Wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 12 marca 2021 r., VI Ka 270/20

wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 12 marca 2021 r., VI Ka 270/20

Tekst

1 Sygn. akt VI Ka 270/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 12 marca 2021 r.

3 Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

4 Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli (spr.)

5 Sędzia Robert Bednarczyk

6 Sędzia Waldemar Masłowski

7 Protokolant Sylwia Piliszewska

8 przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w L.: Ł. C.

9 po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2021 r.

10 sprawy K. K. (1) c. J. i Z. z d. M.,

11 ur. (...) w L.,

12 oskarżonej z art. 300 § 2 k.k. w związku z art. 12 k.k.

13 z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej

14 od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu

15 z dnia 28 stycznia 2020 r. sygn. akt II K 554/18

16 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonej K. K. (1) w ten sposób, że:

17 1. przyjmuje, że przypisane jej przestępstwo z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oskarżona popełniła w okresie od września 2015 r. do 31 grudnia

18 2016 r.,

19 2. obniża orzeczoną wobec oskarżonej w pkt. I części dyspozytywnej karę pozbawienia wolności do 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy;

20 II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

21 III. zasądza od oskarżonej K. K. (1) na rzecz oskarżycieli posiłkowych E. B. (1) i J. K. (1) kwoty po 840 złotych tytułem udziału pełnomocnika z wyboru w postępowaniu odwoławczym;

22 IV. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 320 złotych, w tym opłatę w kwocie 300 złotych za obie instancje.

Uzasadnienie

23 Formularz UK 2

24 Sygnatura akt

25 VI Ka 270/20

26 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

27 1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

28 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

29 Wyrok Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II K 554/18

30 1.2. Podmiot wnoszący apelację

31 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

32 ☐ oskarżyciel posiłkowy

33 ☐ oskarżyciel prywatny

34 ☒ obrońca oskarżonego

35 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

36 ☐ inny

37 1.3. Granice zaskarżenia

38 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

39 ☒ na korzyść

40 ☐ na niekorzyść

41 ☒ w całości

42 ☐ w części

43 ☐

44 co do winy

45 ☐

46 co do kary

47 ☐

48 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

49 1.3.2. Podniesione zarzuty

50 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

51 ☐

52 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

53 ☐

54 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

55 ☒

56 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

57 ☒

58 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

59 ☒

60 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

61 ☐

62 art. 439 k.p.k.

63 ☐

64 brak zarzutów

65 1.4. Wnioski

66 ☒

67 uchylenie

68 ☒

69 zmiana

70 1 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

71 2.1. Ustalenie faktów

72 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

73 Lp.

74 Oskarżony

75 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

76 Dowód

77 Numer karty

78 K. K. (1)

79 Dalsze zobowiązania finansowe pomiędzy oskarżoną a J. K. (1)

80 Orzeczenia wydane w stosunku do osoby oskarżonej

81 Pozew o zapłatę z dnia 9.07.2012 r.

82 Odpis wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 21.08.2020r., sygn. akt VI GC 352/17 wraz z uzasadnieniem oraz apelacją K. K. (1)

83 Postanowienia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze w sprawie o sygn. akt VI Ka 160/20 z dni 19.01.2021r. i 3.02.2021r.

84 Wyrok Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 14.01.2020r., sygn. akt II K 555/18

85 1549-1555

86 1581-1599

87 1600-1602

88 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

89 Lp.

90 Oskarżony

91 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

92 Dowód

93 Numer karty

94 ------------------

95 ---------------------------------------------

96 -------------------

97 ------------

98 2.2. Ocena dowodów

99 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

100 Lp. faktu z pkt 2.1.1

101 Dowód

102 Zwięźle o powodach uznania dowodu

103 -------------

104 Pozew o zapłatę z dnia 9.07.2012 r.

105 Odpis wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 21.08.2020 r., sygn. akt VI GC 352/17 wraz z uzasadnieniem oraz apelacją K. K. (1)

106 Postanowienia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze w sprawie o sygn. akt VI Ka 160/20 z dni 19.01.2021r. i 3.02.2021r.

107 Wyrok Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 14.01.2020r., sygn. akt II K 555/18

108 Zgodnie z wnioskiem obrońcy oskarżonej, Sąd Okręgowy dopuścił powołane dowody na okoliczność dalszych, domniemanych, wzajemnych roszczeń majątkowych pomiędzy oskarżoną a J. K. (1). Dowód ten jest bezsporny, a przez to wiarygodny.

