Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 19 stycznia 2024 r., IV Ka 691/23

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 19 stycznia 2024 r., IV Ka 691/23

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IV Ka 691/23

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Wyrok Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 14 sierpnia 2023 roku w sprawie sygn. akt II K 507/23.

9 1.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☒ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 1.3. Granice zaskarżenia

17 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☐ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☐ w części

22 ☐

23 co do winy

24 ☐

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 1.1.2. Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☐

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

35 ☐

36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

37 ☒

38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

39 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

40 ☒

41 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

42 ☐

43 art. 439 k.p.k.

44 ☐

45 brak zarzutów

46 1.4. Wnioski

47 ☐

48 uchylenie

49 ☒

50 zmiana

51 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

52 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

53 1.5. Ustalenie faktów

54 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

55 Lp.

56 Oskarżony

57 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

58 Dowód

59 Numer karty

60 2.1.1.1.

61 K. S.

62 - K. S. nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo, ujawniał inne zakłócenia czynności psychicznych pod postacią mieszanych zaburzeń osobowości,

63 - w chwili popełnienia zarzucanych mu czynów jego zdolność do zrozumienia ich znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem były zachowane,

64 - jego poczytalność w toku postępowania karnego nie budziła wątpliwości,

65 - jego stan psychiczny może stanowić przeszkodę, aby mógł on prowadzić rozsądną obronę bez obrońcy, a z uwagi na utrwalony charakter zaburzeń osobowości i brak motywacji do terapii zaburzeń osobowości należy przyjąć, że trwale może nie być zdolny do prowadzenia obrony w sposób samodzielny i rozsądny,

66 - brak jest merytorycznych przesłanek do rozpoznania uzależnienia.

67 uzupełniająca pisemna opinia sądowo – psychiatryczna

68 k. 501

69 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

70 Lp.

71 Oskarżony

72 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

73 Dowód

74 Numer karty

75 2.1.2.1.

76 --------------------

77 ----------------------------------------------------------

78 -------------

79 ---------------

80 1.6. Ocena dowodów

81 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

82 Lp. faktu z pkt 2.1.1

83 Dowód

84 Zwięźle o powodach uznania dowodu

85 2.1.1.1.

86 Uzupełniająca pisemna opinia sądowo – psychiatryczna.

87 Przedmiotowa opinia jest pełna, klarowna i wyczerpująca, a tym samym, podzielić należy stanowisko powołanych biegłych, umożliwiające na gruncie przedmiotowej sprawy, w kontekście innych obiektywnych dowodów, ustalenie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego. Nie ma podstaw, by podważyć zarówno sposób przeprowadzenia opinii przez wskazanych biegłych, jak i wyrażonych przez nich poglądów oraz ostatecznych wniosków wysuniętych w wyniku wszechstronnej analizy materiału dowodowego. Bowiem , zdaniem Sądu Odwoławczego, po uzupełnieniu dokumentacji medycznej dotyczącej oskarżonego, biegli sądowi psychiatrzy w sposób przekonujący, logiczny i wyczerpujący odnieśli się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia oceny stanu zdrowia psychicznego oskarżonego.

88 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

89 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

90 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

91 Dowód

92 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

93 --------------

94 --------------------------------------------------------------

95 -----------------------------------------------

96 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

97 Lp.

98 Zarzut

99 3.1.

100 Zarzuty podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego K. S. :

101 - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia a polegający na bezpodstawnej odmowie waloru wiarygodności zeznań oskarżonego oraz świadka I. B. a dotyczących konsekwentnego nie przyznawania się do popełnienia zarzucanego czynu przez oskarżonego i zeznań świadka oraz jego wyjaśnień, co do przebiegu zdarzenia w dniu 26.02.2023 r.;

102 - błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia a polegający na bezpodstawnym przyjęciu za wiarygodne zeznań funkcjonariuszy policji, co do przebiegu zdarzenia z dnia 26.02.2023 r.;

103 - rażąca surowość kary.

