Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 28 marca 2025 r., IV Ka 120/25

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 28 marca 2025 r., IV Ka 120/25

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IV Ka 120/25

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Wyrok Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 9 grudnia 2024 roku w sprawie o sygn. akt II K 266/24.

9 1.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☒ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 1.3. Granice zaskarżenia

17 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☐ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☐ w części

22 ☒

23 co do winy

24 ☒

25 co do kary

26 ☒

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 1.1.2. Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☒

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

35 ☒

36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

37 ☐

38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

39 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

40 ☐

41 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

42 ☐

43 art. 439 k.p.k.

44 ☐

45 brak zarzutów

46 1.4. Wnioski

47 ☐

48 uchylenie

49 ☒

50 zmiana

51 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

52 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

53 1.5. Ustalenie faktów

54 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

55 Lp.

56 Oskarżony

57 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

58 Dowód

59 Numer karty

60 2.1.1.1.

61 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

62 Lp.

63 Oskarżony

64 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

65 Dowód

66 Numer karty

67 2.1.2.1.

68 1.6. Ocena dowodów

69 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

70 Lp. faktu z pkt 2.1.1

71 Dowód

72 Zwięźle o powodach uznania dowodu

73 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

74 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

75 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

76 Dowód

77 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

78 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

79 Lp.

80 Zarzut

81 3.1.

82 Obrońca oskarżonego D. B. we wniesionej apelacji pisemnej w punkcie pierwszym (1) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

83 naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 4 kpk. w zw. z art. 7 kpk w zw. z art 410 kpk, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy poprzez jednostronną, dowolną ocenę materiału dowodowego, całkowicie sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego tj.:

84 - błędnym stwierdzeniem, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa znieważenia funkcjonariusza publicznego, w sytuacji, gdy jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, czyn ten stanowi wykroczenie z art 141 k.w. w postać używania słów nieprzyzwoitych;

85 - błędnym stwierdzeniem na podstawie zeznań świadka B. P., że wypowiedź skierowana do nauczycielki stanowiła znieważenie funkcjonariusza, podczas, gdy wypowiedź ta nie posiadała żadnego słowa stanowiącego epitet określający osobę nauczycielki (a tym samym jej ubliżającego) a jedynie zawierała słowa wulgarne będące przejawem emocji oskarżonego;

86 - błędnym stwierdzeniu na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, iż słowa kierowane do nauczycielki stanowiły jej znieważenie, w szczególności mając na względzie, iż pokrzywdzoną jest kobietą, podczas, gdy adresat wulgarnej wypowiedzi dla poniesienia odpowiedzialności karnej nie ma żadnego znaczenia;

87 - błędnym stwierdzeniu (które przejawia się w całej rozciągłości uzasadnienia wyroku), iż oskarżony dopuścił się rzekomo nie tylko znieważenia nauczycielki, ale przede wszystkim kobiety, podczas, gdy w tak ustalonym stanie faktycznym nie można mówić o znieważeniu funkcjonariusza publicznego, albowiem kobieta nie jest desygnatem słowa funkcjonariusz publiczny;

88 - błędnym stwierdzaniu przez Sąd I instancji, iż oskarżony wielokrotnie i intensywnie obrażał pokrzywdzoną, w sytuacji, gdy jak wynika z ustaleń stanu faktycznego poczynionego przez Sąd, znieważenie nauczycielki B. P. było jednorazowe i sprowadzało się do stwierdzenia: „Nie będziesz kurwa mówiła mi co mam robić, idź się kurwa poskarż mamusi, co mi kurwa zrobisz";

