Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2023 r., II AKa 164/22

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2023 r., II AKa 164/22

Tekst

1 Sygn. akt II AKa 164/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 26 kwietnia 2023 roku

3 Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący: SSA Anna Zdziarska

5 Sędziowie: SA Katarzyna Capałowska

6 SO (del.) Anna Gąsior – Majchrowska (spr.)

7 Protokolant: Katarzyna Wójcik

8 przy udziale Prokuratora Stanisława Wieśniakowskiego

9 po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2023 roku

10 sprawy:

11 1. R. Ś., syna A. i A. z domu B., urodzonego w dniu (...) w W.

12 oskarżonego o czyn z art. 280§2 kk w zw. z art. 64§1 kk

13 2. D. U., syna R. i J. z domu K., urodzonego w dniu (...) w S.

14 oskarżonego o czyn z art. 280§2 kk

15 na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych

16 od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie

17 z dnia 19 stycznia 2022 roku sygn. akt VIII K 18/21

18 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonych R. Ś. i D. U.;

19 2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. J. Kancelaria Adwokacka w W. kwotę 1.200 (jeden tysiąc dwieście) złotych, powiększoną o stawkę 23 % VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu R. Ś. z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

20 3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. M. Kancelaria Adwokacka w W. kwotę 1.200 (jeden tysiąc dwieście) złotych, powiększoną o stawkę 23 % VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu D. U. z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

21 4. zwalnia oskarżonego R. Ś. od opłaty za drugą instancję i od wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym;

22 5. zwalnia oskarżonego D. U. od opłaty za drugą instancję i od wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.

Uzasadnienie

UZASADNIENIE

23 Formularz UK 2

24 Sygnatura akt

25 II AKa 164/22

26 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

27 1

28 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

29 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

30 Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2022 roku w sprawie VIII K 18/21.

31 1.2. Podmiot wnoszący apelację

32 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

33 ☐ oskarżyciel posiłkowy

34 ☐ oskarżyciel prywatny

35 ☒ obrońca

36 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

37 ☐ inny

38 1.3. Granice zaskarżenia

39 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

40 ☒ na korzyść

41 ☐ na niekorzyść

42 ☒ w całości

43 ☐ w części

44 ☐

45 co do winy

46 ☐

47 co do kary

48 ☐

49 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

50 1.1.2. Podniesione zarzuty

51 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

52 ☐

53 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

54 ☐

55 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

56 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

57 ☒

58 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

59 ☒

60 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

61 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

62 ☐

63 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

64 ☐

65 art. 439 k.p.k.

66 ☐

67 brak zarzutów

68 1.4. Wnioski

69 ☐

70 uchylenie

71 ☒

72 zmiana

73 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

74 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

75 1.5. Ustalenie faktów

76 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

77 Lp.

78 Oskarżony

79 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

80 Dowód

81 Numer karty

82 2.1.1.1.

83 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

84 Lp.

85 Oskarżony

86 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

87 Dowód

88 Numer karty

89 2.1.2.1.

90 1.6. Ocena dowodów

91 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

92 Lp. faktu z pkt 2.1.1

93 Dowód

94 Zwięźle o powodach uznania dowodu

95 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

96 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

97 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

98 Dowód

99 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

100 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

101 Lp.

102 Zarzut

103 3.1.

104 W związku z treścią apelacji obrońcy oskarżonego R. Ś. podniesione w niej zarzuty zostaną omówione łącznie, a są to następujące zarzuty:

105 a) na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a mianowicie naruszenie art. 7 k.p.k. polegającą na przekroczeniu przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów, bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego poprzez nieprawidłową ocenę wyjaśnień oskarżonego R. Ś. oraz świadków K. R. i M. K. w zakresie sprawstwa oskarżonego R. Ś. i uznanie, iż R. Ś. posługiwał się nożem wobec M. K., a także uznanie, iż M. K. dysponował deklarowaną przez niego kwotą pieniędzy;

106 b) na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a mianowicie naruszenie art. 7 k.p.k. polegającą na przekroczeniu przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów, bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego poprzez nieprawidłową ocenę zeznań Ł. K. w zakresie problemów finansowych pokrzywdzonego M. K., które miały polegać na braku rozliczenia ze swoimi pracownikami;

107 c) na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mających wpływ na jego treść, a polegający na ustaleniu, iż oskarżony dokonał rozboju posługując się nożem i zakwalifikowanie tego zachowania z art. 280 § 2 k.k., w sytuacji, gdy zachowanie oskarżonego powinno być zakwalifikowane z art. 191 § 2 k.k.