109 Ponadto Sąd Okręgowy z urzędu dopuścił dowody w postaci powołanych orzeczeń na okoliczność zawartych w nich treści. Dowody te są wiarygodne.

110 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

111 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

112 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

113 Dowód

114 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

115 --------------

116 ------------------------------

117 --------------------------------------------------------------

118 ​ 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

119 Lp.

120 Zarzut

121 1. Rażąca obraza przepisów postępowania karnego w postaci art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., która miała istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a polegała w szczególności na:

122 a) uznaniu dowodu z zeznań E. B. za prawdziwy, spójny, zgodny z pozostałymi dowodami, podczas gdy dowód ten zawierał wewnętrzne i zewnętrzne rozbieżności, które nie zostały zweryfikowane, a Sąd Rejonowy przyjął je do podstawy ustaleń faktycznych;

123 b) przyjęcie, iż dowody z zeznań M. A., A. M., J. N., S. C., R. G., M. K., A. T. tworzą jednolitą, spójną całość pozostając w zgodzie z twierdzeniami E. B. podczas gdy:

124 - M. A., J. N., S. C., R. G. wskazywali, iż infrastruktura techniczna (...) jest przestarzała, awaryjna, wymaga nakładów na modernizację;

125 - A. M. wskazywała, iż z kwoty transakcyjnej oskarżona uiściła 500.000 zł podatku VAT, 300.000 podatku dochodowego, prowadziła działalność gospodarczą do 31.12.2015 r.;

126 - A. T.podała, iż oskarżona podjęła decyzję o sprzedaży (...) w sytuacji przymusu ekonomicznego;

127 c) braku zestawienia dat czynności przypisywanych oskarżonej w zarzucie do stanu wymagalności płatności na rzecz E. B. i J. K.;

128 d) zaniechaniu przeprowadzenia oceny dowodu z dokumentów w zakresie ich treści na rzecz interpretacji narzuconej przez E. B.;

129 e) zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z zeznań J. K. przed Sądem Rejonowym podczas gdy taką inicjatywę dowodową podjął prokurator (str. 6 aktu oskarżenia) oraz obrońca oskarżonej, a świadek miał wiedzę o roszczeniu podnoszonym przez oskarżoną wobec niego przed Sądem Okręgowym w Legnicy;

130 f) zaniechaniu zestawienia dowodu z zeznań świadków z tezami dowodowymi dokumentów;

131 g) zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków R. B., S. W., R. F., J. T., podczas gdy w/w mieli wiedzę o braku zasadności roszczenia E. B..

132 ☐ zasadny

133 ☐ częściowo zasadny

134 ☒ niezasadny

135 2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, że oskarżona:

136 a) w zamiarze bezpośrednim udaremniła wykonanie postanowienia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 9.12.2014r.;

137 b) czyn swój zrealizowała od 5 stycznia 2015 r. i w czasie późniejszym;

138 c) działaniami opisanymi w zarzucie uszczupliła zaspokojenie swoich wierzycieli;

139 d) zrealizowała czyn opisany normą art. 300 § 2 k.k., podczas gdy ustalenia te były dowolne, sprzeczne z przeprowadzonymi dowodami i oparte na wersji narzuconej przez oskarżycielkę posiłkową.

140 ☐ zasadny

141 ☒ częściowo zasadny

142 ☐ niezasadny

143 3. Rażące naruszenie art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 i § 2 k.p.k., które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a polegało na oparciu wyroku jedynie na części materiału dowodowego oraz pominięciu istotnej części dowodów, tj.:

144 a) zaniechaniu uwzględnienia, iż sprzedaż firmy (...) nastąpiła nie w celu wyzbycia się majątku, lecz spieniężenia dla pokrycia potrzeb płatniczych;

145 b) pominięciu faktu, iż raty płatności na rzecz E. B. i J. K. uniemożliwiały spłatę ich z przychodów (...), bowiem cały przychód roczny był niższy od określonej przez Sąd Okręgowy raty na koniec roku, a zatem decyzja o sprzedaży warunkowała wykonanie spłaty;

146 c) zaniechaniu uwzględnienia, iż wobec J. K. toczy się postępowanie o zapłatę kwoty wyższej, niż przysługuje mu roszczenie wobec oskarżonej.

