Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 17 listopada 2020 r., IV Ka 577/20

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 17 listopada 2020 r., IV Ka 577/20

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IV Ka 577/20

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 4 sierpnia 2020 roku w sprawie VII K 430/19

9 1.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☐ obrońca

14 ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 1.3. Granice zaskarżenia

17 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☐ na niekorzyść

20 ☐ w całości

21 ☒ w części

22 ☒

23 co do winy

24 ☒

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 1.1.2. Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☒

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

35 ☒

36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

37 ☒

38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

39 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

40 ☒

41 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

42 ☐

43 art. 439 k.p.k.

44 ☐

45 brak zarzutów

46 1.4. Wnioski

47 ☐

48 uchylenie

49 ☒

50 zmiana

51 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

52 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

53 1.5. Ustalenie faktów

54 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

55 Lp.

56 Oskarżony

57 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

58 Dowód

59 Numer karty

60 2.1.1.1.

61 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

62 Lp.

63 Oskarżony

64 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

65 Dowód

66 Numer karty

67 2.1.2.1.

68 1.6. Ocena dowodów

69 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

70 Lp. faktu z pkt 2.1.1

71 Dowód

72 Zwięźle o powodach uznania dowodu

73 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

74 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

75 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

76 Dowód

77 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

78 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

79 Lp.

80 Zarzut

81 3.1.

82 - zarzut obrazy prawa procesowego, mający wpływ na treść orzeczenia (tj. art.4 kpk, art.7 kpk, art.410 kpk,) polegający na niewłaściwej ocenie zeznań świadków: M. C. (1) i A. W. (1) - poprzez odmówienie im waloru wiarygodności oraz M. W. – poprzez uznanie ich za wiarygodne w całości, bez odniesienia się do nastawienia tego świadka do osoby oskarżonego i bez uwzględnienia treści przesyłanych przez niego sms-ów,

83 - wywodzący się z niewłaściwej oceny dowodów - zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego wyroku, który doprowadził do niesłusznego ustalenia popełnienia przez oskarżonego „pobicia” nieletniego O. W. (przestępstwa spowodowania u niego określonych obrażeń ciała), w sytuacji gdy jedynie go „poszarpał” i „pogroził palcem”,

84 ☐ zasadny

85 ☐ częściowo zasadny

86 ☒ niezasadny

87 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

88 Wbrew wywodom obrońcy Sąd Rejonowy starannie przeprowadził przewód sądowy oraz zgromadził niezbędne dla rozstrzygnięcia dowody. Dokonana przez sąd I instancji analiza oraz kompleksowa ocena zgromadzonych dowodów jest prawidłowa.

89 Co do obrazy art. 7 kpk (zgodnie z którym organy postepowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego), to w pierwszej kolejności przypomnieć należy, że przekonanie sądu o wiarygodności lub niewiarygodności określonych dowodów pozostaje pod ochroną zasady wyrażonej w art. 7 kpk wtedy tylko, kiedy spełnione są warunki: ujawnienia całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk ) w granicach respektujących zasadę prawdy obiektywnej (art. 2 § 2 kpk.), rozważenia wszystkich okoliczności zgodnie z zasadą określoną w art. 4 k.p.k. oraz wyczerpującego i logicznego - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uzasadnienia przekonania sądu (art. 424 § 1 pkt 1 kpk.) (tak np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie III KK 415/06). Analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje, że sąd rejonowy sprostał tym wymogom, co znajduje wyraz w kompleksowej ocenie wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie. Brak jest w niniejszej sprawie wątpliwości, które należałoby rozstrzygać na korzyść oskarżonego, tak co do wiarygodności osobowych źródeł dowodowych, jak i co do ustaleń w zakresie spowodowania u pokrzywdzonego określonych obrażeń ciała.

