Postanowienie Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 6 lipca 2016 r., II Ca 260/16

postanowienie Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 6 lipca 2016 r., II Ca 260/16

Tekst

1 Sygn. akt II Ca 260/16

POSTANOWIENIE

2 Dnia 6 lipca 2016 r.

3 Sąd Okręgowy w Kielcach II Wydział Cywilny Odwoławczy

4 w składzie następującym:

5 Przewodniczący: SSO Rafał Adamczyk (spr.)

6 Sędziowie: SSO Elżbieta Ciesielska

7 SSO Hubert Wicik

8 Protokolant: starszy protokolant Beata Wodecka

9 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2016 r. sprawy

10 z wniosku Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K.

11 z udziałem S. G.

12 o umieszczenie w szpitalu psychiatrycznym

13 na skutek apelacji uczestnika

14 od postanowienia Sądu Rejonowego w Kielcach

15 z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt III RNs 2499/15

16 postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie, znieść w całości postępowanie przed Sądem Rejonowym w Kielcach i przekazać sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego.

17 II Ca 260/16

Uzasadnienie

18 Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w K. domagał się umieszczenia

19 S. G., bez jego zgody, w szpitalu psychiatrycznym. W uzasadnieniu

20 wniosku podniósł, że uczestnik jest osobą chorą psychicznie, bezkrytyczną wobec

21 swojej choroby, wymaga leczenia psychiatrycznego w warunkach szpitalnych, a jego

22 niepodjęcie spowoduje pogorszenie się stanu zdrowia S. G. (k. 2 - 3).

23 Uczestnik S. G. nie odniósł się jednoznacznie do żądania wniosku

24 (k. 15).

25 Postanowieniem z dnia 4 lutego 2016 r. Sąd Rejonowy w Kielcach orzekł

26 o umieszczeniu w szpitalu psychiatrycznym S. G., urodzonego

27 (...)(k. 18).

28 Sąd Rejonowy ustalił, że S. G. ma 54 lata, mieszka z 77-letnią

29 matką, jest kawalerem, nie ma dzieci, pobiera zasiłek z Miejskiego Ośrodka Pomocy

30 Społecznej. Uczestnik leczył się psychiatrycznie w poradni zdrowia psychicznego

31 od 16 - 17 roku życia, jednak od około 10 lat zaniechał leczenia, a nadto spożywa duże

32 ilości alkoholu. Lekarz psychiatra E. P. w dołączonej do wniosku opinii

33 psychiatrycznej, po przeprowadzeniu ambulatoryjnego badania psychiatrycznego

34 stwierdziła, że S. G. jest osobą chorą psychicznie, cierpi na organiczne

35 zaburzenia urojeniowe, podobne do schizofrenii oraz zespół zależności alkoholowej.

36 Uczestnik jest całkowicie bezkrytyczny wobec swojej choroby, wskazane jest jego

37 leczenie psychiatryczne w warunkach szpitalnych. Zdaniem psychiatry E. P.,

38 nieprzyjęcie S. G. do szpitala psychiatrycznego spowoduje dalsze

39 pogorszenie stanu zdrowia psychicznego uczestnika. Zgodnie z opinią sądowo

40 - psychiatryczną, sporządzoną przez biegłego lekarza psychiatrę M. Ć.,

41 S. G. ma zaburzenia urojeniowe oraz jest uzależniony od alkoholu.

42 Świadczą o tym: dysforyczny nastrój, napięty afekt, urojenia ksobne, prześladowcze,

43 doznawanie omamów słuchowych, nieufność, podejrzliwość, dziwaczność

44 i nieadekwatność zachowań, niespójność reakcji emocjonalnych, zaburzony krytycyzm

45 odnośnie choroby, leczenia. Opiniowany nie zgłasza się do psychiatry, pije ciągami

46 alkohol, nadużywa R., wchodzi w konflikt z prawem, jest bezkrytyczny wobec

47 potrzeby leczenia. S. G. jest osobą chorą psychicznie. Uczestnik wymaga

48 leczenia w szpitalu psychiatrycznym. Jego dotychczasowe zachowanie wskazuje na to,

49 że nieprzyjęcie go do szpitala psychiatrycznego spowoduje znaczne pogorszenie jego

50 stanu zdrowia psychicznego.

