Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 18 listopada 2025 r., IV Ka 658/25

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 18 listopada 2025 r., IV Ka 658/25

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IV Ka 658/25

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Wyrok Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 25 lipca 2025 roku w sprawie II K 112/25

9 1.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☐ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 1.3. Granice zaskarżenia

17 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☐ na korzyść

19 ☒ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☐ w części

22 ☐

23 co do winy

24 ☐

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 1.1.2. Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☐

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

34 ☐

35 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

36 ☒

37 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

38 ☐

39 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

40 ☐

41 art. 439 k.p.k.

42 ☐

43 brak zarzutów

44 1.4. Wnioski

45 ☒

46 uchylenie

47 ☐

48 zmiana

49 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

50 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

51 1.5. Ustalenie faktów

52 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

53 Lp.

54 Oskarżony

55 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

56 Dowód

57 Numer karty

58 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

59 Lp.

60 Oskarżony

61 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

62 Dowód

63 Numer karty

64 1.6. Ocena dowodów

65 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

66 Lp. faktu z pkt 2.1.1

67 Dowód

68 Zwięźle o powodach uznania dowodu

69 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

70 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

71 Lp. faktu z pkt 2.1..2

72 Dowód

73 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

74 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

75 Lp.

76 Zarzut

77 3.1.

78 błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na uznaniu za wiarygodne z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego wyjaśnień oskarżonego M. M., bezzasadnemu pominięciu zeznań świadków, którzy prezentowali odmienną wersję wydarzeń, co w konsekwencji doprowadziło do uniewinnienia oskarżonego od zarzucanych mu czynów, podczas gdy prawidłowe ustalenia stanu faktycznego powadzą do odmiennego wniosku.

79 ☒ zasadny

80 ☐ częściowo zasadny

81 ☐ niezasadny

82 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

83 Apelacja okazała się zasadna. W wyniku jej wniesienia doszło do konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

84 Sąd odwoławczy przyznał rację skarżącemu, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie uprawniał Sądu Rejonowego do wydania wyroku uniewinniającego.

85 Podzielić należy zarzut prokuratora, który trafnie zarzucił Sądowi meriti dowolność w ocenie zebranych w sprawie dowodów. Ocena dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy rzeczywiście musi budzić wątpliwości i narusza reguły określone w art. 4, 7 i 410 k.p.k. Miało to w efekcie przełożenie na dokonanie przez Sąd Rejonowy błędnych ustaleń faktycznych. Ustalenia faktyczne bowiem tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej, czy logicznej oraz zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.

86 Sąd odwoławczy podziela twierdzenia apelacji, iż Sąd I instancji błędnie uznał za wiarygodne, wyjaśnienia oskarżonego, pomimo ich sprzeczności z logiką i doświadczeniem życiowym, a także mimo braku ich korelacji z innymi dowodami w sprawie. Można wprawdzie zgodzić się z Sądem I instancji, że oskarżony z powodu głębokiego upojenia alkoholowego, rzeczywiście zupełnie nie wiedział, co się stało z jego rowerem. Można także przyjąć, że przez jakiś czas, sam próbował ustalić, co się mogło wydarzyć z tym pojazdem i gdzie się on znajduje. Jest też bardzo realnym, że oskarżony powziął ,,na mieście” wiadomość, że jego rower znajduje się u niejakiego A. Ł., który był mu – co prawda – znany, lecz nie znał jego adresu zamieszkania. Gdyby oskarżony w ten sposób zrelacjonował policjantom, jak się przedstawia stan rzeczy, tzn. że w bliżej nieokreślonej dacie i okolicznościach, zaginął mu rower i ma niejakie podejrzenia, że może mieć z tym coś wspólnego A. Ł., to nikomu nie przyszłoby przecież do głowy wszczynanie przeciwko oskarżonemu postępowania o popełnienie przestępstwa z art. 233 §1 k.k. i art. 234 k.k. Tymczasem jednak oskarżony w zeznaniach złożonych policjantowi, będąc pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, zeznał nieprawdę, że w dniu 14 września 2021 roku pomiędzy godz.14.00-15.00 w rejonie banku (...) S.A przy Pl. (...) w O., doszło do kradzieży jego roweru marki J., której to dokonał A. Ł.. Mało tego, M. M. podparł swoje oskarżenia kilkoma okolicznościami, które okazały się ewidentnie kłamliwe. Oskarżony zeznał bowiem, że następnego dnia po zniknięciu jego roweru, udał się do placówki banku, gdzie dyrektor udostępnił mu nagranie monitoringu. Na nagraniu tym miał osobiście widzieć, jak A. Ł. podchodzi do jego roweru ,,bierze go i prowadzi w kierunku parku”. Dodał też, że następnego dnia spotkał A. Ł. w parku, a ten miał mu się przyznać, że zabrał rower i obiecał go odprowadzić tego samego dnia, ale tego nie uczynił.