147 ☐ zasadny

148 ☐ częściowo zasadny

149 ☒ niezasadny

150 4. Rażąca surowość kary 2 lat pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonej w stosunku do okoliczności podmiotowo-podmiotowych, które obiektywnie ocenione prowadzić powinny do innej, mniej emocjonalnej oraz represyjnej reakcji karnej.

151 ☒ zasadny

152 ☐ częściowo zasadny

153 ☐ niezasadny

154 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

155 Ad. 1

156 W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, iż zgodnie z dyrektywą art. 7 k.p.k., organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych w sposób swobodny z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.

157 Obecne ujęcie przepisów art. 300 k.k. wskazuje, że przedmiotem ochrony jest interes majątkowy wierzycieli. Ubocznym przedmiotem ochrony art. 300 § 2 k.k. jest także interes wymiaru sprawiedliwości w zakresie prawidłowego przebiegu postępowania egzekucyjnego lub postępowania zabezpieczającego. Przedmiot wykonawczy przestępstw na szkodę wierzycieli z art. 300 k.k. jest specyficzny, bo jest nim własne mienie dłużnika. To właśnie odróżnia te typy przestępstw od przestępstw przeciwko mieniu. Co prawda analogicznie do przestępstw przeciwko mieniu ta grupa także godzi w cudze interesy majątkowe. Jednak w przeciwieństwie do przestępstw przeciwko mieniu, gdzie na skutek czynu sprawcy następuje zubożenie mienia pokrzywdzonego, w tych przestępstwach naruszenie cudzych interesów majątkowych polega na tym, że sprawca wyzbywa się, obciąża lub ukrywa własny majątek po to, aby wierzyciele nie byli w stanie skutecznie z majątku dłużnika zaspokoić swoich prawnie uzasadnionych roszczeń majątkowych. Mimo że czyn z art. 300 § 2 k.k. jest zaliczany do tzw. przestępstw gospodarczych, to przepis ten chroni każdy rodzaj wierzytelności, której przymusowo wierzyciel dochodzi od dłużnika (tak też M. Gałązka, Kodeks..., 2019, s. 1453). Nie ma tu więc znaczenia, czy dłużnik i wierzyciel lub chociaż jeden z nich mają status przedsiębiorcy (por. postanowienie SN z 24.01.2013 r., I KZP 22/12, OSNKW 2013/3, poz. 20 za: Konarska-Wrzosek Violetta (red.), Kodeks kary. Komentarz, wyd. III, WKP 2020).

158 Sąd Rejonowy uznał, iż oskarżona swoim zachowaniem wyczerpała znamiona przestępstwa z art. 300 § 2 k.k. działając w krótkich odstępach czasu oraz w wykonaniu powziętego z góry zamiaru udaremnienia wykonania postanowienia I Co 673/15 Sądu Rejonowego w Lubaniu, I Co 674/15 Sądu Rejonowego w Lubaniu oraz postanowienia II Ca 297/13 Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, uszczupliła zaspokojenie swoich wierzycieli: J. K. (1) oraz E. B. (1) w ten sposób, iż dokonywała transferów środków zgromadzonych na rachunku bankowym o nr (...) prowadzonym przez (...) S.A., dokonała zmiany nazwy posiadacza rachunku bankowego, przez co czasowo uniemożliwiła zajęcie przez komornika środków zgromadzonych na tym rachunku, nie wskazała komornikowi przy Sądzie Rejonowym w Jeleniej Górze pełnych i rzetelnych informacji o stanie swego majątku i źródłach dochodów, zbyła na rzecz (...) sp. z o.o. sp.j. składniki przedsiębiorstwa „(...)” K. K. (1), ukrywając środki otrzymane z tytułu tejże transakcji. Ustalenia te poczynione były w oparciu o obszerny materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przygotowawczym, obejmujący powołane orzeczenia sądowe, umowy, dokumentację z prowadzonych egzekucji, wyciągi z rachunków bankowych oraz zeznania świadków. Wbrew jednak stanowisku skarżącego, dowody te nie były oceniane „zgodnie z interpretacją narzuconą przez E. B. (1), zwłaszcza iż treść dokumentów ma charakter obiektywny, zaś informacje w nich zawarte, chociażby dotyczące zawieranych transakcji, zobowiązań pieniężnych i stanów rachunków bankowych, nie sposób interpretować w sposób niezgodny z ich treścią.

