Pelnora PrawoOtwórz aplikację

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2011 r., IV CSK 101/11

Sąd
Sąd Najwyższy
Sygnatura
IV CSK 101/11
Data
Forma
Postanowienie
Źródło
SAOS: System Analizy Orzeczeń Sądowych (ICM UW), dokument u źródła
Otwórz w aplikacji

Tekst

1 Sygn. akt IV CSK 101/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 7 lipca 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 Prezes SN Tadeusz Ereciński

5 w sprawie z powództwa K. L.

6 przeciwko małoletniemu D. M.

7 o zapłatę,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

9 w dniu 7 lipca 2011 r.,

10 na skutek skargi kasacyjnej pozwanego

11 od wyroku Sądu Apelacyjnego

12 z dnia 31 sierpnia 2010 r.,

13 odrzuca skargę kasacyjną w części dotyczącej wyroku Sądu Okręgowego z dnia 29 stycznia 2010 r., odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej w pozostałej części oraz oddala wniosek powódki o zasądzenie kosztów postępowania.

14 2

Uzasadnienie

15 Zgodnie z art. 3989

16 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

17 do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984

18 § 1 pkt 3 k.p.c. może być zatem osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

19 Sąd Najwyższy, rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna, nie jest trzecią instancją sądową, lecz działa w interesie publicznym, wyjaśniając istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe. Dlatego też nie każda skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania.

20 W niniejszej sprawie nie występuje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, gdyż art.1082, 216 i 212 k.c., były już wielokrotnie wykładane w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz omawiane w piśmiennictwie.

21 Strona skarżąca podnosi również, że naruszenie wskazanych przepisów było oczywiste. Taki zarzut powoduje, że nie można równocześnie podnosić, iż w ramach naruszenia tych samych przepisów w sprawie pojawiło się istotne zagadnienie prawne albo potrzeba wykładni tych przepisów, ponieważ budzą one poważne wątpliwości lub wywołują rozbieżności w orzecznictwie. Jeżeli bowiem w związku z domniemanym naruszeniem przepisu występuje istotne zagadnienie 3

22 prawne albo powstaje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, to nie może być mowy o oczywistym (rażącym) naruszeniu tego przepisu, prowadzącym do oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

23 Uwzględniając powyższe stwierdzić trzeba, że stanowisko strony skarżącej jest nielogiczne i niekonsekwentne, albo zagadnienie wykładni i zastosowania normy jest proste, a w konsekwencji naruszenie przepisów prawa oczywiste albo problem jest skomplikowany, przez co powoduje poważne wątpliwości, prowadzące do rozbieżności ocen lub w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, a tym samym naruszenie prawa przez sąd nie jest oczywiste.

24 Zgodnie z art. 3981

25 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna przysługuje od wydanego

26 przez sąd drugiej instancji prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie. Z tych względów należało odrzucić skargę kasacyjną w części dotyczącej wyroku Sądu Okręgowego z dnia 29 stycznia 2010 r. W pozostałej części odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989

27 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 102 w zw. z art.108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39820 k.p.c.

Powołane przepisy

Cytowane w

Cytowane w 1 orzeczeniu.

  1. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2014 r., V SA/Wa 2321/13