Wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 6 lutego 2025 r., II Ka 718/24

wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 6 lutego 2025 r., II Ka 718/24

Tekst

1 Sygn. akt II Ka 718/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 6 lutego 2025r.

3 Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący:

5 SSO Agnieszka Karłowicz (spr.)

6 Sędziowie:

7 SO Dariusz Półtorak

8 SR del. Paweł Mądry

9 Protokolant:

10 p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel

11 przy udziale Prokuratora Barbary Szczepanik

12 po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2025 r.

13 sprawy oskarżonego K. W. art. 160 § 1 kk w zw. z art. 160 § 3 kk w zb. z art. 156 § 2 kk w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 11 § 2 kk

14 na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego

15 od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie

16 z dnia 12 lipca 2024 r. sygn. akt II K 62/24

17 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

18 II. zasądza od oskarżonego K. W. na rzecz oskarżyciela posiłkowego A. R. 1230 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym,

19 III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 580 złotych opłaty za postępowanie odwoławcze i 10 złotych wydatków, przejmując wydatki w pozostałej części na rachunek Skarbu Państwa.

Uzasadnienie

20 Formularz UK 2

21 Sygnatura akt

22 II Ka 718/24

23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

24 2

25 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

26 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

27 Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z 12 lipca 2024 roku sygn. II K 62/24

28 1.2. Podmiot wnoszący apelację

29 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

30 ☐ oskarżyciel posiłkowy

31 ☐ oskarżyciel prywatny

32 ☒ obrońca

33 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

34 ☐ inny

35 1.3. Granice zaskarżenia

36 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

37 ☒ na korzyść

38 ☒ na niekorzyść

39 ☒ w całości

40 ☒ w części

41 ☐

42 co do winy

43 ☒

44 co do kary

45 ☐

46 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

47 1.3.2. Podniesione zarzuty

48 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

49 ☒

50 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

51 ☐

52 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

53 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

54 ☐

55 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

56 ☐

57 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

58 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

59 ☒

60 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

61 ☐

62 art. 439 k.p.k.

63 ☐

64 brak zarzutów

65 1.4. Wnioski

66 ☐

67 uchylenie

68 ☒

69 zmiana

70 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

71 2.1. Ustalenie faktów

72 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

73 Lp.

74 Oskarżony

75 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

76 Dowód

77 Numer karty

78 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

79 Lp.

80 Oskarżony

81 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

82 Dowód

83 Numer karty

84 2.2. Ocena dowodów

85 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

86 Lp. faktu z pkt 2.1.1

87 Dowód

88 Zwięźle o powodach uznania dowodu

89 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

90 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

91 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

92 Dowód

93 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

94 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

95 Lp.

96 Zarzut prokuratora

97 1.

98 obraza przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 160 § 3 kk, poprzez jego niesłuszne zastosowanie w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu w sytuacji, gdy pomiędzy art. 160 § 3 i art. 156 § 2 kk zachodzi zbieg kumulatywny i kwalifikacja czynu z art. 156 § 2 kk konsumuje kwalifikację z art. 160 § 3 kk.

99 ☐zasadny

100 ☐ częściowo zasadny

101 ☒ niezasadny

102 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

103 Zarzut obrazy przepisów prawa materialnego okazał się niezasadny.

104 W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że zarzut obrazy prawa materialnego jest dopuszczalny tylko w sytuacji, gdy nie są kwestionowane dokonane przez Sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne (które z kolei nie mogą być kwestionowane bez zarzutu obrazy przepisów postępowania) – bowiem zarzut taki opiera się na twierdzeniu, że w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Sąd dokonał błędnej jego subsumpcji, nieprawidłowo stosując (lub nie stosując) konkretny przepis prawa materialnego. Obraza prawa materialnego ma miejsce wtedy, gdy stan faktyczny został w orzeczeniu prawidłowo ustalony, a nie zastosowano do niego właściwego przepisu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2008 roku, sygn. akt III KK 230/08). Tymczasem we wniesionej apelacji prokurator podniósł jedynie zarzut obrazy przepisu prawa materialnego i nie kwestionował ustaleń faktycznych, podobnie jak obrońca oskarżonego. W opisie czynu przypisanego oskarżonemu mowa jest o nieumyślnym narażeniu pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Przestępstwo z art. 160 § 1 k.k. można popełnić tylko umyślnie, w obu postaciach zamiaru. Gdyby więc wyeliminować art. 160 § 3 kk, jak wnioskuje prokurator to opis czynu nie odpowiada kwalifikacji wnioskowanej przez skarżącego tj. art. 160 § 1 kk w zb. z art. 156 § 2 kk w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Wobec braku zarzutu co do ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie, taka zmiana nie mogła zostać dokonana.

