Wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 9 października 2024 r., VI Ka 559/24

wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 9 października 2024 r., VI Ka 559/24

Tekst

1 Sygn. akt VI Ka 559/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 9 października 2024 r.

3 Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

4 Przewodniczący – Sędzia Robert Bednarczyk

5 Protokolant Agnieszka Telega

6 przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Magdaleny Kolasińskiej

7 po rozpoznaniu w dniu 9 października 2024r.

8 sprawy H. W. ur. (...) w J.

9 s. C., J. z domu R.

10 oskarżonego z art. 207 § 1 kk i art. 157 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk

11 z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

12 od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze

13 z dnia 5 czerwca 2024 r. sygn. akt II K 1031/23

14 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

15 II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. D. G. kwotę 840 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym oraz dalsze 193,20 złotych tytułem podatku od towarów i usług;

16 III. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

Uzasadnienie

17 Formularz UK 2

18 Sygnatura akt

19 VI Ka 559/24

20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

21 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

22 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

23 Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 5 czerwca 2024r. w sprawie II K 1031/23

24 1.2. Podmiot wnoszący apelację

25 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

26 ☐ oskarżyciel posiłkowy

27 ☐ oskarżyciel prywatny

28 ☒ obrońca

29 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

30 ☐ inny

31 1.3. Granice zaskarżenia

32 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

33 ☒ na korzyść

34 ☐ na niekorzyść

35 ☒ w całości

36 ☐ w części

37 ☐

38 co do winy

39 ☐

40 co do kary

41 ☐

42 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

43 1.3.2. Podniesione zarzuty

44 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

45 ☒

46 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

47 ☐

48 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

49 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

50 ☒

51 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

52 ☒

53 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

54 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

55 ☐

56 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

57 ☐

58 art. 439 k.p.k.

59 ☐

60 brak zarzutów

61 1.4. Wnioski

62 ☒

63 uchylenie

64 ☒

65 zmiana

66 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

67 2.1. Ustalenie faktów

68 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

69 Lp.

70 Oskarżony

71 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

72 Dowód

73 Numer karty

74 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

75 Lp.

76 Oskarżony

77 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

78 Dowód

79 Numer karty

80 2.2. Ocena dowodów

81 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

82 Lp. faktu z pkt 2.1.1

83 Dowód

84 Zwięźle o powodach uznania dowodu

85 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

86 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

87 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

88 Dowód

89 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

90 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

91 Lp.

92 Zarzut

93 I. I naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, a to art. 4 k.p.k. oraz 7 k.p.k. polegającego na przekroczeniu zasady obiektywizmu, wyrażające się w wyraźnym „dopasowaniu" rezultatów przeprowadzonego postępowania dowodowego oraz elementów ustalonego stanu faktycznego do przyjętego a priori przez Sąd meriti przekonania o winie oskarżonego oraz krzywdzie W. R., w tym zwłaszcza, np. oparciu się wyłącznie na zeznaniach pokrzywdzonej W. R. oraz osób trzecich, które miały wiedzę ze słyszenia wyłącznie od pokrzywdzonej, jak również dokumencie w postaci zaświadczenia lekarskiego, podczas gdy sam pokrzywdzony D. R. zeznał, że „powiedziałem lekarzowi, że H. mnie uderzył bo byłem na niego zły, W. mnie namawiała" (k. 317 verte), W. R. miała wyraźny motyw polegający na tym, że jak sama zeznała „bolała mnie zmiana jego (H.) zachowania" (k. 322) „nikt mnie nie pytał czy zgadzam się, żeby synowie H. z nami mieszkali", „chciałam, żeby się rozstali", „odwiedziła mnie mama (...) ona twierdzi, że ja kłamię (k. 323), przy jednoczesnym zaniechaniu wyjaśnienia i tym samym rozważenia okoliczności potwierdzających wersję przedstawioną przez oskarżonego, w szczególności zeznań innych pokrzywdzonych oraz synów oskarżonego i uznaniu ich za niewiarygodne;

94 II. II obraza przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku a mianowicie art. 4 k.p.k., 7 k.p.k. oraz 5 § 2 k.p.k. poprzez nienależyte rozważenie całokształtu okoliczności i materiału dowodowego, pominięcie a także nie uwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego;