51 Sąd pierwszej instancji przytoczył następnie przepis art. 29 ust. 1 ustawy

52 z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (tekst jednolity Dz. U.

53 z 2016 r., poz. 546; dalej powoływana jako u. o.z.p.), zgodnie z którym do szpitala

54 psychiatrycznego może być rówmez przyjęta, bez zgody wymaganej

55 wart. 22 U.O.Z.p., osoba chora psychicznie, której dotychczasowe zachowanie wskazuje

56 na to, że nieprzyjęcie do szpitala spowoduje znaczne pogorszenie stanu jej zdrowia

57 psychicznego (punkt 1), bądź która jest niezdolna do samodzielnego zaspokajania

58 podstawowych potrzeb życiowych, a uzasadnione jest przewidywanie, że leczenie

59 w szpitalu psychiatrycznym przyniesie poprawę jej stanu zdrowia (punkt 2). Zdaniem

60 Sądu Rejonowego, z wiarygodnych, logicznych i korespondujących ze sobą opinii

61 lekarza psychiatry E. P. oraz biegłego sądowego - specjalisty psychiatry

62 M. Ć. wynika, iż S. G. jest chory psychicznie, cierpi

63 na zaburzenia urojeniowe oraz uzależnienie od alkoholu. Dotychczasowe zachowanie

64 uczestnika wskazuje, że nieprzyjęcie go do szpitala psychiatrycznego spowoduje

65 znaczne pogorszenie stanu jego zdrowia psychicznego. S. G. na rozprawie

66 nie był w stanie odnieść się do dowodów z opinii biegłych i trudne było nawiązanie

67 logicznej rozmowy z uczestnikiem. Dlatego też Sąd pierwszej instancji, na podstawie

68 art. 29 ust. 1 U.O.Z.p. orzekł o umieszczeniu S. G. w szpitalu

69 psychiatrycznym.

70 Uczestnik wniósł apelację od powyższego postanowienia. Zaskarżył orzeczenie

71 Sądu Rejonowego w całości. Zarzucił:

72 1. naruszenie prawa materialnego:

73 a) art. 23 ust. 1 u.o.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i uznanie,

74 że zaistniała przesłanka wskazana w tym przepisie, uzasadniająca przyjecie do szpitala

75 psychiatrycznego bez zgody uczestnika, podczas gdy analiza materiału dowodowego

76 zgromadzonego w sprawie nie pozwala na poczynienie takich ustaleń,

77 b) art. 29 ust. 1 U.O.Z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i uznanie,

78 że zaistniała przesłanka wskazana w tym przepisie, uzasadniająca przyjecie do szpitala

79 psychiatrycznego bez zgody uczestnika, podczas gdy na podstawie opinii biegłego

80 sądowego nie można z całą stanowczością stwierdzić jakiego rodzaju chorobą

81 psychiczną jest dotknięty uczestnik, . bo nie wynika to z treści opinii, a nadto nie

82 ustalono, w jaki sposób dotychczasowe zachowanie uczestnika świadczy o tym,

83 iż nieprzyjęcie do szpitala psychiatrycznego S. G. spowoduje znaczne

84 pogorszenie stanu jego zdrowia psychicznego;

85 2. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

86 a) art. 5 i art. 212 § 2 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c., art. 42 U.O.Z.p.

87 i art. 48 U.O.Z.p. poprzez nieudzielenie uczestnikowi pouczenia o celowości złożenia

88 wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, a także o możliwości składania

89 wniosków dowodowych w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia

90 uczestnika możliwości obrony swoich praw, skutkującego nieważnością postępowania

91 na podstawie art. 379 pkt 5 k.p.c.,

92 b) art. 233 § 1 k.p.c. przez błędną ocenę materiału dowodowego w sprawie i brak

93 wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło

94 do oparcia rozstrzygnięcia na wniosku biegłego zawartym w opinii, a nie na własnym

95 rozważeniu zgromadzonego materiału dowodowego.

