Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 27 sierpnia 2026 r., III Ca 213/26

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 27 sierpnia 2026 r., III Ca 213/26

Tekst

1 Sygn. akt III Ca 213/26

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 24 października 2025 r. (sygn. akt XVIII C 70/22) Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w sprawie z powództwa E. B. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w T. o zapłatę :

3 1. zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 37.600 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 17 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty;

4 2. oddalił powództwo w pozostałym zakresie;

5 3. zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 5.192,36 zł z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu;

6 4. nakazał pobrać :

7 a) od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi kwotę 5.606,34 zł tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów sądowych;

8 b) od powódki na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi kwotę 1.969,79 zł tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów sądowych.

9 (wyrok k. 294)

10 W dniu 11 grudnia 2025 r. apelację od powyższego wyroku złożyła strona pozwana, zaskarżając wyrok części, tj. w zakresie pkt 1 wyroku co do kwoty 16.600,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 17 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty oraz pkt 3 i 4 wyroku co do rozstrzygnięcia o kosztach procesu. Zaskarżonemu orzeczeniu pozwana zarzuciła naruszenie :

11 1) przepisów postepowania, tj. art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 278 k.p.c. poprzez nierozważenie całokształtu materiału dowodowego i błędne ustalenie zakresu krzywd i cierpień powódki, a w konsekwencji błędne ustalenie wysokości należnego powódce zadośćuczynienia, a to poprzez przyjęcie, bez uwzględnienia zasad logicznego rozumowania i niezgodnie z doświadczeniem życiowym, że doznany w następstwie przedmiotowego zdarzenia oraz uzasadnia przyznanie zadośćuczynienia w łącznej kwocie 48.00,00 zł, podczas gdy:

12 a) biegły neurolog stwierdził, że uszkodzenie prawego nerwu strzałkowego nie pozostaje w adekwatnym związku ze zdarzeniem,

13 b) biegły neurolog stwierdził, że obecne leczenie powódki oraz odczuwane dolegliwości nie pozostają w adekwatnym związku ze zdarzeniem,

14 c) biegły sądowy ortopeda stwierdził, że leczenie powódki zostało zakończone,

15 co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przekonania Sądu I instancji, że kwota 48.000,00 zł tytułem dalszego zadośćuczynienia jest adekwatna do rozmiaru krzywd i cierpień powódki, w sytuacji, gdy kwota ta jest nieadekwatna i zawyżona;

16 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 445 § 1 k.c. w związku z art. 444 § 1 k.c. poprzez błędne uznanie, że łączna kwota 48.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia jest odpowiednia do doznanej przez powódkę krzywdy, podczas gdy ww. kwota jest zawyżona i nie jest kwotą adekwatną do doznanych przez powódkę cierpień i krzywd w związku z wypadkiem, w sytuacji, w której powódka doznała 8% trwałego uszczerbku, który jedynie hipotetycznie może minimalnie wpływać na stan jej zdrowia.

17 Mając na uwadze powyższe zarzuty apelująca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa co do kwoty 16.600,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 17 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o zwrot kosztów procesu za postępowanie apelacyjne według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania za obie instancje.

18 (apelacja k. 312-313)

19 W odpowiedzi na ww. apelację strona powodowa wniosła o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych.

20 (odpowiedź na apelację k. 328-330)

21 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

22 Apelacja jest nieuzasadniona.

23 W rozpoznawanej sprawie Sąd Okręgowy nie znalazł żadnych podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W sprawie nie zaszła nieważność postępowania, o której mowa w art. 379 k.p.c., ani żadna z przyczyn wymienionych w art. 386 § 3 i 4 k.p.c.

24 Sąd Okręgowy przyjął za własne ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy, nie stwierdzając uchybień w ich ustaleniu ani podstaw do ich zmiany lub uzupełnienia. W tej sytuacji, w myśl art. 387 § 2¹ pkt 1) k.p.c., zbędne jest ponowne przytaczanie tych ustaleń.

