Wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 18 kwietnia 2025 r., II Ka 767/23

wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 18 kwietnia 2025 r., II Ka 767/23

Tekst

1 Sygn. akt II Ka 767/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 18 kwietnia 2025 r.

3 Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący:

5 SSO Agata Kowalska

6 Sędziowie:

7 SO Dariusz Półtorak (spr.)

8 SO Agnieszka Karłowicz

9 Protokolant:

10 st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak

11 przy udziale Prokuratora Adriana Wysokińskiego

12 po rozpoznaniu w dniach 28 czerwca 2024 r., 2 lipca 2024 r., 18 października 2024 r., 20 października 2024 r. i 18 kwietnia 2025 r.

13 sprawy W. F.

14 oskarżonego z art. 178a § 4 kk, art. 177 § 2 kk w zb. z art. 178 § 1 kk, art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, art. 62b ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

15 na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego

16 od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach

17 z dnia 28 lutego 2022 r. sygn. akt II K 33/21

18 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

19 II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 1232 złote tytułem opłaty za I i II instancję oraz 1485,84 złote wydatków postępowania odwoławczego.

Uzasadnienie

20 Formularz UK 2

21 Sygnatura akt

22 II Ka 767/23

23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

24 1

25 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

26 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

27 Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 28 lutego 2022 r. w sprawie II K 33/21

28 1.2. Podmiot wnoszący apelację

29 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

30 ☐ oskarżyciel posiłkowy

31 ☐ oskarżyciel prywatny

32 ☒ obrońca

33 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

34 ☐ inny

35 1.3. Granice zaskarżenia

36 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

37 ☒ na korzyść

38 ☐ na niekorzyść

39 ☒ w całości

40 ☐ w części

41 ☐

42 co do winy

43 ☐

44 co do kary

45 ☐

46 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

47 1.3.2. Podniesione zarzuty

48 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

49 ☐

50 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

51 ☐

52 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

53 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

54 ☒

55 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

56 ☐

57 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

58 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

59 ☐

60 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

61 ☐

62 art. 439 k.p.k.

63 ☐

64 brak zarzutów

65 1.4. Wnioski

66 ☒

67 uchylenie

68 ☐

69 zmiana

70 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

71 2.1. Ustalenie faktów

72 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

73 Lp.

74 Oskarżony

75 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

76 Dowód

77 Numer karty

78 1.

79 W. F.

80 Przypisane czyny z pkt I i II zaskarżonego wyroku – oskarżony w czasie popełniania w/w czynów znajdował się w stanie nietrzeźwości wynoszącym nie mniej niż 1,39 ‰ alkoholu etylowego we krwi.

81 Dokumentacja dotycząca standaryzacji fazy przedanalitycznej diagnostycznego procesu analitycznego Wojewódzkiego Szpitala (...) w B. obowiązująca w czasie popełnienia przez oskarżonego przypisanych mu czynów

82 Opinia biegłego z zakresu toksykologii J. D.

83 1495-1516

84 1534-1537

85 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

86 Lp.

87 Oskarżony

88 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

89 Dowód

90 Numer karty

91 2.2. Ocena dowodów

92 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

93 Lp. faktu z pkt 2.1.1

94 Dowód

95 Zwięźle o powodach uznania dowodu

96 1.

97 Dokumentacja dotycząca standaryzacji fazy przedanalitycznej diagnostycznego procesu analitycznego WSS w B.

98 Dokumentacja nadesłana z Wojewódzkiego Szpitala (...) w B. wskazuje obowiązującą na dzień 26 kwietnia 2020 r. w tej jednostce procedurę m.in. pobierania krwi żylnej, której to przestrzeganie eliminuje ryzyko kontaminacji próbki z alkoholem, zwracając w tym uwagę na potrzebę dezynfekcji miejsca wkłucia i odczekania do wyschnięcia preparatu. Dokumentacja nie budziła zastrzeżeń i została przez Sąd w całości uwzględniona. Została wzięta pod uwagę przy opracowywaniu opinii przez biegłego z zakresu toksykologii J. D., albowiem zgodnie z ta procedurą, dla potrzeb medycznych, była pobierana krew od oskarżonego w dniu 26 kwietnia 2020 roku.