95 III III obraza przepisów postępowania 410 k.p.k., poprzez pominiecie przy ocenie materiału dowodowego zgodnych zeznań świadków synów oskarżonego O. i L. W. oraz pokrzywdzonych D. R. oraz B. S., w zakresie w jakim potwierdzały zeznania oskarżonego, co miało wpływ na treść wyroku poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonego;

96 IV. IV na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k., błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na dowolnym ustaleniu przewagi oskarżonego nad pokrzywdzonymi z uwagi na fakt zamieszkiwania w jego domu oraz przewagi majątkowej, podczas gdy uznanie samego faktu zamieszkiwania patchworkowej rodziny w domu oskarżonego za przewagę stanowi nadużycie procesowe;

97 V. V na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k., błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na dowolnym przyjęciu, że to oskarżony wszczynał awantury, podczas gdy samo doświadczenie życiowe wskazuje, że 6 osobowej rodzinie dochodzi do zderzenia wielu osób i ich potrzeb oraz brak jest dowodu na to, że to oskarżony wszczynał awantury jak również załączone do akt sprawy nagrania wskazują, że było odwrotnie i to pokrzywdzona B. S. je wszczynała, do czego sama się przyznała (k. 250), jak również W. R. potwierdziła tą sytuację „mama była agresywna, miał poobijane żebra" (k. 323 vide);

98 VI. VI obraza przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to

99 Ar art. 5 § 1 i 2 k.p.k. polegająca na uznaniu oskarżonego winnym popełnienia zarzucanych mu w a/o czynów, pomimo istnienia uzasadnionych wątpliwości co do ich popełnienia a które to wątpliwości nie zostały usunięte w toku postępowania sądowego, a zatem powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego, co z kolei winno skutkować jego uniewinnieniem, polegające na przypisaniu winy w urazie nosa D. R. oskarżonemu, podczas gdy wyłącznie W. R. podtrzymała takie zeznania, inni pokrzywdzeni natomiast zgodnie twierdzili, że był to wypadek podczas odciągania B. S. przez D. R. od oskarżonego na którego się rzuciła, jak również brak jest jakiegokolwiek motywu nawet sytuacyjnego uprawdopodabniającego, że oskarżony mógłby chcieć uderzyć w twarz D. R. w tej konkretnie sytuacji, objawiające się również na uznaniu oskarżonego winnym przestępstwa z art. 207 kk, podczas gdy właściwe zestawienie wszystkich środków dowodowych w tym zeznań wszystkich innych członków rodziny, nagrań, notatek policyjnych, faktów wynikających ze spraw rodzinnych w K. skutkować winno uniewinnieniem oskarżonego od zarzucanych mu czynów;

100 a w konsekwencji

101 VII. naruszenie prawa materialnego a to art. 207 §1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. poprzez ich błędne zastosowanie skutkujące uznaniem oskarżonego za winnego popełnienia czynów, w sytuacji gdy, materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie pozwala w sposób niewątpliwy na stwierdzenie winy i sprawstwa oskarżonego.