159 Podnoszona przez obrońcę oskarżonej okoliczność, iż K. K. (1) dokonała sprzedaży przedsiębiorstwa (...)w sytuacji przymusu ekonomicznego, bowiem firma ta stawała się coraz mniej rentowna ze względu na konieczność modernizacji infrastruktury: sieci kablowej i urządzeń przesyłowych, rosnące koszty utrzymania przedsiębiorstwa oraz zmniejszanie się liczby abonentów czy problemy ze ściągalnością opłat abonamentowych, nie miała znaczenia dla przyjęcia, iż swoim zachowaniem wyczerpała ona znamiona zarzucanego jej przestępstwa. Chociaż decyzja oskarżonej o sprzedaży przedsiębiorstwa w jego ówczesnej sytuacji związaną z utratą konkurencyjności wobec wkroczenia na rynek ogólnopolskich dostawców usług telekomunikacyjnych, w tym telewizji i Internetu, oceniana może być jako racjonalna i słuszna, to jednak jej dalsze zachowanie polegające na ukrywaniu majątku i udaremnieniu egzekucji, przez co roszczenia E. B. (1) i J. K. (1) nie zostały w całości zaspokojone, zasługują na adekwatną reakcję prawno-karną. Oceny tej nie zmienia także podnoszona w apelacji okoliczność, iż oskarżona jako osoba prowadząca przedsiębiorstwo po zmarłym mężu zobowiązana była do uregulowania licznych zobowiązań finansowych związanych z działalnością przedsiębiorstwa, a także do zapłaty wysokich kwot podatku VAT oraz podatku dochodowego.

160 Podkreślić również należy, iż bez znaczenia dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie było zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków R. B. (2), S. W. (2), R. F. (2) i J. T. (2), których zeznania według twierdzeń obrońcy miałyby wykazać brak zasadności roszczenia E. B. (1). Świadkowie ci mieli mieć wiedzę na temat pozasądowego rozliczenia się A. K. z byłą żoną, co miało stanowić zaspokojenie jej roszczeń z tytułu podziału majątku wspólnego po rozwodzie. Nie można jednak tracić z pola widzenia, iż zobowiązanie K. K. (1) wobec oskarżycielki posiłkowej wynikało z prawomocnego orzeczenia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 9 grudnia 2014 r., sygn. akt II Ca 297/13 i na obecnym etapie postępowania nie mogło być ono skutecznie kwestionowane na podstawie zeznań powołanych przez obronę świadków, a także nie miało wpływu na ocenę prawidłowości przypisania oskarżonej wypełnienia znamion czynu z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Także okoliczność, iż w sprawie nie został przesłuchany w charakterze świadka J. K. (1), nie stanowi poważnego braku postępowania dowodowego, rzutującego na ocenę prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. Wbrew stanowisku skarżącego, postępowanie toczące się przed Sądem Okręgowym w Legnicy pomiędzy oskarżoną a oskarżycielem posiłkowym nie daje podstaw do przyjęcia, iż K. K. (1) była uprawniona do dokonania potrącenia należności wobec J. K. (1), co rzutować by miało także na realizację przez nią znamion zarzucanego jej czynu. Na marginesie wskazać należy, iż wyrokiem z dnia 21.08.2020 r., sygn. akt VI GC 352/17 Sąd Okręgowy w Legnicy oddalił powództwo oskarżonej przeciwko J. K. (1).

161 Ad. 2

162 Kwestionowanie prawidłowości przypisania oskarżonej wypełnienia znamion czynu z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. stanowi całkowicie dowolną i nieuzasadnioną polemikę z poczynionymi w sprawie ustaleniami faktycznymi, stojącą w oczywistej sprzeczności z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zawarte w apelacji twierdzenia, iż oskarżona nie działała w sposób umyślny i ukierunkowany na udaremnienie spłaty należności na rzecz wierzycieli w całości, uznać należy za gołosłowne i wynikające z realizacji obranej linii obrony, chociaż K. K. (1) korzystała wcześniej z przysługującego jej prawa do odmowy składania wyjaśnień. Skarżący wszak nie kwestionuje, iż od września 2015 roku oskarżona przestała spłacać swoje zobowiązania wobec pokrzywdzonych wynikające z wydanego orzeczenia w sprawie II Ca 297/13 Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, i że spowodowało to wszczęcie przez pokrzywdzonych postępowania egzekucyjnego zapoczątkowanego wnioskiem ich pełnomocnika z 28.09.2015r. Dziwić musi stanowisko skarżącego jakoby oskarżona nie działała „w zamiarze bezpośrednim” skoro pieniądze uzyskane ze sprzedaży przedsiębiorstwa (...) wypłaciła z konta oraz że nie uszczupliła zaspokojenia swoich wierzycieli skoro nie spłacała i nie spłaciła do dzisiaj rat orzeczonych w postanowieniu o podziale majątku wydanym w wyżej wymienionym sprawie. Wszystkie te okoliczności w sprawie są bezsporne. W przekonaniu Sądu Okręgowego oskarżona wyczerpała znamiona przestępstwa z art. 300§ 2 kk.