99 2.

100 Opinia biegłego z zakresu toksykologii J. D.

101 Biegły z zakresu toksykologii J. D., po przeanalizowaniu przesłanych mu akt sprawy, w tym nadesłanej z Wojewódzkiego Szpitala (...) w B. dokumentacji dotyczącej standaryzacji fazy przedanalitycznej diagnostycznego procesu analitycznego, wypowiedział się co do zagadnień przedstawionych przez Sąd w postanowieniu z dnia 6 lutego 2025 r. (k. 1529). W konkluzjach omawianej opinii biegły zawarł stwierdzenie, że zastosowanie etanolu do dezynfekcji skóry tuż przed pobraniem próbki krwi do analizy na zawartość alkoholu etylowego może prowadzić do wzrostu stężenia alkoholu we krwi, jednakże wzrost ten jest nikły i pomijalny.

102 Z opinii także można wysnuć wnioski, że po dezynfekcji rany z użyciem roztworu alkoholu po pobraniu krwi, może dojść do ewentualnej kontaminacji (zanieczyszczenia) miejsca wkłucia, ale ma to znikomy wpływ na wynik analizy, ponieważ próbka krwi przeważnie jest pobrana tuż po wyschnięciu etanolu

103 (z akt sprawy i zebranych w niej dowodów nie wynika, aby procedura ta nie była przestrzegana w trakcie pobierania krwi od oskarżonego). Wówczas stężenie alkoholu we krwi nie ulega podwyższeni, gdyż nie dochodzi do absorpcji alkoholu przez próbkę. Biegły ponadto wskazał, że nawet w przypadku braku przestrzegania procedury wysychania miejsca wkłucia oraz natychmiastowego pobrania krwi po dezynfekcji alkoholem, zawartość alkoholu we krwi może wzrosnąć o wartość rzędu 0,1‰. Opinia biegłego z zakresu toksykologii J. D. jako pełna, logiczna, znajdująca oparcie w wiedzy i doświadczeniu zawodowym biegłego oraz spełniająca wymogi art. 200 k.p.k., w całości zasługiwała na uwzględnienie, nie dając podstaw do zakwestionowania opinii biegłych, którzy jeszcze w postępowaniu I instancyjnym określili poziom stężenia alkoholu we krwi oskarżonego. Zresztą treść tej opinii i jej wnioski nie były kwestionowane przez obronę.

104 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

105 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

106 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

107 Dowód

108 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

109 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

110 Lp.

111 Zarzut

112 1.

113 Zarzut obrazy przepisów postępowania, mającej wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to:

114 a) art. 423 § 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k., przez brak pisemnego uzasadnienia wyroku, co uniemożliwia precyzyjne sformułowanie zarzutów apelacji, odnoszących się w szczególności do dokonanej przez Sąd oceny dowodów i – w konsekwencji – co do ustaleń faktycznych przyjętych przez ten Sąd, przez co nie można poddać zaskarżonego uzasadnienia kontroli instancyjnej – a co narusza prawo do obrony oskarżonego;

115 b) art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., przez brak wskazania przez Sąd Rejonowy na jakiej podstawie wydał wyrok skazujący, jakie fakty uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, a nadto nie wyjaśnił podstawy prawnej wyroku, przez co nie można poddać zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej;

116 c) art. 424 § 2 k.p.k., przez zaniechanie przez Sąd Rejonowy przytoczenia okoliczności, które miał Sąd na względzie przy wymiarze kary.

117 ☐ zasadny

118 ☐ częściowo zasadny

119 ☒ niezasadny

120 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

121 Sąd Okręgowy, na mocy zapadłego w wyniku rozpatrzenia kasacji wyroku Sądu Najwyższego uchylającego wyrok II instancji - II Ka 327/22 z dnia 22 lipca 2022 r. i przekazującego sprawę Sądowi Odwoławczemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym, ponownie poddał analizie akta sprawy II K 33/21 Sądu Rejonowego w Siedlcach i zarzuty sformułowane przez obrońcę oskarżonego, we wniesionej przez niego apelacji.