25 Sąd Okręgowy nie uwzględnił zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 278 k.p.c.

26 Z uwagi na przyznaną sądowi swobodę w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. może być uznany za zasadny jedynie wtedy, gdy podstawą rozstrzygnięcia uczyniono rozumowanie sprzeczne z zasadami logiki bądź wskazaniami doświadczenia życiowego. Dlatego w sytuacji, gdy na podstawie zgromadzonych dowodów możliwe jest wyprowadzenie konkurencyjnych wniosków co do przebiegu badanych zdarzeń, dla podważenia stanowiska orzekającego sądu nie wystarcza twierdzenie skarżącego o wadliwości poczynionych ustaleń odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest wskazanie, jakich to konkretnych uchybień w ocenie dowodów dopuścił się sąd orzekający naruszając w ten sposób opisane wyżej kryteria, wiążące w ramach swobodnej oceny dowodów. Nie ulega wątpliwości, że prezentacja własnej wersji stanu faktycznego przy braku obalenia logicznego i zgodnego z doświadczeniem życiowym rozumowania sądu nie stanowi dostatecznej podstawy do zmiany ustaleń faktycznych przez sąd odwoławczy. Sąd I instancji ma autonomię wynikającą z art. 233 § 1 k.p.c. w zakresie oceny materiału dowodowego i jeśli realizując zasadę bezpośredniości sąd ten wyrobi sobie pogląd na wiarygodność poszczególnych dowodów i da temu wyraz w uzasadnieniu, to sąd odwoławczy nie ma podstaw do ingerencji w ustalony stan faktyczny.

27 Przekładając powyższe na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że Sąd Rejonowy nie uchybił zasadom logiki ani doświadczenia życiowego, a poczynione ustalenia znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym. Wskazywane przez pozwaną rzekome naruszenia art. 233 § 1 k.c. w istocie stanowią polemikę z prawidłowo poczynionymi ustaleniami Sądu I instancji.

28 Skarżąca zdaje się nie zauważać, iż zgodnie z opinią biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii w wyniku wypadku powódka doznała złamania spiralnego kości udowej prawej z przemieszczeniem, bezpośrednio po wypadku odczuwała silne dolegliwości bólowe, obecnie stan zdrowia powódki pozostaje stabilny, zaś leczenie zostało zakończone, ale nie ma szans na całkowity powrót do zdrowia sprzed wypadku. Ponadto złamanie utrudniło powódce poruszanie i pozostawiło ograniczenia czynności prawej kończyny dolnej. Co prawda biegły neurolog wskazał, że uszkodzenie prawego nerwu strzałkowego nie pozostaje w adekwatnym związku ze zdarzeniem, a także obecne leczenie powódki oraz odczuwane dolegliwości nie pozostają w adekwatnym związku ze zdarzeniem, niemniej biegły nie zakwestionował innych obrażeń powódki.

29 Podsumowując, w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia jakichkolwiek przepisów postępowania, a ustalenia faktyczne poczynione na podstawie zebranego materiału dowodowego nie były obarczone błędem.

30 Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że nie zasługują na uwzględnienie, w tym art. 445 § 1 k.c. w związku z art. 444 § 1 k.c. W ocenie Sądu Okręgowego łączna kwota 48.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia jest odpowiednia do doznanej przez powódkę krzywdy.

31 Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 grudnia 2020 r., III CSK 149/18 (U. nr (...)) wyraził trafny pogląd, który Sąd Okręgowy podziela, iż zadośćuczynienie przewidziane w art. 445 § 1 k.c. ma charakter kompensacyjny, stanowi sposób naprawienia krzywdy w postaci doznanych cierpień fizycznych i ujemnych przeżyć psychicznych, zarówno istniejącej w chwili orzekania, jak i takiej, którą poszkodowany będzie w przyszłości na pewno lub z dającym się przewidzieć z dużym stopniem prawdopodobieństwa odczuwać. Zasadniczą przesłankę określającą jego wysokości stanowi więc stopień natężenia doznanej krzywdy, tj. rodzaj, charakter, długotrwałość cierpień fizycznych i ujemnych doznań psychicznych, ich intensywność, nieodwracalność ujemnych skutków zdrowotnych, a w tym zakresie stopień i trwałość doznanego kalectwa i związana z nim utrata perspektyw na przyszłość oraz towarzyszące jej poczucie bezradności powodowanej koniecznością korzystania z opieki innych osób oraz nieprzydatności społecznej. Celem, jakiemu ma służyć zadośćuczynienie, jest nie tyle przywrócenie stanu przed wyrządzeniem krzywdy, ile załagodzenie negatywnego przeżycia poszkodowanego. Powszechnie akceptowana jest w judykaturze zasada umiarkowanego zadośćuczynienia, przez co rozumieć należy kwotę pieniężną, której wysokość jest utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa, określanej przy uwzględnieniu występujących w społeczeństwie zróżnicowanych dochodów różnych jego grup. Zasada ta trafnie łączy wysokość zadośćuczynienia z wysokością stopy życiowej społeczeństwa, bowiem zarówno ocena, czy jest ono realne, jak i czy nie jest nadmiernie zawyżone lub nadmiernie zaniżone, a więc czy jest odpowiednie, pozostawać musi w związku z poziomem życia.

