czyniąc to w związku z wykonywaniem przez nich, z jego udziałem, czynności służbowych. Konkludując - Sąd nie podziela stanowiska skarżącego jakoby z treści uznanych za wiarygodne dowodów nie wynikało wyczerpanie przez oskarżonego znamion czynu z art. 226 § 1 k.p.k.

169 Wniosek

170 Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

171 ☐ zasadny

172 ☐ częściowo zasadny

173 ☒ niezasadny

174 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

175 Niezasadność wniosku wynika wprost z bezpodstawności zarzutu.

176 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

177 4.1.

178 Nie ujawniono.

179 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

180 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

181 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

182 5.1.1.

183 Przedmiot utrzymania w mocy

184 Stwierdzenie sprawstwa i winy oskarżonego odnośnie do przypisanego mu czynu.

185 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

186 Utrzymanie kwestionowanego wyroku w mocy wynika bezpośrednio z bezzasadności podniesionych przez skarżącego zarzutów, jak i nieujawnienia przez Sąd Okręgowy okoliczności obligujących do orzekania niezależnie od granic zaskarżenia. Sąd podziela stanowisko Sądu Rejonowego co do kwalifikacji prawnej przypisanego P. H. czynu. Orzeczona kara 2 miesięcy pozbawienia wolności nie wykracza poza granice zakreślone ustawą. Jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy oskarżonego oraz uwzględnia, prawidłowo ustalony przez Sąd Rejonowy, stopień społecznej szkodliwości czynu przepisanego oskarżonemu. Niewątpliwie jest to kara uwzględniająca cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do wielokrotnie karnego oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

187 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

188 5.2.1.

189 Przedmiot i zakres zmiany

190 Zwięźle o powodach zmiany

191 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

192 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

193 5.3.1.1.1.

194 ☐ art. 439 k.p.k.

195 Zwięźle o powodach uchylenia

196 5.3.1.2.1.

197 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

198 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

199 Zwięźle o powodach uchylenia

200 5.3.1.3.1.

201 Konieczność umorzenia postępowania

202 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

203 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

204 5.3.1.4.1.

205 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

206 Zwięźle o powodach uchylenia

207 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

208 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

209 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

210 Przytoczyć okoliczności

211 6. Koszty Procesu

212 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

213 Przytoczyć okoliczności

214 2.

215 Zgodnie z § 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18) obrońcy przyznano opłatę z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym, o co wnosił zapewniając o tym, że nikt kosztów tej pomocy nie opłacił.

216 3.

217 Zważywszy to, że przedmiotem postępowania apelacyjnego była wyłącznie nieuwzględniona apelacja wywiedziona na korzyść oskarżonego, Sąd na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. rozstrzygnął o kosztach postępowania odwoławczego zobowiązując P. H. (1) do uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa:

218 a) opłaty ustalonej w oparciu o art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. 1983 r., nr 49, poz. 223) tj. w wysokości wskazanej przez Sąd I instancji.

219 b) w ramach obowiązku zwrotu wydatków postępowania sumę 20 zł z tytułu ryczałtu za doręczenia w postepowaniu odwoławczym oraz opłaty za pomoc prawną udzieloną mu z urzędu.

220 Sąd nie znalazł okoliczności warunkujących zwolnienie oskarżonego z obowiązku poniesienia kosztów postępowania prowadzonego w związku z jego przestępnych zachowaniem. Oskarżony jest w wieku produkcyjnym, nie ma stwierdzonych ułomności wykluczających go z rynku pracy. Nie ujawnił, aby miał kogokolwiek na utrzymaniu.

221 7. PODPIS