Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2020 r., II AKa 188/19

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2020 r., II AKa 188/19

Tekst

1 Sygn. akt II A Ka 188/19

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 24 czerwca 2020 r.

3 Sąd Apelacyjny w Warszawie w II Wydziale Karnym w składzie:

4 Przewodniczący: Sędzia Sądu Apelacyjnego Marzanna Piekarska-Drążek

5 Sędziowie: Sądu Apelacyjnego Ewa Leszczyńska-Furtak (spr.)

6 Sądu Okręgowego (del.) Anna Kalbarczyk

7 Protokolant sekr. sąd. Sylwester Leńczuk

8 przy udziale prokuratora Jacka Pergałowskiego

9 po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2020 r.

10 sprawy:

11 z wniosku T. D. o odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w trybie ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego

12 na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora

13 od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt XVIII Ko 17/19

14 I. wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że:

15 - orzeczoną kwotę odszkodowania ustala na 4.619,80 zł (cztery tysiące sześćset dziewiętnaście 80/100) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty,

16 - orzeczenie w części dotyczącej zwrotu równowartości mienia objętego przepadkiem na rzecz Skarbu Państwa uchyla i sprawę w tym zakresie przekazuje do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie, I Wydział Cywilny;

17 II. w pozostałej części zaskarżonej wyrok utrzymuje w mocy;

18 III. kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

Uzasadnienie

UZASADNIENIE

19 Formularz UK 2

20 Sygnatura akt

21 II AKa 188/19

22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

23 1

24 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

25 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

26 Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. XVIII Ko 17/19

27 1.2. Podmiot wnoszący apelację

28 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

29 ☐ oskarżyciel posiłkowy

30 ☐ oskarżyciel prywatny

31 ☐ obrońca

32 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

33 ☐ inny

34 1.3. Granice zaskarżenia

35 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

36 ☐ na korzyść

37 ☒ na niekorzyść

38 ☒ w całości

39 ☐ w części

40 ☐

41 co do winy

42 ☐

43 co do kary

44 ☐

45 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

46 1.3.2. Podniesione zarzuty

47 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

48 ☐

49 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

50 ☒

51 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

52 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

53 ☐

54 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

55 ☒

56 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

57 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

58 ☐

59 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

60 ☐

61 art. 439 k.p.k.

62 ☐

63 brak zarzutów

64 1.4. Wnioski

65 ☐

66 uchylenie

67 ☒

68 zmiana

69 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

70 2.1. Ustalenie faktów

71 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

72 Lp.

73 Oskarżony

74 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

75 Dowód

76 Numer karty

77 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

78 Lp.

79 Oskarżony

80 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

81 Dowód

82 Numer karty

83 2.2. Ocena dowodów

84 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

85 Lp. faktu z pkt 2.1.1

86 Dowód

87 Zwięźle o powodach uznania dowodu

88 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

89 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

90 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

91 Dowód

92 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

93 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

94 Lp. 1

95 Zarzut obrazy art. 10 ust. 1 ustawy z 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego polegającej na zasądzeniu tytułem odszkodowania za utracone mienie ruchome w wyniku orzeczenia jego przepadku, kwoty 13.920 zł, gdy równowartość mienia utraconego w wyniku orzeczonej konfiskaty winna być wypłacona ze środków Funduszu Reprywatyzacji, o którym mowa w art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i niektórych uprawnieniach pracowników.

96 ☒ zasadny

97 ☐ częściowo zasadny

98 ☐ niezasadny

99 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

100 Słusznie wskazuje skarżący iż ustawodawca w art. 10 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (tzw. „ustawy lutowej”) unormował odrębny tryb dochodzenia zwrotu mienia, którego przepadek lub konfiskatę orzeczono na rzecz Skarbu Państwa oraz przedmiotów zatrzymanych w toku postępowania. Zgodnie z brzmieniem powołanego przepisu art. 10 ustawy lutowej w jego ustępie 1 in fine, w sytuacji niemożności zwrotu tych przedmiotów, ich równowartość wypłaca się ze środków Funduszu Reprywatyzacji, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji. Natomiast środki te pozostają w dyspozycji ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa.

101 Jednocześnie z przepisu art. 10 ust. 2 ustawy wynikają, typowe dla postępowania uregulowanego w Kodeksie postępowania cywilnego, zasady reprezentacji Skarbu Państwa w procesie, a roszczenie przeciwko Skarbowi Państwa w przypadku dochodzenia równowartości przedmiotów objętych przepadkiem, których zwrot jest niemożliwy wobec ich zniszczenia, nie ma charakteru odszkodowawczego, ma natomiast charakter powództwa o zapłatę (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. IV CSK 58/10; vide również: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2006 r. II CSK 43/05, LEX nr 191126).