89 ☐ zasadny

90 ☐ częściowo zasadny

91 ☒ niezasadny

92 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

93 Zarzut pierwszy (1) podniesiony w apelacji pisemnej wniesionej przez obrońcę oskarżonego D. B. nie jest zasadny. Aby skutecznie podnosić zarzut naruszenia wynikającej z art. 7 kpk zasady swobodnej oceny dowodów należy wykazać, że ustalenia sądu meriti oraz ocena zgromadzonego w niniejszej sprawie istotnego materiału dowodowego z punktu widzenia postawionego oskarżonemu zarzutu nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 kpk), a nadto nie była wynikiem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk) oraz uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 kpk) - zobacz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r., OSNKW 1991 r., nr 7-9, poz. 41 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., Prok i Pr. 1999 r., nr 2 poz. 6). Sąd I instancji wskazał, którym dowodom dał wiarę, a którym waloru wiarygodności odmówił i z jakich powodów. Sąd I instancji dokonał oceny materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie w sposób odpowiadający zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego. Dokonana ocena przez sąd meriti ujawnionego w toku przewodu sądowego materiału dowodowego pozostaje pod ochroną art. 7 kpk. Sąd okręgowy podziela dokonaną przez sąd I instancji ocenę zgromadzonych dowodów w przedmiotowej sprawie i powielanie argumentów przemawiających za dokonaną oceną jest zbędne. Teza o błędnym przypisaniu oskarżonemu sprawstwa zarzuconego czynu opiera się na wybiórczym potraktowaniu materiału dowodowego. Wyjaśnienia oskarżonego, w których negował, że użycie wulgaryzmów nie miało na celu obrażenia, znieważenia pokrzywdzonej, a stanowiło jedynie wynik jego poirytowania na zwróconą przez pokrzywdzoną mu uwagę, jawią się jako odosobnione, a próba zdezawuowania obciążających zeznań świadków jest pozbawiona racjonalnych przesłanek. W toku postępowania dowodowego nie ujawniono żadnych okoliczności, wskazujących na to, by pokrzywdzona oraz świadkowie W. P. oraz A. G. mieli interes w pomawianiu oskarżonego o zachowania nie mające miejsca. Osoby te były obce dla oskarżonego, natomiast pokrzywdzona miała z nim styczność, w momencie, kiedy był jej uczniem. Twierdzenia, jakoby oskarżony został pomówiony w odwecie za to, że źle traktował za czasów szkolnych syna pokrzywdzonej brzmią nieprzekonywująco. Trudno zakładać, że pokrzywdzona postanowiła uknuć intrygę wciągając w nią dyrektora szkoły oraz przypadkowego świadka (takim bowiem jest W. P.) uzgodnić wspólną wersję wydarzeń i sfabrykować nieprawdziwe zeznania w celu postawienia D. B. w stan oskarżenia.