87 Sąd Rejonowy uniewinnił oskarżonego, opierając się na jego wyjaśnieniach, które przekonały tenże Sąd, że oskarżony ,,swe ustne depozycje zaprotokołowane przez policjanta złożył w przekonaniu i dobrej wierze, iż rower ukradł mu A. Ł.”. Tyle tylko, że Sąd meriti podszedł do wyjaśnień oskarżonego mało krytycznie, nie dostrzegając kilku istotnych kwestii. Otóż, wersja oskarżonego, że o kradzieży jego roweru przez A. Ł. dowiedział się od dwóch mężczyzn, którzy za udzielenie takiej informacji zażądali postawienia nalewki, pojawia się dopiero podczas jego przesłuchania w charakterze podejrzanego w dniu 18.11.2021 roku. Początkowo, w zeznaniach z dnia 18.09.2021 roku M. M., o takich informatorach przecież w ogóle nie wspomina. Kolejna, i to odmienna wersja, wynika z zeznań A. Ł., który to stwierdził, że w końcu września 2021 roku, podczas spotkania z oskarżonym, ten mu miał oznajmić, że o kradzież przedmiotowego roweru miała posądzić A. Ł. żona oskarżonego. Tej okoliczności I. M. zresztą nie potwierdziła. Zastanawiającym też być musi, że oskarżony, pomimo znacznego upływu czasu od przesłuchania go w charakterze podejrzanego, nie wskazał w żaden sposób personaliów owych informatorów. O tym, że mężczyznami, którzy mieli oskarżonemu powiedzieć, iż jego rower zabrał A. Ł., są A. R. i M. S., okazało się dopiero po upływie ponad dwóch i pół roku, kiedy to oskarżony stawił się z tymi osobami na rozprawie apelacyjnej (w dniu 14.06.2024 roku).

88 Poza tym, zeznania świadków A. R. i M. S., uznać należy jako mało wiarygodne. Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uciekł wprawdzie od dokonania oceny wiarygodności tychże zeznań, ale charakterystycznym jest, że na ich podstawie nie czynił żadnych ustaleń faktycznych. Przede wszystkim jednak zeznania świadków A. R. i M. S., pozostają w zasadniczej sprzeczności z zeznaniami świadków A. Ł. oraz I. N., co do wiarygodności których nie można mieć zastrzeżeń. To na ich podstawie Sąd meriti zbudował zresztą znaczącą część stanu faktycznego sprawy. Jeżeli zatem przyjąć – według zeznań świadków A. Ł. i I. N. – że rower oskarżonego został przez niego, w przedziale pomiędzy 6, a 10 września 2021 roku, przekazany (na przechowanie) A. Ł. w pobliżu sklepu (...) na ul. (...), to oczywistym jest, że A. R. i M. S. nie mogli widzieć, jak w dniu 14 września 2021 roku, w pobliżu banku (...) przy pl. (...) w O., tenże A. Ł. zabiera przedmiotowy rower. Co więcej, świadkowie A. R. i M. S., nie potwierdzili też w istocie wersji oskarżonego, że mieli oni poinformować oskarżonego o zabraniu jego roweru przez A. Ł.. A. R. wprost nawet stwierdził, że: ,,nie było takiej sytuacji, żebym powiedział oskarżonemu, że powiem mu kto skradł rower jak postawi alkohol, wykluczam taką sytuację ”, a dalej: ,,jakbym widział, że ktoś odjeżdża tym rowerem, to bym sam złapał” (k. 282v-283).