163 Sąd Odwoławczy zmienił jednak poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia faktycznie dotyczące okresu, w którym oskarżona swoim zachowaniem wypełniła znamiona czynności sprawczej, bowiem z akt badanej sprawy wynika, iż do dnia 28 września 2015r. oskarżona częściowo dokonała spłaty należności na rzecz oskarżycieli posiłkowych: na rzecz E. B. (1) kwoty 562.181.81 zł, zaś na rzecz J. K. (1) kwoty 219.649,92. Dlatego też Sąd Odwoławczy zmieniając zaskarżony wyrok przyjął, iż oskarżona dopuściła się przypisanego jej czynu w okresie od września 2015 r. do 31 grudnia 2016r., co znalazło wyraz w pkt I ust. 1 wyroku Sądu Odwoławczego.

164 Ad. 3

165 W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż postawiony przez skarżącego zarzut rażącego naruszenia przepisów art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 i § 2 k.k. mającego polegać na oparciu wyroku jedynie na części materiału dowodowego oraz pominięciu istotnej części dowodów, de facto dotyczy odmiennej, aniżeli poczynił to Sąd Rejonowy, oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz płynących z niej wniosków dotyczących motywacji działań oskarżonej i słuszności roszczeń finansowych E. B. (1) i J. K. (1).

166 Podkreślenia wymaga, iż przypisanie K. K. (1) odpowiedzialności za zarzucane jej przestępstwo nie było następstwem dokonania przez nią sprzedaży przedsiębiorstwa (...), lecz ukrycia środków uzyskanych w wyniku tej sprzedaży i udaremnienie w ten sposób postępowania egzekucyjnego i zaspokojenia w całości roszczenia oskarżycieli posiłkowych. Gdyby rzeczywiście motywacją oskarżonej było uzyskanie środków finansowych na pokrycie ciążących na niej zobowiązań, to zadbałaby ona o to, aby rzeczywiście roszczenia wierzycieli zostały pokryte ze środków pochodzących z tej transakcji. Jednakże K. K. (1) ani nie zabezpieczyła zaspokojenia roszczeń wierzycieli z dochodów przedsiębiorstwa pomimo zmiany jego właściciela, ani nie dokonała spłaty na rzecz oskarżycieli posiłkowych z kwoty, którą uzyskała w wyniku sprzedaży przedsiębiorstwa. Co więcej, działając w sposób rozmyślny w taki sposób ukryła środki pochodzące ze sprzedaży przedsiębiorstwa, że ani komornikowi, ani syndykowi w postepowaniu upadłościowym nie udało się ich zabezpieczyć w prowadzonych postępowaniach egzekucyjnych.

167 Bez znaczenia pozostaje przy tym deklarowana przez skarżącego wysokość rocznego przychodu przedsiębiorstwa wraz z zarzutem, iż kwota ta była niewystarczająca dla pokrycia należności wynikających z rocznych rat, do uiszczenia których była zobowiązana na rzecz wierzycieli. Przypomnieć bowiem należy, iż zobowiązanie to wynikające z orzeczenia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 9 grudnia 2014 r., sygn. akt II Ca 297/13 było kwotą wynikającą z rozliczenia pożytków z rzeczy wspólnej i nie było uzależnione od aktualniej kondycji przedsiębiorstwa (...)oraz dochodów uzyskiwanych z jego działalności. Po pierwsze obecnie trudno jest także oszacować, jakie dochody przynosiłoby przedsiębiorstwo w kolejnych latach, gdyby nie zostało sprzedane, po drugie zaś rozważania te są o tyle bezcelowe, iż suma uzyskana przez oskarżoną ze sprzedaży przedsiębiorstwa wystarczyłaby na spłacenie należności na rzecz oskarżycieli posiłkowych w całości, bez koniczności uiszczania spłaty w ratach. Takie stanowisko zostało także wyrażone przez Sąd Rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.

