Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 15 lipca 2025 r., IV Ka 458/25

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 15 lipca 2025 r., IV Ka 458/25

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IV Ka 458/25

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Wyrok Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 17 maja 2025 roku w sprawie II K 144/25

9 1.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☒ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 1.3. Granice zaskarżenia

17 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☐ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☐ w części

22 ☐

23 co do winy

24 ☐

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 1.1.2. Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☐

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

34 ☒

35 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

36 ☒

37 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

38 ☒

39 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

40 ☐

41 art. 439 k.p.k.

42 ☐

43 brak zarzutów

44 1.4. Wnioski

45 ☒

46 uchylenie

47 ☒

48 zmiana

49 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

50 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

51 1.5. Ustalenie faktów

52 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

53 Lp.

54 Oskarżony

55 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

56 Dowód

57 Numer karty

58 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

59 Lp.

60 Oskarżony

61 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

62 Dowód

63 Numer karty

64 1.6. Ocena dowodów

65 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

66 Lp. faktu z pkt 2.1.1

67 Dowód

68 Zwięźle o powodach uznania dowodu

69 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

70 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

71 Lp. faktu z pkt 2.1..2

72 Dowód

73 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

74 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

75 Lp.

76 Zarzut

77 3.1.

78 1. zarzut obrazy prawa procesowego art. 5 § 2 k.p.k. przez obciążenie oskarżonego okolicznościami niewyjaśnionymi, a mającymi istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia o winie oskarżonego;

79 2. zarzut obrazy prawa procesowego art. 517g § 2 k.p.k. przez niezastosowanie polegające na przeprowadzeniu sprawy w postępowaniu przyspieszonym pomimo, iż zachodziła potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia czy w dniu zdarzenia oskarżony prowadził pojazd, czy też pojazd ten był prowadzony przez inną osobę;

80 3. zarzut obrazy prawa procesowego, tj. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. art. 410 k.p.k. mającego wpływ na treść orzeczenia polegającego na dowolnej (w miejsce swobodnej) ocenie zebranego materiału dowodowego, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia, w postaci:

81 a) błędnej oceny wyjaśnień oskarżonego i błędnym uznaniu, że jej wyjaśnienia nie posiadają waloru wiarygodności tylko z powodu rozbieżności z zeznaniami świadków, będącymi wyłącznie następstwem przyjętej linii obrony;

82 b) błędnej oceny zeznań świadków, w szczególności D. W., M. Z., W. S. polegającego na błędnym uznaniu, iż dowodu z tych zeznań wiarygodne pomimo istnienia wyraźnego konfliktu pomiędzy świadkami a oskarżonym;

83 w wyniku czego doszło do:

84 4. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na treść orzeczenia, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż oskarżony prowadził pojazd w dniu 16 maja 2025 r.

85 5. zarzut rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności w zakresie tak kar jednostkowych jak i kary łącznej.

86 ☐ zasadny

87 ☒ częściowo zasadny

88 ☐ niezasadny

89 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

90 Apelacja okazała się zasadna w takim stopniu, iż na skutek jej wniesienia zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

91 Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz przebiegu dotychczasowego postępowania, prowadzi bowiem do wniosku, iż Sąd Rejonowy w trakcie rozpoznania sprawy, dopuścił się tego rodzaju obrazy przepisów prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść wydanego przezeń końcowego rozstrzygnięcia merytorycznego.