90 W szczególności skarżący staje na stanowisku, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż dopuścił się przestępstwa pobicia, bo jedynie – jak to sam przyznał w apelacji – tylko „poszarpał” i „pogroził palcem” pokrzywdzonemu. Apelant starał się także wywrzeć wrażenie, iż niesłusznie odmówiono wiarygodności świadkom M. C. i A. W.. Tymczasem sąd odwoławczy zważył, iż świadkowie ci w istocie wcale nie zaprzeczali zajściu pomiędzy oskarżonym, a pokrzywdzonym, a jedynie bardzo nieudolnie starali się umniejszać, czy to własną o nim wiedzę, czy też to, co zaobserwowali naocznie. Sąd Rejonowy bardzo starannie i bardzo obiektywnie skonfrontował poszczególne depozycje tych osób, uwzględnił ich ewolucje oraz skonfrontował z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie. W bardzo wyważony i przekonujący sposób odniósł się w szczególności do zależności rodzinnych i towarzyskich pomiędzy tymi osobami oraz pokrzywdzonym i jego matką – czemu dał wyraz w pisemnych motywach wydanego orzeczenia. Nie sposób jest także pominąć bardzo ważnego dowodu, jakim była opinia sądowo lekarska odnośnie obrażeń uwidocznionych na ciele pokrzywdzonego i możliwego mechanizmu ich powstania, który idealnie wpisywał się w słowa małoletniego. O wiarygodności małoletniego pokrzywdzonego, jako osobowego źródła dowodowego, pozytywnie wypowiadał się również biegły psycholog. Waloru wiarygodności matce pokrzywdzonego nie odbiera to, iż pozostaje w sporze na tle finansowym z oskarżonym (swoim byłym konkubentem), czego dowodem są m. inn. sms-y wysyłane przez nią do K. G.. Sąd rejonowy dostrzegł i właściwie ocenił także ten materiał dowodowy. Małoletni pokrzywdzony został wmieszany w w/w spór, kiedy to w okresie poprzedzającym przedmiotowe zdarzenie, w trakcie kłótni z oskarżonym, stanął w obronie matki. To ta właśnie postawa małoletniego stała się przyczyną do zaistnienia zdarzenia z dnia 15 sierpnia 2018r. Sąd I instancji logicznie powiązał wszelkie fakty i wyprowadził z nich zrozumiały wniosek. Oskarżony miał motyw, by być złym na pokrzywdzonego, co sam zresztą przyznawał. Jego gniew nie spowodował jednak tylko „pogrożenia palcem” i „poszarpania” pokrzywdzonego – ostanie zachowanie oskarżony przyzna w istocie dopiero w apelacji, lecz towarzyszyło mu użycie przemocy wobec nastolatka w postaci zadania ciosów w brzuch i twarz. Ustaleń tych nie jest w sprawie obalić teoria oskarżonego, iż jako ok. 100 kg mężczyzna uderzając nastolatka z pewnością spowodowałby u niego dużo poważniejsze obrażenia. Siła ciosów nie była duża, bo przecież i obrażenia na ciele O. W. spowodowały u niego naruszenie czynności narządów ciała na okres poniżej dni siedmiu w rozumieniu Kodeksu karnego (art. 157 § 2 kk). Być może oskarżony nie zadał ich z maksymalną swoją siłą, być może pokrzywdzony uchylał się od ciosów, być może sam oskarżony przecenia swoje możliwości. Dysproporcja gabarytów sprawcy i ofiary nie wyklucza powstania u niej tylko lekkich obrażeń.

91 Wniosek

92 o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od przypisania mu czynu wyczerpującego dyspozycje art. 64 § 1 kk oraz o wymierzenie łagodniejszej kary jedynie za: „poszarpanie” i „pogrożenie palcem” pokrzywdzonemu,

93 ☐ zasadny

94 ☐ częściowo zasadny

95 ☒ niezasadny

96 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

97 Wyrok jest słuszny, apelacja co do zasady nie zasługuje na uwzględnienie. Powody zmiany wyroku w zakresie kwalifikacji prawno-karnej zachowania oskarżonego omówiono we wnioskach w punkcie 3.2.

