Wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 17 lutego 2025 r., II Ka 624/24

wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 17 lutego 2025 r., II Ka 624/24

Tekst

1 Sygn. akt II Ka 624/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 17 lutego 2025r.

3 Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący:

5 SSO Dariusz Półtorak (spr.)

6 Sędziowie:

7 SO Karol Troć

8 SO Sylwia Olimpia Uszyńska

9 Protokolant:

10 st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz

11 przy udziale prokuratora Renaty Duszczyk

12 po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2025 r.

13 sprawy R. K.

14 oskarżonego z art. 244 kk w zw. z art. 64 § 1 kk

15 na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego

16 od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim

17 z dnia 8 maja 2024 r. sygn. akt II K 26/24

18 I. wyrok utrzymuje w mocy;

19 II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 200 zł kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Uzasadnienie

20 Formularz UK 2

21 Sygnatura akt

22 II Ka 624/24

23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

24 1

25 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

26 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

27 Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 8 maja 2024 r. w sprawie II K 26/24

28 1.2. Podmiot wnoszący apelację

29 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

30 ☐ oskarżyciel posiłkowy

31 ☐ oskarżyciel prywatny

32 ☒ obrońca

33 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

34 ☐ inny

35 1.3. Granice zaskarżenia

36 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

37 ☒ na korzyść

38 ☐ na niekorzyść

39 ☒ w całości

40 ☐ w części

41 ☐

42 co do winy

43 ☐

44 co do kary

45 ☐

46 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

47 1.3.2. Podniesione zarzuty

48 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

49 ☒

50 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

51 ☐

52 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

53 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

54 ☒

55 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

56 ☒

57 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

58 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

59 ☒

60 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

61 ☐

62 art. 439 k.p.k.

63 ☐

64 brak zarzutów

65 1.4. Wnioski

66 ☒

67 uchylenie

68 ☒

69 zmiana

70 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

71 2.1. Ustalenie faktów

72 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

73 Lp.

74 Oskarżony

75 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

76 Dowód

77 Numer karty

78 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

79 Lp.

80 Oskarżony

81 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

82 Dowód

83 Numer karty

84 2.2. Ocena dowodów

85 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

86 Lp. faktu z pkt 2.1.1

87 Dowód

88 Zwięźle o powodach uznania dowodu

89 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

90 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

91 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

92 Dowód

93 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

94 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

95 Lp.

96 Zarzut

97 1.

98 I. Zarzut obrazy przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 244 k.k., poprzez niezasadne przyjęcie, że w okresie przypisanego czynu R. K. obowiązywał prawomocny zakaz kontaktowania się z A. P. w sposób bezpośredni i pośredni, a także prawomocny zakaz zbliżania się do niej na odległość nie mniejszą niż 100 metrów wynikający z wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim o sygn. II K 307/22, gdy tymczasem wyrok ten był nieprawomocnym orzeczeniem w chwili skazywania R. K. w niniejszej sprawie;

99 II. zarzut obrazy przepisów prawa procesowego, mającej wpływ na treść wyroku, a mianowicie:

100 a) art. 424 § 1 i § 2 k.p.k. wyrażającą się w zaniechaniu wskazania w pisemnym uzasadnieniu wyroku skazującego R. K. okoliczności prawno-faktycznych, dotyczących przypisania odpowiedzialności karnej za występek z art. 244 k.k. i tego, jakie okoliczności miał Sąd na względzie w związku z przypisaniem oskarżonemu sprawstwa i winy tego przestępstwa, skutkiem czego zachodzi sprzeczność pomiędzy ustnymi powodami wyroku, a uzasadnieniem pisemnym oraz nie ma możliwości stwierdzenia, w jakim zakresie wymierzona kara R. K. związana jest z przypisaną odpowiedzialnością za czyn zabroniony z art. 244 k.k.,

