Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 18 grudnia 2020 r., IV Ka 591/20

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 18 grudnia 2020 r., IV Ka 591/20

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IV Ka 591 / 20

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1.

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 wyrok Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 13 lipca 2020 r. w sprawie II K 468 / 20

9 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☒ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 0.11.3. Granice zaskarżenia

17 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☐ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☐ w części

22 ☐

23 co do winy

24 ☐

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 0.11.3.2. Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☒

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

35 ☒

36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

37 ☐

38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

39 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

40 ☒

41 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

42 ☐

43 art. 439 k.p.k.

44 ☐

45 brak zarzutów

46 0.11.4. Wnioski

47 ☐

48 uchylenie

49 ☒

50 zmiana

51 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

52 0.12.1. Ustalenie faktów

53 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

54 Lp.

55 Oskarżony

56 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

57 Dowód

58 Numer karty

59 -

60 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

61 Lp.

62 Oskarżony

63 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

64 Dowód

65 Numer karty

66 -

67 0.12.2. Ocena dowodów

68 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

69 Lp. faktu z pkt 2.1.1

70 Dowód

71 Zwięźle o powodach uznania dowodu

72 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

73 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

74 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

75 Dowód

76 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

77 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

78 Lp.

79 Zarzut

80 1. Obrazy przepisów prawa materialnego poprzez zakwalifikowanie czynu przypisanego w punkcie 1. zaskarżonego wyroku jako pozostającego w zbiegu realnym z czynem przypisanym w punkcie 4. pomimo, iż pierwszy z tych czynów stanowił czyn współukarany w odniesieniu do czynu drugiego, co wyłączało możliwość przyjęcia zbiegu realnego pomiędzy nimi;

81 2. Obrazy przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 7 kpk oraz 410 kpk, wskutek nieprawidłowej oceny dowodów i pominięcia wynikających z nich okoliczności działających na korzyść oskarżonego na etapie ustalania stopnia społecznej szkodliwości oraz winy w odniesieniu do czynu przypisanego w punkcie 4. zaskarżonego wyroku oraz rażącej surowości kary wymierzonej za ten czyn.

82 .

83 ☒ zasadny

84 ☐ częściowo zasadny

85 ☒ niezasadny

86 ☐ zasadny

87 ☒ częściowo zasadny

88 ☐ niezasadny

89 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

90 Ad. zarzutu z punktu 1.

91 Zachowanie sprawcy kierującego pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, który w następstwie naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu powoduje wypadek komunikacyjny, kwalifikować z reguły należy jako dwa odrębne czyny zabronione – jeden określony w art. 178a § 1 kk, drugi zaś – w art. 177 § 1 lub 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk. Ewentualna redukcja ocen prawnokarnych jest wprawdzie możliwa i może być wyjątkowo dokonana poprzez przyjęcie, iż występek zakwalifikowany z art. 178a § 1 kk stanowi współukarane przestępstwo uprzednie, pod warunkiem jednak, że przemawiają za tym okoliczności konkretnego przypadku. Sytuacja taka wchodzić będzie w grę tylko wówczas, gdy nietrzeźwy kierujący pojazdem mechanicznym po drodze publicznej spowoduje wypadek komunikacyjny bezpośrednio po uruchomieniu pojazdu i rozpoczęciu jazdy. Wówczas, uwzględniając wyjątkową bliskość czasu i miejsca rozpoczęcia jazdy i spowodowania wypadku, stan abstrakcyjnego zagrożenia, spowodowanego prowadzeniem pojazdu w stanie nietrzeźwości, trwał na tyle krótko, aby po porównaniu stopnia społecznej szkodliwości obu czynów dojść do konkluzji, że czyn zakwalifikowany z art. 177 § 1 lub 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk, w pełni oddawałby tzw. stopień bezprawia kryminalnego zachowania sprawcy. Jeżeli jednak stan zagrożenia, spowodowany kierowaniem pojazdem po drodze publicznej trwał znacznie dłużej i nie „ zakończył ” się praktycznie od razu spowodowaniem wypadku, wówczas w grę wchodzi odpowiedzialność karna sprawcy za dwa przestępstwa pozostające ze sobą w zbiegu realnym – pierwszy z nich kwalifikowany jest z art. 178a § 1 kk, drugi zaś z art. 177 § 1 lub 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk ( por. choćby postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2002 r., I KZP 4/02, z dnia 19 lipca 2006 r., III KK 139/06 oraz z dnia 2 sierpnia 2006 r., III KK 73/06 ). Tymczasem z przypisanego oskarżonemu w punkcie 1. czynu wynika, iż spowodowany przez niego wypadek komunikacyjny poprzedzony był jazdą samochodem kilkukilometrowym ( ok. 3 km – por. ogólnodostępne dane z portalu internetowego (...) ) drogi publicznej K – 74 pomiędzy miejscowościami W. i K.. Ustalenie to nie było przez skarżącego kwestionowane i nie jest sprzeczne z wyjaśnieniami samego oskarżonego ( por. zwłaszcza jego wyjaśnienia z k. 113, w których wskazywał on na przebycie znacznie dłuższego odcinka drogi ). Powyższe czyni w efekcie omawiany zarzut oczywiście bezzasadnym.