98 3.2.

99 - zarzut obrazy prawa materialnego tj. art. 64 § 1 kk, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się zarzuconego mu czynu w warunkach recydywy podstawowej, podczas, gdy opuścił zakład karny w dniu 3 sierpnia 2013r.;

100 ☒ zasadny

101 ☐ częściowo zasadny

102 ☐ niezasadny

103 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

104 W ocenie skarżącego brak jest podstaw do przypisania mu popełnienia przestępstwa w warunkach recydywy, albowiem pomiędzy dniem, w którym opuścił zakład karny, a przedmiotowym zdarzeniem upłynął okres ponad 5 lat.

105 Tymczasem sąd odwoławczy zważył, iż przesłanka recydywy specjalnej zwykłej, o jakiej mowa w art. 64 § 1 kk, w postaci odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, nie jest wcale związana z zakończeniem wykonania kary, rozumianym jako opuszczenie zakładu penitencjarnego (tak przykładowo wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 września 2011 r., V KK 173/11, opubl. Legalis Numer 457377). Co więcej, aktualnie odbyciu kary pozbawienia wolności wcale nie musi towarzyszyć pobyt w takiej placówce, albowiem możliwe jest odbywanie w warunkach dozoru elektronicznego. Można także przytoczyć takie sytuacje jak: korzystanie z przerwy w odbywaniu kary, przepustki czy uzyskanie warunkowego przedterminowego zwolnienia, kiedy to przyjmuje się pewną fikcję prawną związaną z czasem „odbywania” kary pozbawienia wolności. Sąd Rejonowy właściwie przyjął, iż po uzyskaniu warunkowego przedterminowego zwolnienia, w sytuacji pomyślnego upływu okresu próby, karę pozbawienia wolności uważa się za odbytą w całości, a co więcej, iż kara ta została „odbyta” z chwilą warunkowego zwolnienia - co powoduje przyspieszenie biegu terminów wymaganych np. do zatarcia skazania, jak i wcześniejszy upływ 5-letnich okresów, w których popełnienie nowego przestępstwa mogłoby skutkować statusem recydywisty i surowszym wymiarem kary. Słusznie także sąd I instancji przyjął, że jeżeli decyzja o warunkowym przedterminowym zwolnieniu podejmowana jest w chwili, w której skazany przebywa na wolności, za chwilę odbycia kary należy przyjąć chwilę uprawomocnienia się orzeczenia o warunkowym przedterminowym zwolnieniu (potwierdzeniem powyższego jest uchwała SN z dnia 30 maja 1989 r., V KZP 9/89, OSNKW 1989, nr 5-6, poz. 36, z aprobującą glosą K. Postulskiego, NP 1990, nr 4-6, s. 246).

106 Sąd odwoławczy zważył, że w przedmiotowej sprawie przestępstwo, którego poprzednio dopuścił się oskarżony (umyślne i podobne do przedmiotowego), za które orzeczono karę pozbawienia wolności, istotne z punktu widzenia konieczności przyjęcia działania w warunkach recydywy, dotyczy rozboju będącego przedmiotem osądu w sprawie sygn. III K 44/13. W sprawie tej orzeczono karę 2 lat pozbawienia wolności. Następnie w/w wyrok został objęty wyrokiem łącznym wydanym w sprawie III K 83/13, gdzie orzeczono karę łączną pozbawienia wolności, a na jej poczet zaliczono okresy odbywania kary w latach 2003-2005. Oskarżony K. G. (2) nie wykonywał jednak kary łącznej orzeczonej w sprawie III K 83/13, w rozumieniu pobytu w jednostce penitencjarnej, albowiem bezpośrednio po wydaniu wyroku łącznego, wniósł o warunkowe przedterminowe zwolnienie z kary łącznej i takowe uzyskał na mocy postanowienia wydanego w sprawie III Kow 1328/13/wz. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 7 stycznia 2014r., która to data została uznana przez Sąd Rejonowy, jako data „odbycia” kary, od której należy liczyć okres 5 lat, o jakim mowa w art. 64 kk.