102 ☐ zasadny

103 ☐ częściowo zasadny

104 ☒ niezasadny

105 ☐ zasadny

106 ☐ częściowo zasadny

107 ☒ niezasadny

108 ☐ zasadny

109 ☐ częściowo zasadny

110 ☒ niezasadny

111 ☐ zasadny

112 ☐ częściowo zasadny

113 ☒ niezasadny

114 ☐ zasadny

115 ☐ częściowo zasadny

116 ☒ niezasadny

117 ☐ zasadny

118 ☐ częściowo zasadny

119 ☒ niezasadny

120 ☐ zasadny

121 ☐ częściowo zasadny

122 ☒ niezasadny

123 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

124 Apelacja jest niezasadna, zaś sformułowane w niej zarzuty pozostają niespójne. Dotyczy to zarzutu I w korelacji z zarzutami IV i V a także nader ogólnikowo sformułowanego, nieczytelnego zarzutu II. Względna przyczyna odwoławcza w postaci obrazy prawa procesowego ( w tym przypadku art. 4 kpk i art. 7 kpk) wymaga bowiem wykazania chociażby potencjalnego wpływu uchybienia na treść wyroku. Kierując się zasadami przyczynowości i skutkowości, stwierdzić należy, że typowym skutkiem obrazy prawa procesowego, w szczególności w zakresie oceny dowodów, jest błędne ustalenie faktyczne, które stanowi ów chociażby potencjalny "wpływ na treść wyroku". W rezultacie może być więc tak, że dane jedno uchybienie będzie oddziaływało w sferze co najmniej dwóch względnych przyczyn odwoławczych wymieniony w art. 438 k.p.k., tj. w sferze prawa procesowego i ustaleń faktycznych. Nie oznacza to jednak, że należy podnosić dwa odrębne rodzaje zarzutów. Jedno uchybienie daje bowiem podstawę do podniesienia jednego zarzutu i nie może stanowić zarazem obrazy prawa procesowego i błędu w ustaleniach faktycznych. Prawidłowo podniesiony od strony formalnej zarzut powinien zatem opierać się na pierwotnej przyczynie uchybienia, a nie na dalszych skutkach, które to uchybienie powoduje. Jeżeli błędne ustalenie faktyczne jest skutkiem wyłącznie obrazy prawa procesowego, to należy podnieść jedynie zarzut oparty na podstawie określonej w art. 438 pkt 2 k.p.k., a zarzut oparty na przyczynie odwoławczej wymienionej w art. 438 pkt 3 k.p.k. powinien być podniesiony tylko wówczas, gdy błędne ustalenia faktyczne stanowią pierwotną przyczynę uchybienia a zatem wtedy, gdy apelujący nie kwestionuje sposobu procedowania, w szczególności sposobu gromadzenia dowodów i ich oceny. W tej sytuacji omawianą grupę zarzutów oceniać należy wyłącznie przez pryzmat naruszenia art. 4 i 7 kpk (w zakresie art. 5 § 2 kpk por. dalsze rozważania). W tej materii stwierdzić należy, że kontrola instancyjna oceny dowodów sprowadza się do sprawdzenia, czy nie wykazuje ona błędów natury faktycznej, czyli niezgodności z treścią dowodu lub pominięcia pewnych dowodów, logicznej- czyli błędności rozumowania i wnioskowania albo czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy. Tak więc dokonanie przez sąd odwoławczy nowej, odmiennej oceny dowodów jest uzasadnione tylko wówczas, gdy w wyniku kontroli odwoławczej stwierdzona zostanie dowolność oceny poczynionej przez Sąd I instancji; jeżeli natomiast ocena dokonana przez sąd pierwszej instancji pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k., nie ma podstaw do zmieniania jej w postępowaniu odwoławczym. Dodać przy tym należy, że dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów art. 4 ani 7 k.p.k. W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy ustrzegł się suponowanych w apelacji uchybień, gromadząc kompletny materiał dowodowy i dokonując rzetelnej, poprawnej jego oceny. Nie uszły uwadze Sądu I instancji zarówno wewnętrzne, jak i wzajemne sprzeczności w relacjach oskarżonego i B. S., jak też D. R. i L. W.. Wnikliwej i krytycznej analizie poddane zostały także zeznania W. R.. Słusznie Sąd ten odwołał się do zasad doświadczenia życiowego. Wszak pretensje W. R. wobec H. W. warunkowane były jego zachowaniem wobec B. S. i D. R., który przecież w początkowej fazie postępowania (k.104) nie krył, że był przez oskarżonego uderzany w twarz, podobnie jak i B. S., że H. W. stosował przemoc względem W. R. oraz że wielokrotnie wyzywał domowników i wyrzucał ich z domu. Zasadnie Sąd Rejonowy odwołał się do treści wiarygodnych dokumentów w postaci protokołu zatrzymania, dokumentacji lekarskiej i ,,niebieskiej karty”, jak też protokołu oględzin zapisu dźwięku. Równie trafnie Sąd ten przywołał wiarygodne relacje M. S., E. K., R. Ł., M. G. i E. M.. Wprawdzie są to świadkowie ,,ze słyszenia”, jednakże procedura karna nie wartościuje materiału dowodowego ze względu na bezpośredni lub pośredni charakter poszczególnych dowodów. Wskazać w tym miejscu należy, że brak jest racjonalnego powodu, by W. R., lecz także B. S. skarżyły się innym osobom na zachowanie oskarżonego w sytuacji, gdyby nie był on sprawcą opisywanych zachowań. Jednocześnie w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia w sposób komplementarny wykazane zostało, z jakich powodów zeznania O. i L. W., B. S. a częściowo także D. R. uznane zostały za niewiarygodne. Ocenę tę Sąd Odwoławczy aprobuje i podziela, co zwalnia od powinności pełnego jej przytaczania. Tytułem uzupełnienia należy w zakresie zarzutu IV podnieść, że zarówno jego treść, jak też uzasadnienie nie jest zrozumiałe. Wszak apelująca nie neguje, że pokrzywdzeni zamieszkiwali w mieszkaniu oskarżonego i pozostawali na jego utrzymaniu. Zważyć należy, że ustawodawca przewidział w art. 207 § 1 kk stały lub nawet przemijający stosunek zależności ofiary od sprawcy jako jeden z czynników, składających się na zespół ustawowych znamion, stypizowany w tym przepisie bez względu na jego genezę. Trudno o bardziej wymowny przejaw owej zależności, jak stwierdzone wyżej elementy a co za tym idzie nawet gdyby traktować treść tego zarzutu w kategoriach obrazy prawa materialnego, to pozostaje on bezzasadny.