104 ☐ zasadny

105 ☒ częściowo zasadny

106 ☐ niezasadny

107 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

108 Zarzuty dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych okazały się niezasadne.

109 Przed przystąpieniem jednak do wskazania powodów, dla których Sąd odwoławczy uznał zarzuty sformułowane w tym zakresie w wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego apelacji za niezasadne, wskazać należy, że redakcja środka zaskarżenia wniesionego przez obrońcę oskarżonego pozostaje daleka od wymagań określonych w art. 427 § 1 k.p.k. oraz art. 438 k.p.k. Sąd Okręgowy ustalając zarzuty skargi, zmuszony był do dokonania interpretacji wniesionego środka, zgodnie z regułami wypracowanymi w orzecznictwie oraz doktrynie, uwzględniając zasadę niepodzielności środka odwoławczego, a więc interpretując jego petitum przez pryzmat uzasadnienia i wywodów skarżącego w nim zawartych, których istotą jest kwestionowanie rozstrzygnięcia sądu meriti. Z utrwalonej praktyki orzeczniczej wynika, że art. 438 k.p.k. wyznacza nie tylko katalog tzw. względnych przyczyn odwoławczych, ale wskazuje na swoistą kolejność zarzutów, które nie tylko powinny być odpowiednio formułowane w apelacji, ale również rozpatrywane przez sąd ad quem. Powyższe skutkuje także tym, że skarżący stawiając zaskarżonemu orzeczeniu zarzuty winien przede wszystkim wskazywać na takie uchybienie sądu meriti, które ma charakter pierwotny, nie zaś na konsekwencje tego naruszenia. W przypadku, gdy charakter pierwotny ma naruszenie przez sąd a quo przepisów prawa procesowego w zakresie w szczególności naruszenia zasad oceny dowód, oczywiste jest, że o ile miało to wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia, to wspomniane uchybienie prowadzi do błędnego ustalenia stanu faktycznego, a w konsekwencji niekiedy do błędnej subsumcji, a tym samym naruszenia prawa materialnego. Trafnie zatem wskazuje się, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych może zostać podniesiony w sytuacji, w której w oparciu o prawidłowo przeprowadzone oraz trafnie ocenione dowody - też co do wiarygodności - sąd czyni ustalenia faktyczne, które z dowodów tych nie wynikają (błąd dowolności) albo gdy w oparciu o tak przeprowadzone i ocenione dowody nie poczynił ustaleń faktycznych, które z nich wynikały i miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (błąd braku) (por. wyr. SA w Poznaniu z 23.06.2021 r., II AKa 62/21, niepubl.).

110 Mając na uwadze powyższe, Sąd odwoławczy uznał, że skarżący zmierza w istocie do wykazania, że Sąd Rejonowy błędnie ustalił stan faktyczny, ponieważ dokonał chybionej i dowolnej oceny zeznań świadka I. B. oraz wyjaśnień oskarżonego K. S.. Jednakże wbrew argumentacji obrońcy oskarżonego Sąd pierwszej instancji w sposób wyważony, klarowny i logiczny dokonał weryfikacji osobowych źródeł dowodowych. W reasumpcji, z przeprowadzonej przez Sąd Okręgowy kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia wynika, że ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego były prawidłowe i pozwoliły na jednoznaczne stwierdzenie, że oskarżony popełnił przypisane mu czyny. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy oparł swoje rozstrzygnięcie o spójne i konsekwentne zeznania świadków – funkcjonariuszy policji R. P. i M. K. i właściwą ich oceną zgodną z regułami art. 7 k.p.k. Otóż skarżąca w pierwszej kolejności wskazuje na wadliwe zakwestionowanie przez Sąd Rejonowy wiarygodności wyjaśnień oskarżonego poprzestając na postawieniu tezy, że te są konsekwentne (w zakresie nie przyznawania się do popełnienia zarzucanego czynu) i potwierdzone zeznaniami świadka I. B..