96 Wskazując na powyższe zarzuty, uczestnik wniósł o zmianę zaskarżonego

97 postanowienia przez oddalenie wniosku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego

98 postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania,

99 a nadto o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej

100 w postępowaniu apelacyjnym, które nie zostały w żadnej części uiszczone

101 przez uczestnika.

102 Sąd Okręgowy zważył, co następuje :

103 Apelacja odniosła skutek w postaci uchylenia zaskarżonego postanowienia,

104 zniesienia w całości postępowania przed Sądem Rejonowym w Kielcach i przekazania

105 sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania - z uwagi na nieważność

106 postępowania przed Sądem pierwszej instancji, przejawiającą się pozbawieniem

107 uczestnika S. G. możności obrony jego praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.

108 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.),

109 Uczestnik łączy zarzut nieważności postępowania przede wszystkim

110 z niepouczeniem go przez Sąd o możliwości złożenia wniosku o ustanowienie

111 profesjonalnego pełnomocnika. Obowiązek przewidziany wart. 5 k.p.c.

112 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. jest uzależniony od ujawnienia się w toku postępowania

113 okoliczności wskazujących na problemy uczestnika (strony) w samodzielnym

114 prowadzeniu sprawy i potrzebę skorzystania z fachowej pomocy i aktualizuje się

115 w szczególności wtedy, gdy z opinii biegłego psychiatry wynika, że zakłócenia

116 w odbiorze rzeczywistości przez uczestnika (stronę) mogą mu utrudnić podjęcie

117 racjonalnej obrony jego interesów (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego

118 z 22 lipca 2010 r., I CSK 234110, OSNC - ZD 2011/2/32). Zdaniem Sądu Okręgowego,

119 w niniejszej sprawie występowały tego rodzaju przesłanki, o czym świadczy nie tylko

120 treść opinii biegłego psychiatry (stwierdzenie u S. G. zaburzeń

121 urojeniowych, dziwaczność i nieadekwatność zachowań uczestnika - k. 10), lecz także

122 analiza wypowiedzi uczestnika w toku postępowania, dowodzących niewystarczającej

123 orientacji skarżącego co do przedmiotu postępowania (k. 15) - co dostrzegł Sąd

124 Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, podnosząc, iż uczestnik

125 nie był w stanie odnieść się na rozprawie do przeprowadzonych dowodów i trudno było

126 nawiązać logiczną rozmowę ze S. G. (k. 23v). Stosownie do art. 48

127 U.O.Z.p., sąd może ustanowić dla osoby, której postępowanie dotyczy bezpośrednio,

128 adwokata z urzędu, nawet bez złożenia wniosku, jeżeli osoba ta ze względu na stan

129 zdrowia psychicznego nie jest zdolna do złożenia wniosku, a sąd uzna udział adwokata

130 w sprawie za potrzebny. Sąd pierwszej instancji skorzystał z tej możliwości dopiero

131 po wydaniu zaskarżonego postanowienia, na etapie postępowania międzyinstancyjnego

132 (k. 29). Skarżący ma rację, że Sąd Rejonowy naruszył przepisy art. 5 k.p.c.

133 i art. 212 § 2 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. i art. 42 u.o.z.p. - poprzez

134 nieudzielenie uczestnikowi niezbędnych ze względu na specyfikę postępowania

135 pouczeń co do możliwości zgłoszenia wniosków dowodowych w sprawie.

136 Sąd pierwszej instancji dysponował pisemną opinią biegłego psychiatry M.

137 Ć., sporządzoną na sześć dni przed rozprawą (k. 8); odpis opinii nie został

138 doręczony S. G., który nie zapoznał się wcześniej z treścią opinii

139 i nie mógł zgłosić jeszcze przed rozprawą ewentualnych uwag i zarzutów do opinii.

140 Rozprawa w dniu 4 lutego 2016 r. trwała piętnaście minut, a odebrane przez Sąd

141 dwuzdaniowe ustne wyjaśnienia do opinii biegłego nie dają odpowiedzi na zagadnienia

142 istotne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, zastosowanych przez Sąd

143 Rejonowy. Wymienione uchybienia procesowe Sądu pierwszej instancji stanowią

144 - w oceme Sądu Okręgowego - wadliwości proceduralne równoznaczne

145 z pozbawieniem uczestnika możności obrony jego praw i skutkujące nieważnością

146 postępowania na podstawie art. 379 pkt 5 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c.

