Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2020 r., II AKa 487/18

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2020 r., II AKa 487/18

Tekst

1 Sygn. akt II AKa 487/18

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 25 czerwca 2020 r.

3 Sąd Apelacyjny w Warszawie w II Wydziale Karnym w składzie:

4 Przewodniczący: Sędzia SA Zbigniew Kapiński

5 Sędziowie SA Ewa Jethon

6 SR (del.) Dariusz Drajewicz (spr.)

7 Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Reingruber

8 przy udziale Prokuratora Anny Adamiak oraz oskarżyciela posiłkowego

9 (...) Sp. z o.o. w W.

10 po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2020 r.

11 sprawy R. B. ,

12 syna P. i A. ,

13 urodzonego w dniu (...) w W.

14 oskarżonego o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

15 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

16 od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie

17 z dnia 14 września 2018 r. sygn. akt V K 107/15

18 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że orzeczoną w punkcie 3 kwotę z tytułu obowiązku naprawienia szkody zmniejsza do kwoty 100 000 (stu tysięcy) złotych;

19 II. w pozostałym zakresie utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

20 III. zwalnia oskarżonego R. B. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa;

21 IV. zasądza od oskarżonego R. B. na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) Sp. z o.o. w W. kwotę 1200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Uzasadnienie

UZASADNIENIE

22 Formularz UK 2

23 Sygnatura akt

24 II AKa 487/18

25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

26 1

27 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

28 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

29 Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 14 września 2018 r., V K 107/15

30 1.2. Podmiot wnoszący apelację

31 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

32 ☐ oskarżyciel posiłkowy

33 ☐ oskarżyciel prywatny

34 ☒ obrońca

35 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

36 ☐ inny

37 1.3. Granice zaskarżenia

38 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

39 ☒ na korzyść

40 ☐ na niekorzyść

41 ☒ w całości

42 ☐ w części

43 ☐

44 co do winy

45 ☐

46 co do kary

47 ☐

48 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

49 1.1.2. Podniesione zarzuty

50 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

51 ☐

52 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

53 ☐

54 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

55 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

56 ☒

57 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

58 ☒

59 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

60 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

61 ☐

62 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

63 ☐

64 art. 439 k.p.k.

65 ☐

66 brak zarzutów

67 1.4. Wnioski

68 ☒

69 uchylenie

70 ☒

71 Zmiana

72 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

73 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

74 1.5. Ustalenie faktów

75 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

76 Lp.

77 Oskarżony

78 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

79 Dowód

80 Numer karty

81 2.1.1.1.

82 Nie dotyczy

83 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

84 Lp.

85 Oskarżony

86 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

87 Dowód

88 Numer karty

89 2.1.2.1.

90 Nie dotyczy

91 1.6. Ocena dowodów

92 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

93 Lp. faktu z pkt 2.1.1

94 Dowód

95 Zwięźle o powodach uznania dowodu

96 Nie dotyczy

97 Nie dotyczy

98 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

99 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

100 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

101 Dowód

102 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

103 Nie dotyczy

104 Nie dotyczy

105 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

106 Lp.

107 Zarzut

108 3.1.

109 Obrazy art. 7 k.p.k. przez dowolną ocenę wyjaśnień oskarżonego, które znajdują „odzwierciedlenie w materiale dowodowym oraz w wiedzy i doświadczeniu życiowym”, a zostały uznane przez sąd w większości za nieprawdziwe i mające służyć jedynie za linię obrony.

110 ☐ zasadny

111 ☐ częściowo zasadny

112 ☒ niezasadny

113 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

114 Nie przekazuje obrońca żadnych argumentów, które mogły przekonać do zasadności jego tezy, że sąd a quo błędnie ocenił depozycje oskarżonego, gdyż nie dał wiary części jego wyjaśnień w zakresie, w jakim neguje on swoje sprawstwo”. Jeżeli obrońca podejmuje się próby wykazania naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.), to nie wystarczy, że tylko odwoła się do afirmacji korzystnych okoliczności dla oskarżonego, przemilczając jednocześnie okoliczności niekorzystne. Ocena dowodów nie może być selektywna, jak proponuje skarżący, ale musi mieć charakter wszechstronny. W taki sposób przeanalizował i ocenił wyjaśnienia oskarżonego sąd pierwszej instancji, przy czym skonfrontował te wyjaśnienia z innymi dowodami i - oceniając je - odwołał się do zasad doświadczenia życiowego. Tym samym zarzut obrońcy jest chybiony.

