Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 25 października 2024 r., IV Ka 578/24

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 25 października 2024 r., IV Ka 578/24

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IV Ka 578/24

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 26 czerwca 2024 roku w sprawie II K 1643/23.

9 1.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☐ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 1.3. Granice zaskarżenia

17 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☐ na korzyść

19 ☒ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☐ w części

22 ☐

23 co do winy

24 ☐

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 1.1.2. Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☐

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

35 ☐

36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

37 ☒

38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

39 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

40 ☐

41 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

42 ☐

43 art. 439 k.p.k.

44 ☐

45 brak zarzutów

46 1.4. Wnioski

47 ☒

48 uchylenie

49 ☐

50 zmiana

51 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

52 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

53 1.5. Ustalenie faktów

54 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

55 Lp.

56 Oskarżony

57 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

58 Dowód

59 Numer karty

60 2.1.1.1.

61 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

62 Lp.

63 Oskarżony

64 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

65 Dowód

66 Numer karty

67 2.1.2.1.

68 1.6. Ocena dowodów

69 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

70 Lp. faktu z pkt 2.1.1

71 Dowód

72 Zwięźle o powodach uznania dowodu

73 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

74 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

75 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

76 Dowód

77 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

78 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

79 Lp.

80 Zarzut

81 3.1.

82 Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że w zakresie przestępstw z art. 207 § 1 a kk Sąd Rejonowy nie przyjął znęcania się nad małoletnim F. K. oraz, że nie doszło do głodzenia dzieci, a także podniesiony w uzasadnieniu apelacji zarzut niesłusznego wyeliminowania z opisów czynu braku sprawowania opieki nad dziećmi w nocy.

83 ☐ zasadny

84 ☐ częściowo zasadny

85 ☒ niezasadny

86 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

87 Zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych w zakresie przestępstw z art. 207 § 1 a kk, nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest obiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego i jako taka korzysta z ochrony jaką daje art. 7 kpk. Sąd Okręgowy nie będzie w tym miejscu tej oceny i tych ustaleń powielał, albowiem wobec doręczenia stronom odpisu uzasadnienia zaskarżonego wyroku analiza ta jest ( a przynajmniej powinna być ) im znana - dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy aprobuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów oraz oparte na niej ustalenia faktyczne.

88 W szczególności żaden dowód nie wskazuje na to, aby oskarżeni głodzili dzieci. Z opinii biegłych wynika, że małoletni F. K. był prawidłowo karmiony, nie zauważono cech niedożywienia u pozostałych dzieci, a w domu oskarżonych kuchnia zaopatrzona była w produkty spożywcze dla dzieci, co wynika nie tylko z wyjaśnień oskarżonych, ale również z zeznań obiektywnych świadków A. B. i K. K. ( pracowników socjalnych nadzorujących tę rodzinę). Natomiast świadek A. K. na rozprawie przyznała, że zeznając w postępowaniu przygotowawczym o tym, jakoby dzieci były głodne i prosiły o jedzenie nie opierała się na swoich spostrzeżeniach, tylko na domysłach – wyinterpretowała sobie, że skoro dzieci są bardzo długo na dworze i proszą o picie, to jej zdaniem musiały być też głodne. Jednak dopytywana na rozprawie stwierdziła, że nie może wykluczyć, iż dzieci biegały do domu po jedzenie, np. kanapki, oraz nie potrafiła wskazać, aby kiedykolwiek była świadkiem sytuacji, w której proszą one kogoś o jedzenie ( w przeciwieństwie do picia ). Argument prokuratora, że dzieci powinny dostać solidny obiad, a nie kanapkę, również opiera się na domniemaniu, że te posiłki ograniczały się jedynie do kanapek – nie ma na to żadnego dowodu. Poza tym należy odróżnić niewłaściwe zaspokajanie potrzeb żywnościowych dzieci ( np. dawanie im kanapek zamiast obiadu) od ich „głodzenia”, a przecież w opisie czynu Sąd Rejonowy pozostawił sformułowanie o zaniedbywaniu fizycznym dzieci ( w tym pojęciu mieści się nie zapewnianie im picia podczas zabawy na dworze i nie zapewnianie „solidnych ciepłych obiadów”).