168 Także podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż pomiędzy K. K. (1) a J. K. (1) toczy się postępowanie o zapłatę kwoty wyższej, aniżeli przysługujące pokrzywdzonemu roszczenie wobec oskarżonej, w żadnym razie nie podważa prawidłowości ustaleń Sądu Rejonowego, iż oskarżona swoim zachowaniem wyczerpała znamiona zarzucanego jej czynu. Nawet jeśli inne, nieuregulowane stosunki majątkowe między stronami budzą u pokrzywdzonej poczucie niesprawiedliwości czy przekonanie o niesłusznym oskarżeniu, to z punktu widzenia odpowiedzialności karnej za przestępstwo, którego się dopuściła, te subiektywne odczucia pozostają bez znaczenia i nie mogą skutecznie podważać prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia.

169 Ad. 4

170 W pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż zgodnie z dyrektywami zawartymi w art. 53 § 1 k.k. sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Rażąca niewspółmierność kary jest uchybieniem w zakresie konsekwencji prawnych czynu, a zatem realnie można o niej mówić wówczas, gdy suma zastosowanych kar i środków karnych, wymierzonych za popełnione przestępstwo, nie odzwierciedla należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie zapewnia spełnienia celów kary. Ponadto, orzeczona kara lub środek karny mogą być uznane za niewspółmierne, gdy nie uwzględniają w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnionego czynu, jak i osobowości sprawcy ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30.06.2009r. sygn. akt WA 19/09, OSNwSK 2009/1/1255, LEX nr 598172).

171 Odnosząc powyższe spostrzeżenia do realiów badanej sprawy stwierdzić należy, iż jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wydanego rozstrzygnięcia, zarówno stopień winy, jak i społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonej czynu były znaczne, na co rzutował m.in. rozmiar wyrządzonej przestępstwem szkody określonej na kwotę 1.098.000 złotych. Zauważyć jednak należy, iż zgodnie z art. 53 § 2 k.k. wymierzając karę, sąd zobowiązany jest uwzględnia m.in. właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu. Wymierzając karę oskarżonej, Sąd I instancji nie dopatrzył się żadnych okoliczności łagodzących, mimo iż przed popełnieniem przestępstwa K. K. (1) prowadziła uporządkowany tryb życia, nie wchodziła w konflikty z prawem i nie wykazywała braku poszanowania dla obwiązującego porządku prawnego.

172 Okoliczności te prowadzą do przyjęcia, iż jak słusznie podniósł skarżący, orzeczona wobec K. K. (1) kara bezwzględna 2 lat pozbawienia wolności była niewspółmiernie surowa, aczkolwiek nie w takim stopniu aby zasadne było orzeczenie kary o charakterze wolnościowym. Oceny tej nie zmienia prawomocny wyrok skazujący w sprawie II K 555/18 Sądu Rejonowego w Lubaniu toczącej się równolegle z postępowaniem w niniejszej sprawie (k. 1600-1603). Chociaż obrońca oskarżonej w uzasadnieniu apelacji nie wskazał, na czym miałaby polegać nadmierna „emocjonalność i represyjność” orzeczonej kary, to wnioskować należy, iż chociażby ze względu na warunki osobiste oskarżonej kara ta byłaby dla niej nadmiernie dolegliwa. Wobec powyższego w przekonaniu Sądu Odwoławczego kara w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności będzie karą adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonej czynu. Jednocześnie z całą stanowczością stwierdzić jednak należy, iż okoliczności badanej sprawy nie dają podstaw do orzeczenia wobec oskarżonej kary grzywny albo kary ograniczenia wolności zamiast pozbawienia wolności na podstawie art. 37a k.k., czego domagał się obrońca oskarżonej - zwłaszcza iż nie może być spełniony warunek równoczesnego orzeczenia środka karnego, środka kompensacyjnego lub przepadku, a i wymiar kary pozbawienia wolności w realiach sprawy przekraczałby 1 rok.