105 Wniosek

106 zmiana zaskarżonego wyroku poprzez zakwalifikowanie czynu przypisanego oskarżonemu z przepisu art. 160 § 1 kk w zb. z art. 156 § 2 kk w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, zaś w pozostałym zakresie utrzymanie wyroku w mocy.

107 ☐ zasadny

108 ☐ częściowo zasadny

109 ☒ niezasadny

110 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

111 Bezzasadność zarzutu skutkowała bezzasadnością wniosku.

112 Lp.

113 Zarzut obrońcy oskarżonego

114 2.

115 rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu polegającą na wymierzeniu mu kary 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania i kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych po 20 złotych każda stawka, w sytuacji gdy zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy, cele zapobiegawcze kary, jak również te w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej, a także stopień winy K. W. uzasadniały wymierzenie mu, przy zastosowaniu instytucji z art. 37a kk kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych po 30 złotych każda stawka oraz środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 1.000 złotych;

116 ☐ zasadny

117 ☐ częściowo zasadny

118 ☒ niezasadny

119 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

120 Zarzut skarżącego okazał się niezasadny.

121 W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu przedstawionego w apelacji należy wskazać, iż skarżący nie podniósł żadnych istotnych okoliczności, które w należyty sposób wykazałyby, że orzeczona kara, środki karne oraz zadośćuczynienie są rażąco niewspółmierne. Uzasadniając podniesiony zarzut obrońca oskarżonego w sposób ogólny zanegował rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji wskazując, że oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, pokrzywdzony nie czuł żalu do oskarżonego, a więc wystarczające będzie orzeczenie kary grzywny.

122 Z rażącą niewspółmiernością kary za określone przestępstwo mamy do czynienia wówczas, gdy na podstawie wszystkich okoliczności mających wpływ na jej wymiar można ustalić, że zachodzi wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzona przez Sąd pierwszej instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej przy prawidłowym zastosowaniu dyrektyw wymiaru kary zawartych w art. 53 k.k. i dalszych. Nie chodzi w tej sytuacji o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę zasadniczą, która powodowałaby, iż karę wymierzoną dotychczas należałoby traktować jako rażąco niewspółmierną, z uwagi na jej surowość lub łagodność (postanowienie Sądu Najwyższego Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2020 r., sygn. V KK 382/19, wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 14 grudnia 2020 r. sygn. II AKa 106/20). Aby kara mogła zostać uznana za rażąco niewspółmierną, niedostosowanie do dyrektyw jej wymiaru musi już po wstępnej analizie orzeczenia być całkowicie nie do zaakceptowania. Tymczasem, wbrew odmiennym wywodom apelacji, ferując rozstrzygnięcie w tym zakresie, Sąd Rejonowy uwzględnił wszystkie ustawowe dyrektywy płynące z treści art. 53 kk, właściwie zważył stopień winy oskarżonego oraz społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, obiektywnie bacząc przy tym na wszelkie okoliczności dotyczące stricte osoby sprawcy, a zatem zarówno te przemawiające na korzyść oskarżonego, jak też te obciążające go. Co więcej – swoje stanowisko organ procesowy przekonująco uargumentował w części motywacyjnej wyroku, gdzie dokładnie wskazał jakie przesłanki przemówiły za właściwością, celowością i współmiernością wymierzenia wobec podsądnego mieszczącej się w podstawowych granicach ustawowego zagrożenia czynu z art. 156 § 2 kk kary o charakterze nieizolacyjnym.