125 W odniesieniu do zarzutu III stwierdzić należy, że najwyraźniej przyczyna jego sformułowania było nie dość wnikliwe zapoznanie się przez obrońcę z aktami sprawy, w tym pisemnym uzasadnieniem zaskarżonego wyroku. Wbrew twierdzeniom skarżącej Sąd Rejonowy nie tylko przeprowadził dowód z zeznań O. i L. W., korzystając w tym zakresie z instytucji pomocy prawnej Sądu Rejonowego w Puławach (vide akta SR w Puławach, II Ko 2009/23), ale dowody te poddał ocenie (vide k.349, 350), co najwyraźniej uszło uwadze obrońcy. Jak wynika z ukształtowanego orzecznictwa sądów, obraza art. 410 k.p.k. zachodzi, gdy przy wyrokowaniu sąd posługuje się materiałem dowodowym nieujawnionym na rozprawie bądź częścią materiału ujawnionego. Obraza tego przepisu nie zachodzi, gdy sąd dokonuje ustaleń jedynie na podstawie niektórych dowodów, bo pozostałe dowody uznał za niewiarygodne. (por. wyrok SA w Krakowie z dnia 16 stycznia 2019 r. II AKa 168/18, LEX nr 2718746). Czyni to omawiany zarzut bezzasadny w stopniu oczywistym.

126 To samo spostrzeżenie dotyczy zarzutu VI. Nie można bowiem skutecznie zarzucać obrazy art. 5 § 2 k.p.k. na tej podstawie, że strona zgłasza wątpliwości co do ustaleń faktycznych. Dla oceny czy została naruszona zasada in dubio pro reo, nie są istotne wątpliwości stron procesowych, ale jedynie to, czy sąd orzekający wątpliwości takie powziął i rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, albo czy w świetle realiów konkretnej sprawy, wątpliwości takie powinien był powziąć. Gdy ustalenia faktyczne zależą od dania wiary tej lub innej grupie dowodów, nie można mówić o naruszeniu reguły in dubio pro reo, albowiem jedną z podstawowych prerogatyw sądu orzekającego jest swobodna ocena dowodów. Jak trafnie wskazał Sąd Najwyższy (post.SN z dnia 5 marca 2020 r. II KK 14/20, LEX nr 3123176) przepis art. 5 § 2 k.p.k. dotyczy wątpliwości nieusuwalnych. W zakresie znaczeniowym tego pojęcia nie mieszczą się wątpliwości, które należy rozwiązywać poprzez ocenę wiarygodności dowodów. Wątpliwości nieusuwalne dotyczą bowiem tego, czego ocena wiarygodności dowodów nie usunie. Tymczasem w zarzucie, o jakim mowa apelująca upatruje domniemanej obrazy art. 5 § 2 kpk w tym, że relacje świadków i oskarżonego co do spowodowania u D. R. urazu nosa pozostawały ze sobą w sprzeczności. Zagadnienie sprowadza się zatem do oceny wiarygodności tychże twierdzeń a do tej materii wskazany w zarzucie przepis nie ma zastosowania. Sąd nie może się bowiem uchylić- a w realiach przedmiotowej sprawy się nie uchylił – od jednoznacznej oceny wiarygodności poszczególnych dowodów na gruncie art. 7 kpk, o czym była już mowa wyżej.