108 ☐ zasadny

109 ☐ częściowo zasadny

110 ☒ niezasadny

111 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

112 W pierwszej kolejności zważyć należy, iż Sąd Apelacyjny dostrzegł, że do akt sprawy wpłynęło w dniu 15 lutego 2022 roku pismo zatytułowane „Apelacja” sporządzone osobiście przez oskarżonego R. Ś., które załączono do akt sprawy jako oświadczenie w trybie art. 453 § 2 k.p.k. A zatem, z uwagi na treść art. 446 § 1 k.p.k. przewidującego tzw. przymus adwokacko/radcowski w przypadku składania apelacji od wyroku Sądu Okręgowego, pismo to nie może wywoływać żadnych wiążących Sąd Apelacyjny skutków. Z tych właśnie względów Sąd odwoławczy jest zwolniony z obowiązku rozważenia przedstawionych w nim zarzutów.

113 Dokonując natomiast oceny podniesionych przez obrońcę oskarżonego R. Ś. zarzutów Sąd Apelacyjny nie podzielił ich zasadności, gdyż nie wskazywały one na wadliwość zaskarżonego wyroku, a i kontrola odwoławcza przeprowadzona przez Sąd Apelacyjny do takiego wniosku nie upoważniała.

114 Przede wszystkim, podkreślić należy, iż w przypadku postawienia wyrokowi zarzutów opartych o art. 438 pkt 2 k.p.k., powinnością skarżącego winno być nie tylko wykazanie, że doszło do obrazy przepisów postępowania. Konieczne jest również wykazanie, że zarzucana obraza przepisów postępowania mogła mieć wpływ na treść orzeczenia. Taki obowiązek wynika wprost z zacytowanego przepisu art. 438 k.p.k. Samo wszak uchybienie przepisom postępowania, jeżeli nie miało wpływu na treść wyroku nie skutkuje uznaniem orzeczenia jako wadliwego.

115 Poza powyższym przy stawianiu zarzutów opartych na obrazie art. 7 k.p.k. sprowadzających się do dokonania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego analizę nie można ograniczać jedynie do zaprezentowania własnego, arbitralnego stanowiska i w przypadku obrońcy oskarżonego ukierunkowaną jedynie na dowody korzystne dla niego. W przypadku, gdy skarżący stawiając zarzut naruszenia tego przepisu zmierza do podważenia zasadności rozstrzygnięcia Sądu poprzez wykazywanie dowolnej oceny dowodów nie może ograniczyć się do prostego jej zanegowania i stwierdzenia, że za wiarygodne winny być uznane jedynie wybrane dowody, patrz korzystne dla oskarżonego, w tym jego wyjaśnienia. Taki sposób kwestionowania trafności skarżonego orzeczenia w kontekście przeprowadzonej oceny nie może być uznany za skuteczny. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się Sąd meriti, w tym zasad wiedzy, logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego. Nie może być uznane za skuteczne i wystarczające samo przeciwstawienie dowodom, na których oparł się Sąd orzekający, li tylko dowodów przeciwnych. Konieczne jest wykazanie przez skarżącego, że te prezentowane dowody przeciwne, ocenione swobodnie, nie jednostronnie, czy też dowolnie, w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego winny uzyskać walor wiarygodności. Natomiast dowody, na których oparł się Sąd i poczynił na ich podstawie ustalenia, w świetle zasad określonych w art. 7 k.p.k., są tego waloru pozbawione. Przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną procesową, a mianowicie art. 7 k.p.k. wtedy, gdy m.in. stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających tak na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II KK 183/11, Legalis). W tym miejscu wskazać też należy – w kontekście zarzutów apelacyjnych – że błąd w ustaleniach faktycznych, o których mowa w art. 438 pkt 3 k.p.k., to błąd w logicznej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego poprzez wyprowadzenie przez sąd orzekający błędnych wniosków. Natomiast zarzut co do błędu w ustaleniach faktycznych winien odnosić się do oceny wniosków, które nie odpowiadają prawidłowości logicznego rozumowania, a przez to nie może sprowadzać się do polemiki z ustaleniami sądu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 02.06.2016 r., WA 4/16, Legalis).