147 W orzecznictwie przyjmuje się, iż pozbawienie strony możności obrony praw polega

148 na tym, że ze względu na wadliwe czynności procesowe sądu strona, wbrew swej woli,

149 została faktycznie pozbawiona możności działania w toku całego postępowania

150 lub w jego istotnej części, jeżeli skutków tego uchybienia nie można było usunąć przed

151 wydaniem orzeczenia w danej instancji i to niezależnie od tego, czy takie działanie

152 strony mogłoby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia (zob. wyrok Sądu Najwyższego

153 z 4 marca 2009 r., IV CSK 468/08, LEX nr 515415 i powołane tam orzeczenia Sądu

154 Najwyższego). S. G. nie miał realnej możliwości obrony w postępowaniu

155 przed Sądem pierwszej instancji, nie mógł zgłosić konstruktywnych wniosków

156 dowodowych, a niemożność właściwego korzystania z instytucji procesowych

157 przez osobę uznaną za chorą psychicznie powoduje konieczność ustanowienia przez sąd

158 pełnomocnika, czego Sąd Rejonowy nie uczynił przed wydaniem merytorycznego

159 orzeczenia w sprawie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 listopada 2002 r.,

160 II CKN 399/01, LEX nr 196607; postanowienie Sądu Najwyższego

161 z 15 czerwca 2011 r., V CSK 390110, LEX nr 1129178; postanowienie Sądu

162 Najwyższego z 5 kwietnia 2013 r., III CSK 222/12, LEX nr 134168).

163 Dodatkowo należy podnieść, że Sąd Rejonowy nie rozpoznał istoty sprawy.

164 Przymusowa hospitalizacja osoby chorej psychicznie na podstawie

165 art. 29 U.O.Z.p. jest ingerencją w sferę wolności i nietykalności osobistej człowieka.

166 Z tej przyczyny kontrola sądu w zakresie spełnienia ustawowych podstaw

167 do zastosowania tej ingerencji powinna być szczególnie wnikliwa. Sąd musi więc

168 sprawdzić w pierwszej kolejności, czy z uprawnienia przewidzianego wart. 29 ust. 2 i 3

169 U.O.Z.p. korzystają podmioty wyliczone wyczerpująco w tych przepisach. Stosownie

170 do treści art. 29 ust. 3 U.O.Z.p., wniosek o przyjęcie do szpitala psychiatrycznego osoby,

171 o której mowa w ust. 1 tego przepisu, może również zgłosić organ do spraw pomocy

172 społecznej, o ile ta osoba jest objęta oparciem społecznym, o którym mowa

173 wart. 8 U.O.Z.p. Konieczne było zatem zbadanie, czy S. G. jest objęty

174 oparciem społecznym, określonym wart. 8 u.O.Z.p. Sąd Rejonowy dysponował jedynie

175 oświadczeniem uczestnika, złożonym do protokołu rozprawy: "dostaję około 230 zł

176 miesięcznie z MOPR-u" (k. 15), jednak nie zostały poczynione bliższe i jednoznaczne

177 ustalenia w tym przedmiocie.

178 Przepis art. 29 ust. 1 U.O.Z.p. pozwala na przymuszenie osoby chorej psychicznie

179 do podjęcia leczenia w szpitalu psychiatrycznym jedynie wówczas, gdy:

180 (1) dotychczasowe postępowanie tej osoby wskazuje na to, że nieprzyjęcie jej

181 do szpitala spowoduje znaczne pogorszenie stanu jej zdrowia psychicznego

182 bądź (2) osoba ta jest niezdolna do samodzielnego zaspokajania podstawowych potrzeb

183 życiowych, a uzasadnione jest przewidywanie, iż leczenie w szpitalu psychiatrycznym

184 przyniesie poprawę jej stanu zdrowia. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia

185 zdaje się wynikać, że Sąd Rejonowy uznał, iż zachodzi pierwszy z tych wypadków,

186 chociaż przy omawianiu podstawy prawnej orzeczenia Sąd podał przepis art. 29 ust. 1