111 Przyczyny dla których Sąd Rejonowy uznał dowód ten za niewiarygodny zostały tymczasem jasno wskazane w sekcji 2.2. uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Skarżąca tymczasem poprzestaje wyłącznie na przytoczeniu bezpodstawności argumentowania niewiarygodności wyjaśnień oskarżonego tym, że są one sprzeczne z, wadliwie uznanymi za wiarygodne, zeznaniami funkcjonariuszy policji. Warto w tym miejscu przypomnieć, że zarzut wadliwego uznania za wiarygodne dowodów osobowych wymaga wskazania, dlaczego zdaniem skarżącego, taka ocena wykracza poza ramy oceny swobodnej. Konieczne jest przy tym odwołanie się choćby do tez wypowiedzi - twierdzeń osobowych źródeł dowodowych, a tego w apelacji próżno szukać. Skarżąca w uzasadnieniu apelacji, kontestując ocenę sądu, poprzestaje na sformułowaniu tezy uchybienia „sprzeczności zeznań pokrzywdzonych złożonych w toku postępowania przygotowawczego i sądowego z zeznaniami babki oskarżonego i wyjaśnieniami oskarżonego”, której nie przybliża. Podniesienie zarzutu sprzeczności zeznań świadka wymaga wykazania, tj. wskazania jakie relewantne fakty świadek podał, a jakie pominął w poszczególnych depozycjach. Warto przy tym pamiętać, że zarzut obrazy art. 7 k.p.k. wymaga nie tylko wykazania, że zaistniał (czego nie można utożsamiać z tezą uchybienia) ale i uprawdopodobnienia, że owa wadliwa ocena dowodu mogła mieć wpływ na treść wyroku. Jedyne elementy jakie wynikają z apelacji w kontekście opisywanego zarzutu to twierdzenie jakoby zeznania pokrzywdzonych (bez bliższego określenia) nie zasługiwały na wiarę, gdyż „pozostają w oczywistej sprzeczności z zeznaniami samego oskarżonego jak również jego babki świadka I. B.”.

112 Skarżący postawił tezę jakoby Sąd uznał za wiarygodne zeznania funkcjonariuszy policji, w sytuacji, gdy pozostają one w sprzeczności z relacjami oskarżonego K. S. i jego babki I. B.. Po pierwsze wskazać należy, iż funkcjonariusze policji zeznawali w sposób jasny i spójny, opisując zdarzenia z udziałem oskarżonego mające miejsce podczas interwencji policyjnej w dniu 26 lutego 2023 roku. Dodać przy tym trzeba, że wspomniane zeznania co do przedmiotowych faktów wzajemnie ze sobą korelują i policjanci jako osoby obce dla oskarżonego nie mają żadnego interesu do przedstawiania okoliczności zdarzenia w sposób niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy. W dniu 26 lutego 2023 roku wykonywali czynności służbowe w ramach swych obowiązków i zostali bezpodstawnie zaatakowani. Opisali zatem całą sytuację, wskazując na używanie wobec nich jako policjantów wykonujących czynność określeń obelżywych. Co tyczy się zarzutu wadliwej oceny zeznań świadka I. B. wystarczy wskazać, że jako osoba najbliższa jest ona żywotnie zainteresowana przedstawieniem swego wnuka w korzystnym świetle i z tego względu z ostrożnością należało dokonać oceny jej depozycji, co też Sąd meriti uczynił. Natomiast odnosząc się do wyjaśnień oskarżonego to rzeczywiście wynika z nich ogólnikowość ale i konsekwentne negowanie swego sprawstwa.

113 Reasumując zdaniem Sądu Okręgowego apelujący nie zdołał skutecznie podważyć zarówno oceny dowodów przeprowadzonych przed Sądem Rejonowym, ani też poczynionych na ich podstawie ustaleń faktycznych, co skutkowało uznaniem zarzutów za niezasadne.

114 Odnosząc się natomiast do zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonej stwierdzić należy, że jest on częściowo słuszny.

115 Zdaniem sądu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie, Sąd Rejonowy prawidłowo wyważył okoliczności przedmiotowe i podmiotowe czynów oskarżonego K. S. (wskazując, że oskarżony działał w warunkach uprzedniej karalności, naruszył swym działaniem wiele przepisów ustawy karnej, długotrwały sposób działania w przypadku jednego z czynów, brak skruchy i lekceważący stosunek do funkcjonariuszy policji i organów wymiaru sprawiedliwości). Niemniej jednak Sąd Rejonowy poruszając się w ramach swobodnego uznania sędziowskiego nie dostosował kary orzeczonej w stosunku do oskarżonego – będącego osobą u której występują zakłócenia czynności psychicznych pod postacią mieszanych zaburzeń osobowości (przy czym będącym osobą poczytalną) - za czyn czynnej napaści na funkcjonariuszy policji, ich znieważenia oraz spowodowania u jednego z nich obrażeń ciała poniżej dni siedmiu, do indywidualnych potrzeb resocjalizacyjnych i wychowawczych, aby kara ta stwarzała realne możliwości osiągnięcia wobec K. S. korzystnych efektów poprawczych, poprzez wyrobienie u oskarżonego poczucia odpowiedzialności i poszanowania prawa.