101 b) art. 4 k.p.k., art. 5 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., polegającą na nie wzięciu pod uwagę przy ferowaniu wyroku wszystkich ujawnionych w toku przewodu sądowego i mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie okoliczności, oparciu poczynionych ustaleń faktycznych na dowolnie przeprowadzonej ocenie dowodów oraz wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, niedostatecznym uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy w tym okoliczności dla oskarżonego ewidentnie korzystnych, rozstrzygnięciu nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, nienależytej analizie i ocenie poszczególnych dowodów, w szczególności zeznań A. P. i wyjaśnień oskarżonego, co skutkowała niesłusznym uznaniem R. K. za winnego przypisanego mu występku;

102 III. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, stanowiących podstawę zakażonego orzeczenia, mającego wpływ na jego treść, polegającego na błędnym i dowolnym przyjęciu, że R. K. podlegał prawomocnemu zakazowi kontaktowania się z A. P. w sposób bezpośredni i pośredni, a także prawomocnemu zakazowi zbliżania się do niej na odległość nie mniejszą niż 100 metrów wynikającemu z wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim o sygn. II K 307/22, gdy tymczasem wyrok ten nie miał prawomocnego charakteru w chwili skazywania R. K.;

103 IV. Zarzut rażącej surowości, a tym samym niewspółmierności orzeczonej R. K. kary roku pozbawienia wolności, w sytuacji gdy brak podstaw prawnych do przypisania odpowiedzialności za czyn z art. 244 k.k., stopień winy i społecznej szkodliwości czynu oraz okoliczność jego popełnienia, uzasadniały wymierzenie oskarżonemu kary grzywny lub kary ograniczenia wolności.

104 ☐ zasadny

105 ☐ częściowo zasadny

106 ☒ niezasadny

107 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

108 Sąd Okręgowy, po zapoznaniu się z aktami postępowania w świetle złożonego środka odwoławczego uznał podniesione w nim zarzuty za niezasadne i skutkujące ich nieuwzględnieniem. Zdaniem Sądu II instancji, Sąd meriti dokonał prawidłowej, bezstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, który doprowadził do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego w sprawie, biorąc pod uwagę całokształt istotnych okoliczności ujawnionych na rozprawie, co doprowadziło do słusznego uznania oskarżonego za winnego popełnienia przypisanego mu wyrokiem czynu. Ponadto, zauważyć należało, że w sprawie nie pozostały żadne nieusuwalne wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego z uwzględnieniem zasady z art. 5 § 2 k.p.k., przy czym pamiętać trzeba, że to wątpliwości sądu, jako organu orzekającego, a nie wątpliwości strony, uzasadniają jej zastosowanie. Wymierzona zaś oskarżonemu kara 1 roku pozbawienia wolności także odpowiadała prawu i właściwie uwzględniała wszelkie okoliczności sprawy i rozpiętość zagrożenia karą, przewidzianą w ustawie karnej za przypisany oskarżonemu czyn.

109 Odnosząc się do zarzutu obrazy przepisu prawa karnego materialnego, tj. art. 244 k.k. należało stwierdzić jego bezzasadność. Przypisany wyrokiem czyn dotyczył okresu od dnia