123 Sąd Rejonowy słusznie uznał, że w realiach niniejszej sprawy nie wystąpiły okoliczności przemawiające za szczególnym, uprzywilejowanym potraktowaniem sprawcy i wymierzeniem względem niego kary na zasadach szczególnych – czyli przy uwzględnieniu instytucji z art. 37a kk. Tutaj przypomnieć należy, iż wprawdzie dla skorzystania z tejże regulacji konieczne jest równoległe zaistnienie trzech przesłanek – po pierwsze, w grę wchodzi przestępstwo zagrożone tylko karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat; po drugie, hipotetycznie wymierzona przez Sąd kara pozbawienia wolności za to przestępstwo nie może być surowsza od 1 roku; po trzecie zaś, sprawca nie może być osobą popełniającą przestępstwo działającą w zorganizowanej grupie albo związku mającym na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, nie może być również osobą popełniającą przestępstwo o charakterze terrorystycznym, jednak przywołana regulacja ma charakter fakultatywny. Innymi słowy, jej zastosowanie absolutnie nie jest uzależnione tylko od ziszczenia się przesłanek nakreślonych przez ustawodawcę, lecz także od autonomicznej decyzji Sądu, który z jakichś względów powinien uznać, że w danej, konkretnej sprawie, w odniesieniu do danego, konkretnego sprawcy wystąpiły nadzwyczajne okoliczności, przemawiające za stwierdzeniem, że kara standardowa, nawet w najniższym możliwym wymiarze, byłaby niesprawiedliwa i zbyt wygórowana. Co więcej – możliwość skorzystania z tego wariantu uwarunkowana jest również od pozbawionego wszelkich wątpliwości uznania, że właśnie takie rozstrzygnięcie okaże się wystarczające dla osiągnięcia wobec oskarżonego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa, a przy czym równolegle w powszechnym odbiorze będzie jawiło się jako sprawiedliwe i słuszne. W doktrynie i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że skorzystanie przez Sąd z dobrodziejstwa tej instytucji winno mieć miejsce jedynie wyjątkowo, w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Wystąpienia takich wyjątkowych okoliczności nie wykazał zaś apelujący, który na łamach wywiedzionej apelacji jedynie wskazał jakiego rozstrzygnięcia się domaga, bez przytoczenia jego jakichkolwiek podstaw. W tej sytuacji Instancji Odwoławczej niezwykle trudno rozwinąć tę problematykę. Tak czy inaczej, nie należy zapominać, iż popełnienie przez oskarżonego występku, stanowiącego przedmiot niniejszego postępowanie spowodowało poważne skutki dla pokrzywdzonego. Wobec tego, uznać należy, iż zastosowana wobec niego sankcja karna ( kara z warunkowym zawieszeniem ich wykonania i grzywna) okaże się wystarczające dla osiągnięcia pożądanych efektów kary.

124 Wniosek

125 zmianę wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze poprzez orzeczenie wobec K. W., przy zastosowaniu instytucji z art. 37a kk kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych po 30 złotych każda stawka oraz środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 1.000 złotych.

126 ☐ zasadny

127 ☐ częściowo zasadny

128 ☒ niezasadny

129 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

130 Bezzasadność zarzutu skutkowała bezzasadnością wniosku.

131 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

132 1.

133 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

134 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

135 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

136 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

137 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

138 1.

139 Przedmiot utrzymania w mocy

140 Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z 12 lipca 2024 roku sygn. II K 62/24 został utrzymany w mocy.

141 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

142 Brak przesłanek z art. 439 § 1 pkt 1-9 kpk oraz z art. 440 kpk, podlegających uwzględnieniu niezależnie od granic zaskarżenia, podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia.

143 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

144 Przedmiot i zakres zmiany

145 Zwięźle o powodach zmiany

146 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

147 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

148 1.1.

149 -----------------------------------------------------------------------------------

150 ☐ art. 439 k.p.k.

151 Zwięźle o powodach uchylenia

152 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

153 2.1.

154 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

155 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

156 Zwięźle o powodach uchylenia

157 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

158 3.1.

159 Konieczność umorzenia postępowania

160 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

161 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

162 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

163 4.1.

164 -----------------------------------------------------------------------------------

165 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

166 Zwięźle o powodach uchylenia

167 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

168 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

169 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

170 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

171 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

172 Przytoczyć okoliczności

173 ---------------------

174 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

175 6. Koszty Procesu

176 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

177 Przytoczyć okoliczności

II., III.

178 Na podstawie art. 636§ 1 i 2 kpk w zw. z art. 633 kpk w zw. z art. 626 § 1 kpk Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 580 złotych tytułem opłaty za obie instancje i 10 zł wydatków za postępowanie odwoławcze, mając na uwadze, że oskarżony osiąga miesięcznych dochód, posiada majątek, nie ma nikogo na utrzymaniu i jest w stanie uregulować należności sądowe.

