Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 2007 r., II CNP 90/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 2007 r., II CNP 90/07

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 90/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 6 lipca 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Mirosław Bączyk

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

6 w Izbie Cywilnej w dniu 6 lipca 2007 r.

7 skargi PB

8 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w Ł.

9 z dnia 29 marca 2005 r., sygn. akt [...]

10 wydanego w sprawie z powództwa JM

11 przeciwko PB i SŁ

12 o zapłatę,

13 odrzuca skargę.

14 2

Uzasadnienie

15 Pozwany – PB wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty z dnia 29 marca 2005 r., wydanego przez Sąd Rejonowy. Wskazał, że nakaz ten narusza przepisy art. 58 § 2 i 3 k.c., ponieważ obejmuje również odsetki umowne w zakresie, w jakim postanowienie zawartej między stronami umowy było nieważne. W ocenie skarżącego, wydanie zaskarżonego orzeczenia spowodowało „nieobliczalną, wręcz gigantyczną szkodę dla pozwanego, niewspółmierną z kwotą długu.” Wyjaśnił też, że nakaz zapłaty nie został zaskarżony w normalnym trybie, ponieważ „pozwany uznał dług główny i zapłacił go”, ale w żaden sposób, uwzględniając przy tym obiektywny miernik tzw. rozsądnego człowieka, pozwany nie mógł przewidzieć i założyć, iż odsetki umowne kilkanaście razy przekroczą wysokość długu głównego. Według skarżącego, w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja wyjątkowo określona w art. 4241 § 2 k.p.c.,

16 gdyż niezgodność z prawem wspomnianego nakazu zapłaty z dnia 29 marca 2005 r. oznacza naruszenie podstawowych zasad porządku prawnego.

17 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

18 Nie można podzielić stanowiska skarżącego, że zachodzi wyjątkowy wypadek usprawiedliwiający możliwość domagania się stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego nakazu Sądu Rejonowego z dnia 29 marca 2005 r. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono już to, że pojęcie „wyjątkowego wypadku” (art. 4241

19 § 2 k.p.c.) odnosi się do przyczyn niezgodności z prawem kwestionowanego orzeczenia Sądu pierwszej instancji oraz powodów, dla których strona nie skorzystała z możliwości jego zaskarżenia (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 2006 r., II CNP 85/06 nieopubl.). W postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06 (OSNC 2006, z. 6, poz. 115) wyjaśniono, że za wypadek wyjątkowy w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c. można

20 przykładowo uznać nieskorzystanie przez stronę z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciągłej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej lub też błędnej informacji udzielonej przez pracownika sądu. Sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie. Nieświadomość strony co do konsekwencji prawnych braku 3

21 zaskarżenia orzeczenia Sądu, wydanego na podstawie umowy łączącej strony, nie może być uznana za „wyjątkowy wypadek” w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c.,

22 usprawiedliwiający nie wniesienie środków zaskarżenia. Ponadto w wypadku powołania się w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia na naruszenie „podstawowych zasad porządku prawnego”, niezbędne jest bliższe wykazanie tego, że dana zasada istnieje i ma podstawowe znaczenie dla porządku prawnego (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 22 lutego 2006 r., IV CNP 11/06 nieopubl. I z dnia 22 listopada 2006 r., V CNP 140/06, niopubl.). W skardze skarżącego brak jest odpowiedniego wywodu w tym zakresie.

23 Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 2

24 k.p.c. w zw. z art. 42412

25 k.p.c. orzekł jak w sentencji.