Wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 8 marca 2024 r., II Ka 39/24

wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 8 marca 2024 r., II Ka 39/24

Tekst

1 Sygn. akt II Ka 39/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 8 marca 2024 r.

3 Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący:

5 Sędzia SO Grażyna Jaszczuk

6 Protokolant:

7 st. sekr. sądowy Beata Defut-Kołodziejak

8 przy udziale Prokuratora Sylwii Kiersnowskiej

9 po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2024 r.

10 sprawy K. P.

11 oskarżonego z art. 178a § 1 kk

12 na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego

13 od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie

14 z dnia 30 października 2023 r. sygn. akt II K 197/23

15 I. wyrok utrzymuje w mocy;

16 II. zasądza od oskarżonego K. P. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 280 złotych tytułem opłaty za II instancję oraz 20 złotych tytułem wydatków postępowania odwoławczego.

Uzasadnienie

17 Formularz UK 2

18 Sygnatura akt

19 II Ka 39/24

20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

21 1

22 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

23 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

24 Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 30 października 2023 r., sygn. akt II K 197/23

25 1.2. Podmiot wnoszący apelację

26 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

27 ☐ oskarżyciel posiłkowy

28 ☐ oskarżyciel prywatny

29 ☒ obrońca

30 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

31 ☐ inny

32 1.3. Granice zaskarżenia

33 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

34 ☒ na korzyść

35 ☐ na niekorzyść

36 ☒ w całości

37 ☐ w części

38 ☐

39 co do winy

40 ☐

41 co do kary

42 ☐

43 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

44 1.3.2. Podniesione zarzuty

45 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

46 ☐

47 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

48 ☐

49 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

50 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

51 ☐

52 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

53 ☒

54 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

55 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

56 ☐

57 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

58 ☐

59 art. 439 k.p.k.

60 ☐

61 brak zarzutów

62 1.4. Wnioski

63 ☐

64 uchylenie

65 ☒

66 zmiana

67 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

68 2.1. Ustalenie faktów

69 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

70 Lp.

71 Oskarżony

72 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

73 Dowód

74 Numer karty

75 ----

76 ----------------------

77 -------------------------------------------------------------

78 --------------

79 --------------

80 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

81 Lp.

82 Oskarżony

83 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

84 Dowód

85 Numer karty

86 ---------

87 ---------------------

88 --------------------------------------------------------------

89 --------------

90 --------------

91 2.2. Ocena dowodów

92 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

93 Lp. faktu z pkt 2.1.1

94 Dowód

95 Zwięźle o powodach uznania dowodu

96 ----------------

97 ------------------------------------

98 ---------------------------------------------------------------------------

99 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

100 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

101 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

102 Dowód

103 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

104 ------------------

105 ------------------------------------

106 -------------------------------------------------------------------------

107 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

108 Lp.

109 Zarzut

110 Błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść wyroku, tj.:

111 a) Ustalenie, iż oskarżony działał umyślnie, podczas gdy z zeznań wszystkich przesłuchanych świadków wynikało, iż oskarżony w chwili podjęcia decyzji o prowadzeniu pojazdu (31.03.2023 r.) był przekonany, iż nie znajduje się pod wpływem alkoholu, czemu dał wyraz komunikując to świadkom przed podróżą oraz Funkcjonariuszowi Policji przybyłemu na miejsce zdarzenia.

112 b) Przez zaniechanie nieustalenia, iż przekonanie oskarżonego o spaleniu przez jego organizm alkoholu spożytego w dniu 30.03.2023 r., było uzasadnione, na podstawie ustalonych przez Sąd okoliczności spożywania alkoholu w szczególności: ilości i mocy alkoholu a także czasu i okolicznościach jego spożycia.

113 c) Ustalenie, że oskarżony doprowadził do zdarzenia drogowego uderzając swoim pojazdem w tył śmieciarki, podczas gdy oskarżony zaprzeczył aby to on doprowadził do kolizji przy czym kolizja drogowa nie była przedmiotem niniejszego postępowania a postępowanie dowodowe w tej kwestii nie było prowadzone.

114 ☐ zasadny

115 ☐ częściowo zasadny

116 ☒ niezasadny

117 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

118 Wniesiony środek odwoławczy był bezzasadny i nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd Okręgowy nie podzielił żadnego z argumentów przytoczonych przez obrońcę oskarżonego w uzasadnieniu zarzutów podnoszonych w apelacji.

119 Należy stwierdzić, iż w ocenie Sądu II instancji, Sąd Rejonowy w Węgrowie rozpoznając sprawę w sposób prawidłowy i wyczerpujący rozważył wszelkie okoliczności i dowody ujawnione w toku rozprawy głównej, przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), dokonując następnie na ich podstawie prawidłowych ustaleń faktycznych. Wbrew twierdzeniom obrońcy zawartym w apelacji, ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji dotyczące umyślności winy oskarżonego w zakresie przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem czynu są prawidłowe, gdyż stanowią wynik właściwie przeprowadzonego postępowania dowodowego. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji nie wykazuje błędów natury logicznej, nie była stronnicza, jak również nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów, chronionej przepisem art. 7 k.p.k., której to wyniki w sposób wyczerpujący zostały wyeksponowane w uzasadnieniu tegoż wyroku.