127 Zanegowanie wyroku w zakresie winy obliguje do poddania analizie kwestii wymiaru kary. W tym zakresie stwierdzić należy, że nie razi ona surowością, ukształtowana została w dolnych granicach ustawowego zagrożenia i uwzględnia wszystkie aspekty, o jakich mowa w art. 53 § 1 i 2 kk. Zawarte w tej materii w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywody nie wymagają żadnego uzupełnienia, podobnie jak i kwestie, związane z kwalifikacją prawną czynu i podstawą prawną wymiaru kary. Apelująca dostrzegła bowiem wtórny charakter podniesionego w punkcie VII zarzuto w odniesieniu do nieprawidłowej wedle jej niej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.

128 Wniosek

129 • zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego H. W. od zarzuconych mu czynów;

130 ewentualnie

131 • uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

132 ☐ zasadny

133 ☐ częściowo zasadny

134 ☒ niezasadny

135 ☐ zasadny

136 ☐ częściowo zasadny

137 ☒ niezasadny

138 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

139 Podniesione w apelacji zarzuty nie okazały się zasadne a co za tym idzie również zawarte w niej, korelujące z zarzutami wnioski zasadne nie są.

140 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

141 1.

142 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

143 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

144 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

145 1.

146 Przedmiot utrzymania w mocy

147 Zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy w całości.

148 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

149 Wyrok Sądu I instancji jest wolny w tym zakresie od uchybień, opisanych w apelacji i nie zawiera on również uchybień, o jakich mowa w art. 439 kpk i art. 440 kpk..

150 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

151 1.

152 Przedmiot i zakres zmiany

153 Zwięźle o powodach zmiany

154 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

155 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

156 1.1.

157 ☐ art. 439 k.p.k.

158 Zwięźle o powodach uchylenia

159 2.1.

160 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

161 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

162 Zwięźle o powodach uchylenia

163 3.1.

164 Konieczność umorzenia postępowania

165 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

166 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

167 4.1.

168 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

169 Zwięźle o powodach uchylenia

170 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

171 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

172 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

173 Przytoczyć okoliczności

174 II

175 O kosztach nieopłaconego pełnomocnictwa z urzędu za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze w zw. z § 17 ust. 2 pkt. 4 i ust. 7 § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

176 6. Koszty Procesu

177 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

178 Przytoczyć okoliczności

III

179 Podstawę rozstrzygnięcia o wydatkach poniesionych w postępowaniu odwoławczym stanowi przepis art. 624 § 1 k.p.k. Oskarżony nie posiada majątku, ani dochodów a co za tym idzie uiszczenie przez niego kosztów sądowych byłoby nadmiernie uciążliwe. Z tego powodu Sąd odstąpił od obciążania go tymi należnościami.

180 7. PODPIS

181 1.3. Granice zaskarżenia

182 Kolejny numer załącznika

183 1

184 Podmiot wnoszący apelację

185 obrońca

186 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

187 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

188 ☒ na korzyść

189 ☐ na niekorzyść

190 ☒ w całości

191 ☐ w części

192 ☐

193 co do winy

194 ☐

195 co do kary

196 ☐

197 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

198 1.3.2. Podniesione zarzuty

199 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

200 ☒

201 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

202 ☐

203 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

204 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

205 ☒

206 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

207 ☒

208 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

209 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

210 ☐

211 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

212 ☐

213 art. 439 k.p.k.

214 ☐

215 brak zarzutów

216 1.4. Wnioski

217 ☒

218 uchylenie

219 ☒

220 zmiana