116 Zestawiając powyższe z analizą przedmiotowej sprawy, zdaniem Sądu Apelacyjnego Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy i rzetelny. Bowiem z dokonanej przez Sąd Apelacyjny analizy akt przedmiotowej sprawy i pisemnych motywów zaskarżonego wyroku wynika, że ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji, a dotyczące sprawstwa i winy oskarżonego R. Ś. w zakresie przypisanego mu czynu są prawidłowe i zgodne z całokształtem okoliczności sprawy.

117 Do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych uprawniały Sąd meriti w szczególności zeznania pokrzywdzonego M. K.. Bowiem pokrzywdzony w sposób dokładny przedstawił chronologię i przebieg zdarzeń z udziałem R. Ś. i D. U., poddanych pod osąd w przedmiotowej sprawie i wskazał na okoliczności, w których oskarżeni w dniu 08 kwietnia 2020 roku posługując się nożem grozili M. K. i zabrali mu w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 1500 złotych. Z zeznań pokrzywdzonego złożonych bezpośrednio po zdarzeniu jasno i klarownie wynika też, że został zaatakowany przez oskarżonych, którzy w dniu 06 kwietnia 2020 roku podjęli u niego pracę związaną z renowacją trawnika na posesji należącej do K. R. przy ul. (...) w miejscowości S.. Występujące drobne nieścisłości w depozycjach pokrzywdzonego nie pozbawiają waloru wiarygodności w zakresie prezentowanej przez niego wersji wydarzeń. Wskazać bowiem należy, iż zajście z udziałem oskarżonych miało charakter nagły i dynamiczny, gdyż w celu wzbudzenia atmosfery strachu u pokrzywdzonego i zmuszenia go do realizacji wysuwanych żądań oskarżeni grozili mu posiadanym przy sobie nożem. Za wiarygodnością relacji przedstawianej przez pokrzywdzonego przemawiają też zeznania świadka – K. R., który wprawdzie feralnego dnia, w czasie zajścia, nie widział noża w rękach oskarżonego R. Ś., ale słyszał jak oskarżeni krzyczeli na pokrzywdzonego oraz chcieli od niego pieniądze. Ponadto, wskazał, że pokrzywdzony opisując mu przebieg zajścia, bezpośrednio po nim, był wystraszony i roztrzęsiony. Istotnie również K. R. widział, jak przy śniadaniu jeden z mężczyzn „rudy ten z brodą”, używał noża. A zatem, w tej jednej z zasadniczych kwestii jego relacje były zbieżne z depozycjami pokrzywdzonego, który relacjonował, że oskarżeni zabrali mu pieniądze i kluczyki od samochodu grożąc mu nożem. Co więcej, oskarżony D. U. w swych wyjaśnieniach na etapie postępowania przygotowawczego przyznał, że bał się R. Ś., gdyż tenże posługiwał się wówczas nożem. Jednocześnie wiedzę o tym, miał rzekomo pozyskać od pokrzywdzonego, co jednakowoż nie jest zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Zwrócić należy też uwagę, że oskarżony D. U., już w stadium sądowym postępowania, diametralnie korygował swe depozycje usiłując bezskutecznie zminimalizować rolę w zdarzeniu R. Ś.. Tym samym, słusznie relacje D. U. obdarzono walorem wiarygodności jedynie w zakresie faktu podjęcia pracy u M. K. i kontaktu telefonicznego z jego bratem – Ł. K.. Znamiennym jest, iż gdyby rzeczywiście intencją pokrzywdzonego było fałszywe pomówienie oskarżonych, to mógłby wykorzystać w tym celu K. R. uzgadniając z nim relacjonowanie wydarzeń w taki sposób, jakby był ich bezpośrednim uczestnikiem (dotyczy do wydarzeń mających miejsce na jego posesji). Powyższe jednakże nie miało miejsca, a depozycje świadka są wyważone i pomimo tego, że te składane w postępowaniu przygotowawczym i sądowym zawierały drobne rozbieżności to nie sposób zdeprecjonować jego relacji w tym względzie.

