Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2010 r., II CNP 55/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2010 r., II CNP 55/10

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 55/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 26 października 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 Prezes SN Tadeusz Ereciński

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 października 2010 r.,

6 skargi J. S.

7 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

8 wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt XII C (…), wydanego w sprawie z powództwa J. S. i L. D.

9 przeciwko I. S.

10 o ustalenie nieważności umowy darowizny,

11 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

12 W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia skarżący wnosił o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

13 Zgodnie z art. 4241

14 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Wyjątek od wskazanej zasady przewidziano w art. 4241

15 § 2 k.p.c. W sytuacji, gdy strona nie skorzystała z

16 2

17 przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi uzależniona jest od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.

18 W przedmiotowej sprawie taki wyjątkowy wypadek nie występuje. Strona skarżąca nie zaskarżyła wyroku apelacją, co było wynikiem nie wyjątkowych okoliczności lecz nieznajomości prawa przez skarżącą. W postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06 (nie publ.) stwierdzono, że nie jest rzeczą Sądu Najwyższego, przedstawianie bliżej konkretnych okoliczności, które mogłyby przemawiać za potraktowaniem sytuacji jako wyjątkowej w rozumieniu powyższego przepisu, niemniej jednak można przykładowo wskazać, że istnienie takiego wyjątkowego wypadku może wchodzić w rachubę w sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej lub uzyskania błędnej informacji od pracownika sądu. Strona skarżąca jakiejkolwiek tego typu okoliczności nie wskazała, a nieznajomości prawa nie można traktować jako wypadku wyjątkowego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 2007 r., II CNP 90/07, nie publ.).

19 Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego niewykazanie przez skarżącego, że zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego, niezaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji, powoduje odrzucenie skargi przez Sąd Najwyższy (postanowienia z dnia 9 lutego 2006 r., IV CNP 41/05, z dnia 6 grudnia 2006 r., V CNP 142/06, z dnia 18 grudnia 2006 r., IV CNP 115/06 oraz z dnia 13 lutego 2007 r., I CNP 85/06, nie publ.). Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 4248 § 2

20 k.p.c.).