Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2026 r., II KK 375/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2026 r., II KK 375/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 24 września 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Waldemar Płóciennik

4 w sprawie W.M. skazanego z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i in.

5 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 24 września 2026 r., wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, postanowił wniosku nie uwzględnić.

Uzasadnienie

6 Wyrokiem z dnia 6 lutego 2026 r. w sprawie V Ka 148/25, Sąd Okręgowy w Radomiu utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 23 października 2024 r. skazujący W.M. na karę łączną 3 lat i 6 miesięcy za popełnienie czynu: I. z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i II. z art. 178a § 1 k.k. We wniesionej na korzyść skazanego kasacji, obrońca podniósł zarzut rażącego naruszenia prawa mającego istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 440 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., na zakończenie wnosząc o uchylenie wyroku w zaskarżonej części oraz jego zmianę poprzez uniewinnienie W.M. od popełnienia czynu z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k., jak również uchylenie rozstrzygnięć z nim związanych, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania. Jednocześnie obrońca wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku odwołując się do wysokiego prawdopodobieństwa uwzględnienia kasacji w związku z zasadnością podniesionych zarzutów oraz poważnymi i w praktyce trudnymi do odwrócenia następstwami wykonywania orzeczonej względem skazanego kary pozbawienia wolności (podeszły wiek skazanego i stan zdrowia wg. obrońcy może prowadzić do nieodwracalnych konsekwencji w sferze zdrowia fizycznego i psychicznego).

7 Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

8 Trafnie podnosi obrońca w uzasadnieniu, że wstrzymanie wykonania orzeczenia jest dopuszczalne w razie łącznego spełnienia dwóch przesłanek: widocznej na pierwszy rzut oka zasadności zarzutów kasacyjnych wskazujących na wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji oraz realnego ryzyka, że dalsze wykonywanie orzeczenia spowoduje dla skazanego poważne, w istocie nieodwracalne skutki. Sąd Najwyższy dokonując wstępnej kontroli wniesionej kasacji, nie znalazł jednak podstaw do jednoznacznego uznania stawianych w niej zarzutów za oczywiście zasadne. „Inne rażące naruszenie prawa”, w rozumieniu art. 523 k.p.k., na które wskazuje obrońca w zarzutach kasacyjnych, to naruszenie prawa porównywalne, jeśli chodzi o wagę i doniosłość konsekwencji, z naruszeniami wymienionymi w art. 439 k.p.k. i może być ocenione jako rażące w sytuacji, gdy sposób procedowania Sądu, względnie przyjęta przez Sąd interpretacja przepisu albo sposób zastosowania przez Sąd prawa, są w sposób oczywisty wadliwe i już pobieżna analiza wniesionej kasacji świadczy o jej zasadności, a tym samym o konieczności uchylenia zaskarżonego nią wyroku. Wtedy bowiem dochodzi do sytuacji w której skazany odbywałby karę, której z racji na charakter uchybień, którymi jest dotknięty zaskarżony wyrok, nie powinien wykonywać.

9 Przeprowadzona na tym etapie postępowania analiza nie przesądza o kierunku ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, które musi być poprzedzone pogłębioną oceną podniesionych zarzutów kasacyjnych.

10 Z kolei okoliczności dotyczące warunków osobistych skazanego - stanu zdrowia czy wieku skazanego, mogą okazać się przydatnymi w ewentualnym postępowaniu o przerwę w wykonaniu kary w trybie art. 153 k.k.w. lub o odroczenie jej wykonania w oparciu o treść art. 151 k.k.w., nie mogą jednak być przesłanką do zastosowania instytucji uregulowanej w art. 532 § 1 k.p.k.

11 Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.