118 W tym miejscu, zauważyć też należy, iż Sąd pierwszej instancji trafnie zdeprecjonował tą część wyjaśnień oskarżonego R. Ś., w których przekonywał on, że zażądał rozliczenia od M. K., gdy dowiedział się o tym, iż nie wypłaca on należności pracownikom. Bowiem współoskarżony D. U. przyznał, że jeszcze przed podjęciem pracy wspólnie z R. Ś. u M. K., kontaktował się z bratem pokrzywdzonego Ł. K., który ostrzegał go, że może zostać oszukany przez niego, albo może nie wypłacić mu lub nie dopłacić pieniędzy. Powyższe stanowi kolejny element podważający wersję lansowaną przez oskarżonego, jakoby intencją oskarżonego było jedynie uzyskanie zapłaty za wykonaną pracę. Słusznie też Sąd Okręgowy - dokonując wartościowania depozycji pokrzywdzonego – wywiódł, że M. K. otrzymał od K. R. kwotę 3200 złotych. Przemawia to za uznaniem, że relacjonuje on rzeczywiste fakty mające miejsce z jego udziałem. A zatem, jest wiarygodne, że w dniu 08 kwietnia 2020 roku – uwzględniwszy wydatki M. K. na sprzęgło i paliwo – pokrzywdzony dysponował gotówką w kwocie 1500 złotych.

119 Odnosząc się zaś do podnoszonej przez skarżącego kwestii rzekomego błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mających wpływ na jego treść, a polegającego na ustaleniu, iż oskarżony R. Ś. dokonał rozboju posługując się nożem i zakwalifikowanie tego zachowania z art. 280 § 2 k.k. (zdaniem zaś obrońcy zachowanie oskarżonego powinno być zakwalifikowane z art. 191 § 2 k.k.) stwierdzić należy, że argumenty te nie zasługują na aprobatę. Sąd meriti prawidłowo przyjął i rzeczowo uzasadnił, że posługiwanie się przez R. Ś. nożem i okazanie go pokrzywdzonemu w celu zastraszenia go oraz zmuszenia go do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem wyczerpywało znamiona czynu określonego w art. 280 § 2 k.k. Odnosząc się więc do zarzutu, jakoby działanie oskarżonego R. Ś. winno być zakwalifikowane z art. 191 § 2 k.k. wskazać również należy, że dla bytu występku określonego w art. 191 § 2 k.k. konieczny jest szczególny, „pozytywny” zamiar kierunkowy, polegający na co najmniej subiektywnym przekonaniu sprawcy, że działa w celu zwrotu realnej i zasługującej na ochronę prawną wierzytelności. Bezprawna windykacja roszczenia pozbawionego elementarnych cech, o których mowa w art. 353 § 1 k.c., nie może korzystać z uprzywilejowanej formy kwalifikowania czynu, jako zmierzającego do egzekwowania wierzytelności, której po prostu nie ma (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22.05.2014 r., II KK 346/13, Legalis; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 08.12.2004 r., V KK 282/04, Legalis).