179 Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2024 r. IV KK 460/22 sąd może kontrolować wysokość żądanego przez stronę wynagrodzenia adwokata w zakresie przekraczającym stawki minimalne, określone w przepisach wskazanych w rozporządzeniu, przy czym kontrola ta dokonywana ma być przy uwzględnieniu rodzaju i stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy obrońcy lub pełnomocnika. (por.m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2011 r., I KZP 1/11, OSNKW 2011, z. 5, poz. 38). Ustalona w umowie wysokość opłat za czynności radcy prawnego nie musi stanowić podstawy zasądzenia przez sąd poniesionych przez tę stronę kosztów zastępstwa prawnego. W rozpoznawanej sprawie nie była więc ona dla Sądu wiążąca. Jak wynika z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, opłaty stanowiące podstawę zasądzenia kosztów zastępstwa prawnego i kosztów radcy prawnego ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4, z czego wnosić należy, że są one podstawą do ustalenia wynagrodzenia. Skarżący domagał się zasądzenia tytułem zwrotu kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika zgodnie z przedstawioną fakturą wskazująca kwotę 2460 zł, a więc przewyższającą stawkę minimalną. W świetle powyższego należy wskazać na powszechny w orzecznictwie pogląd, że jeżeli nakład pracy pełnomocnika nie jest zdecydowanie ponadprzeciętny, to wynagrodzenie powinno odpowiadać wysokości jedynie stawki minimalnej (por. wyrok SA w Krakowie z dnia 31 stycznia 2013 r., II AKa 252/12, LEX nr 1286550; postanowienie NSA z dnia 17 października 2012 r., II FZ 878/12, LEX nr 1244413). W szczególności Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 25 czerwca 2014 r., V ACa 60/14 (LEX nr 1496420), przyjął, iż: „jeśli żadne nadzwyczajne okoliczności nie wystąpiły, a skala aktywności pełnomocnika pozostała na przeciętnym poziomie, to nie istnieją przesłanki do zasądzenia w sprawie wynagrodzenia wyższego od stawek minimalnych". Niewątpliwie opisany stan rzeczy zachodzi w przedmiotowej sprawie, tj. nie wystąpiły wyjątkowe okoliczności, które mogłyby uzasadniać przyznanie oskarżycielowi posiłkowemu zwrotu kosztów profesjonalnego pełnomocnika w kwocie prawie trzykrotności stawki minimalnej za postępowanie odwoławcze. Rodzaj i zawiłość sprawy należy ocenić jako niewykraczające poza ramy występujące powszechnie w sprawach karnych. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie cechował się znaczną obszernością. W tym stanie rzeczy przyznano połowę żądanej kwoty i tak przekraczającej stawkę minimalną.

180 7. PODPIS

181 1.3. Granice zaskarżenia

182 Kolejny numer załącznika

183 1

184 Podmiot wnoszący apelację

185 oskarżyciel publiczny

186 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

187 wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 12 lipca 2024r. sygn. akt II K 62/24

188 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

189 ☐ na korzyść

190 ☒ na niekorzyść

191 ☒ w całości

192 ☐ w części

193 ☐

194 co do winy

195 ☐

196 co do kary

197 ☐

198 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

199 1.3.2. Podniesione zarzuty

200 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

201 ☒

202 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

203 ☐

204 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

205 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

206 ☐

207 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

208 ☐

209 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

210 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

211 ☐

212 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

213 ☐

214 art. 439 k.p.k.

215 ☐

216 brak zarzutów

217 1.4. Wnioski

218 ☐

219 uchylenie

220 ☒

221 zmiana

222 1.3. Granice zaskarżenia

223 Kolejny numer załącznika

224 2

225 Podmiot wnoszący apelację

226 obrońca

227 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

228 wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 12 lipca 2024r. sygn. akt II K 62/24

229 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

230 ☒ na korzyść

231 ☐ na niekorzyść

232 ☐ w całości

233 ☒ w części

234 ☐

235 co do winy

236 ☒

237 co do kary

238 ☐

239 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

240 1.3.2. Podniesione zarzuty

241 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

242 ☐

243 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

244 ☐

245 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

246 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

247 ☐

248 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

249 ☐

250 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

251 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

252 ☒

253 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

254 ☐

255 art. 439 k.p.k.

256 ☐

257 brak zarzutów

258 1.4. Wnioski

259 ☐

260 uchylenie

261 ☒

262 zmiana