Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 2026 r., II KZ 39/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 2026 r., II KZ 39/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 6 sierpnia 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Marek Siwek

4 w sprawie T. R. oskarżonego z art. 252 § 1 k.k. i in.

5 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 sierpnia 2026 r. z urzędu, kwestii połączenia spraw do wspólnego rozpoznania na podstawie art. 34 § 2 k.p.k.

6 postanowił:

7 połączyć niniejszą sprawę – II KZ 39/26, z zażalenia obrońcy oskarżonego T. R. na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2026 r., sygn. akt II KK 122/26, ze sprawą II KZ 38/26, z zażalenia obrońcy oskarżonego W. S. na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2026 r., sygn. akt II KK 122/26, – do wspólnego postępowania i rozpoznania.

Uzasadnienie

8 Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 22 lipca 2026 r., sygn. akt II KK 122/26, na podstawie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 536 k.p.k., uchylił w odniesieniu do oskarżonych T. R. i W. S. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 9 marca 2022 r., sygn. akt II AKa 104/21 i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie (k. 331).

9 Jednocześnie postanowieniem z dnia 22 lipca 2026 r., na podstawie art. 538 § 2 k.p.k. w zw. z art. 249 § 1 k.p.k. i art. 258 § 2 k.p.k., zastosował wobec obu oskarżonych – T. R. oraz W. S. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy – do dnia 20 października 2026 r., przyjmując, iż trwanie tego środka zapobiegawczego należy liczyć od 22 lipca 2026 r. godz. 11.30 (art. 127b oraz art. 127c k.p.k.).

10 Na powyższe postanowienie zażalenie złożył obrońca oskarżonego T. R. – adw. T. K. i sprawa z jego zażalenia została zarejestrowana pod sygn. akt II KZ 39/26. Nadto, zażalenie wniósł także obrońca oskarżonego W. S. – adw. R. W. i sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II KZ 38/26.

11 Nie ulega wątpliwości, że Sąd Najwyższy orzekł o areszcie wobec obu oskarżonych w jednej sprawie, a także jednym postanowieniem, w znacznej mierze opierając się na takiej samej argumentacji. Pomimo zatem faktu, że z oczywistych względów wniesione zostały dwa zażalenia, zasadne jest połączenie niniejszej sprawy ze sprawą, która zawisła przed Sądem Najwyższym wcześniej, a więc ze sprawą II KZ 38/26.

12 Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak na wstępie.