115 Wniosek

116 Wniosek o zmianę przez uniewinnienie oskarżonego albo o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

117 ☐ zasadny

118 ☐ częściowo zasadny

119 ☒ niezasadny

120 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

121 Z uwagi na niezasadność zarzutu apelacyjnego nie są zasadne wnioski apelacji.

122 3.2.

123 Obrazy art. 7 k.p.k. przez dowolną ocenę zeznań świadków W. M., R. S., Z. W., S. A., A. C., R. K., J. M., S. S. odnośnie do zeznań potwierdzających wersję oskarżonego w szczególności co do ich dostępu do pojazdów w czasie postoju, jak i też ich dostępu do karty kierowcy.

124 ☐ zasadny

125 ☐ częściowo zasadny

126 ☒ niezasadny

127 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

128 Zarzut jest chybiony. Nie wykazuje skarżący na czym ma polegać naruszenie art. 7 k.p.k. w odniesieniu do wymienionych w zarzucie świadków. Nie jest nawet jasne czemu ma służyć tak skonstruowany zarzut i w jaki sposób ma on doprowadzić do ekskulpowania oskarżonego, skoro sam oskarżony stwierdził, a na co zwrócił uwagę sąd pierwszej instancji, że posiadał własną kartę kierowcy i była ona używana czasami niezgodnie z przepisami w sytuacji, kiedy danemu kierowcy wracającemu z trasy do bazy kończył się dozwolony czas pracy. Wówczas oskarżony udostępniał swoją kartę, którą wkładano do tachografu, aby dotychczasowy kierowca miał wymaganą przerwę po długiej jeździe. Takie udostępnianie karty kierowcy odbywało się jednak pod pełną kontrolą oskarżonego, jako że nigdy nie doszło do zaginięcia lub utraty tej karty, a nadto sam oskarżony potwierdził, że dysponował kartą, aż do chwili dyscyplinarnego zwolnienia. Nie jest możliwe, aby poza wiedzą i kontrolą oskarżonego była używana jego karta, co więcej, aby mogła ona być wykorzystywana przez inne osoby bez zgody oskarżonego.

129 Wniosek

130 Wniosek o zmianę przez uniewinnienie oskarżonego albo o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

131 ☐ zasadny

132 ☐ częściowo zasadny

133 ☒ niezasadny

134 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

135 Z uwagi na niezasadność zarzutu apelacyjnego nie są zasadne wnioski apelacji.

136 3.3.

137 Obrazy art. 7 k.p.k. przez dowolną ocenę zeznań świadka K. N. w zakresie zeznań obciążających oskarżonego, których podstawą są informacje pochodzące od osób trzecich.

138 ☐ zasadny

139 ☐ częściowo zasadny

140 ☒ niezasadny

141 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

142 Apelujący także nie zdołał zakwestionować prawidłowości oceny dowodowej zeznań K. N. na podstawie wyżej postawionego zarzutu. Nie istnieje żadna zasada dowodowa, która nakazuje odrzucić zeznania świadka ze słyszenia. Dowodem może być zarówno świadek, który widział zdarzenie (testis ex visu), jaki i świadek, który o przebiegu zdarzenia usłyszał od innej osoby (testis ex auditu ). Ustawodawca nie wprowadza żadnych norm nakazujących wartościowanie zeznań obu tych kategorii świadków, czy wręcz odrzucenie depozycji złożonych przez tego drugiego. Podlegają one ocenie tak jak każdy inny dowód zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 k.p.k. Ocena zeznań K. N., którą przeprowadził sąd a quo, uwzględnia zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego, jak tego wymaga art. 7 k.p.k. Apelujący nie zdołał zakwestionować wiarygodności tych zeznań. Samo twierdzenie, że jest to świadek ex auditu nie stanowi samodzielnej podstawy do uznania, że zeznania świadka są niewiarygodne. Tym samym nie zachodzą okoliczności pozwalające na uznanie trafności poglądów apelującego, które zresztą nie znajdują jakiegokolwiek umocowania normatywnego.

143 Wniosek

144 Wniosek o zmianę przez uniewinnienie oskarżonego albo o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

145 ☐ zasadny

146 ☐ częściowo zasadny

147 ☒ niezasadny

148 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

149 Z uwagi na niezasadność zarzutu apelacyjnego nie są zasadne wnioski apelacji.

150 3.4.