122 Sąd II instancji zobligowany był do przeprowadzenia kontroli odwoławczej w granicach zaskarżenia i stawianych przez skarżącego zarzutów, co wynika wprost z art. 433 § 1 k.p.k., przy czym wskazane w tym artykule wypadki obligujące do rozpatrzenia z urzędu sprawy w szerszym zakresie, w niniejszym postępowaniu nie wystąpiły. Taka literalna interpretacja wskazywanego przepisu przyjęta jest powszechnie w doktrynie i orzecznictwie, także Sądu Najwyższego, który m.in. uznał, że granice kontroli odwoławczej, gdy skarżącym jest podmiot profesjonalny, wyznaczają granice zaskarżenia i podniesione w apelacji zarzuty (art. 427 § 2 k.p.k.), zaś zarzut odwoławczy to nic innego jak wskazanie przez skarżącego na - jego zdaniem - uchybienia, jakich dopuścił się sąd pierwszej instancji. Kontrola odwoławcza w tej sprawie musi więc ograniczać się do rozstrzygnięcia, czy rzeczywiście sąd pierwszej instancji popełnił uchybienia, o których mowa w zarzutach apelacyjnych. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2022 r. I KA 10/21, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2022 r. I KK 425/22).

123 Rozważając przesłanki do ewentualnego wyjścia poza wskazane w apelacji zarzuty stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie (biorąc pod uwagę jej realia) nie wystąpiły podstawy do zastosowania art. 440 k.p.k., 439§1 kpk czy też art. 455 kpk. I tak, brak jest bezwzględnej przyczyny odwoławczej, przesłanek do zakwestionowania a przez to poprawy na korzyść kwalifikacji prawnej przypisanych oskarżonemu czynów. Sąd Okręgowy nie dostrzegł także okoliczności, które przemawiałyby za uznaniem, że utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku byłoby rażąco niesprawiedliwe. Na uwadze mieć należy, że art. 440 k.p.k. znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy zaskarżone orzeczenie lub zawarte w nim rozstrzygnięcie dotknięte jest uchybieniami mieszczącymi się w każdej z tzw. względnych przyczyn odwoławczych, o ile ich waga i charakter jest taki, że czyni to orzeczenie niesprawiedliwym w stopniu rażącym, toteż muszą być one niewątpliwe, bezsporne i w sposób znaczący mogły stanowić o naruszeniu przez orzeczenie, w wypadku wyroku skazującego, między innymi zasady sprawiedliwej represji (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2025 r. IV KK 466/24). Całokształt materiału zebranego w sprawie, w tym podczas drugiego rozpoznania jej przed Sądem Odwoławczym, nie wskazuje na to, że w wyroku Sądu Rejonowego miałyby zachodzić okoliczności wymagane do zastosowania art. 440 k.p.k. Dotyczy to w szczególności wymiaru orzeczonej kary, która w żadnym razie nie może być uznana za rażąco surową jeżeli zważy się na takie okoliczności jak:

124 -poziom stanu nietrzeźwości w jakim znajdował się oskarżony w chwili popełnienia zarzucanych mu czynów;

125 -stopień i rodzaj naruszonych przez oskarżonego zasad bezpieczeństwa polegający na poruszaniu się z prędkością aż o 40 kilometrów przekraczającą administracyjnie dozwoloną prędkość,

126 -liczba osób pokrzywdzonych wypadkiem spowodowanym przez oskarżonego,

127 -postawa prezentowana przez oskarżonego wyrażająca się brakiem jakiejkolwiek skruchy i zrozumienia naganności popełnionych czynów,

128 -wielokrotna uprzednia karalność, w tym za przestępstwo podobne.

129 Przy takim nagromadzeniu okoliczności obciążających kary orzeczone, zarówno jednostkowe jak i kara łączna pozbawienia wolności nie wydają się nadmierne.

