Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 4 lutego 2020 r., IV Ka 12/20

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 4 lutego 2020 r., IV Ka 12/20

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IV Ka 12/20

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 23 października 2019 roku sygn. akt II K 62/19

9 1.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☐ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 1.3. Granice zaskarżenia

17 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☐ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☐ w części

22 ☐

23 co do winy

24 ☐

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 1.1.2. Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☐

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

35 ☐

36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

37 ☒

38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

39 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

40 ☐

41 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

42 ☐

43 art. 439 k.p.k.

44 ☐

45 brak zarzutów

46 1.4. Wnioski

47 ☐

48 uchylenie

49 ☒

50 zmiana

51 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

52 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

53 1.5. Ustalenie faktów

54 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

55 Lp.

56 Oskarżony

57 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

58 Dowód

59 Numer karty

60 2.1.1.1.

61 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

62 Lp.

63 Oskarżony

64 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

65 Dowód

66 Numer karty

67 2.1.2.1.

68 1.6. Ocena dowodów

69 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

70 Lp. faktu z pkt 2.1.1

71 Dowód

72 Zwięźle o powodach uznania dowodu

73 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

74 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

75 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

76 Dowód

77 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

78 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

79 Lp.

80 Zarzut

81 3.1.

82 Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, polegający na niesłusznym uznaniu, iż oskarżony działał z zamiarem przywłaszczenia roweru.

83 ☐ zasadny

84 ☐ częściowo zasadny

85 ☒ niezasadny

86 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

87 Zarzut podniesiony w apelacji jest tak dalece błędnie sformułowany, że zachodzi wątpliwość, czy prokurator przeczytał uzasadnienie zaskarżonego wyroku, a jeżeli tak, to czy je zrozumiał. Przecież Sąd Rejonowy nie ustalił, jakoby oskarżony działał z zamiarem przywłaszczenia roweru opisanego w zarzucie - ustalił ( prawidłowo), że oskarżony zabrał go nie w celu przysporzenia majątkowego, tylko w celu trwałego pozbawienia władztwa nad nim przez pokrzywdzonego, co zresztą wynika z opisu czynu przypisanego oskarżonemu. Zatem apelant usiłuje wywarzyć drzwi, których nie ma i nie rozumie istoty wyroku, z którym raczył się nie zgodzić.

88 Oskarżony nie działał w celu przywłaszczenia roweru, tylko po to, aby pozbawić nad nim władztwa przez pokrzywdzonego i doprowadzić do jego utraty przez pokrzywdzonego. W tym celu wyniósł w środku nocy ( około godz. 3.00) po cichu ten rower i wyrzucił go poza ogrodzenie. Nie jest wiarygodne, że oskarżony chciał go jedynie przestawić w miejsce, w którym nie przeszkadzałby mieszkańcom. Gdyby tak było, to po pierwsze zniósłby go do piwnicy lub do miejsca przechowywania rowerów na dole klatki schodowej, względnie, gdyby był złośliwy, postawiłby go pod drzwiami pokrzywdzonego, aby ten zrozumiał aluzję, że stawianie tego przedmiotu na klatce schodowej przeszkadza innym w przejściu po schodach. Po drugie, nie znosiłby go o godzinie 3.00 w nocy, bo wtedy akurat nikomu nie przeszkadzał. Nie jest również wiarygodne, że rower ten umieścił w przestrzeni kontrolowanej przez mieszkańców i zabezpieczonej przed kradzieżą - wszak, gdyby oskarżony chciał w takim miejscu umieścić ten rower, to zniósłby go do piwnicy lub innego miejsca wewnątrz klatki schodowej ( miał takie możliwości, przecież sam wyjaśniał, że konstrukcja klatki schodowej umożliwiała bezkolizyjne przechowywanie rowerów i dlatego złościł się na sąsiada, że zamiast trzymać rower w tamtym miejscu zostawia go w ciągu komunikacyjnym przy schodach utrudniając przejście innym mieszkańcom). Oskarżony wyrzucił ten rower poza ogrodzenie w środku nocy z intencją, aby pokrzywdzony go nie odzyskał - i tak też się stało.

89 Takie zachowanie wyczerpało dyspozycję art. 278§ 1 kk i Sąd Rejonowy nie naruszył prawa materialnego uznając, iż oskarżony dopuścił się tego przestępstwa. Wynika to nie tylko z orzeczenia Sądu Najwyższego przywołanego (trafnie ) w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, ale i z innych, w tym późniejszych orzeczeń. Na szczególną uwagę zasługuje tu Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 1998 roku sygn. akt I KZP 1/98, wydana na gruncie bardzo zbliżonego stanu faktycznego. W sprawie poddanej osądowi Sądu Najwyższego sprawca zabrał kilku kobietom torebki, po czym porzucił je w różnych miejscach niczego z nich nie wyjmując. Ustalono, że nie działał w celu przywłaszczenia, jego jedynym motywem była chęć ukarania tych kobiet za poczucie krzywdy, jakie miała u niego wywołać płeć przeciwna w związku z zawodem miłosnym. Sąd Najwyższy uznał, że takie działanie stanowi przywłaszczenie mienia, nie zmienia tego brak zamiaru przywłaszczenia i brak zamiaru wzbogacenia się. Analogicznie Sąd Najwyższy orzekł w kolejnym judykacie, tj. w wyroku z dnia 4 października 2012 roku w sprawie III KK 285/12, w którym stwierdził, że bez znaczenia dla przypisania przestępstwa kradzieży jest to, czy zachowanie sprawcy motywowane jest chęcią uzyskania korzyści majątkowej, wzbogacenia, czy też działa on z zupełnie innych pobudek.