110 2 sierpnia 2023 r. do 2 grudnia 2023 r., a więc w chwili obowiązujących prawomocnie zakazów, orzeczonych wyrokiem Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 30 stycznia 2023 r. sygn. akt II K 307/22, których prawomocność wynikała z wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 21 lipca 2023 r. sygn. II Ka 337/23. Sąd Najwyższy uchylił powyższy wyrok sądu II instancji w dniu 21 lutego 2024 r. sygn. II KK 572/23 z uwagi na zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej polegającej na niewłaściwej obsadzie sądu- art. 439§1 pkt.2 kpk. i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania w sądzie II instancji. Zgodnie z brzmieniem art. 538 § 1 k.p.k., wykonanie kary, środka karnego, przepadku i środka kompensacyjnego ustaje z chwilą uchylenia wyroku w postepowaniu kasacyjnym. Wydanie przez Sąd Najwyższy wyroku uchylającego wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 21 lipca 2023 r. nie sprawiło, że znamiona przestępstwa z art. 244 k.k. zostały zdezaktualizowane za okres poprzedzający orzeczenie Sądu Najwyższego, albowiem w okresie objętym zarzutem, orzeczone zakazy były prawomocne. Podobna sytuacja miałaby nawet miejsce w przypadku, gdyby w dacie orzekania za czyn z art. 244 k.k. nastąpiło zatarcie skazania, co ma swój wyraz w orzeczeniu Sądu Najwyższego - w sytuacji gdy prawomocnym wyrokiem orzeczono wobec sprawcy przestępstwa jeden ze środków karnych wymienionych w treści art. 244 k.k., i w czasie stosowania tego środka sprawca ten do niego się nie stosuje, fakt, że w dacie orzekania za przestępstwo z art. 244 k.k. nastąpiło zatarcie skazania, którym środek karny nałożono, nie oznacza, iż zespół znamion przestępstwa z art. 244 k.k. został zdekompletowany (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2009 r. I KZP 24/09). Na marginesie zwrócić należy uwagę, że zaskarżony w niniejszym postępowaniu wyrok II K 26/24 zapadł w dniu 8 maja 2024 r., czyli po wydaniu orzeczenia przez Sąd Najwyższy w sprawie II KK 572/23 tj. po dniu 21 lutego 2024 r., lecz w dniu 28 maja 2024 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach w sprawie II K 176/24 ponownie utrzymał w mocy wyrok II K 307/22, którym to Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim orzekł przedmiotowe środki karne, a Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 20 grudnia 2024 roku w sprawie II KK 488/24 nie uwzględnił kasacji obrońcy. Tak więc w chwili orzekania w przedmiotowej sprawie przez Sąd Okręgowy wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku mazowieckim sprawie

111 II K 307/22 był prawomocny i to po kontroli w trybie postępowania kasacyjnego.

112 Przechodząc dalej do oceny zarzutów odwoławczych należało przyznać rację skarżącemu, że Sąd meriti błędnie nie odniósł się w swym uzasadnieniu do czynu z art. 244 k.k. Niemniej jednak, nie można się zgodzić ze skarżącym, że uchybienie to miałoby wpływ na treść wyroku i tym samym stanowić podstawę do jego zmiany bądź uchylenia. Wskazać należy, że niespełnienie wymogów z art. 424 k.p.k. nie może stanowić samodzielnej podstawy zmiany lub uchylenia wyroku, skoro jest to uchybienie o charakterze procesowym (art. 438 pkt 2 k.p.k.), a więc wymaga wykazania możliwego wypływu na treść orzeczenia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2022 r. II AKa 188/21). Błędy formalne w zakresie sporządzania uzasadnienia, nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku, albowiem uzasadnienie sporządzane jest po jego wydaniu, a zatem nie mogą mieć wpływu na jego treść (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2023 r. II ZOW 24/22). Sąd Okręgowy zapoznając się z aktami sprawy, w tym ze sporządzonym uzasadnieniem, dokonał całościowej kontroli instancyjnej postępowania, obejmując także zakres czynu z art. 244 k.k. i to niezależnie od zakresu uzasadnienia wyroku sporządzonego przez sąd meriti.