130 Przechodząc srticte do zarzutów apelacyjnych skarżącego, stwierdzić należy, że związane są one wyłącznie z faktem niesporządzenia przez Sąd Rejonowy uzasadnienia do zaskarżonego wyroku (co wynika z faktu delegowania sprawozdawcy do wykonywania czynności w Ministerstwie Sprawiedliwości), jednakże zarzuty te nie mogły prowadzić do uchylenia przedmiotowego orzeczenia, co jasno wynika z art. 455a. Na uwadze mieć należy, że sytuacja taka byłaby możliwa, gdyby Sąd odwoławczy w ogóle nie byłby zdolny do przeprowadzenia kontroli instancyjnej wyroku, nie zaś wtedy, gdy owa kontrola byłaby jedynie utrudniona. Na podstawie akt sprawy, jakie zostały przedstawione Sądowi Okręgowemu, pomimo braku uzasadnienia wyroku, Sąd mógł zweryfikować poprawność zapadłego orzeczenia w takim zakresie, w jakim zobowiązuje treść podniesionych zarzutów, jak i art. 447 § 1-3, a w zakresie szerszym w wypadkach wskazanych w art. 435, art. 439 § 1, art. 440 i art. 455. Pamiętać należy, że obraza przepisu art. 424 k.p.k. nigdy nie jest naruszeniem prawa procesowego mającym wpływ na treść orzeczenia, bowiem do sporządzenia uzasadnienia dochodzi po wydaniu wyroku (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2013 r. II AKa 95/13). Wskazać ponadto trzeba, że badanie przez Sąd skargowy, czy brak sporządzenia pisemnego uzasadnienia wyroku dyskwalifikuje postępowanie przed sądem a quo jako podstawę rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego, uzasadniającą - w myśl art. 437 § 2 in fine k.p.k. - konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości, następuje in concreto, tzn. z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy, a zwłaszcza stopnia jej skomplikowania pod kątem dowodowym, faktycznym i prawnym, faktu ewentualnej reprezentacji strony przez profesjonalnego reprezentanta procesowego, możliwości czynnego udziału stron w postępowaniu dowodowym, czy akceptacji stron dla uznania przez sąd materiału dowodowego za kompletny do wydania orzeczenia. Tylko uchybienia mogące nasuwać wątpliwości, co do rzetelności postępowania, a niewyjaśnione w pisemnych motywach wyroku, ze względu na ich niesporządzenie, niepodlegające konwalidacji w postępowaniu odwoławczym, wobec możliwości zaburzenia zasady dwuinstancyjności postępowania, mogą rodzić nakaz wydania wyroku kasatoryjnego na wskazanej wcześniej podstawie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2024 r. V KS 23/24, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2023 r. IV KS 3/23).

131 W związku z powyższym, jeśli zarzuty apelacyjne miałyby być uznane za skuteczne, to obok podniesionych zarzutów, winny być sformułowane i dostatecznie uzasadnione zarzuty merytoryczne, które mogły by mieć wpływ na treść zapadłego wyroku. Brak uzasadnienia nie można w każdym przypadku traktować jako rzeczywistą przeszkodę do sformułowania takich zarzutów dla obrońcy, który uczestniczył na terminach rozprawy głównej i tym samym w przeprowadzanym postępowaniu dowodowym, był obecny w chwili zamknięcia przewodu sądowego oraz miał możliwość w każdym momencie postępowania zapoznać się z całością zebranego materiału dowodowego. Wobec czego, niezasadnym byłoby automatyczne wywodzenie w niniejszym przypadku również obrazy art. 6 k.p.k., tj. naruszenia prawa oskarżonego do obrony. Zauważyć należy, że Sąd uznając oskarżonego za winnego przypisanego mu czynu, siłą rzeczy nie uwzględnił dowodów korzystnych dla niego i nie poczynił ustaleń faktycznych na ich podstawie, toteż merytoryczne zarzuty mogłyby być oparte chociażby na tym gruncie, co sprzeciwia się tezie, że każdorazowa niemożliwość poznania motywacji Sądu meriti powodować musi faktyczną przeszkodę poddania trafnej kontroli instancyjnej zapadłego wyroku i realizacji prawa do obrony. Tożsamo można odnieść się m.in. także do kwestii rozstrzygnięcia związanego z wymierzoną karą czy też środkami karnymi. Na marginesie wspomnieć można, że taka konieczność dogłębnej oceny materiału dowodowego w sposób oczywisty wynika z roli obrońcy w postępowaniu karnym i sprzeciwia się praktykom, opartym na prostym negowaniu i arbitralnym niepodzielaniu stanowiska Sądu a quo, bez należytej i trafnie uzasadnionej oceny, do której również skarżący są zobowiązani (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2024 r. VIII AKa 237/23).