151 Obrazy art. 7 k.p.k. przez dowolną ocenę zeznań świadka K. Z. w zakresie zeznań obciążających oskarżonego i co do dostępu oskarżonego do systemu (...) i samochodów podczas postoju.

152 ☐ zasadny

153 ☐ częściowo zasadny

154 ☒ niezasadny

155 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

156 W ocenie skarżącego sąd a quo dopuścił się naruszenia art. 7 k.p.k., gdyż uznał zeznania tego świadka, jak twierdzi skarżący „na niekorzyść oskarżonego, gdzie tylko oskarżony miał mieć dostęp do sytemu (...) i tylko on miał dostęp do samochodów podczas postojów” w sytuacji, gdy świadek ten wskazał, że dostęp ten miał oskarżony i inne osoby (K. N., spedytorzy). Po pierwsze, z treści uzasadnienia sądu pierwszej instancji nie wynika, aby ten sąd zindywidualizował świadka w zakresie autorstwa takiej wprost tezy, którą przedstawia skarżący, a po drugie, skoro nawet sam skarżący twierdzi, że świadek ten złożył zeznania obciążające oskarżonego, to nie sposób przyjąć, że depozycje te należy odczytać, jako zeznania, które ekskulpują oskarżonego, a w tym tylko kierunku może zmierzać apelacja obrońcy. Tym samym zarzut uznać należy za niezasadny.

157 Wniosek

158 Wniosek o zmianę przez uniewinnienie oskarżonego albo o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

159 ☐ zasadny

160 ☐ częściowo zasadny

161 ☒ niezasadny

162 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

163 Z uwagi na niezasadność zarzutu apelacyjnego nie są zasadne wnioski apelacji.

164 3.5.

165 Obrazy art. 7 k.p.k. przez dowolną ocenę zeznań świadka A. D. co do uznania tych zeznań za nieistotne, podczas gdy mają one istotne znaczenie dla sprawy, gdyż potwierdzają wersję wydarzeń wskazywaną przez oskarżonego.

166 ☐ zasadny

167 ☐ częściowo zasadny

168 ☒ niezasadny

169 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

170 Sąd a quo stwierdził, że zeznania A. D. nie mają znaczenia, bowiem potwierdzają jedynie, że w warsztacie przy ul. (...) w W. naprawiano samochody i naczepy spółki (...), ale nie pozwalają rozstrzygnąć, w którym miejscu dokonywano przepompowania i kradzieży paliwa z pojazdów. Zdaniem skarżącego, z zeznań tego świadka należy wyprowadzić wniosek, że oskarżony nie miał możliwości dokonywania kradzieży, gdyż teren był zamknięty i chroniony. Skoro skarżący stawia zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. w odniesieniu do oceny zeznań tego świadka, zatem dla swej skuteczności zarzut ten wymaga wykazania wad w ocenie tego dowodu, prowadzących do wniosku, że ocena ta przekroczyła granice swobodnej oceny i przemawia w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu (por. np. wyr. Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2018 r., SNO 7/18, LEX nr 2531297). Takich warunków zarzut nie wypełnia. Sąd a quo nigdy nie stwierdził, że czyn miał miejsce w warsztacie przy ul. (...), tylko w okolicach tej ulicy. Jednoznacznie wskazał w swych ustaleniach sąd meriti, że “miejscem kradzieży nie musiał być jeden z warsztatów przy ul. (...), ale mógł to być chociażby pobliski teren np. pobocze drogi”. Nie sposób uznać, aby zeznania wskazanego na wstępie świadka prowadziły do przyjęcia, jako prawdziwej tezy, na podstawie której należy wykluczyć sprawstwo oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu, a tym samym, aby ocena wartości jego zeznań była dowolna i prowadziła do naruszenia art. 7 k.p.k. oraz miała wpływ na treść wyroku. Zarzut powyższy jest chybiony.

171 Wniosek

172 Wniosek o zmianę przez uniewinnienie oskarżonego albo o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

173 ☐ zasadny

174 ☐ częściowo zasadny

175 ☒ niezasadny

176 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

177 Z uwagi na niezasadność zarzutu apelacyjnego nie są zasadne wnioski apelacji.

178 3.6.

