Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2020 r., II AKa 23/20

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2020 r., II AKa 23/20

Tekst

1 Sygn. akt II AKa 23/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 24 września 2020 roku

3 Sąd Apelacyjny w Warszawie w II Wydziale Karnym w składzie:

4 Przewodniczący: SSA Rafał Kaniok

5 Sędziowie: SA Ewa Jethon

6 SO (del.) Anna Kalbarczyk (spr.)

7 Protokolant: Adriana Hyjek

8 przy udziale prokuratora Gabrieli Marczyńskiej–Tomali

9 po rozpoznaniu w dniu 24 września 2020 roku

10 sprawy:

11 A. W., ur. (...) w W., syna T. i J.

12 oskarżonego o czyn z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

13 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę

14 od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie

15 z dnia 18 września 2019 roku, sygn. akt XVIII K 190/18

16 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

17 2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata K. K. kwotę 738 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym, w tym podatek VAT;

18 3. zwalnia oskarżonego A. W. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.

Uzasadnienie

UZASADNIENIE

19 Formularz UK 2

20 Sygnatura akt

21 II AKa 23/20

22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

23 1

24 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

25 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

26 Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 18 września 2019 roku,

27 sygn. akt XVIII K 190/18 w sprawie A. W..

28 1.2. Podmiot wnoszący apelację

29 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

30 ☐ oskarżyciel posiłkowy

31 ☐ oskarżyciel prywatny

32 ☒ obrońca

33 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

34 ☐ inny

35 1.3. Granice zaskarżenia

36 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

37 ☒ na korzyść

38 ☐ na niekorzyść

39 ☒ w całości

40 ☐ w części

41 ☐

42 co do winy

43 ☐

44 co do kary

45 ☒

46 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

47 1.3.2. Podniesione zarzuty

48 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

49 ☒

50 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

51 ☐

52 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

53 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

54 ☒

55 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

56 ☒

57 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

58 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

59 ☒

60 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

61 ☐

62 art. 439 k.p.k.

63 ☐

64 brak zarzutów

65 1.4. Wnioski

66 ☒

67 uchylenie - ewentualny

68 ☒

69 zmiana

70 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

71 Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego

72 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

73 Lp.

74 Zarzut

75 I.

76 pkt I. 1 (podpkt 1–4) – błąd w ustaleniach faktycznych

77 pkt I. 2 (podpkt 1–4) – błąd w ustaleniach faktycznych

78 ☐ zasadny

79 ☐ częściowo zasadny

80 ☒ niezasadny

81 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

82 1. Obrońca rozbudowując zarzuty odnoszące się do czynu z punktu pierwszego w zasadzie kwestionuje ustalenie przez sąd działania oskarżonego z zamiarem bezpośrednim kierunkowym. Ani zarzuty ani argumenty przedstawione w uzasadnieniu apelacji nie są zasadne i tym samym nie mogą podważyć ustaleń sądu pierwszej instancji. Prawidłowo ustalono, że oskarżony A. W. działał w celu przywłaszczenia samochodów i biżuterii, działając czynem ciągłym w okresie od początku 2009 roku do 2012 roku.

83 2. Nie można uznać za słuszny pogląd obrońcy o konieczności wskazania konkretnych dat odmówienia przez oskarżonego podania informacji o miejscu, gdzie znajdowały się pojazdy, czy też konkretnych dat ich porzucenia. Przestępstwo jakie zostało mu przypisane jest przestępstwem ciągłym, które było przez niego realizowane w okresie od 2009 roku do 2012 roku. Ramy historyczne jego czynu określone zostały przez sąd pierwszej instancji w sposób węższy, aniżeli wskazywałyby na to materiał dowodowy, tj. czas objęcia pojazdów w samodzielne użytkowanie i ostateczne zerwanie kontaktu z pokrzywdzoną. Mając na uwadze kierunek apelacji sąd odwoławczy – zgodnie z treścią art. 434 § 1 pkt 1 k.p.k. – nie mógł czynić żadnych ustaleń na niekorzyść oskarżonego.

84 3. Fakt wielokrotnej odmowy przekazania pokrzywdzonej informacji o miejscu parkowania samochodów, czy też ich porzucenie świadczy o bezpośrednim zamiarze popełnienia czynu z art. 284 § 2 k.k. Wbrew twierdzeniom obrońcy, oskarżony wykazał w ten sposób wolę postąpienie z nimi jak z rzeczą własną. Cytowanie wyrwanych z kontekstu zdań z poszczególnych orzeczeń różnych sądów nie może podważyć oceny prawnej zachowania oskarżonego.