107 W ocenie sądu odwoławczego, pomimo powyższego, brak jest jednak podstaw do przyjęcia, iż K. G. (2) dopuścił się przedmiotowego czynu działając w warunkach recydywy w rozumieniu art. 64 § 1 kk, albowiem sprzeciwiają się temu: ratio legis instytucji recydywy w prawie karnym oraz aktualna treść art. 82 kk.

108 Recydywiści (tak w rozumieniu kryminologicznym, jak i penitencjarnym) to osoby najczęściej bardziej zdemoralizowane, czy też wykazujące silniejsze objawy niedostosowania społecznego, bo wchodzące ponownie w konflikt z prawem. Recydywa jest przy tym zjawiskiem świadczącym o nieskuteczności poprzednio stosowanej wobec przestępcy represji karnej. Jej zaistnienie (recydywy w znaczeniu penitencjarnym) oznacza konieczność uwzględnienia faktu odbywania przez sprawcę uprzednio orzeczonej kary najsurowszego rodzaju, który nawet pomimo jej odbycia w rozmiarze co najmniej 6 miesięcy, ponownie dopuszcza się określonego przestępstwa (umyślne, podobne). Instytucja przewidziana w art. 64 kk dotyczy właśnie takich sprawców tj. takich, którzy po odbyciu kary pozbawienia wolności za określone przestępstwo i w określonym czasie (5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy tej kary), ponownie popełniają kolejne, określone przestępstwo. Istotny jest tu wskazany okres czasu „5 lat”, którego zamieszczenie w art. 64 kk (w obu paragrafach) oznacza, iż intencją ustawodawcy z pewnością nie był permanentny stan jego „trwania” i możliwość nieograniczonego w czasie ustalania przesłanek recydywy.

109 Przyjęcie w przedmiotowej sprawie fikcji prawnej zastosowanej przez sąd meriti oznaczałoby w istocie możliwość przyjęcia działania w warunkach recydywy „w nieskończoność” (aż do zatarcia skazań). Należy bowiem zauważyć, iż potrzeba wydania wyroku łącznego może pojawić się nawet po wielu latach i nie koniecznie w związku z popełnieniem przez sprawcę kolejnego przestępstwa - a więc nie koniecznie z jego „winy” w potocznym znaczeniu. Możliwe jest to w sytuacji np. zmiany przepisów dotyczących zasad łączenia kar, czy w sytuacji uchylenia, nawet po wielu latach, jednego z wyroków jednostkowych, co skutkuje koniecznością wydania nowego wyroku łącznego. Również i w takim przypadku nie można także wykluczyć, iż skazany nie będzie odbywał tak orzeczonej nowej łącznej kary pozbawienia wolności (tj. trafi do jednostki penitencjarnej, czy uzyska zgodę na wykonanie kary w warunkach dozoru elektronicznego), lecz przebywając na wolności, uzyska warunkowe przedterminowe zwolnienie z jej odbycia (jak miało to miejsce w sytuacji K. G.). Idąc tokiem rozumowania sądu I instancji, okres „5 lat od odbycia” kary pozbawienia wolności (orzeczonej jako kara łączna), mógłby mieć w tej sytuacji miejsce, aż do czasu zatarcia skazań - nawet bardzo długo po zakończeniu odbywania kary (w każdej formie), czy daty pomyślnego uzyskania warunkowego przedterminowego zwolnienia.