179 Obrazy art. 7 k.p.k. przez dowolną ocenę opinii biegłej M. B. poprzez przyjęcie, że oskarżony „kierował fizycznie samochodem”, kiedy znajdowała się w pojeździe karta kierowcy, podczas gdy biegła jedynie wskazała, że to jej teoretyczne założenie.

180 ☐ zasadny

181 ☐ częściowo zasadny

182 ☒ niezasadny

183 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

184 Wbrew zarzutom skarżącego sąd meriti nie stwierdził, że opiniująca ustaliła, iż oskarżony „kierował fizycznie samochodem”. Z treści uzasadnienia wyroku wynika jedynie, że sąd pierwszej instancji z przedmiotowej opinii wyprowadził prawidłowy wniosek odnośnie do zakazu udostępniania karty kierowcy i grożącej za to odpowiedzialności oraz niewczytywania karty oskarżonego do systemu. Tym samym nie można zgodzić się z twierdzeniem, że sąd a quo dopuścił się obrazy art. 7 k.p.k., naruszając zasadę swobody oceny dowodu z opinii biegłej, a w szczególności, aby ten dowód został oceniony dowolnie. Skarżący tego nie wykazał, zatem zarzut powyższy nie mógł zostać uwzględniony.

185 Wniosek

186 Wniosek o zmianę przez uniewinnienie oskarżonego albo o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

187 ☐ zasadny

188 ☐ częściowo zasadny

189 ☒ niezasadny

190 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

191 Z uwagi na niezasadność zarzutu apelacyjnego nie są zasadne wnioski apelacji.

192 3.7.

193 Obrazy art. 7 k.p.k. przez niedostrzeżenie ważnych rozbieżności i uznanie, że system (...) może stanowić dowód „do uznania winy oskarżonego i jedną z jego funkcji jest prawidłowe zbieranie danych o stanie paliwa i kto faktycznie kierował pojazdem w danej chwili, a następnie uznanie, że tenże system może działać niedokładnie, choć jest to właśnie jego główną funkcją i zbliżona dokładność nawet do 2,5 m położenia pojazdów wynika z ujawnionego materiału dowodowego w postaci maila, który został uznany przez sąd pierwszej instancji za nieistotny, gdzie uznano, że nie można ustalić dokładnych miejsc kradzieży paliwa”.

194 ☐ zasadny

195 ☐ częściowo zasadny

196 ☒ niezasadny

197 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

198 Naruszenie art. 7 k.p.k. wymaga wykazania wad w ocenie konkretnego dowodu dokonanych przez sąd orzekający (np. wyr. Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2018 r., SNO 7/18, LEX). Taki zarzut musi być ściśle określony, a zatem sprecyzowany, w szczególności w odniesieniu do dowodu, który – zdaniem skarżącego – został poddany ocenie dowolnej, a nie swobodnej. Z treści tak sformułowanego zarzutu przez skarżącego nie wynika, który dowód sąd meriti ocenił z naruszeniem art. 7 k.p.k. Ogólne odwołanie się do cech powszechnie znanego systemu (...) nie stanowi wykazania naruszenia 7 k.p.k. Nadto, nie sposób przyjąć, aby sąd a quo przypisał takie cech temu systemowi, które wskazują na wewnętrzną sprzeczność oceny jego funkcjonowania. Skarżący nie wskazał na konkretne błędy faktyczne lub logiczne w rozumowaniu sądu, które miałyby prowadzić do innej oceny funkcjonowania tego sytemu, a nadto w sposób przemawiający przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. Tym samym zarzut ten jest niezasadny.

199 Wniosek

200 Wniosek o zmianę przez uniewinnienie oskarżonego albo o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

201 ☐ zasadny

202 ☐ częściowo zasadny

203 ☒ niezasadny

204 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

205 Z uwagi na niezasadność zarzutu apelacyjnego nie są zasadne wnioski apelacji.

206 3.8.

207 Obrazy art. 193 § 1 w zw. z art. 167 k.p.k. przez nieprzeprowadzenie z urzędu i „przy braku wniosków dowodowych stron dowodu z opinii biegłego zajmującego się systemami (...) w samochodach ciężarowych i oceny pracy systemu (...).