85 4. Powierzenie mienia (np. użyczenie) polega na przekazaniu władztwa nad rzeczą z zastrzeżeniem jej zwrotu. E. M. (1), która kupiła samochody za namową oskarżonego, oddała mu je w użytkowanie, a następnie wielokrotnie prosiła o ich zwrot. Oskarżony rozporządzał tymi samochodami, następnie ich nie oddał, zwodząc pokrzywdzoną obietnicą ich zwrotu, zapewnieniami o ich bezpieczeństwie, że są w dobrym stanie, prawidłowo zabezpieczone przed utratą.

86 5. Zupełnie nielogiczne jest twierdzenie obrońcy, że skoro żaden z pojazdów nie został definitywnie włączony do majątku oskarżonego, brak jest podstaw do przyjęcia, że oskarżony chciał osiągnąć taki skutek. Gdyby oskarżony stał się prawnym właścicielem pojazdów nie dokonałby ich przywłaszczenia. Cechą przywłaszczenia nie jest chęć stania się właścicielem w sposób prawem przewidziany, tylko postępowania jak właściciel, bez tytułu prawnego. A o tym, że oskarżony pojazdy będące własnością E. M. (2) potraktował jako własne świadczy to, że na żądanie właścicielki nie przekazał jej informacji o miejscach, w których pojazdy te się znajdowały. Natomiast w przypadku samochodów S. (...), P., M. i motocykla Y. oskarżony także porzucił je. A. W. podjąć szereg czynności w stosunku do przekazanych mu pojazdów, co bezpośrednio wskazywało, że traktował je tak, jakby był ich właścicielem.

87 6. Zamiar pozbawienia osoby uprawnionej własności rzeczy nie musi być werbalnie zadeklarowany przez oskarżonego. Zamiar może być ustalony na podstawie samych tylko przedmiotowych okoliczności związanych z konkretnym zdarzeniem, na podstawie sposobu jego działania. Zamiar przywłaszczenia A. W. uzewnętrznił poprzez bezprawne zatrzymanie rzeczy, odmowę ich zwrotu, zapewnienia o zwrocie, ukrycie, bezprawne ich zużycie, porzucenie.

88 7. Zobowiązanie się sprawcy do zwrotu przywłaszczonego mienia, co więcej nawet późniejszy jego zwrot w sytuacji, w której wcześniej został uzewnętrzniony zamiar jego przywłaszczenia, nie wyłącza odpowiedzialności za dokonanie. (E. M. Guzik-Makaruk, E. W. Pływaczewski [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. V, red. M. Filar, Warszawa 2016, art. 284.)

89 8. Wartość pojazdów prawidłowo została ustalona na podstawie umów sprzedaży. Wartość przedmiotu przestępstwa to będzie w każdym przypadku taka wartość, jaką faktycznie poniesie pokrzywdzony dla przywrócenia stanu poprzedniego i usunięcia skutków przestępstwa. Będzie to jednocześnie wartość przedmiotu, jaką strony ustaliły w wiążących je umowach, jeśli takowe zostały zawarte (wyrok SA w Katowicach z 16 stycznia 2014 r., II AKa 462/13, KZS 2014, z. 4, poz. 70). Tak też się stało w tej sprawie, wartość każdego z pojazdów została określona na podstawie umów jakie zawarła E. M. (1) ze sprzedającymi przed przekazaniem ich oskarżonemu.

90 9. Obrońca nie postawiła zarzutu dotyczącego art. 46 § 1 k.k. w uzasadnieniu natomiast zakwestionowała wysokość naprawienia szkody. Kwota ta jest sumą prawidłowo ustalonej wartości przywłaszczonych samochodów, biżuterii i urządzeń medycznych.

91 10. W zakresie biżuterii właściwie przymiotem wiarygodności obdarzono zeznania pokrzywdzonej, co więcej nie sposób uznać procesu za poszlakowy. Sąd prawidłowo ustalił, że oskarżony rozporządził powierzoną mu biżuterią, albowiem nie zwrócił jej pokrzywdzonej. W czasie, gdy E. M. (1) z matką przebywały w sanatorium i pozostawiły swoje rzeczy pod opieką oskarżonego A. W., z uwagi na zaleganie z płatnościami za czynsz, zorganizował im przeprowadzkę z dotychczas wynajmowanego mieszkania. Wtedy też, zabrał należącą do pokrzywdzonej biżuterię i monety o łącznej wartości co najmniej 124.183,37 zł, której nie zwrócił.