132 Jeżeli chodzi o orzeczenia przytoczone w uzasadnieniu apelacji to Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2019 sygn. I KZP 3/19 ma się nijak do realiów przedmiotowej sprawy, ponieważ dotyczy całkowicie innej kwestii. Natomiast w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2013 roku sygn. II AKa 44/13 zaprezentowano pogląd oderwany od praktycznie jednolitego stanowiska prezentowanego w tym przedmiocie, w szczególności przez Sąd Najwyższy. Zresztą, autor apelacji nie zauważa lub nie chce zauważyć, że w cytowanym orzeczeniu zarzut braku uzasadnienia wyroku nie był jedynym, ponieważ ponadto podniesione były zarzuty sprzecznej z art. 7 kpk oceny oceny dowodów oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, tak więc realia obu spraw były całkowicie odmienne.

133 Wniosek

134 Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

135 ☐ zasadny

136 ☐ częściowo zasadny

137 ☒ niezasadny

138 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

139 Zarzuty apelacyjne obrońcy okazały się niezasadne i skutkowały nieuwzględnieniem przedmiotowego wniosku.

140 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

141 1.

142 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

143 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

144 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

145 1.

146 Przedmiot utrzymania w mocy

147 Zaskarżony wyrok w całości.

148 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

149 Wniesiony środek odwoławczy okazał się bezzasadny. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.

150 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

151 1.

152 Przedmiot i zakres zmiany

153 Zwięźle o powodach zmiany

154 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

155 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

156 1.1.

157 ☐ art. 439 k.p.k.

158 Zwięźle o powodach uchylenia

159 2.1.

160 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

161 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

162 Zwięźle o powodach uchylenia

163 3.1.

164 Konieczność umorzenia postępowania

165 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

166 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

167 4.1.

168 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

169 Zwięźle o powodach uchylenia

170 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

171 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

172 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

173 Przytoczyć okoliczności

174 6. Koszty Procesu

175 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

176 Przytoczyć okoliczności

177 II.

178 Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k., art. 634 k.p.k. i art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa

179 1232 zł tytułem opłaty za I i II instancję (po 616 zł za każdą instancję), zgodnie ze stawkami wskazanymi w art. 2 ust. 1 pkt 5 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych ( Sąd I instancji błędnie ustalił wysokość tej opłaty) oraz 1485,84 zł wydatków postępowania odwoławczego, na które złożyło się wynagrodzenie przyznane biegłemu z zakresu toksykologii J. D., zgodnie z przedstawioną przez niego fakturą VAT - 1465,84 zł (w tym 274,10 zł VAT), jak również 20 zł ryczałtu za doręczanie korespondencji, wg. kwoty wskazanej w § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

180 7. PODPIS

181 1.3. Granice zaskarżenia

182 Kolejny numer załącznika

183 1

184 Podmiot wnoszący apelację

185 Obrońca oskarżonego

186 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

187 Wyrok w całości

188 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

189 ☒ na korzyść

190 ☐ na niekorzyść

191 ☒ w całości

192 ☐ w części

193 ☐

194 co do winy

195 ☐

196 co do kary

197 ☐

198 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

199 1.3.2. Podniesione zarzuty

200 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

201 ☐

202 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

203 ☐

204 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

205 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

206 ☒

207 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

208 ☐

209 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

210 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

211 ☐

212 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

213 ☐

214 art. 439 k.p.k.

215 ☐

216 brak zarzutów

217 1.4. Wnioski

218 ☒

219 uchylenie

220 ☐

221 zmiana