89 Nie jest do końca jasne stanowisko prokuratora co do wyeliminowania z opisów czynów braku sprawowania opieki nad dziećmi w nocy. W petitum apelacji takiego zarzutu nie postawiono, ale w jej uzasadnieniu prokurator poddał w wątpliwość, czy sprawowanie pieczy nad małymi dziećmi w stanie nietrzeźwości można uznać za „opiekę”. Jednak znowu kłania się kwestia braku dowodu na to, aby poza tą jedną nocą z 19 na 20 stycznia 2021 roku oboje rodzice byli nietrzeźwi. Udowodniono im jedynie ten jeden przypadek, a zatem słusznie wyeliminowano ten zapis z opisu przestępstw znęcania. Poza tym Sąd Rejonowy słusznie zauważył, że dzieci pozbawione w nocy opieki wybudzałyby się, płakały, a nie na to ani jednego dowodu.

90 Słusznie wyeliminowano z opisów przestępstw znęcania przypisanych oskarżonym znęcane się nad F. K.. Hipotetycznie mogłoby mieć miejsce w okresie 13 dni, tj. od wyjścia ze szpitala w dniu 7 stycznia 2021 roku do śmierci noworodka w dniu 20 stycznia 2021 roku, a tak krótki czas umożliwiałby przepisanie przestępstwa znęcania jedynie w wypadku jego drastycznej formy i wysokiej intensywności. Nic na takie zachowania oskarżonych wobec F. K. nie wskazuje. Jak wynika z opinii biegłych, na jego ciele nie było żadnych śladów wskazujących na stosowanie nawet nieznacznej przemocy, dziecko przybywał na wadze i było zadbane higienicznie. Żaden dowód nie wskazuje, że oskarżeni krzyczeli w czasie tych 13 dni na to dziecko, co więcej, nie udowodniono, aby akurat w tym okresie ( między 7 a 20 stycznia 2021 roku) oskarżeni urządzali głośne awantury i krzyczeli w bezpośredniej obecności tego noworodka, np. gdy nie spał i mógł to usłyszeć i odebrać jako zagrożenie. Zatem argument prokuratora, że noworodki podprogowo wyczuwają nastroje dorosłych nie jest trafny w tych okolicznościach sprawy. Ponadto, nawet gdyby tak było, to te negatywne emocje nie były kierowane pod adresem noworodka, więc nie może być mowy, że w ten sposób się nad nim znęcano. Nawet gdyby osesek słyszał takie hałasy i podprogowo odebrał złe emocje rodziców kierowane do starszych dzieci, to jak wyżej wskazano, mogło to trwać nie dłużej niż 13 dni, a przy takim zachowaniu nie można mówić o drastycznym i intensywnym znęcaniu się nad F. K., pozwalającym na przypisanie oskarżonym przestępstwa znęcania się w tak krótkim okresie nad tym akurat dzieckiem.

91 Wniosek

92 Wniosek o uchylenie wyroku i przekazie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

93 ☐ zasadny

94 ☐ częściowo zasadny

95 ☒ niezasadny

96 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

97 W zakresie przestępstw z art. 207 § 1 a kk wniosek był bezzasadny, co powyżej omówiono.

98 3.2.

99 Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych co do przestępstw kwalifikowanych kumulatywnie m. in z art. 160 § 2 kk, co do których uniewinniono oskarżonych, poprzez bezzasadne przyjęcie, że nie doszło do narażenia przez oskarżonych małoletnich dzieci S. B., D. K., S. K. i F. K. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.

100 ☐ zasadny

101 ☒ częściowo zasadny

102 ☐ niezasadny

103 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

104 Zarzut jest częściowo zasadny. Już na wstępie zaznaczyć należy, że prokurator zaskarżył wyrok w części uniewinniającej jedynie w zakresie wypełnienia przez oskarżonych znamion z art. 160 § 2 kk, zgadzając się z zaskarżonym wyrokiem w zakresie, w którym nie przypisano oskarżonym nieumyślnego spowodowania śmierci F. K. – zatem ta kwestia nie będzie szeroko poruszana.