187 U.O.Z.p., nie dostrzegając, że przepis ten reguluje w dwóch punktach odrębne

188 podstawy przyjęcia do szpitala psychiatrycznego osoby chorej psychicznie, bez jej

189 zgody. Skarżący trafnie zarzuca naruszenie przez Sąd Rejonowy przepisu

190 art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. poprzez zaniechanie kompleksowej

191 oceny dowodu z opinii biegłego psychiatry. Sąd pierwszej instancji wadliwie oparł

192 swoje ustalenia na dołączonej do wniosku opinii psychiatrycznej E. P.,

193 traktując ten dokument jako dowód z opinii biegłego w rozumieniu art. 278 k.p.c.

194 Opinie pozasądowe, wykonane na zlecenie stron lub innych organów niż sąd

195 orzekający, nawet jeżeli zostały sporządzone przez biegłego sądowego, nie mogą być

196 traktowane jak dowód z opinii biegłego. Są one elementem stanowiska strony

197 oraz stanowią - jako dokument prywatny - jedynie dowód tego, że osoba, która

198 podpisała opinię, wyraziła zawarty w niej pogląd, nie korzystają natomiast

199 z domniemania zgodności z prawdą zawartych w nich twierdzeń (zob. wyroki Sądu

200 Najwyższego: z 11 czerwca 1974 r., II CR 260/74, LEX nr 7517; z 8 listopada 1988 r.,

201 II CR 312/88, LEX nr 8925; z 8 czerwca 2001 r., I PKN 468/00, OSNP 2003, nr 8,

202 poz. 197; z 15 stycznia 2010 r., I CSK 199/09, LEX nr 570114). Sąd Rejonowy

203 przytoczył również wnioski opinii biegłego psychiatry M. Ć., zawierające

204 powtórzenie ustawowego sformułowania z art. 29 ust. 1 pkt 1 u.o.z.p. Dokonywana

205 przez Sąd kontrola występowania w stanie faktycznym sprawy przesłanek ustawowych

206 nakazujących uwzględnienie wniosku powinna być dokładna, zwłaszcza gdy osoba,

207 której dotyczy wniosek kwestionuje, iż jej zachowanie uzasadnia w świetle

208 obowiązującego prawa przymusową hospitalizację. Sąd nie może biernie poprzestać

209 na ocenie wyrażonej przez biegłego lekarza psychiatrę. Opinia biegłego nie może być

210 uznana za wyłączne źródło poczynionych przez Sąd pozytywnych ustaleń

211 co do wystąpienia materialnoprawnych podstaw wniosku szczególnie wówczas, gdy bez

212 szerszej motywacji przytacza tylko ustawowe zwroty stanowiące przesłanki

213 przymusowego umieszczenia w szpitalu psychiatrycznym. Należy przy tym podkreślić,

214 że o potrzebie przymusowego umieszczenia w szpitalu psychiatrycznym orzeka sąd

215 a nie biegły, wobec czego sąd musi dysponować nie tylko stanowiskiem biegłego,

216 lecz także zapoznać się z przesłankami jego rozumowania, a więc z charakterystyką

217 zdiagnozowanej jednostki chorobowej, jej przebiegiem, sposobami leczenia

218 oraz prognozami co do skutków zaniechania tego leczenia, konfrontując przesłanki

219 oceny biegłego z faktami ustalonymi na podstawie innych dowodów przeprowadzonych

220 w sprawie. Z opinii biegłego M. Ć. nie wynika jednoznacznie, jaką chorobą

221 psychiczną jest dotknięty uczestnik oraz czy zaburzenia urojeniowe stanowią taką

222 chorobę. Dodatkowa trudność w sprawie z wniosku o przyjęcie do szpitala bez zgody

223 chorego wynika ze specyficznego charakteru ustaleń faktycznych, wyrażającego się

224 w tym, że rozstrzygnięcie opiera się na prognozie, czyli hipotetycznej ocenie sądu

225 co do skutków mogących nastąpić w przyszłości. Przewidywanie "znacznego

226 pogorszenia" stanu zdrowia ma być, stosownie do wskazania ustawy, oparte

227 na "dotychczasowym zachowaniu" chorego. Przez pojęcie "znaczne pogorszenie stanu

