Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2008 r., IV CSK 162/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2008 r., IV CSK 162/08

Tekst

1 Sygn. akt IV CSK 162/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 21 maja 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Henryk Pietrzkowski

5 w sprawie z wniosku H. M. i A. M.

6 przy uczestnictwie T. P.

7 o wpis,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 maja 2008 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 22 listopada 2007 r., sygn. akt II Ca (…), odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od uczestnika postępowania na rzecz wnioskodawców kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

9 Określone w art. 3984

10 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze

11 kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1

12 pkt 3 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

13 2

14 Pełnomocnik uczestnika postępowania we wniesionej skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 22 listopada 2007 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.

15 W celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 3989

16 § 1 pkt 4 k.p.c. nie wystarczy –

17 jak to uczynił autor skargi – zawrzeć w treści skargi stwierdzenia, że jest ona oczywiście uzasadniona, lecz należy wykazać tę oczywistość przez odwołanie się do takiej argumentacji, która prima facie wskazuje, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało z oczywistym naruszeniem prawa. Skarżący „oczywistość” swej skargi od postanowienia wydanego w postępowaniu wieczystoksięgowym uzasadnił naruszeniem przepisów kodeksu cywilnego dotyczących zawarcia umowy (art. 66 § 2 i art. 158 k.c.), stanowiącej źródło długu obciążającego uczestnika postępowania wieczystoksięgowego, a także naruszeniem przepisu art. 171 k.p.c. w sprawie, w której powstał tytuł wykonawczy będący podstawą późniejszej egzekucji z nieruchomości stanowiącej własność tegoż uczestnika, a także naruszeniem przepisów o postępowaniu egzekucyjnym (art. 942, 945 § 1 i 2 i art. 947 § 1 pkt 9 k.p.c.), a więc przepisów, które nie mają nic wspólnego z postępowaniem wieczystoksięgowym. Skarżący nie wykazał zatem „oczywistości” swej skargi, wręcz przeciwnie wykazał, że przesłanka ta oczywiście nie została spełniona. Skarga nie spełnia więc wymagania, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

18 W przypadku gdy skarżący twierdzi, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, obciąża go obowiązek sformułowaniu tego zagadnienia i wskazania argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 r., nr 1, poz. 11). Zdaniem autora skargi kasacyjnej występujące w sprawie zagadnienie prawne polega na „ustaleniu kryteriów uznania czynności za ważną bez wymaganej formy oraz niezbędnych elementów” a także „ustaleniu, czy na podstawie tytułu wykonawczego, wydanego w postępowaniu, w trakcie którego doszło do zaniedbania z winy pełnomocnika ustanowionego z urzędu dla uczestnika można prowadzić egzekucję sprzeczna z zasadami współżycia społecznego”, a ponadto „:ustaleniu warunków przeprowadzenia opisu, oszacowania i licytacji nieruchomości umożliwiających sprawiedliwą egzekucję”. Skarga zawiera więc pozór wymagania określonego w art. 3984

19 § 1 pkt 3 k.p.c., a sformułowane przez jej autora „zagadnienia prawne” niezależnie od tego, że nie mają takiego waloru, pozostają w zupełnym oderwaniu od postępowania wieczystoksięgowego, w ramach którego wydane zostało zaskarżone orzeczenie. 3

20 Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia – z urzędu (art. 39813 § 1

21 k.p.c.).

22 Z przytoczonych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 3986 § 3 k.p.c.).

23 Na wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z art. 13 § 2 oraz w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821

24 k.p.c.