208 ☐ zasadny

209 ☐ częściowo zasadny

210 ☒ niezasadny

211 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

212 Aktywność dowodową obrońcy w perspektywie art. 167 k.p.k. uznać należy za jego obowiązek. Nie do zaakceptowania jest taki stan rzeczy, w którym obrońca, zachowując się pasywnie, liczy jedynie na inicjatywę ze strony sądu. Obrońca ma obowiązek realizować linię obrony nie inaczej niż przez inicjatywę dowodową w kierunku przeprowadzania dowodów odciążających reprezentowaną stronę. Podnoszenie zarzutu naruszenia art. 167 k.p.k., w tym wypadku zupełnie chybionego, może wskazywać, że obrońca swe obowiązki realizuje wadliwie przed sądem pierwszej instancji, skoro pozwala sobie na pasywność procesową i oczekuje, że jego obowiązki będzie w obronie oskarżonego realizował sąd. Niezależnie od powyższego, nie wyjaśnia skarżący, jaką okoliczność miałby przedmiotowy dowód z opinii biegłego potwierdzić, a która miałby ekskulpować oskarżonego. Dowodów nie przeprowadza się wychodząc z założenia, że być może ich treść będzie mogła mieć jakieś znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności dowód nie może być przeprowadzany niejako "na wszelki wypadek", dla sprawdzenia możliwości wykreowania nowej wersji zdarzeń (por. postanowienie SN z dnia 26 kwietnia 2013 r., III KK 42/13, LEX). W tym stanie zarzut naruszenia art. 193 § 1 w zw. z art. 167 k.p.k. uznać należy za chybiony. Na obrońcy jako kwalifikowanym reprezentancie strony spoczywa obowiązek udowodnienia wysuwanych twierdzeń, a na sądzie zaś obowiązek oceny ich zasadności. Realizacja obowiązku stron wymaga odpowiedniej aktywności w postępowaniu dowodowym, która powinna mieć miejsce przed sądem pierwszej instancji. Reasumując, zarzut powyższy nie mógł zostać uwzględniony.

213 Wniosek

214 Wniosek o zmianę przez uniewinnienie oskarżonego albo o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

215 ☐ zasadny

216 ☐ częściowo zasadny

217 ☒ niezasadny

218 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

219 Z uwagi na niezasadność zarzutu apelacyjnego nie są zasadne wnioski apelacji.

220 3.9.

221 Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść przez przyjęcie, że oskarżony dopuścił się „inkryminowanych czynów w formie opisanej w wyroku”.

222 ☐ zasadny

223 ☐ częściowo zasadny

224 ☒ niezasadny

225 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

226 Istota zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych nie może opierać się – jak w przedmiotowej apelacji – tylko na odmiennej ocenie materiału dowodowego i polegać na forsowaniu poglądu odnośnie do własnej oceny okoliczności sprawy, zamykającego się w gołosłownej tezie, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie można wywieść, iż oskarżony jest winny zarzucanego mu czynu. Takie twierdzenie sprowadza się do samej polemiki z ustaleniami sądu a quo wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, bez wykazania jakich konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Nadto, błąd w ustaleniach faktycznych stanowi skutek naruszenia przepisów postępowania, gdyż jeśli sąd przeprowadzi postępowanie, zachowując wszystkie zasady wynikające z przepisów procesowych, to nie powinien poczynić wadliwych ustaleń faktycznych (por. np. W. W., Z. formułowania zarzutów apelacyjnych w obowiązującej procedurze karnej, Prok. i Pr. 2010, Nr 6, s. 46). Skoro skarżący nie wykazał, aby sąd pierwszej instancji dopuścił się obrazy przepisów postępowania, gdyż podniesione przez niego zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się być chybione, to nie można przyjąć, że stan faktyczny ustalono błędnie. Zarzut jest chybiony.

227 Wniosek

228 Wniosek o zmianę przez uniewinnienie oskarżonego albo o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

229 ☐ zasadny

230 ☐ częściowo zasadny

231 ☒ niezasadny

232 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

233 Z uwagi na niezasadność zarzutu apelacyjnego nie są zasadne wnioski apelacji.

234 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

235 4.1.