173 Wniosek

174 Zmiana wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

175 ☐ zasadny

176 ☐ częściowo zasadny

177 ☒ niezasadny

178 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

179 Jak już wspomniano, odnosząc się do zarzutów apelacji, Sąd Odwoławczy zaaprobował ustalenia Sądu I instancji dotyczące przypisania K. K. (1) sprawstwa i winy w zakresie zarzucanego jej czynu, nie znajdując tym samym żadnych podstaw do uniewinnienia oskarżonej od jego popełnienia. Nie ujawniono także żadnych przesłanek uzasadniających wydania w sprawie wyroku kasatoryjnego.

180 1 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

181 1.

182 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

183 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

184 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

185 2 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

186 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

187 Przedmiot utrzymania w mocy

188 Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w części, wyłączywszy rozstrzygniecie o okresie popełnienia przestępstwa i wymiarze kary.

189 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

190 Zważywszy na argumentację przedstawioną powyżej zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy we wskazanej części.

191 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

192 Przedmiot i zakres zmiany

193 Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonej K. K. (1) w ten sposób, że:

194 1. przyjął, że przypisane jej przestępstwo z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oskarżona popełniła w okresie od września 2015 r. do 31 grudnia 2016 r.;

195 2. obniżył orzeczoną wobec oskarżonej w pkt I części dyspozytywnej karę pozbawienia wolności do 1 roku i 6 miesięcy.

196 Zwięźle o powodach zmiany

197 Weryfikując ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu pierwszoinstancyjnym Sąd Odwoławczy doszedł do przekonania, iż przypisanie zachowaniu oskarżonej wypełnienia przesłanek czynu z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. jest możliwe w odniesieniu do okresu od września 2015 r. do 31 grudnia 2016 r., co skutkowało zmianą pkt I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku w tym zakresie.

198 Ponadto, jak już wcześniej wspomniano, Sąd Odwoławczy uznał za zasadne obniżenie wymierzonej K. K. (1) kary pozbawienia wolności do 1 roku i 6 miesięcy.

199 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

200 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

201 1.1.

202 ---------------------------------------------------------------------

203 ☐ art. 439 k.p.k.

204 Zwięźle o powodach uchylenia

205 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

206 2.1.

207 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

208 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

209 Zwięźle o powodach uchylenia

210 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

211 3.1.

212 Konieczność umorzenia postępowania

213 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

214 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

215 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

216 4.1.

217 ---------------------------------------------------------------------

218 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

219 Zwięźle o powodach uchylenia

220 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

221 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

222 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

223 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

224 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

225 Przytoczyć okoliczności

226 --------------------------------------------------------------------------------------------

227 6 Koszty Procesu

228 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

229 Przytoczyć okoliczności

III

230 IV

231 Sąd Odwoławczy w oparciu o art. 627 k.p.k. w związku z art. 634 kpk oraz § 11 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądził od oskarżonej K. K. (1) na rzecz oskarżycieli posiłkowych E. B. (1) i J. K. (1) kwoty po 840 złotych tytułem udziału pełnomocnika z wyboru w postępowaniu odwoławczym.

232 Ponadto na postawie art. 627 k.p.k. w związku z art. 634 kpk Sąd Odwoławczy zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 320 złotych, w tym opłatę w kwocie 300 złotych za obie instancje, której wysokość określono na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. opłatach w sprawach karnych oraz ryczałt za doręczenie pism w postępowaniu odwoławczym w wysokości 20 złotych, zgodnie z regulacją zawartą w § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

PODPIS

233 1.3. Granice zaskarżenia

234 Kolejny numer załącznika

235 1

236 Podmiot wnoszący apelację

237 obrońca oskarżonej

238 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

239 przypisanie oskarżonej odpowiedzialności za zarzucane jej przestępstwo oraz wymiar orzeczonej wobec niej kary

240 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

241 ☒ na korzyść

242 ☐ na niekorzyść

243 ☒ w całości

244 ☐ w części

245 ☐

246 co do winy

247 ☐

248 co do kary

249 ☐

250 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

251 1.3.2. Podniesione zarzuty

252 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

253 ☐

254 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

255 ☐

256 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

257 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

258 ☒

259 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

260 ☒

261 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

262 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

263 ☒

264 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

265 ☐

266 art. 439 k.p.k.

267 ☐

268 brak zarzutów

269 1.4. Wnioski

270 ☒

271 uchylenie

272 ☒

273 zmiana