Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2013 r., V KK 458/12

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2013 r., V KK 458/12

Tekst

1 Sygn. akt V KK 458/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 21 lutego 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący)

5 SSN Przemysław Kalinowski (sprawozdawca)

6 SSN Barbara Skoczkowska

7 Protokolant Anna Kowal

8 w sprawie S. K.

9 skazanego z art. 13 § 1 kk w z w. z art. 279 § 1 kk i in.

10 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk w dniu 21 lutego 2013 r.,

11 kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

12 na korzyść skazanego

13 od wyroku Sądu Rejonowego w D.

14 z dnia 4 sierpnia 1999 r.,

15 uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej wymierzonej osk. S. K. i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w D. do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

16 Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 4 sierpnia 1999 r. uznał S. K. za winnego tego, że:

17 1. w dniu 16 na 17 marca 1999 r. w Z. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w zamiarze zaboru w celu przywłaszczenia samochodu m-ki 2

18 Golf o wartości co najmniej 6.000 zł włamał się do niego, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu niemożności uruchomienia silnika, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia radioodtwarzacz samochodowy o wartości 200 zł na szkodę A. B., tj. czynu zakwalifikowanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i art. 119 § 1 k.w. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i przy zastosowaniu art. 60 § 3 i § 6 pkt 2 k.k. wymierzył mu karę 9 miesięcy pozbawienia wolności;

19 2. w dniu 21 marca 1999 r. w Z. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami zabrał w celu przywłaszczenia dwa głośniki o wartości 1.000 zł na szkodę T. M., tj. dokonania czynu zakwalifikowanego z art. 278 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. i przy zastosowaniu art. 60 § 3 i § 6 pkt 3 k.k. oraz art. 34 k.k. i art. 35 § 1 k.k. wymierzył mu karę 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. Na podstawie art. 85, 86 § 1 i art. 87 k.k., Sąd orzekł wobec oskarżonego karę łączną w wymiarze roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie zostało warunkowo zawieszone tytułem próby na okres 4 lat.

20 Powyższe rozstrzygnięcie nie zostało zaskarżone przez osk. S. K. i uprawomocniło się w stosunku do niego bez postępowania odwoławczego.

21 Następnie, postanowieniem z dnia 22 listopada 2002 r. Sąd Rejonowy w D. zarządził wobec w/w wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w niniejszej sprawie.

22 Obecnie, Prokurator Generalny wniósł kasację na korzyść osk. S. K. od powyższego wyroku, zaskarżając go w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej i zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 86 § 1 k.k. i art. 87 k.k., polegające na orzeczeniu wobec osk. S. K. kary łącznej roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, tj. w wysokości przekraczającej sumę podlegających łączeniu jednostkowych kar pozbawienia wolności i ograniczenia wolności orzeczonych za poszczególne przestępstwa, która wynosi rok i 1 miesiąc pozbawienia wolności.

23 3

24 Na podstawie tak sformułowanego zarzutu autor kasacji wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

25 Sąd Najwyższy zważył co następuje.

26 Kasacja wniesiona na korzyść osk. S. K. okazała się oczywiście zasadna, co przemawiało za rozpoznaniem jej na posiedzeniu w trybie przewidzianym w art. 535 § 5 k.p.k., jak również za uwzględnieniem sformułowanego w niej zarzutu oraz wniosku. Skarżący trafnie wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego, które regulują zasady łączenia kar. W tej sprawie, Sąd Rejonowy w D. wymierzył osk. S. K. za poszczególne czyny kary różnego rodzaju, tj. karę pozbawienia wolności i karę ograniczenia wolności. Z uwagi na istnienie warunków do orzeczenia kary łącznej, Sąd ten był zobligowany do dokonania swego rodzaju „przeliczenia” kary ograniczenia wolności według zasad przewidzianych w art. 87 k.k., a następnie wymierzenia jednej kary łącznej pozbawienia wolności, stosownie do reguł wynikających z art. 86 § 1 k.k. Skoro więc w myśl art. 87 k.k. miesiąc ograniczenia wolności równa się 15 dniom pozbawienia wolności, to kara 8 miesięcy ograniczenia wolności wymierzona osk. S. K. za czyn z art. 278 § 1 k.k. odpowiadała 4 miesiącom pozbawienia wolności. Z kolei za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i in. wymierzono osk. S. K. karę 9 miesięcy pozbawienia wolności. Zgodnie zatem z regulacją zawartą w art. 86 § 1 k.k. (w stanie prawnym obowiązującym w dacie wyrokowania) prawnie dopuszczalne było wymierzenie mu kary łącznej zawierającej się w granicach od najwyższej z orzeczonych kar jednostkowych, tj. 9 miesięcy pozbawienia wolności – do ich sumy, tj. roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności. W tej sytuacji, orzeczenie w zaskarżonym obecnie wyroku kary łącznej roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności w stosunku do osk. S. K., stanowiło rażące naruszenie prawa materialnego w postaci obrazy przepisów wymienionych w kasacji, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Doprowadziło bowiem do takiego ukształtowania wysokości kary łącznej, która jest sprzeczna z ustawowymi zasadami łączenia kar i przekracza górną dopuszczalną granicę jej wymiaru.

27 Konsekwencją tej oceny była konieczność uchylenia wyroku Sądu Rejonowego w zaskarżonej części, tj. dotyczącej orzeczenia o karze łącznej wymierzonej osk. S. K. i przekazanie sprawy wymienionemu Sądowi – w tym zakresie – do ponownego rozpoznania.

28 4

29 Przy ponownym rozstrzyganiu w uchylonym zakresie, Sąd Rejonowy w D.

30 ukształtuje karę łączną pozbawienia wolności wymierzaną osk. S. K. zgodnie z zasadami określonymi w obowiązujących przepisach i przy uwzględnieniu reguł wynikających z art. 4 k.k.

31 Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w wyroku.