92 11. Opinia Ł. K. biegłego z zakresu gemmologii – kamieni szlachetnych, numizmatyki – złote monety oraz jubilerstwa – złotnictwa została dopuszczona przez sąd z urzędu, z uwagi na niemożność ustalenia wartości biżuterii przez pokrzywdzoną. Biegłemu polecono ustalenie wartości biżuterii, o jakiej zeznawała E. M. (1), a w przypadku niemożności precyzyjnego ustalenia podanie jej minimalnej wartości.

93 12. Biegły ocenił wartość biżuterii i monet na łączną minimalną kwotę 17.183, 37 zł. Biegły został przesłuchany na rozprawie w dniu 18 września 2019 roku i strony miały możliwość zadawania pytań, z czego korzystały. Obrońca w żaden sposób, za wyjątkiem negowania przyjętej wartości przywłaszczonego mienia i posiadania zastrzeżeń nie wykazała, że opinia ta jest niepełna lub niejasna albo że zachodzi w niej sprzeczność. A to jest podstawą do procesowego zakwestionowania takiego dowodu. Niezadowolenie obrońcy nie jest skuteczną przesłanką do zakwestionowania opinii.

94 13. Po raz kolejny stwierdzić należy, że również w zakresie urządzeń medycznych proces nie był poszlakowy. Prawidłowo ustalono, że o zamiarze przywłaszczenia przez oskarżonego urządzeń (...) świadczy sam fakt niezwrócenia pokrzywdzonej jej własności, pomimo zapewnień.

95 Lp.

96 Zarzut

97 II.

98 pkt I. 4 (podpkt 1–4) – obrazy prawa materialnego art. 284 § 2 k.p.k.

99 ☐ zasadny

100 ☐ częściowo zasadny

101 ☒ niezasadny

102 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

103 1. O ile obrońca stawia zarzut obrazy prawa materialnego w sytuacji nieuwzględnienia zarzutów natury faktycznej i proceduralnej, o tyle kwestionuje te same okoliczności co w zarzutach I.1 omówionych powyżej.

104 2. Świadczy o tym nie tylko treść samego zarzutu, ale także uzasadnienie apelacji, które opiera się jedynie na kwestionowaniu zamiaru przywłaszczenia.

105 3. W związku z powyższym należy odwołać się do argumentacji przedstawionej powyżej, a odnoszącej się do niezasadnego zarzutu błędnych ustaleń faktycznych.

106 4. Na marginesie wskazać poza tym należy, że oskarżonemu nie był postawiony zarzut przywłaszczenia amunicji.

107 Lp.

108 Zarzut

III.

109 pkt II. 1 (pdpkt 1–3) – błąd w ustaleniach faktycznych

110 pkt II. 2 – błąd w ustaleniach faktycznych

111 ☐ zasadny

112 ☐ częściowo zasadny

113 ☒ niezasadny

114 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

115 1. Nie sposób zgodzić się z obrońcą, że sąd poczynił „oszczędne” ustalenia odnoszące się do posiadania przez oskarżonego przypisanej wyrokiem amunicji, a proces w tym zakresie był procesem poszlakowym.

116 2. Stan faktyczny czynu z art. 263 § 2 k.k. został ustalony na podstawie zeznań świadków E. M. (2), J. M., R. L., opinii biegłego z zakresu broni, amunicji i balistyki, a także dokumentu w postaci protokołu zatrzymania rzeczy.

117 3. Z dowodów tych bezspornie wynika, że oskarżony posiadał amunicję w postaci 100 szt. nabojów W. kal. (...), 100 nabojów rewolwerowych (...) kal. (...) sztuk nabojów myśliwskich śrutowych (...) kal. 12/70, na które nie posiadał pozwolenia.