236 Zmiana w zakresie obowiązku naprawienia szkody przez zmniejszenie go do kwoty 100 000 złotych.

237 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

238 W niniejszej sprawie znalazł zastosowanie art. 440 k.p.k. Przepis ten należy do norm nakazujących sądowi odwoławczemu orzekanie niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, jeżeli utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku byłoby rażąco niesprawiedliwe. Chodzi o wyroki dotknięte uchybieniami, niepodniesionymi w zwykłym środku odwoławczym, ale stanowiącymi względne przyczyny odwoławcze, o których mowa w art. 438 k.p.k. (post. SN z 25.10.2017 r., IV KK 311/17, Legalis). Jako że skarżący w treści zarzutów, których jest autorem, nie zawarł istotnych kwestii dotyczących obowiązku naprawienia szkody, należało tę część wyroku poddać korekcie z urzędu. Skoro sąd a quo w uzasadnieniu stwierdził, że “oskarżony – samodzielnie bądź współdziałając z innymi nieustalonymi osobami - dokonał przypisanych w wyroku kradzieży”, to oznacza, że korzyść wynikająca z przestępstwa mogła przypaść też innym osobom, a zatem oskarżony nie powinien ponosić wyłącznej odpowiedzialności materialnej. W tych warunkach zachodziła konieczność ingerencji w treść rozstrzygnięcia odnośnie do obowiązku naprawienia szkody poprzez jego zredukowanie do kwoty 100.000 złotych. Pozostaje poza sporem, że stosownie do art. 115 § 4 k.k., korzyścią majątkową jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego, jednakże jej realny wymiar nie powinien w całości obciążać tylko oskarżonego, skoro sąd meriti dopuszcza możliwość udziału innych osób. W innym wypadku wyrok, który nie uwzględniałby takiego stanu, byłby dotknięty wadą, gdyż rażąco naruszałby poczucie sprawiedliwości, a tym samym zasady sprawiedliwej represji. Poszanowanie tym wartości rodziło konieczność redukcji obowiązku naprawienia szkody do wartości wskazanej wyżej, a uwzględnionej w treści orzeczenia.

239 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

240 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

241 5.1.1.

242 Przedmiot utrzymania w mocy

243 Utrzymanie w całości zaskarżonego wyroku poza jego pkt 3.

244 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

245 Powody opisane w pkt. 3 niniejszego uzasadnienia.

246 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

247 5.2.1.

248 Przedmiot i zakres zmiany

249 Zmiana pkt. 3 zaskarżonego wyroku w zakresie obowiązku naprawienia szkody przez zmniejszenie go do kwoty 100 000 złotych.

250 Zwięźle o powodach zmiany

251 Powody opisane w punkcie 4.1. niniejszego uzasadnienia.

252 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

253 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

254 5.3.1.1.1.

255 Nie dotyczy

256 ☐ art. 439 k.p.k.

257 Zwięźle o powodach uchylenia

258 Nie dotyczy

259 5.3.1.2.1.

260 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

261 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

262 Zwięźle o powodach uchylenia

263 Nie dotyczy

264 5.3.1.3.1.

265 Konieczność umorzenia postępowania

266 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

267 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

268 Nie dotyczy

269 5.3.1.4.1.

270 Nie dotyczy

271 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

272 Zwięźle o powodach uchylenia

273 Nie dotyczy

274 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

275 Nie dotyczy

276 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

277 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

278 Przytoczyć okoliczności

279 Nie dotyczy

280 6. Koszty Procesu

281 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

282 Przytoczyć okoliczności

III

283 Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. z uwagi na sytuację materialną oskarżonego oraz wykonanie obowiązku naprawienia szkody zwolniono go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym (art. 624 § 1 k.p.k.).

284 IV

285 Na podstawie art. 627 k.p.k. zasądzono od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) Sp. z o.o. w W. kwotę 1200 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

286 7. PODPIS

287 Zbigniew Kapiński

288 Ewa Jethon Dariusz Drajewicz (spr.)

289 1.3. Granice zaskarżenia

290 Kolejny numer załącznika

291 1

292 Podmiot wnoszący apelację

293 Obrońca

294 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

295 Całość wyroku

296 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

297 ☒ na korzyść

298 ☐ na niekorzyść

299 ☒ w całości

300 ☐ w części

301 ☐

302 co do winy

303 ☐

304 co do kary

305 ☐

306 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

307 1.3.2. Podniesione zarzuty

308 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

309 ☐

310 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

311 ☐

312 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

313 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

314 ☒

315 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

316 ☒

317 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

318 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

319 ☐

320 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

321 ☐

322 art. 439 k.p.k.

323 ☐

324 brak zarzutów

325 1.4. Wnioski

326 ☒

327 uchylenie

328 ☒

329 zmiana