116 W aspekcie powyższego, Sąd pierwszej instancji niesłusznie uznał, że adekwatną reakcją karną będzie za czyn jednostkowy polegający na czynnej napaści na funkcjonariuszy policji kara pozbawienia wolności, w rozmiarze 2 lat i 6 miesięcy, a ostatecznie bezwzględna kara łączna w rozmiarze 3 lat pozbawienia wolności, która okazała się zbyt surowa.

117 Trzeba pamiętać, że z racji na ocenny charakter zasad wymiaru kary, niewspółmierność kary, środka karnego czy nawiązki musi być natury zasadniczej, tzn. w stopniu niedającym się zaakceptować. W orzecznictwie podkreśla się ugruntowany pogląd, iż „rażąca niewspółmierność kary występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą, czyli zasłużoną.” (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30.05.2017 r., sygn. II KK 156/17, opubl. Legalis nr 1604497). Zarzut rażącej niewspółmierności kary, środka karnego czy też nawiązki, jako zarzut z kategorii ocen można trafnie podnosić, gdy wymierzona kara lub środek nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przypisanego czynu, jak i osobowości sprawcy – innymi słowy, gdy jest w odczuciu społecznym karą niesprawiedliwą (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11.04.1985 r., V KRN 178/85, Lex 20053). Jak wskazuje się w orzecznictwie, zarzut niewspółmierności nie wymaga wskazania nowych, nieustalonych przez sąd okoliczności, polegać bowiem może na wykazaniu, że okoliczności prawidłowo ustalone mają takie znaczenie i ciężar gatunkowy, których orzeczona kara bądź nie uwzględnia w ogóle, bądź uwzględnia je w stopniu niedostatecznym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23.10.1974 r., V KRN 78/74, Lex 18899). Podkreślić również należy, iż orzekanie o karze ma charakter indywidualny i jest procesem do pewnego stopnia subiektywnym, obejmującym dokonanie wyboru oraz zastosowanie odpowiedniej represji karnej właściwej dla konkretnej sytuacji i konkretnego sprawcy. Z tych powodów zasady i dyrektywy orzekania w przedmiocie kary zawarte w art. 53 k.k. pozostawiają organowi orzekającemu pewien zakres swobody w procesie jej wymierzania. Decydujące zaś znaczenie dla wymiaru kary łącznej mają przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do osoby oskarżonej, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Natomiast wypracowane wcześniej przez orzecznictwo i doktrynę koncepcje wymiaru kary łącznej w oparciu o bliższą, lub dalszą więź przedmiotowo – podmiotową i czasowo – przestrzenną, zachodzącą pomiędzy poszczególnymi czynami jednostkowymi, także mogą mieć tu znaczenie, jednakże, co najwyżej, pomocnicze. Bowiem kara łączna powinna być postrzegana jako swoiste podsumowanie działalności przestępczej sprawcy. Stanowi ona wyraz potępienia w stosunku do postępowania sprawcy, jak również podkreśla nieopłacalność przestępczej działalności. Z drugiej strony, orzeczona kara łączna powinna być niezbędna dla osiągnięcia celów indywidualnego oddziaływania. W procesie orzekania kary łącznej sąd powinien mieć na względzie, czy w danym przypadku zachodzą okoliczności, które przemawiają za zsumowaniem dolegliwości, czy też przeciwnie – w imię racjonalizacji karania, wskazują na konieczność pochłonięcia części kar. Stosowanie zatem kumulacji albo absorpcji, jako że są to rozwiązania skrajne, wymaga istnienia szczególnych przesłanek przemawiających za jednym, albo drugim rozstrzygnięciem.

118 Przypisane oskarżonemu K. S. czyny miały charakter zawiniony. W ustalonym bowiem stanie faktycznym oskarżony mógł zachować się zgodnie z prawem i nie zachodziły żadne okoliczności, które z uwagi na osobowość oskarżonego mogłyby wpływać ograniczająco na możliwość jej zachowania się w sposób zgodny z prawem, czy też okoliczności, które wyłączałyby jego winę. W związku z tym, zważywszy, że nie były to zdarzenia incydentalne w dotychczasowym życiu oskarżonego (był osobą uprzednio karaną) w kontekście powyższych wniosków oraz mając na uwadze całokształt okoliczności związanych z naruszeniem przez oskarżonego porządku prawnego, w tym również okoliczność, że naruszenie porządku prawnego miało charakter umyślny, a także fakt, iż w istocie rzeczy wina i stopień społecznej szkodliwości zarzucanych mu czynów, są znaczne - w ocenie sądu odwoławczego – karą adekwatną jest kara pozbawienia wolności o charakterze izolacyjnym.