118 4. Posiadanie, jak zresztą prawidłowo wskazała obrońca cytując wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2016 roku (II AKa 195/15), nie musi wiązać się z osobistym fizycznym władaniem, a wystarczająca jest możliwość natychmiastowego objęcia jej we władanie. Czynność sprawcza określona w art. 263 § 2 k.k., czyli nielegalne posiadanie, w tym przypadku amunicji, może przejawiać się zarówno jako działanie, jak i zaniechanie. Sąd Najwyższy uznał, że posiadanie broni/amunicji nie może być pojmowane cywilistycznie, a zatem wiązać się z fizycznym władztwem nad rzeczą (postanowienie SN z 8.04.2014 r., IV KK 44/14). Posiadanie w rozumieniu przepisu art. 263 § 2 k.k. nie ogranicza się wyłącznie do osobistego dzierżenia broni czy amunicji, a oznacza każde władanie nią – w tym także w zakresie możności wydawania zleceń co do jej dalszego losu, gdy jest złożona poza miejscem, do którego sprawca ma ciągły dostęp, byle tylko to od niego zależał jej dalszy los i miał zamiar jej posiadania (Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrok z dnia 5 listopada 2013 roku, II AKa 212/13). Przestępstwo to ma charakter trwały, a jego bieg rozpoczyna się z chwilą wejścia w posiadanie bez zezwolenia broni palnej lub amunicji.

119 5. Nie jest tak, że jedyną poszlaką łączącą oskarżonego ze znalezioną amunicją było ustalenie, że A. W. nosił przy sobie broń krótką z przyczyn zawodowych, gdyż jak opowiadał pokrzywdzonej, pracował w agencji detektywistycznej, a wcześniej był czynnym żołnierzem jednostki (...).

120 6. Amunicja jak ustalono w toku postępowania leżała schowana w zamkniętej walizce na pawlaczu mieszkania przy ulicy (...), w którym mieszkał oskarżony wraz z pokrzywdzoną od 2009 roku. Prawidłowo zatem została dowodowo ustalona najwcześniejsza początkowa data posiadania przez oskarżonego amunicji.

121 7. Również data końcowa została ustalono prawidłowo, gdyż oparta była na ujawnieniu przez pokrzywdzoną przechowywanej amunicji i zgłoszeniu tego faktu na Policję (protokół przesłuchania z dnia 6 marca 2014 roku – k. 2–7).

122 8. Okoliczności ujawnienia amunicji przez byłą konkubinę oskarżonego były przypadkowe. E. M. (1) po zerwaniu z nią kontaktu przez oskarżonego zgłosiła się na Policję, by zawiadomić o przestępstwie przywłaszczenia samochodów. Wówczas dowiedziała się, że A. W. jest poszukiwany listem gończym. Policjant poradził jej, by odszukała rzeczy należącego do oskarżonego, ponieważ mogą tam znajdować się dokumenty pozwalające na jego odszukanie. Wówczas w mieszkaniu przy ul. (...) na strychu znalazła walizkę, zabezpieczony na zamki szyfrowe.

123 9. „W mieszkaniu przy ul. (...) znalazłam jego neseser zabezpieczony na zamki szyfrowe. Za pomocą mojego kolegi J. M., otworzyliśmy ten neseser i znaleźliśmy w nim amunicję, która należała do A..” (k. 7). „(…) w momencie, kiedy zaczęłam przeszukiwać jego rzeczy, które zostawił u mnie w mieszkaniu na pawlaczu, dużą, ciężką walizkę po którą powiedział że się zgłosi. Szukałam jego telefonów, adresów ludzi, którzy w przeszłości może mają z nim kontakt. Tylko tyle że trafiłam po otwarciu tej walizki na dużą ilość amunicji i oddałam Policji. On mówił, że dorywczo dorabia w biurze detektywistycznym u znajomego” (k. 453).

124 10. O okolicznościach pobytu na komisariacie na Ż. i ujawnienia amunicji tożsamo zeznawał J. M. „Gdy wróciliśmy do jej mieszkania na ul. (...), w mieszkaniu znaleźliśmy zamkniętą walizkę z zamkami szyfrowymi, jak twierdziła E. walizka ta należała do jej byłego konkubenta. W mieszkaniu otworzyliśmy ją, uszkodziliśmy nożem zamki, w walizce tej znaleźliśmy zdjęcia prywatne tego W., dokumenty różnego rodzaju oraz amunicję. Były to cztery pełne opakowania amunicji różnego kalibru, nie znam do jakiej są broni. Amunicja tą przyniosła w dniu dzisiejszym do KP Ż. E. M. (1)” (k. 20).