228 zdrowia psychicznego" - uwzględniając art. 2 ust. 1 pkt 2 u.o.z.p. - należy rozumieć

229 doprowadzenie się przez osobę chorą psychicznie, na skutek niepodejmowania leczenia,

230 do stanu uniemożliwiającego jej funkcjonowanie w rodzinie, w miejscu zamieszkania

231 lub w pracy. Takie rozumienie tego pojęcia pozwala ograniczyć hospitalizację

232 przymusową tylko do tych osób, dla których jest ona niezbędna. Nie należy bowiem

233 ułatwiać jej stosowania wobec osób chorych psychicznie, które zachowują się w sposób

234 nawet rażąco odbiegający od wymagań społecznych, ale mogą funkcjonować

235 bez większych trudności w rodzinie, miejscu zamieszkania i pracy (zob. postanowienie

236 Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 2010 r., V CSK 384/09, LEX nr 688057).

237 Wymaganie art. 46 ust. 2 u.o.z.p., aby podstawę ustaleń sądu stanowił, między innymi,

238 dowód z opinii jednego lub kilku lekarzy psychiatrów musi być postrzegane także

239 w kontekście umiejętnego rozróżnienia pomiędzy kompetencją biegłego do udzielenia

240 informacji i wiadomości specjalnych niezbędnych do ustalenia i oceny okoliczności

241 sprawy a kompetencją sądu jako wyłącznie uprawnionego do ustalenia faktów i ocen

242 (również hipotetycznych) na podstawie tej opinii oraz innych dowodów. Sąd pierwszej

243 instancji nie wyjaśnił, jakie konkretnie dotychczasowe zachowania uczestnika

244 uzasadniają prognozę znacznego pogorszenia stanu jego zdrowia w razie nieprzyjęcia

245 S. G. do szpitala, na czym będzie polegało to pogorszenie oraz jaki

246 sposób leczenia w szpitalu psychiatrycznym jest konieczny w przypadku jednostki

247 chorobowej występującej u uczestnika. W konsekwencji, słuszny jest zarzut naruszenia

248 przez Sąd Rejonowy art. 29 ust. l pkt l u.o.z.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie,

249 ponieważ fakty ustalone przez Sąd pierwszej instancji nie wypełniały przesłanek tego

250 przepisu.

251 W świetle powyższych rozważań, w postępowaniu przed Sądem pierwszej

252 instancji doszło do nieważności postępowania, przejawiającej się pozbawieniem

253 uczestnika S. G. możności obrony jego praw, a ponadto Sąd Rejonowy

254 nie dokonał należytej analizy materialnoprawnych podstaw żądania z art. 29 ust. l pkt 1

255 i ust. 3 u.o.z.p., w tym uprawnienia wnioskodawcy do złożenia wniosku w trybie

256 art. 29 ust. 3 tej ustawy - przez co doszło do nierozpoznania istoty sprawy. Skutkowało

257 to koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia, zniesienia w całości

258 postępowania przed Sądem Rejonowym w Kielcach i przekazania sprawy

259 do ponownego rozpoznania temu Sądowi - stosownie do art. 386 § 2 k.p.c.

260 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy

261 przeprowadzi postępowanie dowodowe zgodnie z przedstawionymi wcześniej uwagami

262 i oceni zasadność wniosku, z uwzględnieniem okoliczności wskazanych przez Sąd

263 odwoławczy. W przypadku wykazania przez wnioskodawcę uprawnienia

264 z art. 29 ust. 3 u.o.z.p., Sąd pierwszej instancji ustali, czy zaistniały przesłanki

265 z art. 29 ust. 1 pkt l u.o.z.p. Trzeba przy tym pamiętać, że rozpoznanie wniosku

266 Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. następuje w postępowaniu

267 nieprocesowym, a cele tego postępowania są szersze niż przyznanie racji

268 wnioskodawcy bądź uczestnikowi. W razie braku odpowiedniej inicjatywy dowodowej

269 uczestników Sąd może również rozważyć dopuszczenie w takiej sytuacji dowodów

270 z urzędu.

271 O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie

272 art. 108 § 2 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c.