89 Sąd Rejonowy ponadto nie dostrzegł w dostatecznym stopniu, że nawet uznając wyjaśnienia oskarżonego za wiarygodne, iż to właśnie A. R. i M. S. powiedzieli mu o zaborze jego roweru z okolic Banku (...) przez A. Ł., to i tak nie tłumaczą one podania przez niego do protokołu przesłuchania z dnia 18 września 2021 roku niektórych oczywiście nieprawdziwych okoliczności, jak: sprawdzanie monitoringu, udostępnionego mu przez dyrektora banku, zauważenie na nagraniu momentu kradzieży jego roweru przez A. Ł., czy też rzekome przyznanie się do winy A. Ł., podczas spotkania z oskarżonym. Przecież takie okoliczności nie zostały w żaden sposób potwierdzone zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Sam zresztą oskarżony nie był w stanie logicznie wytłumaczyć, dlaczego podczas przesłuchania w charakterze świadka w dniu 18 września 2021 roku, powiedział np. o tym sprawdzaniu monitoringu bankowego.

90 Wniosek

91 o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Opocznie

92 ☒ zasadny

93 ☐ częściowo zasadny

94 ☐ niezasadny

95 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

96 Z przyczyn podanych wyżej, Sąd odwoławczy nie mógł zgodzić się na utrzymanie w mocy wyroku uniewinniającego oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów. Natomiast zgodnie z treścią art. 454 § 1 k.p.k. sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji lub co do którego w pierwszej instancji umorzono postępowanie. Jedynym rozstrzygnięciem w takiej sytuacji mogło być tylko uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

97 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

98 4.1.

99 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

100 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

101 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

102 5.1.1.

103 Przedmiot utrzymania w mocy

104 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

105 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

106 5.2.1.

107 Przedmiot i zakres zmiany

108 Zwięźle o powodach zmiany

109 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

110 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

111 5.3.1.1.1.

112 ☐ art. 439 k.p.k.

113 Zwięźle o powodach uchylenia

114 5.3.1.2.1.

115 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

116 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

117 Zwięźle o powodach uchylenia

118 5.3.1.3.1.

119 Konieczność umorzenia postępowania

120 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

121 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

122 5.3.1.4.1.

123 całość wyroku

124 ☒ art. 454 § 1 k.p.k.

125 Zwięźle o powodach uchylenia

126 Sąd odwoławczy doszedł do przekonania, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, decyzja Sądu meriti, co do wydania wyroku uniewinniającego wobec oskarżonego, była chybiona. W konsekwencji zaskarżony wyrok należało uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Opocznie. Zachodzi tu bowiem sytuacja, o której mowa w art. 437 § 2 zdanie 2 k.p.k. w związku z art. 454 § 1 k.p.k.

127 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

128 Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji winien powtórzyć postępowanie dowodowe. Przeprowadzając ponownie postępowanie, Sąd Rejonowy może też rozważyć wykorzystanie art. 442 § 2 k.p.k.

129 Pamiętać należy, że o ile - w świetle art. 442 § 3 k.p.k. - sąd, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania, jest związany zapatrywaniami prawnymi oraz wskazaniami, co do dalszego postępowania, wyrażonymi przez sąd wyższego rzędu, to zachowuje całkowitą autonomię w zakresie oceny dowodów, które weryfikuje w oparciu o własne przekonanie, zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 k.p.k., a także – co jest oczywiste – ma pełną możliwość poczynienia własnych ustaleń faktycznych, wynikających z przeprowadzonych dowodów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2014 roku - V KK 144/14; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2009 roku - II KK 224/08).

130 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

131 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

132 Przytoczyć okoliczności

133 6. Koszty Procesu

134 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

135 Przytoczyć okoliczności

136 2

137 Ponieważ oskarżony reprezentowany był przez obrońcę z urzędu, na podstawie § 4 ust. 1 i 3, § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, zasądzono kwotę na jego rzecz zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

138 7. PODPIS

139 1.11. Granice zaskarżenia

140 Kolejny numer załącznika

141 1

142 Podmiot wnoszący apelację

143 prokurator

144 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

145 Całość wyroku

146 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

147 ☐ na korzyść

148 ☒ na niekorzyść

149 ☒ w całości

150 ☐ w części

151 ☐

152 co do winy

153 ☐

154 co do kary

155 ☐

156 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

157 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

158 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

159 ☐

160 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

161 ☐

162 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

163 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

164 ☐

165 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

166 ☒

167 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

168 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

169 ☐

170 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

171 ☐

172 art. 439 k.p.k.

173 ☐

174 brak zarzutów

175 0.1.1.4. Wnioski

176 ☒

177 uchylenie

178 ☐

179 zmiana