105 Co do narażenia starszych dzieci, tj. małoletnich S. B., D. K., S. K., to prokurator nie ma racji, a jego argumenty nie są zasadne. Dzieci te były w wieku od 2 do 5 lat i owszem, znalazły się w nocy z 19 na 20 stycznia 2021 roku w mieszkaniu z opiekunami znajdującymi się w stanie nietrzeźwości. Jednak mieszkanie to było zamknięte, okna nie były otwarte ( był styczeń), dzieci spały w swoich łóżkach. Nie znajdowały się w stanie bezpośredniego niebezpieczeństwa utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Prokurator przecież sam w uzasadnieniu apelacji podaje przykłady z orzecznictwa, z których wynika, że do takiego niebezpieczeństwa mogłoby dojść, gdyby dzieci stały w pobliżu otwartego okna na wysokości, bawiły się przy studni, itp. Prokurator nie wykazał, na czym niby miało polegać to bezpośrednie niebezpieczeństwo. W uzasadnieniu apelacji argumentuje, że dzieci mają fantazję, mogłyby zrobić sobie krzywdę w czasie nocnego spaceru w celu załatwienia potrzeby fizjologicznej, zrzucić na siebie ciężki przedmiot, wsadzić palce do kontaktu, poślizgnąć się. No ale przecież te dzieci nie spały w domku na drzewie, ani w namiocie podczas biwaku nad jeziorem czy skrajem urwiska. Była noc, były w małym mieszkaniu i spały w swoich łóżkach, gdyby zaczęły się bawić w nocy z pewnością ( w związku z ciasnotą mieszkania ) obudziłyby opiekunów, a nocna wyprawa do toalety w bloku mieszkalnym nie wiąże się zazwyczaj bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia lub doznania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Żadne ze starszych dzieci ( tj. małoletnich S. B., D. K., S. K.) nie lunatykowało, nie cierpiało na choroby wymagające stałej permanentnej opieki, nie istniało realne prawdopodobieństwo, że nagle, w środku nocy, będzie trzeba z nimi jechać do szpitala, podejmować akcję ratunkową, itp. Niebezpieczeństwo o jakim mowa w art. 160 kk musi być realne i konkretne ( w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy przytoczył liczne orzecznictwo w tym przedmiocie, więc argumenty te nie będą powielane, apelant powinien je znać). Sytuacje odmalowane przez prokuratora w uzasadnieniu apelacji są wręcz wydumane i nie wskazują na konkretne, realne i bezpośrednie niebezpieczeństwo, o jakim mowa w analizowanym przepisie. Gdyby tak do tego podchodzić, to rodzice wszystkich dzieci w wieku do 5 lat w ogóle nie powinni w nocy spać, albo przynajmniej trzymać na zmianę warty, bo każde obudzenie się dziecka w nocy i pójście np. do toalety od razu stawiałoby je w sytuacji bezpośredniego zagrożenia utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu – jest to absurdalne.

106 Jednak w przypadku F. K. było inaczej i w tej części zarzuty zawarte w apelacji prokuratora są zasadne - a to dlatego, że wbrew wszelkim zaleceniom i zdrowemu rozsądkowi, znajdując się w stanie nietrzeźwości, oskarżeni położyli się spać razem z trzytygodniowym oseskiem w jednym wąskim łóżku w ten sposób, że dziecko leżało między nimi, czym radykalnie zwiększyli ryzyko wystąpienia u dziecka nagłej śmierci łóżeczkowej, a także jego przyduszenia. To kruche, maleńkie dziecko śpiąc między pijanymi rodzicami w nocy z 19 na 20 tycznia 2021 roku znajdowało się w stanie bezpośredniego zagrożenia utraty życia lub doznania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu – i było to niebezpieczeństwo konkretne i realne. Już z przekazów medialnych wiadomo, że od czasu do czasu dochodzi do śmierci noworodków w wyniku przyduszenia w sytuacji, w której spało w jednym łóżku z rodzicami i to również trzeźwymi. Oskarżeni o tym wiedzieli, bo przy wypisywaniu oskarżonej z F. K. ze szpitala w karcie informacyjnej zawarto wpis o konieczności układania dziecka do spania na wznak we własnym osobnym łóżeczku, gdyż spanie wspólnie z rodzicami zwiększa ryzyko nagłej śmierci łóżeczkowej.