102 To zaś powoduje, że dla dochodzenia roszczeń z tego tytułu właściwy jest tryb postępowania cywilnego (vide: uchwała Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 2 lipca 1992 r. I KZP 15/92, OSNKW 1992/9-10/60; postanowienie SA w Szczecinie z dnia 19 września 2012 r. II AKz 366/12, LEX nr 1217768; wyrok SA w Krakowie z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. II AKa 209/11; wyrok SA we Wrocławiu z dnia 30 grudnia 2010 r., sygn. II AKa 380/10, wyrok SA we Wrocławiu z dnia 11 maja 2006 r., sygn. II AKa 118/06).

103 Sąd Apelacyjny dodatkowo wskazuje, że w przedmiotowej sprawie, co trafnie sygnalizuje prokurator w uzasadnieniu środka odwoławczego, Sąd I instancji przyznając wnioskodawcy w ramach odszkodowania kwotę 13.920 zł za utracone wydawnictwa, książki i czasopisma, uczynił to na zasadzie pewnego automatyzmu, nie wnikając w istocie, czyją przedmioty te stanowiły własność i kto na skutek ich zatrzymania, a następnie orzeczenia przepadku i zniszczenia, poniósł rzeczywistą szkodę, a w konsekwencji kto jest uprawnionym w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy lutowej.

104 Tymczasem sam wnioskodawca T. D. wskazał w swoich zeznaniach: „ w moim posiadaniu były książki różnych wydawnictw i sposób rozliczania za książki był różny”, podając przy tym dla przykładu, że za sprzedaż książek wydawnictwa (...) zatrzymywał 5% ceny (k. 45 verte). Opisując mechanizm rozliczania się z wydawnictwami, wnioskodawca podał: „ książki wydawnictwa dostawałem w komis i jak najszybciej miałem sprzedać i zwrócić pieniądze”.

105 Sama zatem treść zeznań T. D. poddaje w wątpliwość ustalenie Sądu I instancji, jakoby to wnioskodawca był osobą uprawnioną do otrzymania zwrotu równowartości przedmiotów, a konkretnie książek, zatrzymanych w toku postępowania, których przepadek orzeczono na rzecz Skarbu Państwa uznanym za nieważne orzeczeniem Kolegium Rejonowego do Spraw Wykroczeń przy Naczelniku Dzielnicy W.-M. z dnia 18 listopada 1988 r.

106 Drogą właściwą do wyjaśnienia wszystkich tych kwestii musi być jednak droga postępowania cywilnego, albowiem przepisy art. 8 ust 2 i ust. 3 ustawy lutowej przewidują tryb postępowania karnego i właściwość sądu (okręgowego, który wydał postanowienie o stwierdzeniu nieważności) dla dochodzenia odszkodowania i zadośćuczynienia za szkodę i krzywdę wynikłe z wydania lub wykonania orzeczenia albo decyzji, o jakiej mowa w art. 8 ust. 1 ustawy. Nie dotyczą natomiast, odrębnie uregulowanego w art. 10 ustawy lutowej, dochodzenia w przypadku stwierdzenia nieważności orzeczenia, zwrotu mienia, którego przepadek lub konfiskatę orzeczono na rzecz Skarbu Państwa oraz przedmiotów zatrzymanych w toku postępowania, bądź ich równowartości.

107 Wniosek

108 W zakresie orzeczonego odszkodowania - o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez orzeczenie odszkodowania w kwocie 4.619,80 zł i oddalenie wniosku w pozostałym zakresie.

109 ☐ zasadny

110 ☒ częściowo zasadny

111 ☐ niezasadny

112 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

113 Wniosek apelacji w części postulującej o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez orzeczenie odszkodowania w kwocie 4.619,80 zł należało uwzględnić, wszak jest to kwota jakiej domagał się wnioskodawca z tytułu odszkodowania za wykonaną karę grzywny oraz uiszczone koszty postępowania przed Kolegium Rejonowym do Spraw Wykroczeń przy Naczelniku Dzielnicy W.-M., którego orzeczenie zostało uznane za nieważne na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. VIII Ko 107/18. Sąd Okręgowy przyznał wnioskodawcy żądaną kwotę wraz z ustawowymi odsetkami, czego nie kwestionował zarówno prokurator we wniesionej apelacji, jak i wnioskodawca, który wyroku nie zaskarżył.

114 Niezasadny jest natomiast wniosek prokuratora w części, w jakiej skarżący domaga się oddalenia wniosku w pozostałym zakresie.