90 Wniosek

91 O zmianę i uniewinnienie

92 ☐ zasadny

93 ☐ częściowo zasadny

94 ☒ niezasadny

95 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

96 Wniosek był niezasadny, albowiem Sąd dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, a oskarżony wyczerpał znamiona art. 278 § 1 kk

97 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

98 4.1.

99 Sąd Okręgowy z urzędu wziął pod uwagę, że wina i społeczna szkodliwość czynu oskarżonego nie były znaczne. Oskarżony nie był karany ( karta karna k. 122), okoliczności czynu nie budzą wątpliwości, dlatego zachodziły podstawy do warunkowego umorzenia postępowania.

100 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

101 Na ocenę, że społeczna szkodliwość czynu nie była znaczna wpłynęły takie okoliczności jak działanie nie w celu przywłaszczenia i osiągniecia korzyści majątkowej, pobudka związana z nieprawidłowym zachowaniem sąsiada tarasującego rowerem przejście po schodach, niewielka wartość roweru granicząca z wartością wykroczeniową.

102 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

103 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

104 5.1.1.

105 Przedmiot utrzymania w mocy

106 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

107 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

108 5.2.1.

109 Przedmiot i zakres zmiany

110 Sąd Okręgowy zmienił wyrok w ten sposób, że w miejsce skazania warunkowo umorzył postępowanie na okres 1 roku próby.

111 Zwięźle o powodach zmiany

112 Wina i społeczna szkodliwość czynu nie były znaczne, a postawa oraz warunki osobiste nie karanego oskarżonego i dotychczasowy sposób jego życia prowadzą do wniosku, że nie popełni on więcej przestępstwa mimo warunkowego umorzenia postępowania.

113 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

114 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

115 5.3.1.1.1.

116 ☐ art. 439 k.p.k.

117 Zwięźle o powodach uchylenia

118 5.3.1.2.1.

119 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

120 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

121 Zwięźle o powodach uchylenia

122 5.3.1.3.1.

123 Konieczność umorzenia postępowania

124 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

125 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

126 5.3.1.4.1.

127 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

128 Zwięźle o powodach uchylenia

129 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

130 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

131 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

132 Przytoczyć okoliczności

133 punkt 1 tiret drugi

134 Uchylono punkt 2 albowiem doszło do warunkowego umorzenia postępowania, a zastosowanie art. 46 § 1 kk może mieć miejsce tylko w razie skazania.

135 punkt 1 tiret trzeci

136 Na podstawie art. 67 § 3 kk orzeczono środek probacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody.

137 punkt 1 tiret czarty i piąty

138 W związku z warunkowym umorzeniem postępowania kwota 300 złotych uiszczona przez oskarżyciela posiłkowego tytułem ryczałtu ulega zwrotowi nie od oskarżonego, tyko od Skarbu Państwa ( art. 622 kpk w zw. z art. 640 § 1 kpk ). Dlatego obniżono kwotę z punktu 3 wyroku Sądu Rejonowego do 2000 zł i zasądzono zwrot w/w kwoty 300 złotych od Skarbu Państwa na rzecz oskarżyciela posiłkowego.

139 6. Koszty Procesu

140 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

141 Przytoczyć okoliczności

142 3

143 Zasądzono od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego 840 zł zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego na rozprawie odwoławczej. Kwota za jeden termin według stawek w wysokości minimalnej.

144 4

145 Na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolniono oskarżonego od wydatków Skarbu Państwa za postępowanie odwoławcze oraz od opłaty za obie instancje, kierując się zasadą słuszności, albowiem nie jest winą oskarżonego, że prokurator wniósł bezzasadną apelację, a zmiana na korzyść nastąpiła w wyniku działania Sądu z urzędu.

146 7. PODPIS

147 1.11. Granice zaskarżenia

148 Kolejny numer załącznika

149 1

150 Podmiot wnoszący apelację

151 prokurator

152 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

153 wyrok skazujący

154 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

155 ☒ na korzyść

156 ☐ na niekorzyść

157 ☒ w całości

158 ☐ w części

159 ☐

160 co do winy

161 ☐

162 co do kary

163 ☐

164 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

165 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

166 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

167 ☐

168 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

169 ☐

170 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

171 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

172 ☐

173 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

174 ☒

175 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

176 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

177 ☐

178 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

179 ☐

180 art. 439 k.p.k.

181 ☐

182 brak zarzutów

183 0.1.1.4. Wnioski

184 ☐

185 uchylenie

186 ☒

187 zmiana