Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2012 r., III KK 262/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2012 r., III KK 262/12

Tekst

1 Sygn. akt III KK 262/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 9 października 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Józef Dołhy

5 na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk

6 po rozpoznaniu w Izbie Karnej dniu 9 października 2012 r., sprawy A. P.

7 skazanego z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk i in. k.k.

8 z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego

9 od wyroku Sądu Okręgowego w B.

10 z dnia 15 lutego 2012 r.,

11 zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w B.

12 z dnia 26 września 2011 r.,

13 p o s t a n o w i: ł

14 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

15 2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć

16 skazanego.

Uzasadnienie

17 Sąd Rejonowy w B., wyrokiem z dnia 26 września 2011 r., skazał A. P. za przestępstwo z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. na karę 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych ustalając jedną stawkę na kwotę 30 zł, nadto na podstawie art. 46 § 1 k.k. zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody. W apelacji od tego wyroku oskarżony i jego obrońca podnieśli zarzuty obrazy przepisów postępowania – art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., art. 6 k.p.k. w zw. z 2

18 art. 175 § 1 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., błędu w ustaleniach faktycznych oraz rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności.

19 Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 15 lutego 2012 r., zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że obniżył oskarżonemu A. P. karę pozbawienia wolności do lat 2 i na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k. wykonanie kary warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat, zaś w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. W kasacji od powyższego wyroku obrońca skazanego zarzucił „uchybienie stanowiące bezwzględną przesłankę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., polegającą na obrazie art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k. przez nie posiadanie obrońcy z urzędu, podczas gdy zachodziła uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności”, i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w stosunku do A. P. w całości i przekazanie sprawy właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania.

20 W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

21 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

22 Kasacja obrońcy jest bezzasadna w stopniu oczywistym.

23 Przesłuchiwany w dniu 19 listopada 2002 r. w toku postępowania przygotowawczego w charakterze podejrzanego, w obecności obrońcy z wyboru, A. P., zapytany o stan zdrowia, wyjaśnił, że „dobry, leczył się kilkanaście lat temu w wojsku, potem nie „kontynuował leczenia, obecnie nie ma żadnych problemów ze zdrowiem psychicznym” (k. 1751, podobnie w toku przesłuchania w dniu 12 czerwca 2003 r. – k. 2025). Przez cały okres toczącego się na przestrzeni od 2004 r.do 2012 r. postępowania w sprawie oskarżony, jak również działający w sprawie obrońca, nie podnosili żadnych argumentów dotyczących stanu zdrowia psychicznego oskarżonego. Analiza protokołów rozpraw wskazuje na aktywny udział oskarżonego w postępowaniu sądowym. W świetle tych okoliczności nie sposób uznać, by zachodziły uzasadnione wątpliwości co do poczytalności oskarżonego, w rozumieniu art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k.

24 W tym stanie rzeczy kasację jako oczywiście bezzasadną należało oddalić.