125 11. Reasumując sąd prawidłowo ustalił czas posiadania amunicji przez oskarżonego. Początkowa data to okres zamieszkania przez niego w mieszkaniu przy ul. (...) z E. M. (1), końcowa to ujawnienie amunicji przez pokrzywdzoną. Fakt niezamieszkiwania w mieszkaniu wraz z pokrzywdzoną od listopada 2013 roku, czy też osadzenie oskarżonego w zakładzie karnym w lutym 2014 roku nie podważa prawidłowości ustaleń sądu. Jak już wcześniej zaznaczono amunicja nie musiała pozostawać w fizycznym władaniu oskarżonego. Oskarżony w dalszym ciągu realizował penalizowane w art. 263 § 2 k.k. znamię posiadania amunicji bez wymaganego pozwolenia w ten sposób, że przechowywał ją w mieszkaniu pokrzywdzonej. O ile była ona złożona poza miejscem jego zamieszkania i poza miejscem, do którego miał ciągły dostęp, o tyle tylko to od niego zależał jej dalszy los. Nie posiadając nawet kluczy do mieszkania byłej konkubiny mógł w każdym czasie pojawić się u niej i zwrócić się o zwrot walizki, będącej jego własnością nawet po opuszczeniu zakładu karnego. Zresztą tak też planował się zachować informując E. M. (1), że po nią się zgłosi.

126 12. Dywagacje obrońcy, że gdyby oskarżony wiedział o amunicji to zabrałby ją natychmiast po wyprowadzce, gdyż narażałby się na odpowiedzialność karną pozostają bez jakiegokolwiek wpływu na zakres odpowiedzialności oskarżonego. To w jaki sposób A. W. postąpił z posiadaną bez zezwolenia amunicją było uzależnione wprost od jego woli. Materiał dowodowy wskazuje, że postanowił przechowywać ją u pokrzywdzonej, skoro nie zabrał walizki, nie tylko z amunicją, ale również z jego rzeczami osobistymi.

127 Lp.

128 Zarzut

129 IV.

130 pkt I 3 (pdpkt A, B, C) – obrazy art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.

131 pkt II 3 (pdpkt A, B, C) – obrazy art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.

132 ☐ zasadny

133 ☐ częściowo zasadny

134 ☒ niezasadny

135 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

136 1. Przedmiotem kontroli odwoławczej jest wyrok, nie uzasadnienie.

137 2. Sąd odwoławczy bada prawidłowość przeprowadzenia dowodów, kształtowanie przekonania sądu co do ich wiarygodności przy budowaniu podstawy dowodowej wyroku, a nie sposób przedstawienia tych czynności w pisemnym uzasadnieniu.

138 3. Uzasadnienie jest czynnością procesową o charakterze sprawozdawczym, a nie rozstrzygającym.

139 4. Z uwagi na to, że ma miejsce po wydaniu wyroku, nie może mieć wpływu na treść orzeczenia, a wykazania takiego wpływu wymaga art. 438 pkt 2 k.p.k.

140 Lp.

141 Zarzut

142 V.

143 pkt II. 4 (pdpkt 1–4) – obrazy prawa materialnego art. 263 § 2 k.p.k.

144 ☐ zasadny

145 ☐ częściowo zasadny

146 ☒ niezasadny

147 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

148 1. Podobnie jak w punkcie II niniejszego uzasadnienia powtórzyć należy, że obrońca stawiając ten zarzut kwestionuje te same okoliczności co w zarzutach II. 1, 2, 3, które zostały omówione powyżej. W związku z powyższym nie ma konieczności powielania argumentacji. Podobnie jak w przypadku czynu pierwszego i zarzutu obrazy prawa materialnego brak jest uzasadnienia.

149 Lp.

150 Zarzut

151 VI.

152 pkt I podpkt 5 – rażącej niewspółmierności kary

153 pkt II podpkt 5 – rażącej niewspółmierności kary

154 ☐ zasadny

155 ☐ częściowo zasadny

156 ☒ niezasadny

157 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

158 1. Obrońca nie przedstawił uzasadnienia tych zarzutów, nie jest zatem możliwe ustalenie, z jakiego powodu uznaje orzeczone kary za nadmiernie surowe, nieadekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz stopnia winy.