92 Ad. zarzutu z punktu 2.

93 Zgodzić się należy ze skarżącym o tyle, że lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, a w szczególności fragmentu odnoszącego się do uzasadnienia wymiaru orzeczonych wobec oskarżonego kar – w tym również kary jednostkowej wymierzonej za czyn przypisany w punkcie 4. – jest lakoniczna, by nie rzec, że szczątkowa. Zgodzić się też należy, iż z uzasadnienia tego nie wybrzmiewa, by przy podejmowaniu decyzji o wymierzeniu kary za ten czyn sąd I instancji brał pod rozwagę takie okoliczności, jak przeproszenie pokrzywdzonego i uiszczenie na jego rzecz kwoty 1000 złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, jak i tego, że w następstwie wypadku sam oskarżony doznał bardzo poważnych obrażeń. Skarżący zdaje się podnosić ( por. wnioski odwoławcze ), że gdyby sąd I instancji okoliczności te uwzględnił i należycie je doszacował, to powinien przy wymiarze kary za ten czyn zastosować instytucję nadzwyczajnego złagodzenia kary w oparciu o przepis art. 60 § 2 kk. Zgodzić się ze skarżącym należy o tyle, iż przywoływanych w jego apelacji okoliczności przy wymiarze kary pomijać rzeczywiście nie można. Pamiętać wszak należy, iż ustawodawca w odniesieniu do sprawcy, który czynił starania o pojednanie z pokrzywdzonym i o naprawienie mu szkody, jak również wobec sprawcy przestępstwa nieumyślnego, który w związku z jego popełnieniem sam poniósł poważny uszczerbek, stwarza sądowi możliwość zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary ( por. art. 60 § 2 pkt 2 i 3 kk ). Co do zasady wiec, nie sposób odmówić racji skarżącemu o bezzasadnym pominięciu milczeniem przez sąd I instancji tych okoliczności podczas wyjaśniania powodów wymierzenia takiej, a nie innej kary za czyn przypisany w punkcie 4. Tym niemniej nie oznacza to, że wyprowadzany na tej podstawie zarzut o rażącej surowości tej kary jest skuteczny. Skarżący, przywołując okoliczności korzystne dla oskarżonego, pomija te o wymowie przeciwnej oraz ich doniosłość. W pierwszej kolejności mieć tu na względzie należy uprzednią karalność oskarżonego, ze szczególnym uwzględnieniem tej za przestępstwo podobne do obecnie popełnionych, tj. za czyn z art. 178a § 1 kk. Oskarżony jest więc recydywistą, jeśli chodzi o przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym, ponownie dopuszczającym się przy tym tożsamego do uprzednio popełnionego występku kierowania pojazdem mechanicznym po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. Po wtóre, przypomnieć należy wysoki stan nietrzeźwości oskarżonego, sięgający poziomu 0,79 promila alkoholu we krwi. Po trzecie, uwzględnić należało także następstwa wypadku w postaci charakteru oraz długotrwałości uszczerbku na zdrowiu, jakiego doznał pokrzywdzony. W tym kontekście przypomnieć należy, iż art. 60 § 2 pkt 2 kpk przewiduje jedynie adresowaną do sądu możliwość fakultatywnego zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary z powodów w tym przepisie wskazanych, a nie na jego obligatoryjność. Jeżeli więc pomimo zaistnienia okoliczności w tym przepisie ujętych, najniższa kara przewidziana za dane przestępstwo nie jawi się jako niewspółmiernie surowa, to decyzja o odstąpieniu od zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary nie będzie obarczona błędem. Taki zaś właśnie przypadek – zważywszy na wielość i rangę wymienionych powyżej okoliczności obciążających oskarżonego – zachodzi w niniejszej sprawie. Przy ich uwzględnieniu – nawet dostrzegając okoliczności eksponowane w apelacji – kara wymierzona oskarżonemu nie może być uznana jako obarczona wadą nadmiernej surowości. Podkreślić też na koniec należy, iż skarżący w sposób nadmierny przeszacował wymowę częściowego naprawienia wyrządzonej pokrzywdzonemu krzywdy, albowiem póki co, obowiązek jej kompensacji oskarżony zrealizował w rozmiarze li tylko symbolicznym.

94 Wniosek

95 O zakwalifikowanie opisanych w akcie oskarżenia czynów przy zastosowaniu wyłącznie art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk oraz o złagodzenie wymierzonej za ten czyn kary

96 ☐ zasadny

97 ☐ częściowo zasadny

98 ☒ niezasadny

99 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

100 Z powodów wyżej przedstawionych

101 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

102 1.

103 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

104 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

105 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

106 0.11.

107 Przedmiot utrzymania w mocy

108 0.1w całości

109 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

110 z powodów wyżej przedstawionych

111 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

112 0.0.11.

113 Przedmiot i zakres zmiany

114 Zwięźle o powodach zmiany

115 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

116 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

117 1.1.

118 ☐ art. 439 k.p.k.

119 Zwięźle o powodach uchylenia

120 2.1.

121 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

122 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

123 Zwięźle o powodach uchylenia

124 3.1.

125 Konieczność umorzenia postępowania

126 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

127 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

128 4.1.

129 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

130 Zwięźle o powodach uchylenia

131 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

132 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

133 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

134 Przytoczyć okoliczności

135 6. Koszty Procesu

136 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

137 Przytoczyć okoliczności

138 2.

139 Wobec nieuwzględnienia apelacji obrońcy oskarżonego, stosownie do treści art. 636 § 1 kk został on obciążony kosztami procesu za postępowanie odwoławcze

140 7. PODPIS