113 Podnosząc zarzuty obrazy art. 4 k.p.k., art. 5 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., skarżący ograniczył się jedynie do przedstawienia swojego ogólnego stanowiska kwestionującego ocenę materiału dowodowego, jednakże nie wykazał dostatecznie na czym przedmiotowe uchybienie miałoby polegać. Jako argument przemawiający za niezrealizowaniem przez oskarżonego znamion przestępstwa z art. 190a § 1 k.k., skarżący wskazał to, że pokrzywdzona co jakiś czas sprawdzała w telefonie korespondencję wpływającą od oskarżonego. Twierdzenie, że ten fakt przemawiał o nieodczuwaniu przez nią zagrożenia i udręczenia, ma charakter jedynie polemiczny i nie mogło być uznane za zasadne. Swoje zachowanie pokrzywdzona wyjaśniła chęcią udokumentowania przestępczych zachowań oskarżonego naruszającego zakaz kontaktowania się z nią. Wyjaśnienia te brzmią całkowicie logicznie i przekonywującą jeśli się zważy, że wydruki z jej telefonu zawierające próby połączeń i treść sms-ów wysyłanych przez R. K. stanowiły główny dowód jego winy. Sprawstwo oskarżonego co do przypisanego mu czynu, który zawierał w sobie zarówno znamiona przestępstwa z art. 190a § 1 k.k. oraz 244 k.k., zasadnie nie budziła wątpliwości Sądu i wynikała z obiektywnego i wiarygodnego materiału dowodowego w postaci zeznań pokrzywdzonej, doręczonej przez niej dokumentacji – wydruku zrzutów z ekranu, zawierających treść wiadomości otrzymywanych od oskarżonego, rejestru połączeń oraz doręczonego nagrania na płycie CD, z którego wynika, że oskarżony zbliżył się do A. P. na odległoś1-2 metrów, a agresywny sposób zachowania oskarżonego zasadnie wzbudził u oskarżonej obawę dalszej eskalacji zachowań z jego strony. Depozycje złożone przez pokrzywdzoną były jasne, logiczne i korespondowały z pozostałym uwzględnionym materiałem dowodowym. Analizując jej zeznania nie można było odnieść wrażenia, że pokrzywdzona intencyjnie dążyła do przypisania oskarżonemu winy ponad to, co rzeczywiście było wynikiem jego działania. Pokrzywdzona od początku wskazywała jakie zachowania podejmował oskarżony wobec niej, początkowo negując próby bezpośredniego kontaktu czy śledzenia, jednakże jego działania eskalowały, co miało swój wydźwięk w kolejnych zeznaniach, składanych przez pokrzywdzoną i dołączanych przez nią materiałach. Sam oskarżony wprawdzie nie przyznał się do winy odmawiając składania wyjaśnień, jednakże te depozycje, biorą pod uwagę przytoczony wyżej materiał dowodowy, zasadnie zostały uznane za niewiarygodne. Co istotne jednak, w protokole przesłuchania R. K. wskazał, jako swój abonencki numer telefonu, który był analogiczny z numerem, z którego wysyłane były do pokrzywdzonej sms-y czy też wykonywane próby połączeń. W związku z powyższym, Sąd Okręgowy nie stwierdził, aby Sąd meriti uchybił przepisom proceduralnym, na jakie wskazuje skarżący, gdyż oceniając materiał dowodowy dokonał tego z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz obiektywnie uwzględnił okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego. Na względzie mieć trzeba, że odmówienie wiary niektórym depozycjom, a w rezultacie ich pominięcie jako podstawy dowodowej podczas dokonywanych ustaleń faktycznych, nie może być utożsamiane ani z brakiem oceny okoliczności, których tego rodzaju dowód dotyczy w kontekście finalnego rozstrzygnięcia, ani też nie jest wyrazem złamania zasady bezstronności sądu, bowiem odmowa przyznania waloru wiarygodności niektórym z przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnej aprobacie i uwzględnieniu innych dowodów, jest niczym więcej niż realizacją przysługującego sądowi orzekającemu uprawnienia w ramach czynienia ustaleń faktycznych, z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów i w związku z tym, nie może być uznana za przejaw złamania zasady obiektywizmu,

114 o jakiej mowa w art. 4 k.p.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2024 r. I KK 225/24). W przedmiotowej sytuacji, gdy nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut błędnej oceny dowodów, brak było w konsekwencji przesłanek do zakwestionowania dokonanych na tychże dowodach ustaleń faktycznych, więc i ten zarzut należało uznać za niezasadny.