110 Po drugie: na mocy noweli z dnia 16 września 2011 r. dotychczasowy art. 82 kk określony został jako § 1, a ustawa dodała nowy § 2. Zgodnie z tą zmianą uznanie kary za odbytą z chwilą warunkowego zwolnienia ma znaczenie dla obliczania przedawnienia recydywy (art. 64). Uznanie kary za odbytą z chwilą warunkowego zwolnienia nie dotyczy, według nowego stanu prawnego, okresu odbywania kary – tak Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Część II. Komentarz do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 54;art. 55;art. 56;art. 57;art. 58;art. 59;art. 60;art. 61;art. 62;art. 63;art. 64;art. 65;art. 66;art. 67;art. 68;art. 69;art. 70;art. 71;art. 72;art. 73;art. 74;art. 75;art. 76;art. 77;art. 78;art. 79;art. 80;art. 81;art. 82;art. 83;art. 84;art. 85;art. 86;art. 87;art. 88;art. 89;art. 90;art. 91;art. 92;art. 93;art. 94;art. 95;art. 96;art. 97;art. 98;art. 99;art. 100;art. 101;art. 102;art. 103;art. 104;art. 105;art. 106;art. 107;art. 108;art. 109;art. 110;art. 111;art. 112;art. 113;art. 114;art. 115;art. 116)">art. 53-116, wyd. V. Przykładowo: jeżeli skazany na rok pozbawienia wolności został warunkowo zwolniony po odbyciu połowy kary i pozytywnie upłynął okres próby, to chwila warunkowego zwolnienia jest tylko czasem odbycia kary. Straciło więc aktualność stanowisko zajęte przez Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 20 stycznia 2005 r., I KZP 30/04, (OSNKW 2005, nr 1, poz. 2). Aktualnie zgodnie z art. 82 § 2 kk, w wypadku objęcia wyrokiem łącznym kary, z której odbywania skazany został warunkowo zwolniony, na poczet orzeczonej kary łącznej zalicza się jedynie okres faktycznego odbywania kary.

111 Wniosek

112 o zmianę wyroku i wyeliminowanie z podstawy prawnej skazania przepisu art. 64 § 1 kk;

113 ☒ zasadny

114 ☐ częściowo zasadny

115 ☐ niezasadny

116 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

117 Wyrok jest słuszny w zakresie przypisania oskarżonemu popełnienia czynu, o jakim mowa w art. 157 § 2 kk, nieprawidłowo natomiast zakwalifikowano go jako popełniony w warunkach recydywy podstawowej.

118 3.3.

119 - zarzut rażącej niewspółmierności kary w sensie jej surowości,

120 ☐ zasadny

121 ☐ częściowo zasadny

122 ☒ niezasadny

123 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

124 W ocenie sądu odwoławczego, nawet pomimo uznania, iż oskarżony K. G. (2) nie dopuścił się przedmiotowego czynu w warunkach recydywy, wymierzonej mu za ten czyn kary 6 miesięcy pozbawienia wonności, nie sposób jest uznać jako rażąco surowej, wymagającej zmiany w toku postępowania odwoławczego.

125 Zarzut rażącej niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, jest zasadny wówczas, gdy istnieje wyraźna, istotna, „bijąca wręcz po oczach” różnica pomiędzy karą orzeczoną przez sąd I instancji a karą jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 KK – tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2019 r., II AKa 231/19 (opubl. Legalis Numer 2285786).

126 Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną), tymczasem oskarżony, będąc osobą wielokrotnie wcześniej karaną, za różne czyny – także przeciwko życiu i zdrowiu, ponownie popełnił przestępstwo. Polegało ono nie - jak twierdzi skarżący na „szarpaniu” i :pogrożeniu palcem” pokrzywdzonemu, lecz na trzykrotnym jego uderzeniu pięścią w brzuch i twarz. Istotnie oskarżony spowodował jedynie lekkie obrażenia ciała (które co do zasady ścigane są jedynie z oskarżenia prywatnego), ale podniósł rękę na dziecko wplątane nie ze swej woli w konflikt dorosłych. Oskarżony chciał pokazać mu swój gniew, za „mieszanie się” w jego spór z matką, uzurpując sobie prawo do ukarania dziecka. To właśnie okoliczności spowodowania obrażeń na ciele nieletniego pokrzywdzonego, motyw i pobudki działania K. G., sięgającego ponownie po przemoc dla załatwienia swoich prywatnych spraw, uzasadniają przyjęcie, iż zastosowana wobec oskarżonego represja karna, choć surowa, to nie nosi cech rażącej surowości w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk.

