Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2007 r., V CZ 23/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2007 r., V CZ 23/07

Tekst

1 Sygn. akt V CZ 23/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 4 kwietnia 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Gerard Bieniek

5 SSN Grzegorz Misiurek

6 w sprawie ze skargi P. W.

7 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

8 postanowienia Sądu Okręgowego w W.

9 z dnia 11 października 2004 r., w sprawie z wniosku E. W.

10 przy uczestnictwie P. W.

11 o dział spadku,

12 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

13 w Izbie Cywilnej w dniu 4 kwietnia 2007 r.,

14 zażalenia skarżącego P. W.

15 na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

16 z dnia 6 listopada 2006 r.,

17 oddala zażalenie.

Uzasadnienie

18 2

19 Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 6 listopada 2006 r. odrzucił skargę P. W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia tegoż Sądu Okręgowego z dnia 11 października 2004 r. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że przyczyną odrzucenia skargi było niezłożenie pomimo wezwania pełnomocnictwa przez adwokata, który wniósł tę skargę.

20 W zażaleniu na powyższe postanowienie P. W. zarzucił naruszenie art. 118 w zw. z art. 394 § 1 k.p.c. Podniósł, że w sprawie, w której zapadło skarżone prawomocne orzeczenie ustanowiono dla niego pełnomocnika z urzędu w osobie adw. B. T. Pełnomocnik z urzędu ma wszelkie uprawnienia pełnomocnika z art. 91 pkt 1 k.p.c. i Sąd nie może żądać od takiego pełnomocnika jakiegokolwiek aktu ze strony reprezentowanej.

21 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

22 W postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje przymus adwokacko-radcowski, obejmujący również postępowanie o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 871 § 1 k.p.c.).

23 Zaniechanie obowiązku dołączenia do skargi pełnomocnictwa (art. 89 § 1 k.p.c. i art. 126 § 3 k.p.c. w związku z art. 4245

24 § 2 k.p.c.) podlega rygorowi

25 przewidzianemu w art. 4246

26 § 2 i 3 k.p.c. Sąd Okręgowy zastosował te przepisy.

27 Postępowanie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawomocnego orzeczenia nie jest kontynuacją postępowania zakończonego prawomocnie kwestionowanym orzeczeniem sądu drugiej instancji, a wyjątkowo – pierwszej instancji (art. 4241

28 § 1 i 2 k.p.c.). Skarga ta nie jest nawet nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, takim jak skarga kasacyjna i skarga o wznowienie postępowania, gdyż nie zmierza do zmiany bądź uchylenia kwestionowanego orzeczenia. Jest to nowy, nieznany dotąd, nadzwyczajny środek umożliwiający skutecznie dochodzenie roszczenia odszkodowawczego od Skarbu Państwa za niezgodną z prawem działalność orzeczniczą sądu jako organu władzy publicznej (art. 417 § 1 k.c.). Realizacja roszczenia odszkodowawczego następuje dwufazowo. Pierwszą fazę inicjuje omawiana skarga, a wyrok uwzględniający skargę stanowi niezbędny prejudykat do dochodzenia roszczenia odszkodowawczego.

29 3

30 Postępowanie wywołane skargą prowadzone jest na użytek roszczenia odszkodowawczego i w istocie jest składnikiem postępowania odszkodowawczego sensu largo (art. 417 k.c. w związku z art. 4171

31 § 2 k.c.). Z tej przyczyny sprawa

32 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest sprawą odrębną wobec sprawy zakończonej prawomocnie tym orzeczeniem.

33 Należy w konsekwencji uznać, że umocowanie adwokata lub radcy prawnego do reprezentowania strony skarżącej w sprawie o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie może wynikać z ustanowienia go pełnomocnikiem z urzędu dla strony zwolnionej od kosztów sądowych w sprawie zakończonej prawomocnie orzeczeniem kwestionowanym w skardze.

34 Z powyższych względów na mocy art. 39814

35 k.p.c. w zw. z art. 3941

36 § 3 k.p.c.

37 zażalenie jako niezasadne należało oddalić.

38 jc