159 2. A. W. za czyn z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. została wymierzona kara 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a nie 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, jak wskazuje obrońca oskarżonego w apelacji.

160 3. Z uwagi na brak podniesienia jakiejkolwiek argumentacji ocena zasadności tego zarzutu jest niemożliwa. Sąd odwoławczy podziela w całości ocenę sądu pierwszej instancji, co do wysokości wymierzonych kar jednostkowych i kary łącznej.

161 4. Kara wymierzona oskarżonemu za czyn pierwszy z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. stanowi właściwą prawnokarną reakcję za jego popełnienie, mając na uwadze nie tylko społeczną szkodliwość czynu, ale także sposób działania oskarżonego.

162 5. Prawidłowo uznano, że społeczna szkodliwość obu czynów jest wysoka. W przypadku czynu pierwszego nie wynika tylko z wysokości wyrządzonej szkody, ale także sposobu działania oskarżonego, to jest wykorzystania zaufania jakim darzyła go pokrzywdzona, wykorzystanie jej łatwowierności i nieporadności życiowej.

163 6. Prawidłowo ustalono, że A. W. jest osobą o umiarkowanym stopniu zdemoralizowania, ale nastawioną na łatwy sposób życia, był już wcześniej skazywany za podobne przestępstwa na szkodę innych kobiet.

164 7. Kara za czyn drugi jest karą orzeczoną w dolnych granicach zagrożenia (art. 263 § 2 k.k. – do lat 8 pozbawienia wolności). Jest wręcz karą niską mając na uwadze łączną liczbę posiadanych, różnego rodzaju, nabojów.

165 8. Zawsze liczba i rodzaj amunicji, którą posiada sprawca bez wymaganego zezwolenia, jest okolicznością, która powinna mieć wpływ na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu określonego w art. 263 k.k. Przestępstwo to jest skierowane przeciwko bezpieczeństwu publicznemu i indywidualnemu, a jego zagrożenie jest tym większe, im większa jest liczba posiadanej amunicji przez osobę nieposiadającą wymaganego zezwolenia.

166 9. Z dowodów bezspornie wynika, że oskarżony posiadał amunicję w postaci 100 szt. Nabojów W. kal 5,6 mm, 100 nabojów rewolwerowych (...) kal. (...) sztuk nabojów myśliwskich śrutowych (...) kal. (...), co jest znaczną liczbą.

167 Wniosek

168 o zmianę wyroku

169 ☐ zasadny

170 ☐ częściowo zasadny

171 ☒ niezasadny

172 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

173 Niezasadność zarzutów apelacyjnych.

174 Wniosek

175 o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

176 ☐ zasadny

177 ☐ częściowo zasadny

178 ☒ niezasadny

179 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

180 Brak podstaw do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, w świetle treści art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k.

181 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

182 Nie dotyczy

183 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

184 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

185 Przedmiot utrzymania w mocy

186 Utrzymano zaskarżony wyrok w całości.

187 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

188 Bezzasadność zarzutów apelacji i trafność rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

189 5.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

190 Lp.

191 Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

192 Przytoczyć okoliczności.

193 2.

194 Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez obrońcę z urzędu w postępowaniu odwoławczym ponosi Skarb Państwa.

195 6. Koszty Procesu

196 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

197 Przytoczyć okoliczności

198 3.

199 Zwolniono oskarżonego A. W. od ponoszenia kosztów za postępowanie odwoławcze, mając na uwadze art. 624 § 1 k.p.k.

200 7. PODPIS

201 Rafał Kaniok

202 Ewa Jethon Anna Kalbarczyk

203 1.3. Granice zaskarżenia

204 Kolejny numer załącznika

205 1

206 Podmiot wnoszący apelację

207 obrońca

208 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

209 w całości

210 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

211 ☒ na korzyść

212 ☐ na niekorzyść

213 ☒ w całości

214 ☐ w części

215 ☐

216 co do winy – punkt 5

217 ☐

218 co do kary – punkt I

219 ☒

220 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

221 1.3.2. Podniesione zarzuty

222 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

223 ☒

224 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

225 ☐

226 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

227 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

228 ☒

229 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

230 ☒

231 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

232 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

233 ☒

234 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

235 ☐

236 art. 439 k.p.k.

237 ☐

238 brak zarzutów

239 1.4. Wnioski

240 ☒

241 uchylenie - ewentualny

242 ☒

243 zmiana