92 Chociaż postępowanie przyspieszone, poprzez określone uproszczenia proceduralne, sprzyja szybszemu rozstrzyganiu w przedmiocie odpowiedzialności karnej, to jednak należy mieć na uwadze, że postępowanie karne służyć ma nie tylko temu, aby sprawca przestępstwa został pociągnięty do odpowiedzialności karnej, lecz także temu, aby poniósł on ją jedynie za czyn, którego rzeczywiście się dopuścił, a przy tym z zachowaniem standardów demokratycznego procesu karnego, a więc z zapewnieniem mu – i to realnie – podmiotowości procesowej i szeroko rozumianego prawa do obrony (zob. T. Grzegorczyk, W Wróbel: Opinia Komisji o projekcie ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw z dnia 19 grudnia 2005 roku - KKPK 403/3/06 - Biul.PK 2006/2, s. 36). Innymi słowy, przyspieszone rozpoznanie sprawy, nie może oznaczać rezygnacji ze standardów rzetelnego procesu, do którego zaliczyć trzeba prawo do obrony oskarżonego w sensie nie tylko formalnym, ale również materialnym. Oskarżony, korzystający z domniemania niewinności, ma prawo nie przyznawać się do winy i do przedstawienia własnej linii obrony. Nie można z góry przyjmować fałszywości wersji oskarżonego, tylko dlatego, że wcześniej przyznawał się do winy, a przesłuchani na etapie dochodzenia świadkowie, przeczą jego słowom. Rzetelny proces wymaga, aby w takiej sytuacji sąd przesłuchał w sposób bezpośredni świadków, z których zeznań ma wynikać sprawstwo i wina oskarżonego. Ten z kolei powinien mieć możliwość zadawania świadkom pytań i złożenia wyjaśnień, co do każdego przeprowadzonego dowodu (art. 386 § 2 k.p.k.), czy też żądać dokonania konfrontacji (art. 172 k.p.k.) z danym świadkiem. Tymczasem Sąd Rejonowy poprzez procedowanie w niniejszej sprawie, polegające na zaniechaniu przesłuchania choćby jednego świadka, pozbawił oskarżonego tej możliwości. Odczytanie zeznań świadków na podstawie art. 392 § 1 k.p.k. było niedopuszczalne, gdyż w żaden sposób nie można było uznać, aby bezpośrednie przeprowadzenie dowodu z zeznań ww. świadków nie było ,,niezbędne”. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że przeprowadzenie dowodu nie jest niezbędne, jeżeli dowód taki jednocześnie: nie ma zasadniczego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i nie pozostaje w zasadniczej sprzeczności z innymi dowodami. Jeżeli zeznania świadka dotyczą okoliczności o istotnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy, a przy tym są sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonego lub innymi dowodami w sprawie, to nieodzowne jest bezpośrednie przeprowadzenie dowodu z tych zeznań na rozprawie głównej. Zeznania mogą być odczytane, jeśli nie mają doniosłego znaczenia, nie dotyczą okoliczności w sprawie zasadniczych, lecz drugorzędnych, mają charakter uzupełniający (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1.12.1994 roku – III KRN 120/94; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21.10.1980 roku – Rw 361/80). Zasada bezpośredniości nakazuje sądowi przeprowadzenie dowodów na rozprawie. W przypadku osób przesłuchiwanych ważny jest bezpośredni kontakt sądu z nimi. Jest oczywiste, że jeśli sąd styka się z osobami przesłuchiwanymi, może je obserwować, czynić spostrzeżenia na podstawie sposobu wysławiania się, gestów, reakcji na poszczególne pytania. Realizacja tej zasady jest jedną z gwarancji rzetelnego procesu. Tak jak już wspomniano, zasady tej nie może przekreślać okoliczność, że sprawa jest rozpoznawana w trybie przyśpieszonym.

93 Sąd I instancji też jakby zapomniał, iż w polskim prawie karnym obowiązuje zasada prawdy materialnej (art. 2 § 2 k.p.k.), a rolą postępowania sądowego, jest dążenie do tego, aby zostały wyjaśnione wszelkie okoliczności sprawy (art. 366 § 1 k.p.k.). Niedopuszczalną jest sytuacja, w której Sąd meriti nie widzi najmniejszej potrzeby przesłuchania bezpośrednich i naocznych świadków zdarzenia. Nie byłoby to może, aż tak istotnym uchybieniem, gdyby oskarżony nie kwestionował stanu faktycznego sprawy. Jednakże oskarżony przedstawił przed sądem diametralnie inną wersję przebiegu zdarzenia, niż wynikałoby to z zeznań funkcjonariuszy policji oraz świadka W. S. (2), twierdząc, że samochodem kierował nie on, lecz właśnie W. S. (2). Tak więc, celem weryfikacji wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, nieodzownym było bezpośrednie przesłuchanie naocznych świadków rozpoznawanego tu zdarzenia (w tym także nie przesłuchanego przez policję W. S. (3)) i dopiero wówczas dokonanie oceny wiarygodności ich relacji.