120 Na stwierdzenie powyższych okoliczności pozwala uważna lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W pisemnych motywach wyroku Sąd I instancji wskazał bowiem dowody, które obdarzył przymiotem wiarygodności oraz wyjaśnił, którym dowodom i z jakich powodów dał wiarę. Wskazał także części zeznań świadków, którym waloru wiarygodności odmówił i precyzyjnie oraz przekonywująco wyjaśnił, z jakich przyczyn elementy zeznań oskarżonego oraz świadków na wiarę nie zasługują. Ustalenia poczynione przez Sąd Rejonowy w oparciu o tak dokonaną ocenę dowodów są zatem prawidłowe, co w ocenie Sądu II instancji prowadzi do przekonania, iż zarzuty apelacyjne podnoszone przez obrońcę oskarżonego K. P. w tym zakresie są chybione.

121 Nie można zgodzić się z argumentacją sformułowaną w apelacji, zgodnie z którą oskarżony w chwili podjęcia decyzji o prowadzeniu pojazdu w dniu 31 marca 2023 roku był przekonany, iż nie znajduje się pod wpływem alkoholu. Twierdzenia te stoją w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a przede wszystkim z zeznaniami świadka O. T., która podała, iż od oskarżonego czuć było silną woń alkoholu, a także z dokumentami z protokołów badania stanu trzeźwości oskarżonego, ponieważ badania te jednoznacznie wskazują na początkowo wzrastającą tendencję stężenia zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu u oskarżonego. Bezsprzecznym jest, iż oskarżony został poddany badaniu stanu trzeźwości urządzeniem Alco-Sensor IV CM nr fabryczny 119244 z wynikami 0,31 mg/l o godzinie 07:46, 0,31 mg/l o godzinie 07:47, oraz 0,35 mg/l o godzinie 08:02 (k. 2-2v akt sprawy). W aktach sprawy znajduje się aktualne świadectwo wzorcowania urządzenia Alco-Sensor IV CM nr fabryczny 119244 wydane dnia 14 listopada 2022 r. (k. 6-6v akt sprawy).

122 Wobec powyższego, Sąd II instancji podziela zdanie Sądu I instancji, iż zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona czynu opisanego w art. 178a § 1 k.k, ponieważ oskarżony w dniu 31 marca 2023 roku był kierowcą samochodu osobowego marki T. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i w trakcie prowadzenia pojazdu znajdował się w stanie nietrzeźwości.

123 Sąd II instancji podziela zdanie Sądu I instancji, iż oskarżonemu można przypisać winę, z uwagi na to, że znajdował się on w normalnej sytuacji motywacyjnej mogąc podjąć działanie zgodnie z prawem, przy czym wprawiając się w stan nietrzeźwości znał jego działanie, a w czasie czynu był w pełni poczytalny.

124 Odnosząc się do kolejnego twierdzenia obrońcy oskarżonego z punktu II lit. b apelacji, Sąd II instancji nie dopatrzył się uchybień w ustaleniach stanu faktycznego, ponieważ jak wskazano w uzasadnieniu, Sąd I instancji nie podzielił wyjaśnień oskarżonego K. P. w zakresie w którym nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i twierdził, że kierował samochodem w dacie zdarzenia, ponieważ uznał, że jest trzeźwy.

125 Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2020 roku, sygn. akt II KK 405/19, LEX nr 3077362, nie można uznać za naruszenie prawa sytuacji, gdy sądy powszechne za pomocą innych, niż by sobie życzyły tego strony, określonych dowodów realizują swój obowiązek ustalenia prawdy materialnej. W skarżonej sprawie Sąd I instancji ustalił sprawstwo oskarżonego co do zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu za pomocą dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonego K. P., zeznań świadka M. P., zeznań świadka W. P., zeznań świadka O. T., a także protokołów badania stanu trzeźwości oskarżonego K. P..

126 Nie można zgodzić się również z twierdzeniem zawartym w apelacji, zarzucającym iż Sąd I instancji ustalił, że oskarżony doprowadził do zdarzenia drogowego uderzając swoim pojazdem w tył śmieciarki, podczas gdy oskarżony zaprzeczył aby to on doprowadził do kolizji. Ramy postępowania zostały określone przez akt oskarżenia, zgodnie z którym, K. P. został oskarżony o czyn z art. 178a § 1 k.k. tj. o kierowanie samochodem w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości tj. mając 0,31 mg/l zmierzające do 0,35 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Jak słusznie zauważono w apelacji, kolizja drogowa nie była przedmiotem niniejszego postępowania, a postępowanie dowodowe w tej kwestii nie było prowadzone. Wobec tego nie sposób zgodzić się, z twierdzeniem, że Sąd I instancji dokonał własnych ustaleń co do okoliczności zderzenia się pojazdów w dniu 31 marca 2023 roku i uznał winę oskarżonego za doprowadzenie do kolizji i miało to wpływ na treść wyroku.