107 Wynika to również z pisemnej opinii biegłych z zakresu medycyny sądowej i neonatologii, na której przecież Sąd Rejonowy się opierał ( i słusznie, bo Sąd Okręgowy również uważa ją ze pełną, rzetelną, logiczną i jasną). Biegli wyraźnie stwierdzili, że spanie wspólnie w jednym łóżku z rodzicami zwiększa ryzyko nagłej śmierci łóżeczkowej, a „ szczególnie niebezpieczną sytuacją jest wspólny sen noworodka i niemowlęcia w łóżku z rodzicami po spożyciu przez rodziców alkoholu ” ( k. 402-403). W końcowej części opinii, na której skupił się Sąd Rejonowy, biegli odnoszą się jedynie do kwestii stricte medycznych związanych ze śmiercią dziecka stwierdzając, że brak jest pewności, czy zachowanie polegające na nie zgłoszeniu się rodziców do lekarza POZ skutkujące brakiem wizyt patronażowych położnej środowiskowej mogło spowodować narażenie noworodka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, a następnie ( pośrednio) przyczynić się do zgonu dziecka w nocy z 19 na 20 stycznia 2021 r ( k. 406). Ale w tym miejscu biegli nie odnosili się do położenia się w jednym łóżku z dzieckiem przez nietrzeźwych rodziców, bo o tym napisali wcześniej, określając taką sytuację jako „ szczególnie niebezpieczną”, konkretnie i realnie zwiększającą ryzyko wystąpienia nagłej śmierci łóżeczkowej.

108 Co prawda rację ma Sąd Rejonowy pisząc w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że nie to było przyczyną śmierci dziecka – no ale nie o to w tym momencie chodzi. Owszem, dziecko umarło z innych przyczyn i nie można oskarżonym przypisać przestępstwa z art. 155 kk. Ponadto, zgodnie z opinią biegłych, brak wizyty u lekarza skutkujący brakiem wizyt patronażowych położnej środowiskowej również nie naraził tego dziecka na niebezpieczeństwo o którym mowa w art. 160 kk. Ale w zarzutach z aktu oskarżenia, oprócz w/w zachowań, niejako równolegle zarzucono oskarżonym, że narazili dziecko również przez fakt, iż będąc w stanie nietrzeźwości, wbrew zaleceniom lekarskim, z których wynikało, że noworodek powinien spać w swoim łóżku w pozycji na wznak, oskarżeni spali razem z tym dzieckiem na jednym tapczanie. To nie spowodowało śmierci dziecka – ale narażało je na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Co prawda opis czynów zarzucanych w akcie oskarżenia nie zawiera tych znamion z art. 160 kk, ale oskarżonym zarzucono wyczerpanie m. in dyspozycji art. 160 § 2 kk , a obecnie prokurator w apelacji skierowanej na niekorzyść obojga oskarżonych taki zarzut już precyzyjnie postawił ( więc przy ponownym rozpoznawaniu sprawy możliwe będzie – po zmianie opisu poprzez uzupełnienie znamion czasownikowych – przypisanie oskarżonym przestępstwa z art. 160 § 2 kk).

109 Sąd Okręgowy uważa, że należy skazać oboje oskarżonych za przestępstwo z art. 160 § 2 kk. Dlatego – z uwagi na zasadę ne peius z art. 454 § 1 kpk – musiał zaskarżony wyrok w tej części uchylić i przekazać sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy. Jednocześnie z przyczyn proceduralnych Sąd odwoławczy nie mógł uchylić rozstrzygnięcia z punktu 4 zaskarżonego wyroku dotyczącego uniewinnienia oskarżonych M. P. i M. K. od popełnienia czynów zarzuconych im w punktach I i III aktu oskarżenia jedynie częściowo, tj. w zakresie dotyczącym tylko pokrzywdzonego F. K., bo prokurator ujął to zachowanie jako jedno przestępstwo, a nie można uniewinnić od części jednego czynu ( choć co do pozostałych małoletnich pokrzywdzonych nie doszło zdaniem Sądu Okręgowego do ich narażenia na skutki z art. 160 kk).