115 Skoro bowiem dochodzenie na podstawie art. 10 ustawy z 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego roszczenia o równowartość mienia, którego przepadek orzeczono, nie ma charakteru odszkodowawczego, a jest roszczeniem o zapłatę i winno nastąpić w postępowaniu cywilnym, to sąd w postępowaniu karnym nie jest uprawniony do merytorycznego rozstrzygania w tym przedmiocie, a zatem nie może roszczenia oddalić.

116 Sąd Apelacyjny, podzielając zarzut 1 apelacji prokuratora, uchylając zaskarżony wyrok w tym zakresie, przekazał sprawę do rozpoznania w uchylonej części zgodnie z właściwością – Sądowi Okręgowemu w Warszawie I Wydział Cywilny.

117 Lp. 2

118 Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na jego treść, polegający na niezasadnym przyjęciu, iż kwota 5000 zł zadośćuczynienia za doznana krzywdę za okres 48-godzinnego zatrzymania jest kwotą odpowiednią i adekwatną, podczas gdy analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosku, ze jest to kwota nadmiernie i niezasadnie wygórowana.

119 ☐ zasadny

120 ☐ częściowo zasadny

121 ☒ niezasadny

122 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

123 W sytuacji, gdy apelacja pochodzi od prokuratora, przepis art. 434 § 1pkt 1 kpk uprawnia Sąd odwoławczy do orzeczenia na niekorzyść wnioskodawcy jedynie wówczas, gdy stwierdzi uchybienia podniesione w środku odwoławczym wniesionym na jego niekorzyść.

124 Tymczasem skarżący, formułując powyższy zarzut błędnych ustaleń faktycznych, nie podniósł żadnych uchybień świadczących o wadliwości wnioskowania Sądu I instancji co do adekwatności orzeczonej kwoty zadośćuczynienia do doznanej przez wnioskodawcę krzywdy.

125 Apelacja zawiera wyłącznie polemikę kontestacyjną, zamiast argumentacji, co czyni ją w tym zakresie z gruntu nieskuteczną.

126 Gołosłowne twierdzenie skarżącego, jakoby kwota 2.500 zł przypadająca po przeliczeniu tytułem zadośćuczynienia za jeden dzień zatrzymania wnioskodawcy, miała być nadmiernie wygórowaną, w żadnej mierze nie dezawuuje ustalenia Sądu Okręgowego, że 5.000 zł zadośćuczynienia za cały, dwudniowy okres zatrzymania T. D., stanowi należytą rekompensatę wynikających stąd negatywnych przeżyć.

127 Oczywistą jest rzeczą, że zadośćuczynienie nie może stanowić nadmiernego ekwiwalentu przeżyć w stosunku do doznanej krzywdy, jak też nie może być źródłem niezasadnej korzyści. Jednocześnie w orzecznictwie podkreśla się, że nie może mieć też ono charakteru symbolicznego. Ustalenie kwoty adekwatnej wymaga zatem uwzględnienia skutków orzeczenia dla dobrego imienia wnioskodawcy, pozycji w środowisku, jego cierpień fizycznych i negatywnych przeżyć psychicznych, konsekwencji w sferze zawodowej, rodzinnej, czy zdrowotnej. O zasadności ocen w tym zakresie nie decyduje li tylko czasokres pozbawienia wolności, ale nade wszystko szereg towarzyszących temu stanowi okoliczności, które w zależności od ich indywidualnego charakteru, negatywne przeżycia i skutki potęgują, bądź łagodzą. Stąd ta sama kwota w przeliczeniu na jeden dzień zatrzymania może być zadośćuczynieniem adekwatnym w jednym wypadku, a zbyt wygórowanym, czy też niedostatecznym w innych. Wbrew wszak sugestiom skarżącego nie istnieją żadne normatywne „stawki dzienne” zadośćuczynienia z tego tytułu. Każdorazowo wymaga to uwzględnienia indywidualnych okoliczności konkretnego przypadku.

128 Prokurator, wskazując jedynie na krótkotrwałość zatrzymania i zbyt wygórowaną stawkę za jeden dzień pozbawienia wolności, nie podniósł choćby jednej okoliczności, której Sąd I instancji miałby nadać niewłaściwą rangę. Tymczasem Sąd I instancji okres zatrzymania miał na uwadze, ale uwzględnił nadto, że do zatrzymania wnioskodawcy doszło po przeszukaniu mieszkania jego rodziców i zatrzymania nielegalnych wówczas materiałów, poprzedni pobyt w izolacji w związku z kolportażem wydawnictw „podziemnych”, warunki przetrzymywania, sytuację rodzinną, w tym chorobę matki, jak i sytuację osobistą wnioskodawcy, który ukończył studia i stał u progu poszukiwania pracy, a wobec ujawnienia po raz kolejny jego działalności wpisującej się w obywatelski opór przeciwko władzy totalitarnej, uzasadnione były obawy o realne utrudnienia w realizacji przyszłych planów zawodowych.