119 Obniżenie jednej z kar jednostkowych spowodowało konieczność ponownego wymiaru kary łącznej przez Sąd odwoławczy, zaś wymierzając karę łączną miał na też na uwadze, że Sąd I instancji wymierzył ją na zasadnie absorpcji i tym samym, jako właściwe uznano wymierzenie kary łącznej na tej samej zasadzie. Wobec tego, jako karę łączną orzeczono wobec oskarżonego karę 2 lat pozbawienia wolności, uznając ją za wyważoną i sprawiedliwą.

120 Bowiem, w ocenie Sądu Okręgowego, dolegliwość wymierzonej oskarżonemu K. S. kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności - a więc na poziomie ukształtowanym orzeczeniem sądu odwoławczego - jest współmierna w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów i spełnia zadania społecznego oddziaływania kary oraz cele szczególno - prewencyjne. Jest wynikiem trafnej oceny okoliczności przedmiotowych i podmiotowych czynu oraz właściwości i warunków osobistych oskarżonego K. S. i jako spełniająca wymogi zakreślone dyrektywami przepisu art. 53 k.k., uznana być musi za karę prawidłowo wyważoną. Należy przy tym mieć nadzieję, że kara wymierzona oskarżonemu w niniejszym postępowaniu spełni swoje cele nie tylko w indywidualnym zakresie, ale zwiększy także świadomość innych osób.

121 Wniosek

122 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego czynu, ewentualnie o zmianę orzeczenia o karze poprzez jej obniżenie.

123 ☐ zasadny

124 ☒ częściowo zasadny

125 ☐ niezasadny

126 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

127 Z powodów określonych w rubryce powyżej wyrok Sądu meriti w tym zakresie podlegał modyfikacji, a apelacja obrońcy oskarżonego K. S. okazała się częściowo zasadna.

128 Brak także podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w odniesieniu do oskarżonego K. S. i uniewinnienia go od zarzucanego czynu.

129 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

130 4.1.

131 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

132 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

133 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

134 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

135 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

136 5.1.1.

137 Przedmiot utrzymania w mocy

138 Utrzymanie w mocy wyroku w zakresie nie podlegającym modyfikacji orzeczeniem sądu odwoławczego opisanej w punkcie 5.2.1.

139 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

140 Apelacja w części odnoszącej się do meritum jest polemiczna. Obrońca nie wykazał, aby wyrok Sądu I instancji był w jakikolwiek sposób nieprawidłowy. W szczególności nie uprawdopodobnił, aby Sąd pominął jakiekolwiek istotne okoliczności czy dowody, lub by te wadliwie ocenił. Poprzestając na zwyczajnej negacji oceny materiału dowodowego, bez konkretnego wykazania rzekomych sprzeczności obrońca sam zaświadczył o tym, że rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego jest prawidłowe.

141 Podsumowując zatem, wyrok Sądu I instancji pozostaje w zgodzie z prawidłowo zebranym materiałem dowodowym, którego ocena dokonana przez Sąd Rejonowy jest w pełni prawidłowa. Zarzuty skierowane do rozstrzygnięcia przez obrońcę nie mogły spowodować zmiany orzeczenia. Podniesiona w apelacji argumentacja skarżącego w przedmiocie winy oskarżonego K. S. nie mogła podważyć słusznych i uzasadnionych wniosków wywiedzionych przez Sąd Rejonowy. Z tego względu, wniosek obrońcy o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie K. S. nie został uwzględniony, a wyrok w tej części utrzymano w mocy.

142 Reasumując stwierdzić należy prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie ustalenia sprawstwa oskarżonego K. S., kwestii jego winy i kwalifikacji prawnej przypisanych mu czynów.

143 Sąd Okręgowy, nie dopatrując się również uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, określonych w art. 439 k.p.k. i art. 440 k.p.k., zaskarżony wyrok wobec oskarżonego utrzymał w mocy w zakresie nie podlegającym modyfikacji opisanej w punkcie 5.2.1.

144 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

145 5.2.1.

146 Przedmiot i zakres zmiany

147 Zmieniono wyrok w zaskarżonej części w stosunku do oskarżonego K. S. w ten sposób, że:

148 - obniżono orzeczoną w punkcie 1 karę pozbawienia wolności do 1 roku i 6 miesięcy;

149 - obniżono orzeczoną w punkcie 3 karę łączną pozbawienia wolności do 2 lat;

150 - za podstawę prawną skazania i wymiaru kary za czyn przypisany w punkcie 2 przyjęto przepis art. 244b§1 k.k.