94 Nigdzie też nie jest powiedziane, że rozprawa w trybie przyspieszonym ma się ograniczyć tylko do jednego terminu rozprawy. Ustawodawca przewidział przecież możliwość przerwania rozprawy w tym trybie do 14 dni (art. 517f § 1 k.p.k.). W realiach rozpoznawanej sprawy, Sąd Rejonowy powinien z powyższego skorzystać i wobec nie przyznawania się oskarżonego do winy, bezpośrednio przesłuchać naocznych świadków zdarzenia. Co więcej, ustawa przewiduje też możliwość (art. 517g § 1 zd. 2 k.p.k.) prowadzenia rozprawy w dalszym ciągu w trybie zwyczajnym, gdyby okazało się, że nie można wydać prawidłowego wyroku, z zachowaniem dopuszczalnego czasu przerw w rozprawie. W tym kontekście zarzut z pkt 2 apelacji uznać należało jako zasadny, choć skala naruszeń proceduralnych – jak wynika powyższych rozważań – była szersza, niż wynikająca ze sformułowanego przez autora apelacji zarzutu. Jednakże wzgląd na treść art. 440 k.p.k. nie pozawalał Sądowi odwoławczemu przejść nad tym do porządku i ograniczyć się jedynie do samej treści zarzutów środka odwoławczego, wniesionego na korzyść oskarżonego.

95 Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżony wyrok zapadł z obrazą przepisów prawa procesowego, która mogła mieć istotne znaczenie dla treści merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Opisane wyżej uchybienia, jakie zaistniały przy rozpoznawaniu sprawy przez Sąd Rejonowy sprawiły, że nie jest możliwe merytoryczne ustosunkowanie się przez Sąd odwoławczy, co do trafności zaskarżonego wyroku. W konsekwencji zaskarżony wyrok należało uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Opocznie w trybie zwyczajnym.

96 Wobec zaistnienia wyżej omówionych uchybień procesowych, uniemożliwiających merytoryczną kontrolę prawidłowości zaskarżonego wyroku i skutkujących w efekcie uchyleniem zaskarżonego wyroku z przekazaniem sprawy do jej ponownego rozpoznania, ustosunkowanie się do pozostałych podnoszonych w skardze apelacyjnej zarzutów, a zwłaszcza zarzutu błędnej oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków (odczytanych przez Sąd Rejonowy), należy uznać za przedwczesne.

97 Dlatego też powyższe rozważania Sądu odwoławczego ograniczone zostały – zgodnie z treścią art. 436 k.p.k. – do przedstawienia tylko tych uchybień, które legły u podstaw uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

98 Wniosek

99 1. o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego czynu

100 2. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

101 ☐ zasadny

102 ☒ częściowo zasadny

103 ☐ niezasadny

104 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

105 Wniosek z pkt 2 okazał się zasadny, natomiast wniosek z pkt 1 jest dalece przedwczesny.

106 Z przyczyn podanych wyżej, Sąd odwoławczy nie mógł zgodzić się na taki sposób procedowania, jaki miał miejsce przed Sądem Rejonowym w Opocznie. Jedynym rozstrzygnięciem w takiej sytuacji mogło być tylko uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w trybie zwyczajnym.

107 Zważyć przy tym należy, iż konwalidacja zaistniałych błędów oraz braków o charakterze dowodowym w postępowaniu odwoławczym, równałaby się konieczności przeprowadzenia przed sądem odwoławczym całego przewodu sądowego. Przyjąć należy, że ponowienie przewodu w całości jest konieczne nie tylko w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji przeprowadził w sposób wadliwy, niedopuszczalny lub nieprawidłowy wszystkie dowody, bądź nie przeprowadził ich wcale, ale również gdy nieprawidłowe przeprowadzenie większości dowodów w sądzie pierwszej instancji spowoduje niemożność poddania ocenie tych prawidłowo przeprowadzonych. Postępowanie dowodowe, w wyniku którego nie można dokonać ustaleń, gdyż każdy z dowodów musiałby być oceniany w całkowitym wzajemnym oderwaniu od siebie, powinno być powtórzone w całości. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, konieczność uchylenia wyroku zachodzi wówczas, gdy postępowanie dowodowe przed sądem I instancji w ogóle nie spełniło swego celu w postaci zgromadzenia materiału niezbędnego do dokonania ustaleń faktycznych. W tej sytuacji sąd drugiej instancji musiałby w postępowaniu apelacyjnym przeprowadzić wszystkie dowody ścisłe niezbędne do merytorycznego orzeczenia co do zasadniczego przedmiotu procesu. Stan taki należałoby uznać za powodujący konieczność ponowienia przewodu sądowego w pierwszej instancji. Jeżeli w ustawie jest mowa o konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu przez sąd pierwszej instancji w całości, to tę niemożność należy oceniać w kontekście całego materiału dowodowego sprawy, nie zaś jego części, nawet znacznej (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22.05.2018 roku – I KZP 3/19).