129 Sąd Apelacyjny za zasadne uznaje podkreślić, że ocena negatywnych przeżyć związanych z zatrzymaniem obywatela za działalność uznawaną przez ówczesne władze i stanowione przez nie prawo za antypaństwową, musi być oceniana z uwzględnieniem ówczesnego kontekstu społeczno-politycznego. W realiach ustroju totalitarnego, opartego m.in. na zastraszeniu obywateli i osłabianiu wszelkich przejawów aktywności opozycyjnej poprzez utrzymywanie ich w przekonaniu podlegania stałej kontroli i represji przeżycia te naturalnie eskalują.

130 Wniosek

131 O zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez orzeczenie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie 1500 zł i oddalenie wniosku w pozostałym zakresie.

132 ☐ zasadny

133 ☐ częściowo zasadny

134 ☒ niezasadny

135 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

136 Wobec niezasadności zarzutu kwestionującego wysokość orzeczonego zadośćuczynienia, niezasadny jest tez wniosek o obniżenie orzeczonej z tego tytułu kwoty.

137 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

138 1.

139 Właściwy tryb postępowania cywilnego do dochodzenie na podstawie art. 10 ustawy z 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego roszczenia o równowartość mienia, którego przepadek orzeczono.

140 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

141 Z przyczyn wskazanych w punkcie 3 lp. 1.

142 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

143 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

144 1.

145 Przedmiot utrzymania w mocy

146 W zakresie odszkodowania w kwocie 4.619,80 zł (cztery tysiące sześćset dziewiętnaście 80/100) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty oraz w zakresie zadośćuczynienia.

147 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

148 Z przyczyn wskazanych przy omawianiu stanowiska wobec zarzutów i wniosków apelacji.

149 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

150 1.

151 Przedmiot i zakres zmiany

152 ustalono, że z orzeczonej na rzecz wnioskodawcy kwoty 18.539,80 zł, jedynie kwota 4.619,80 zł (cztery tysiące sześćset dziewiętnaście 80/100) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, stanowi odszkodowanie za szkodę wynikłą z wykonania orzeczenia, którego nieważność stwierdzono.

153 Zwięźle o powodach zmiany

154 Z przyczyn wskazanych przy omawianiu stanowiska wobec zarzutów i wniosków apelacji.

155 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

156 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

157 1.1.

158 uchylono orzeczenie w części dotyczącej zwrotu równowartości mienia objętego przepadkiem na rzecz Skarbu Państwa i sprawę w tym zakresie przekazano do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie, I Wydział Cywilny.

159 ☐ art. 439 k.p.k.

160 Zwięźle o powodach uchylenia

161 Z przyczyn wskazanych przy omawianiu stanowiska wobec zarzutów i wniosków apelacji – 3 lp. 1.

162 2.1.

163 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

164 ☒ art. 437 § 2 k.p.k.

165 Zwięźle o powodach uchylenia

166 Przeprowadzenia na nowo w całości wymaga przewód sądowy w odniesieniu do roszczenia o równowartość mienia, którego przepadek orzeczono.

167 3.1.

168 Konieczność umorzenia postępowania

169 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

170 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

171 4.1.

172 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

173 Zwięźle o powodach uchylenia

174 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

175 Według przepisów postępowania cywilnego.

176 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

177 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

178 Przytoczyć okoliczności

179 6. Koszty Procesu

180 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

181 Przytoczyć okoliczności

III.

182 koszty postępowania odwoławczego obciążają Skarb Państwa.

183 7. PODPIS

184 Ewa Leszczyńska-Furtak Marzanna Piekarska-Drążek Anna Kalbarczyk

185 1.3. Granice zaskarżenia

186 Kolejny numer załącznika

187 1

188 Podmiot wnoszący apelację

189 prokurator

190 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

191 wysokość odszkodowania i zadośćuczynienia

192 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

193 ☐ na korzyść

194 ☒ na niekorzyść

195 ☒ w całości

196 ☐ w części

197 ☐

198 co do winy

199 ☐

200 co do kary

201 ☐

202 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

203 1.3.2. Podniesione zarzuty

204 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

205 ☐

206 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

207 ☒

208 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

209 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

210 ☐

211 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

212 ☒

213 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

214 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

215 ☐

216 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

217 ☐

218 art. 439 k.p.k.

219 ☐

220 brak zarzutów

221 1.4. Wnioski

222 ☐

223 uchylenie

224 ☒

225 zmiana