151 Zwięźle o powodach zmiany

152 Powyższe zmiany wynikały z częściowego uwzględnienia zarzutów i wniosków apelacji skarżącej, o czym szerzej w części 3 uzasadnienia.

153 Nadto, w odniesieniu do kwestii modyfikacji podstawy prawnej skazania i wymiaru kary za czyn przypisany w punkcie 2 Sąd Okręgowy z urzędu dokonał korekty w tym zakresie, gdyż Sąd Rejonowy błędnie (co przyznał w uzasadnieniu swego orzeczenia – vide k. 338) wskazał normę art. 244b k.k., podczas gdy prawidłowo winna zostać podana norma zawarta w art. 244b § 1 k.k.

154 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

155 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

156 5.3.1.1.1.

157 -----------------------------------------------------------------------

158 ☐ art. 439 k.p.k.

159 Zwięźle o powodach uchylenia

160 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

161 5.3.1.2.1.

162 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

163 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

164 Zwięźle o powodach uchylenia

165 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

166 5.3.1.3.1.

167 Konieczność umorzenia postępowania

168 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

169 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

170 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

171 5.3.1.4.1.

172 -----------------------------------------------------------------------

173 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

174 Zwięźle o powodach uchylenia

175 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

176 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

177 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

178 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

179 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

180 Przytoczyć okoliczności

181 -----------------

182 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

183 6. Koszty Procesu

184 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

185 Przytoczyć okoliczności

186 3

187 Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu K. S. w postępowaniu odwoławczym zasądzone zostały na rzecz obrońcy z urzędu adwokata G. T..

188 O kosztach zastępstwa procesowego na rzecz obrońcy z urzędu Sąd orzekł w ramach tzw. rozproszonej kontroli zgodności przepisów niższych rangą z Konstytucją RP na podstawie Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, analogicznych do regulacji zawartych w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Powyższy zabieg był konsekwencją podzielenia argumentacji prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2022 r. o sygn. akt SK 78/21, gdzie stwierdzono niezgodność z Konstytucją RP przepisów Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, określających wysokość wynagrodzenia za obronę z urzędu w ramach śledztwa oraz przed sądem rejonowym w postępowaniu zwyczajnym. Przy czym, choć wyrok nie dotyczył postępowania odwoławczego, argumenty jakie zaważyły na powołanym wyroku były aktualne co do wszystkich stawek wymienionych w tym rozporządzeniu, bowiem owa niezgodność z zapisami ustawy zasadniczej wynika z dysproporcji w stawkach minimalnych za obronę z wyboru i z urzędu. Podzielając takie stanowisko, Sąd Okręgowy w obecnym składzie, pominął normy niekonstytucyjne i zastosował regulację im najbliższą w sensie merytorycznym uwzględniając okoliczność, że obrońca z urzędu nie otrzymał wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu zarówno w postępowaniu przygotowawczym, przed sądem pierwszej instancji, jak i przed sądem odwoławczym.

189 4

190 Biorąc pod uwagę sytuację osobistą (aktualny pobyt w izolacji penitencjarnej) i możliwości zarobkowe (brak dochodów) oskarżonego, jak również to, że spoczywa na nim obowiązek uiszczenia nawiązek na rzecz pokrzywdzonych w łącznej kwocie 1500 złotych, Sąd Okręgowy, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn.: Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), zwolnił go od uiszczenia wydatków za postępowanie odwoławcze oraz od opłaty za obie instancje.

191 7. PODPIS

192 1.11. Granice zaskarżenia

193 Kolejny numer załącznika

194 1

195 Podmiot wnoszący apelację

196 Obrońca oskarżonego K. S..

197 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

198 Wyrok Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 14 sierpnia 2023 roku w sprawie sygn. akt II K 507/23.

199 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

200 ☒ na korzyść

201 ☐ na niekorzyść

202 ☒ w całości

203 ☐ w części

204 ☐

205 co do winy

206 ☐

207 co do kary

208 ☐

209 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

210 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

211 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

212 ☐

213 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

214 ☐

215 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

216 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

217 ☐

218 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

219 ☒

220 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

221 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

222 ☒

223 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

224 ☐

225 art. 439 k.p.k.

226 ☐

227 brak zarzutów

228 0.1.1.4. Wnioski

229 ☐

230 uchylenie

231 ☒

232 zmiana