32 Indywidualny charakter zadośćuczynienia przesądza o tym, że ostateczne ustalenie, jaka konkretna kwota jest „odpowiednia”, z istoty swej, należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego, lecz nie może to być uznanie dowolne. Zawsze musi ono opierać się tak na całokształcie okoliczności sprawy, jak i na czytelnych kryteriach ocennych, rzetelnie wskazanych w treści uzasadnienia (vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 5 maja 2008 r., II AKa 83/08, KZS 2008/12/68). W kontekście tych uwag stwierdzić należy, że zarzut niewłaściwego ustalenia kwoty zadośćuczynienia może być skuteczny w postępowaniu odwoławczym tylko wtedy, gdy orzeczenie w sposób oczywisty narusza zasady ustalania wysokości tego świadczenia. Tym samym praktycznie rzecz biorąc ma to miejsce przy ustaleniu kwoty symbolicznej bądź też nadmiernie wysokiej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 sierpnia 2008 r., V KK 45/08, LEX nr 438427).

33 Jednocześnie należy zaznaczyć, że w orzecznictwie i doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że zarzut naruszenia przepisu art. 445 § 1 k.c. przez zawyżenie lub zaniżenie wysokości zasądzonego zadośćuczynienia pieniężnego może być uwzględniony tylko wyjątkowo, w razie oczywistego naruszenia tych kryteriów, przez sąd drugiej instancji. Podkreślenia wymaga, że z uwagi na obecność sędziowskiego uznania ingerencja w rozstrzygnięcie Sądu I instancji orzekającego o wysokości zadośćuczynienia może mieć miejsce tylko w wypadkach rażącego naruszenia kryteriów jego przyznawania, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca (por. przykładowo Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 października 2009 r., I CSK 83/09, LEX nr 553662 oraz Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 10 stycznia 2008r., I ACa 1048/07, LEX nr 466432). Wyrażone wyżej poglądy Sąd Okręgowy w pełni podziela i przyjmuje za własne, a w jego ocenie Sąd I instancji słusznie określił wysokość zadośćuczynienia na łączną kwotę 48.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia, która jest odpowiednia do doznanej przez powódkę krzywdy. Wskazana kwota nie jest rażąco zawyżona, mając na uwadze sytuację życiową powódki, rozmiar jej krzywdy, cierpienia i bólu, który wprawdzie niezwykle trudno ocenić, jednakże dla potrzeb ustalenia zadośćuczynienia należy ewaluować. Zasądzonej kwoty nie można uznać za rażąco wygórowaną także mając na uwadze obecny poziom wynagrodzeń, koszty utrzymania, przeciętną stopę życiową społeczeństwa. Suma zadośćuczynienia nie jest zawyżona również w odniesieniu do poniesionej krzywdy. Powódka w wyniku zdarzenia doznała 8 % trwałego uszczerbku na zdrowiu, bezpośrednio po wypadku odczuwała silne dolegliwości bólowe, a przede wszystkim pomimo zakończonego leczenia nie ma szans na całkowity powrót do zdrowia sprzed wypadku. Złamanie utrudniło powódce poruszanie i pozostawiło ograniczenia czynności prawej kończyny dolnej. Z tych wszystkich względów należy przyjąć, iż zasądzona przez Sąd Rejonowy suma zadośćuczynienia nie jawi się jako zawyżona.

34 Podsumowując powyższy wywód stwierdzić należy, iż wywiedziona przez pozwaną apelacja nie zawierała zarzutów, mogących podważyć rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego i w konsekwencji podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c.

35 O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy rozstrzygnął w oparciu o art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 5 oraz § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tj. Dz.U. 2026 r. poz. 215), zasądzając od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1.800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. Odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane od kosztów procesu zostały zasądzone od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty stosownie do dyspozycji art. 98 § 1¹ k.p.c.