108 Dodać też trzeba, że przeprowadzenie całego przewodu sądowego w postępowaniu odwoławczym niosłoby za sobą taki skutek, że strona nie zgadzająca się z rozstrzygnięciem Sądu Okręgowego, zawartym w orzeczeniu nie podlegającym już przecież zaskarżeniu w zwykłym trybie, zostałaby pozbawiona realnej możliwości odwołania się i przedstawienia swoich kontrargumentów wyższej instancji.

109 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

110 4.1.

111 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

112 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

113 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

114 5.1.1.

115 Przedmiot utrzymania w mocy

116 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

117 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

118 5.2.1.

119 Przedmiot i zakres zmiany

120 Zwięźle o powodach zmiany

121 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

122 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

123 5.3.1.1.1.

124 ☐ art. 439 k.p.k.

125 Zwięźle o powodach uchylenia

126 5.3.1.2.1.

127 całość wyroku

128 ☒ art. 437 § 2 k.p.k.

129 Zwięźle o powodach uchylenia

130 W dziale 3. 1 niniejszego uzasadnienia wskazano szczegółowe powody, dla których Sąd odwoławczy doszedł do przekonania, że zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Opocznie w trybie zwyczajnym. Zbytecznym jest powielanie w tym miejscu wskazanej już wyżej argumentacji.

131 5.3.1.3.1.

132 Konieczność umorzenia postępowania

133 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

134 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

135 5.3.1.4.1.

136 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

137 Zwięźle o powodach uchylenia

138 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

139 Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji winien powtórzyć postępowanie dowodowe, w trybie zwyczajnym (co wprost wynika z treści art. 517 i § 2 k.p.k.). Sąd powinien szczegółowo przesłuchać zarówno oskarżonego, jak i świadków wskazanych we wniosku o rozpoznanie sprawy w postępowaniu przyspieszonym (k.58v). Koniecznym będzie także przesłuchanie pasażera samochodu – W. S. (3). Sąd Rejonowy ustali również, czy W. S. (2) miał orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, a więc czy mógł być potencjalnie zainteresowany w tym, by to oskarżony ,,wziął na siebie” odpowiedzialność za kierowanie samochodem. Jeżeli natomiast takowego zakazu świadek nie miał – to co było powodem, że to oskarżony, a nie on, kierował samochodem, należącym do matki świadka. Świadkowie D. W. (2) i M. Z. (2) winni zostać dopytani na okoliczność, z których drzwi samochodu wysiadał oskarżony. Stwierdzenie Sądu Rejonowego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że policjanci widzieli, jak oskarżony wysiadał z samochodu od strony kierowcy jest nadinterpretacją zeznań ww. świadków, gdyż taki fakt nie wynika z ich zeznań. Zeznali oni jedynie, że widzieli, jak oskarżony wysiadał z samochodu, ale nie precyzowali, którymi drzwiami (k. 10, 13). Oskarżony i obrońca, jeżeli się stawią, winni mieć możliwość zadawania pytań świadkom, a w razie takowej konieczności należy zarządzić przeprowadzenie konfrontacji (art. 172 k.p.k.).

140 Pamiętać należy, że o ile - w świetle art. 442 § 3 k.p.k. - sąd, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania, jest związany zapatrywaniami prawnymi oraz wskazaniami, co do dalszego postępowania, wyrażonymi przez sąd wyższego rzędu, to zachowuje całkowitą autonomię w zakresie oceny dowodów, które weryfikuje w oparciu o własne przekonanie, zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 k.p.k., a także – co jest oczywiste – ma pełną możliwość poczynienia własnych ustaleń faktycznych, wynikających z przeprowadzonych dowodów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2014 roku - V KK 144/14; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2009 roku - II KK 224/08).

141 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

142 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

143 Przytoczyć okoliczności

144 6. Koszty Procesu

145 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

146 Przytoczyć okoliczności

147 7. PODPIS

148 1.11. Granice zaskarżenia

149 Kolejny numer załącznika

150 1

151 Podmiot wnoszący apelację

152 obrońca

153 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

154 Całość wyroku

155 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

156 ☒ na korzyść

157 ☐ na niekorzyść

158 ☒ w całości

159 ☐ w części

160 ☐

161 co do winy

162 ☐

163 co do kary

164 ☐

165 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

166 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

167 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

168 ☐

169 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

170 ☐

171 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

172 ☒

173 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

174 ☒

175 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

176 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

177 ☒

178 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

179 ☐

180 art. 439 k.p.k.

181 ☐

182 brak zarzutów

183 0.1.1.4. Wnioski

184 ☒

185 uchylenie

186 ☒

187 zmiana