127 Wniosek

128 - wniosek o zmianę wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary „łagodniejszej”;

129 ☐ zasadny

130 ☐ częściowo zasadny

131 ☒ niezasadny

132 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

133 wyrok w zakresie rozstrzygnięcia o karze jest słuszny, apelacja w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie;

134 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

135 4.1.

136 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

137 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

138 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

139 5.1.1.

140 Przedmiot utrzymania w mocy

141 - rozstrzygnięcie w zakresie sprawstwa czynu, o jakim mowa w art. 157 § 2 kk, wymierzona kara;

142 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

143 - apelacja w zakresie sprawstwa czynu, o jakim mowa w art. 157 § 2 kk i wymierzonej kary nie zasługiwała na uwzględnienie, z przyczyn wskazanych powyżej ( szerzej w rubrykach 3.1. i 3.3.)

144 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

145 5.2.1.

146 Przedmiot i zakres zmiany

147 - podstawa prawna skazania;

148 Zwięźle o powodach zmiany

149 - brak podstaw do zakwalifikowania zachowania oskarżonego z art. 64 § 1 kk (szerzej w rubryce 3.2.);

150 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

151 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

152 5.3.1.1.1.

153 ☐ art. 439 k.p.k.

154 Zwięźle o powodach uchylenia

155 5.3.1.2.1.

156 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

157 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

158 Zwięźle o powodach uchylenia

159 5.3.1.3.1.

160 Konieczność umorzenia postępowania

161 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

162 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

163 5.3.1.4.1.

164 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

165 Zwięźle o powodach uchylenia

166 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

167 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

168 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

169 Przytoczyć okoliczności

170 6. Koszty Procesu

171 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

172 Przytoczyć okoliczności

173 pkt 3 i 4

174 O kosztach postępowania odwoławczego Sąd Okręgowy orzekł w oparciu o treść art. 624 § 1 kpk i 17 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz.U. z 1983 r. Nr 49, poz.223 z późniejszymi zmianami) Oskarżony to osoba niepełnosprawna w stopniu umiarkowanym, mogąca wykonywać jedynie prace w warunkach chronionych, a więc o znacznie ograniczonych możliwościach zarobkowania. Sytuacja materialna i bytowa oskarżonego uzasadniała więc uznanie, iż w/w nie jest w stanie pokryć tych kosztów. Wynagrodzenie obrońcy oskarżonego z urzędu, za pomoc prawna udzielona K. G. w postępowaniu odwoławczym, określono na poziomie minimalnym.

175 7. PODPIS

176 1.11. Granice zaskarżenia

177 Kolejny numer załącznika

178 1

179 Podmiot wnoszący apelację

180 oskarżony

181 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

182 wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 4 sierpnia 2020 roku w sprawie VII K 430/19

183 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

184 ☒ na korzyść

185 ☐ na niekorzyść

186 ☐ w całości

187 ☒ w części

188 ☒

189 co do winy

190 ☒

191 co do kary

192 ☐

193 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

194 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

195 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

196 ☒

197 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

198 ☐

199 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

200 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

201 ☒

202 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

203 ☒

204 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

205 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

206 ☒

207 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

208 ☐

209 art. 439 k.p.k.

210 ☐

211 brak zarzutów

212 0.1.1.4. Wnioski

213 ☐

214 uchylenie

215 ☒

216 zmiana