127 Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2016 roku, WA 4/16, LEX nr 2053656, błąd w ustaleniach faktycznych, o których mowa w art. 438 pkt 3 k.p.k., to de facto błąd w logicznej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego poprzez wyprowadzenie przez Sąd orzekający błędnych wniosków. Z kolei zarzut co do błędu w ustaleniach faktycznych (...) winien odnosić się do oceny wniosków, które nie odpowiadają prawidłowości logicznego rozumowania, a przez to nie może sprowadzać się do polemiki z ustaleniami Sądu.

128 Stanowisko przedstawione w tym judykacie aprobuje także Sąd Okręgowy w Siedlcach, stwierdzając, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne i mocne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Nie ma wątpliwości co do tego, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzucanego mu czynu z art. 178a §1 k.k.

129 W ocenie Sądu II instancji, dokonany przez Sąd I instancji wybór rodzaju kary zasadniczej – najłagodniejszej rodzajowo kary grzywny i określenie wymiaru samej ilości stawek dziennych tejże kary nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku w pełni przekonują, iż Sąd Rejonowy przesłankom łagodzącym oraz obciążającym tego oskarżonego nadał właściwą rangę i znaczenie oraz w należyty sposób uwzględnił kodeksowe kwalifikatory dyrektyw wymiaru kary, które wpływają na jej wymiar. Ilość stawek dziennych kary (140) oraz jej wysokość (20 złotych) w rozważanym przypadku jest przede wszystkim adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego K. P., spełniając przy tym pozostałe czynniki, o jakich mowa w art. 53 k.k w zw. z art. 33 k.k. Wymierzona kara zawiera w sobie ładunek dolegliwości koniecznej dla pełnego uświadomienia oskarżonemu konieczności poszanowania przepisów prawa.

130 Sąd I instancji na podstawie art. 42 § 2 kk sąd orzekł wobec oskarżonego K. P. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat. Wymierzenie tego środka karnego i jego wysokość nie budzi zastrzeżeń, bowiem ustalając okres zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych Sąd I instancji miał na uwadze przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma spełnić ten środek karny w stosunku do osoby oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Ponadto Sąd miał także na względzie stan nietrzeźwości oskarżonego w dacie czynu tj. 0,31 mg/l zmierzające do 0,35 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu i z tego względu okres zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych został orzeczony na 3 lata, czyli w najniższym możliwym wymiarze przewidzianym w kodeksie karnym za popełnienie czynu z art. 178a §1 kk.

131 Wniosek

132 Na podstawie art. 427 § 1 k.p.k w związku z art. 437 § 1 i 2 k.p.k., o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie odmienne co do istoty sprawy tj. poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu

133 ☐ zasadny

134 ☐ częściowo zasadny

135 ☒ niezasadny

136 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

137 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku.

138 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

139 1.

140 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

141 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

142 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

143 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

144 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

145 1.

146 Przedmiot utrzymania w mocy

147 Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości.

148 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

149 Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

150 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

151 1.

152 Przedmiot i zakres zmiany

153 ------------------------------------------------------------------------------------------

154 Zwięźle o powodach zmiany

155 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

156 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

157 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

158 1.1.

159 -----------------------------------------------------------------------------------

160 ☐ art. 439 k.p.k.

161 Zwięźle o powodach uchylenia

162 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

163 2.1.

164 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

165 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

166 Zwięźle o powodach uchylenia

167 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

168 3.1.

169 Konieczność umorzenia postępowania

170 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

171 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

172 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

173 4.1.

174 -------------------------------------------------------------------------------------

175 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

176 Zwięźle o powodach uchylenia

177 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

178 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

179 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

180 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

181 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

182 Przytoczyć okoliczności

183 ---------------------

184 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

185 6. Koszty Procesu

186 P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

187 Przytoczyć okoliczności

188 II.

189 Sąd Okręgowy na podstawie art. 634 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. i art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), obciążył oskarżonego kosztami sądowymi za II instancję (280 zł opłaty od kary i 20 zł ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym).

190 7. PODPIS

191 1.3. Granice zaskarżenia

192 Kolejny numer załącznika

193 1

194 Podmiot wnoszący apelację

195 obrońca

196 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

197 Cały wyrok

198 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

199 ☒ na korzyść

200 ☐ na niekorzyść

201 ☒ w całości

202 ☐ w części

203 ☐

204 co do winy

205 ☐

206 co do kary

207 ☐

208 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

209 1.3.2. Podniesione zarzuty

210 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

211 ☐

212 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

213 ☐

214 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

215 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

216 ☐

217 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

218 ☒

219 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

220 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

221 ☐

222 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

223 ☐

224 art. 439 k.p.k.

225 ☐

226 brak zarzutów

227 1.4. Wnioski

228 ☐

229 uchylenie

230 ☒

231 zmiana