Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2013 r., V CNP 54/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2013 r., V CNP 54/12

Tekst

1 Sygn. akt V CNP 54/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 26 marca 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Maria Szulc

5 w sprawie ze skargi Wspólnoty Nieruchomości Użytkowych "P. " w K.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 22 marca 2011 r.,

7 w sprawie z powództwa Wspólnoty Nieruchomości Użytkowych "P."

8 w K.

9 przeciwko T.B. i J. B.

10 o zapłatę,

11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 marca 2013 r., odrzuca skargę.

12 2

Uzasadnienie

13 Skarżąca domagała się stwierdzenia, na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c.,

14 niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 22 marca 2011 r., którym wskutek apelacji pozwanych został zmieniony wyrok Sądu Rejonowego w B. w ten sposób, że powództwo zostało oddalone.

15 W skardze powódka zarzuciła naruszenie art. 12 ust. 2, art. 15 i art. 25 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr. 80, poz. 903 z późn. zm.) oraz art. 98, 100 k.p.c. i § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr. 163, poz. 1349) i wskazała, że skutkiem naruszenia wyżej wymienionych przepisów prawa jest niezgodność zaskarżonego wyroku z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z art. 15 i 25 ust. 1 ustawy o własności lokali oraz z art. 98 i 100 k.p.c. w zw. z § 6 rozporządzenia. Sąd Najwyższy zważył:

16 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna odpowiadać szczególnym wymogom określonym w art. 4245 § 1 k.p.c.

17 Są to wymagania konstrukcyjne skargi nie podlegające sanowaniu, ich zachowanie podlega badaniu przez Sąd Najwyższy przy wniesieniu skargi, zaś brak któregokolwiek z elementów skutkuje jej odrzuceniem (art. 4248 § 1 k.p.c.).

18 Powołany przez skarżącą, jako podstawa skargi, art. 4241 § 2 k.p.c. uzależnia

19 dopuszczalność skargi od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia wyjątkowego przypadku oraz występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela. Z brzmienia art. 4245

20 § 1 pkt 5 k.p.c. wynika, że w wypadku powołania tej podstawy skargi skarżący powinien wykazać, że istnieje wyjątkowy wypadek uzasadniający jej wniesienie. Wymóg ten dotyczy zarówno przyczyn niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia jak i przyczyn, dla których strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających zaskarżenie orzeczenia. 3

21 Skarżąca nie podjęła próby wykazania okoliczności, które świadczyłyby o zaistnieniu „wyjątkowego wypadku”, bowiem za takie nie może być uważane wskazanie przepisów prawa, które w jej ocenie zostały naruszone oraz przepisów, z którymi zaskarżony wyrok jest sprzeczny. Powołanie omawianej podstawy skargi nie eliminuje nadto obowiązku konieczności uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej zaskarżonym orzeczeniem (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).

22 Niezbędne jest zatem dokonanie wyodrębnionego wywodu i uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody ze wskazaniem, że już nastąpiła oraz określeniem jej zakresu i rozmiaru. Skarżący powinien nadto wykazać w skardze istnienie związku przyczynowego pomiędzy szkodą a zaskarżonym wyrokiem. Zawarte w skardze na str. 2 wyliczenie elementów szkody i wskazanie ich wartości nie spełnia tych wymagań. Zaznaczyć też należy, że fakt poniesienia kosztów sądowych, nie może być traktowany jako szkoda w rozumieniu art. 4245

23 § 1 pkt 4 k.p.c.

24 Brak spełnienia w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.

25 powoduje odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej (art. 4248 § 1 k.p.c.), wobec

26 czego orzeczono jak w sentencji.

27 jw