115 Ostatni ze sformułowanych zarzutów dotyczył zarzutu rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonego. Na wstępie rozważań wskazać należy, że zmiana wyroku z powodu rażącej niewspółmierności kary może mieć miejsce dopiero wtedy, gdy wykazana zostanie wyraźna dysproporcja między karą wymierzoną przez sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2023 r. VIII AKa 306/23). Zdaniem Sądu Okręgowego, w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy właściwie dostosował represje prawnokarne do czynu oskarżonego. Na względzie przede wszystkim mieć należało, że oskarżony działał w warunkach recydywy, toteż negatywnie trzeba było ocenić prognozę kryminologiczną wobec niego. Oskarżony był już skazany na karę bezwarunkowego pozbawienia wolności, mimo to nie zmienił swego zachowania i nadal przedstawiał brak poszanowania dla porządku prawnego, jak również w dalszym ciągu godził w dobra tej samej pokrzywdzonej, jakimi są poczucie bezpieczeństwa, prawo do prywatności i jej wolność osobista. W związku z powyższym, nieracjonalnym byłoby wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej, w tym tej wnioskowanej przez obrońcę tj. kary ograniczenia wolności czy grzywny skoro wcześniej orzekane kary surowsze nie osiągnęły zamierzonego celu. W tym przypadku obrońca również oprócz kwestionowania przypisania oskarżonemu winy i tym samym kary za czyn z art. 244 k.k. i przedstawieniu ogólnego stanowiska o rzekomo rażąco niewspółmiernej karze, nie rozwinął swej argumentacji i nie wykazał należycie jakie okoliczności przy tym rozstrzygnięciu winny być wzięte pod uwagę lub jakie okoliczności zostały przez Sąd nieprawidłowo ocenione lub pominięte. Podsumowując powyższe podkreślić należy, że Sąd Rejonowy przy przedmiotowym rozstrzygnięciu kierował się dyrektywami określonymi w art. 53 k.k., dostosowując wymiar kary do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz stopnia zawinienia sprawcy, bacząc na skuteczność w osiągnięciu przez nią celów, zgodnych z powierzonymi jej funkcjami. Sąd Okręgowy uznał również, że orzeczone środki karne w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną w sposób bezpośredni i pośredni przez okres 3 lat, a także zakaz zbliżania się do niej na odległość nie mniejszą niż 100 metrów również przez okres 3 lat są sankcją adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu i winy oskarżonego, a także jego postawy. Zdaniem Sądu, orzeczone zakazy zagwarantują pokrzywdzonej poczucie bezpieczeństwa, komfortu psychicznego oraz powstrzymają oskarżonego od ewentualnych przyszłych prób ingerowania w jej życie prywatne.

116 Wniosek

117 Wniosek o uniewinnienie R. K. od przypisanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim.

118 ☐ zasadny

119 ☐ częściowo zasadny

120 ☒ niezasadny

121 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

122 Zarzuty apelacyjne obrońcy okazały się niezasadne i skutkowały nieuwzględnieniem przedmiotowych wniosków.

123 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

124 1.

125 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

126 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

127 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

128 1.

129 Przedmiot utrzymania w mocy

130 Zaskarżony wyrok w całości.

131 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

132 Wniesiony środek odwoławczy okazał się bezzasadny. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.

133 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

134 1.

135 Przedmiot i zakres zmiany

136 Zwięźle o powodach zmiany

137 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

138 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

139 1.1.

140 ☐ art. 439 k.p.k.

141 Zwięźle o powodach uchylenia

142 2.1.

143 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

144 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

145 Zwięźle o powodach uchylenia

146 3.1.

147 Konieczność umorzenia postępowania

148 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

149 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

150 4.1.

151 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

152 Zwięźle o powodach uchylenia

153 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

154 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

155 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

156 Przytoczyć okoliczności

157 6. Koszty Procesu

158 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

159 Przytoczyć okoliczności

160 II.

161 Sąd Okręgowy, na podstawie art. 636 § 1 k.p.k., zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 200 zł kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zgodnie ze stawkami wskazanymi w art. 2 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

162 7. PODPIS

163 1.3. Granice zaskarżenia

164 Kolejny numer załącznika

165 1

166 Podmiot wnoszący apelację

167 Obrońca oskarżonego

168 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

169 Całość wyroku

170 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

171 ☒ na korzyść

172 ☐ na niekorzyść

173 ☒ w całości

174 ☐ w części

175 ☐

176 co do winy

177 ☐

178 co do kary

179 ☐

180 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

181 1.3.2. Podniesione zarzuty

182 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

183 ☒

184 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

185 ☐

186 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

187 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

188 ☒

189 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

190 ☒

191 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

192 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

193 ☒

194 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

195 ☐

196 art. 439 k.p.k.

197 ☐

198 brak zarzutów

199 1.4. Wnioski

200 ☒

201 uchylenie

202 ☒

203 zmiana