94 Apelant staje na stanowisku, że użycie słów wulgarnych, do których przyznaje się w swych wyjaśnieniach oskarżony tłumacząc, że były to jedynie „przerywniki” i nie miały na celu znieważenia pokrzywdzonej, nie były do niej adresowane osobiście (także jako nauczyciela, tylko były kierowane ogólnie bez wskazywania adresata), co najwyżej kwalifikuje odpowiedzialność oskarżonego za czyn z art. 141 kw. B. P., jak i pozostali świadkowie w swych zeznaniach wskazali, że oskarżony wielokrotnie posługiwał się wulgaryzmami kierując je pod adresem pokrzywdzonej „ku wa”, „ch..j”, niewątpliwie które słowa są nieprzyzwoite po myśli art. 141 kw. Tyle tylko, że umyka apelantowi, płynąca z depozycji pokrzywdzone informacja, że oskarżony wypowiedział słowa kierowane do bezpośrednio do niej „możesz mnie w ch..ja cmoknąć”. Nie ma wątpliwości, że ten znieważający zwrot i pozostałe słowa wulgarne były kierowane w stosunku do pokrzywdzonej i miały na celu znieważenie jej. Apelant stara się łagodzić wymiar użytych wulgaryzmów próbując forsować stanowisko, że sąd nieprawidłowo przypisał oskarżonemu czynność znieważenia funkcjonariusza publicznego podczas i w związku z wykonywaniem czynności służbowych uznając, że obrażono pokrzywdzoną także jako kobietę. W ocenie sądu odwoławczego fakt, że sąd meriti wskazał, że zachowanie oskarżonego znieważa pokrzywdzoną także jako kobietę miało na celu wzmocnienie pejoratywności i naganności takiego zachowania w aspekcie przyjętych norm społecznych, aksjologicznych, wzorów obyczajowych i kulturowych. Truizmem jest twierdzenie, że modelowa kobieta bardziej emocjonalnie reaguje na obelgi, wulgaryzmy, czuje się nimi bardziej dotknięta, jak modelowy mężczyzna, zwłaszcza, jak się weźmie pod uwagę charakter czynności, jaką zasugerował pod adresem pokrzywdzonej oskarżony. Przede wszystkim jednak dla bytu przestępstwa z art. 226 § 1 kk nie ma żadnego znaczenia płeć osoby znieważanej. Przedmiotem ochrony w art. 226§1 kk jest autorytet osób realizujących pełnieniem swych obowiązków działalność instytucji państwowych, a także ich godność. Wskazać należy, że pojęcie „zniewagi”, która musi przybrać postać aktywnego okazywania braku szacunku, ma tu identyczny sens jak w art. 216 kk, zaś rzeczowym kryterium oceny w tym przedmiocie stanowią normy społeczne, a nie subiektywne mniemanie o sobie określonego funkcjonariusza (vide wyrok SN z 17 lutego 1993 r., III KRN 24/92). Znaczenie zniewagi w prawie karnym nie odbiega od tego, które występuje w języku powszechnym. Znieważać oznacza ubliżać komuś, lżyć, obrażać kogoś (tak: Słownik języka polskiego, oprac. E. Sobol, Warszawa 2005, s. 1281). Za zniewagę uznać należy zatem wszelkie zachowania, które stanowią wyraz pogardy dla drugiego człowieka, niezależnie od odczuć samego pokrzywdzonego, zgodnie ze wzorcami obyczajowymi i ocenami zdeterminowanymi kulturowo (za: postanowienie SN z 7 maja 2008 r., III KK 234/2007, LexisNexis nr 1952101, Biul. PK 2008, nr 10, poz. 33). Pokrzywdzona prowadziła zajęcia z dorastającą młodzieżą, która była świadkiem wulgarnego zachowania oskarżonego w stosunku do ich nauczycielki, który z błahego powodu dążył do osłabienia autorytetu B. P. jako nauczyciela, właśnie brakiem stosownej reakcji na zwróconą uwagę i to w placówce szkolnej, na oczach jej przyszłych absolwentów. Takim zachowaniem, jak inkryminowane, zmierzał do ośmieszenia i znieważenia byłej jego nauczycielki (w tym momencie funkcjonariusza publicznego podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych), okazania braku szacunku, wywołania wrażenia, że kierowane do niego słowa uwagi są nieistotne, są zwykłym „czepianiem się” i nic sobie z nich nie robi. Takie zachowanie sąd odwoławczy ocenia jako istotnie odbiegające od norm społecznych, dobrego obyczaju, ordynarne, jako karygodne i naganne. W sprawie nie było okoliczności wyłączających winę oskarżonego. Jest on dorosłym mężczyzną, w pełni poczytalnym i powinien w zaistniałej sytuacji na zwróconą (zasadnie) uwagę przez pokrzywdzoną właściwie zareagować i przeprosić za swoje zachowanie (ewentualnie nic nie odzywając się opuścić teren szkoły z wprowadzonym psem). Tymczasem oskarżony wyprowadził psa z budynku szkoły i wrócił dalej lekceważąco zwracając się do pokrzywdzonej. Sąd I instancji uwzględnił całokształt okoliczności podmiotowych i przedmiotowych rzutujących na wymiar orzeczonej wobec oskarżonego kary i w żadnej mierze nie można uznać, by orzeczona wobec oskarżonego kara grzywny w wysokości 100 stawek po 10 złotych każda była karą rażąco niewspółmiernie surową. Orzeczona wobec oskarżonego kara jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu, a nade wszystko spełni pożądane cele zapobiegawcze i wychowawcze. Oskarżony swymi czynami godził w podstawowe wartości, jakimi jest powaga instytucji państwowej i godność funkcjonariusza publicznego. Uczynił to w sposób nieuzasadniony obiektywnymi okolicznościami i to na oczach młodzieży. Postępowanie jego cechuje wysoki stopień aroganci, zuchwałości i braku poszanowania dla instytucji i swojej byłej nauczycielki. W tej sytuacji również kwota zasądzonej nawiązki jawi się jako współmierna do wagi czynu, jego społecznej szkodliwości. Podnieść należy, że orzeczenie nawiązki od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej było obligatoryjne przy ustaleniu przez sąd I instancji, że oskarżony popełnił czyn o charakterze chuligańskim.

95 Rozstrzygnięcie sądu rejonowego w należyty sposób będzie przeciwdziałać więc poczuciu nieposzanowania przez oskarżonego zasad porządku prawnego i prezentowanych przez niego działań odwetowych.

96 Wniosek

97 O zmianę kwalifikacji prawnej czynu na wykroczenie o którym mowa w art. 141 kw i wymierzenie na tej podstawie kary grzywny w dolnej granicy zagrożenia,

98 - uchylenie rozstrzygnięcia z pkt 2 tj. orzeczonej nawiązki.

99 ☐ zasadny

100 ☐ częściowo zasadny

101 ☒ niezasadny

102 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

103 Skoro zarzut pierwszy (1) podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonego nie zasługiwał na uwzględnienie, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez obrońcę oskarżonego.