110 Wniosek

111 Wniosek o uchylenie wyroku i przekazie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

112 ☐ zasadny

113 ☒ częściowo zasadny

114 ☐ niezasadny

115 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

116 W zakresie przestępstw z art. 160 § 2 kk wniosek był zasadny, co powyżej omówiono.

117 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

118 4.1.

119 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

120 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

121 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

122 5.1.1.

123 Przedmiot utrzymania w mocy

124 Utrzymano wyrok w zakresie przestępstw z art. 207 § 1 a kk.

125 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

126 Było to omówione.

127 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

128 5.2.1.

129 Przedmiot i zakres zmiany

130 Zwięźle o powodach zmiany

131 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

132 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

133 5.3.1.1.1.

134 ☐ art. 439 k.p.k.

135 Zwięźle o powodach uchylenia

136 5.3.1.2.1.

137 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

138 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

139 Zwięźle o powodach uchylenia

140 5.3.1.3.1.

141 Konieczność umorzenia postępowania

142 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

143 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

144 5.3.1.4.1.

145 Uchylono wyrok w zakresie przestępstw, od popełnienia których oskarżonych uniewinniono.

146 ☒ art. 454 § 1 k.p.k.

147 Zwięźle o powodach uchylenia

148 Było to omawiane.

149 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

150 Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy:

151 

152 w trybie art. 399 § 1 kpk uprzedzi strony o możliwości zakwalifikowania czynów zarzuconych oskarżonym w punktach I i III aktu oskarżenia jedynie z art. 160 § 2 kk i tylko w tym zakresie będzie prowadził postępowanie;

153 

154 dokona stosownej zmiany opisu czynów, przede wszystkim dbając, aby zawierały wszystkie znamiona przestępstwa z art. 160 § 1 i 2 kk;

155 

156 rozważy, zgodnie z wytycznymi zawartymi we wcześniejszej części uzasadnienia, przypisanie oskarżonym narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu jedynie małoletniego F. K. i jedynie w związku z tym, iż będąc w stanie nietrzeźwości, wbrew zaleceniom lekarskim, z których wynikało, że noworodek powinien spać w swoim łóżku w pozycji na wznak, oskarżeni spali razem z tym dzieckiem na jednym tapczanie, przez co zwiększyli niebezpieczeństwo wystąpienia u dziecka nagłej śmierci łóżeczkowej i jego przyduszenia;

157 

158 przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Sąd Rejonowy nie będzie musiał powtarzać już przeprowadzonego postępowania dowodowego korzystając w szerokim stopniu z dyspozycji art. 442 § 2 kpk ( w szczególności nie ma potrzeby ponownego przesłuchiwania świadków).

159 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

160 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

161 Przytoczyć okoliczności

162 6. Koszty Procesu

163 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

164 Przytoczyć okoliczności

165 3

166 Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz reprezentanta małoletnich pokrzywdzonych D. K., S. K. i S. B. wynagrodzenie za udział w rozprawie apelacyjnej w łącznej kwocie 3099,60 zł ( trzy tysiące dziewięćdziesiąt dziewięć złotych i sześćdziesiąt groszy) wraz z podatkiem VAT. Wynagrodzenie to Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o treść art. 99³ § 3 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w zw. z § 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu z dnia 14 maja 2024 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 763)

167 7. PODPIS

168 1.11. Granice zaskarżenia

169 Kolejny numer załącznika

170 1

171 Podmiot wnoszący apelację

172 prokurator

173 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

174 uniewinnienie, ustalenia co do czynu za który skazano.

175 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

176 ☐ na korzyść

177 ☒ na niekorzyść

178 ☒ w całości

179 ☐ w części

180 ☐

181 co do winy

182 ☐

183 co do kary

184 ☐

185 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

186 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

187 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

188 ☐

189 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

190 ☐

191 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

192 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

193 ☐

194 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

195 ☒

196 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

197 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

198 ☐

199 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

200 ☐

201 art. 439 k.p.k.

202 ☐

203 brak zarzutów

204 0.1.1.4. Wnioski

205 ☒

206 uchylenie

207 ☐

208 zmiana