104 3.2.

105 Obrońca oskarżonego D. B. we wniesionej apelacji pisemnej w punkcie drugim (2) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez jego wadliwe zastosowanie, tj. art. 226 § 1 k.k. poprzez przypisanie oskarżonemu przestępstwa stypizowanego w powołanym przepisie, w sytuacji, gdy czyn oskarżonego stanowi wykroczenie z art. 141 kw.

106 ☐ zasadny

107 ☐ częściowo zasadny

108 ☒ niezasadny

109 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

110 Sąd meriti prawidłowo zakwalifikował czyn oskarżonego jako przestępstwo wypełniające dyspozycję art. 226§ 1 kk znieważenia funkcjonariusza. O ile użyte słowa wulgarne typu k...wa, można byłoby ewentualnie zakwalifikować jako nieprzyzwoite w myśl art. 141 kw (gdyby nie były kierowane do pokrzywdzonej) to już wypowiedziane słowa kierowane bezpośrednio do pokrzywdzonej „możesz mnie w ch..ja cmoknąć” kwalifikują się jako przestępstwo znieważenia . Oskarżony kierował te słowa wprost personalnie do B. P., tak by ją dotknąć tym, upokorzyć, ośmieszyć w oczach innych jako nauczyciela, w czasie wykonywania obowiązków służbowych i w obecności innych osób (w tym małoletnich uczniów szkoły). Aktualne są rozważania sądu okręgowego zawarte w punkcie 3.1 uzasadnienia.

111 Wniosek

112 O zmianę kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu na wykroczenie wypełniające dyspozycję art. 141 k.w. i wymierzenie na tej podstawie kary grzywny w dolnej granicy zagrożenia.

113 ☐ zasadny

114 ☐ częściowo zasadny

115 ☒ niezasadny

116 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

117 Skoro zarzut drugi (2) podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonego nie zasługiwał na uwzględnienie, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez obrońcę oskarżonego.

118 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

119 4.1.

120 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

121 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

122 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

123 5.1.1.

124 Przedmiot utrzymania w mocy

125 Sąd okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony przez obrońcę oskarżonego D. B. wyrok Sądu Rejonowego w Opocznie wydany w dniu 09 grudnia 2024 roku w sprawie o sygn. akt II K 226/24.

126 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

127 Skoro zarzuty podniesione w apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego D. B. nie zasługiwały na uwzględnienie, a także brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku z urzędu, to należało go utrzymać w mocy.

128 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

129 5.2.1.

130 Przedmiot i zakres zmiany

131 Zwięźle o powodach zmiany

132 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

133 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

134 5.3.1.1.1.

135 ☐ art. 439 k.p.k.

136 Zwięźle o powodach uchylenia

137 5.3.1.2.1.

138 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

139 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

140 Zwięźle o powodach uchylenia

141 5.3.1.3.1.

142 Konieczność umorzenia postępowania

143 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

144 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

145 5.3.1.4.1.

146 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

147 Zwięźle o powodach uchylenia

148 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

149 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

150 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

151 Przytoczyć okoliczności

152 6. Koszty Procesu

153 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

154 Przytoczyć okoliczności

155 pkt 2

156 O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 636 § 1 kpk. Sąd okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych z tytułu opłaty za drugą instancję oraz kwotę 20 złotych z tytułu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym Wysokość opłaty została ustalona na podstawie art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983, Nr 49, poz. 223 ze zm.).

157 7. PODPIS

158 1.11. Granice zaskarżenia

159 Kolejny numer załącznika

160 1

161 Podmiot wnoszący apelację

162 Obrońca oskarżonego D. B.

163 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

164 Skarżone jest rozstrzygniecie dotyczące przypisania oskarżonemu przestępstwa z art. 226 § 1 kk zamiast zakwalifikowania go jako wykroczenie z art. 141 kw oraz rozstrzygnięcie o orzeczonej od oskarżonego nawiązce.

165 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

166 ☒ na korzyść

167 ☐ na niekorzyść

168 ☒ w całości

169 ☐ w części

170 ☒

171 co do winy

172 ☒

173 co do kary

174 ☒

175 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

176 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

177 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

178 ☒

179 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

180 ☐

181 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

182 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

183 ☒

184 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

185 ☐

186 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

187 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

188 ☐

189 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

190 ☐

191 art. 439 k.p.k.

192 ☐

193 brak zarzutów

194 0.1.1.4. Wnioski

195 ☐

196 uchylenie

197 ☒

198 zmiana