120 W aspekcie powyższego, konfrontacja ustaleń faktycznych z przyjętą przez Sąd Okręgowy kwalifikacją prawną czynu prowadzi do konkluzji, że w zaskarżonym wyroku zastosowano prawidłową subsumpcję pod przepis art. 280 § 2 k.k. Z ustalonych faktów wynika, że dla osiągnięcia założonego celu oskarżony R. Ś. wraz z oskarżonym D. U., posługując się nożem wobec pokrzywdzonego, grozili mu użyciem przemocy. Sposób działania oskarżonych wyczerpuje zatem odnośne znamię strony przedmiotowej przestępstwa z art. 280 § 2 k.k. Takim działaniem oskarżeni zmusili ostatecznie pokrzywdzonego do wydania pieniędzy w kwocie 1500 złotych. Jednocześnie Sąd meriti trafnie ustalił, że oskarżeni żądali od pokrzywdzonego pieniędzy w kwocie 600 złotych za wykonaną pracę. Zestawienie tych faktów przekonuje, że cel – dla którego oskarżeni R. Ś. i D. U. dokonali zaboru mienia – był związany z chęcią przywłaszczenia, nie zaś ze świadomością wymuszenia na pokrzywdzonym faktycznie istniejącej wierzytelności, gdyż, co istotne, wartość przedmiotu zaboru odbiegała istotnie od wysokości rzekomo egzekwowanej w taki sposób wierzytelności. A zatem uznać należało, że zamiarem oskarżonego R. Ś. i oskarżonego D. U., było zastosowanie groźby przemocy w celu przywłaszczenia pieniędzy na szkodę pokrzywdzonego M. K. i z tego względu można im przypisać popełnienie zbrodni z art. 280 § 2 k.k.

121 Wniosek

122 Wniosek o zmianę przedmiotowego wyroku poprzez uniewinnienia oskarżonego.

123 ☐ zasadny

124 ☐ częściowo zasadny

125 ☒ niezasadny

126 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

127 Wniosek niezasadny z przyczyn wskazanych szczegółowo powyżej.

128 Nadto, w odniesieniu do przypisanego oskarżonemu czynu zauważenia wymaga, że przestępstwo to nie miało charakteru incydentalnego zdarzenia w jego dotychczasowym życiu. Z informacji z Krajowego Rejestru Karnego wynika bowiem, że wymieniony dopuścił się już szeregu podobnych zachowań (karta karna wskazuje na 12 skazań - vide k. 1163-1176). Orzekane wobec oskarżonego kary nie przyniosły społecznie oczekiwanego rezultatu i nie odwiodły oskarżonego od popełnienia kolejnych przestępstw. Takowe jego postępowanie świadczy o lekceważącym stosunku do porządku prawnego. W dodatku działania podsądnego było przemyślane, realizowane z premedytacją i w wyrachowany sposób. Motywacją jego było zaś łatwe i szybkie zdobycie pieniędzy. Tego rodzaju zachowanie wpisuje się niestety w przestępczy sposób życia obrany przez wymienionego.

129 Reasumując znaczne nasilenie okoliczności obciążających w zakresie właściwości i warunków osobistych oskarżonego związanych przede wszystkim z dotychczasową karalnością oskarżonego dało podstawy do przyjęcia, że wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności na poziomie 4 lat będzie wystarczające do osiągnięcia wobec oskarżonego celów kary, zwłaszcza zaś do zapobieżenia powrotowi oskarżonego do przestępstwa.

130 W tych okolicznościach, zważając na okoliczności przedmiotowej sprawy, orzeczenie kary w postaci określonej przez Sąd Okręgowy będzie stanowiło dla oskarżonego wymierną i odczuwalną dolegliwość wpływającą na zmianę jego postawy i skłaniającą go do przestrzegania w przyszłości społecznie akceptowanych norm zachowania, a jednocześnie zaspokoi społeczne potrzeby poczucia sprawiedliwości – w szczególności uwidoczni, iż lekceważenie norm prawnych zawsze będzie wiązało się z odpowiednio dostosowaną do wagi tego czynu reakcją karną.

131 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

132 4.1.

133 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

134 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

135 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

136 5.1.1.

137 Przedmiot utrzymania w mocy

138 Utrzymanie w mocy w całości zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2022 roku w sprawie VIII K 18/21.

139 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

140 Wyrok jest słuszny i sprawiedliwy, zaś apelacja obrońcy oskarżonego R. Ś. bezzasadna. Sąd I instancji przeprowadził w przedmiotowej sprawie postępowanie dowodowe w sposób wszechstronny i wyczerpujący, a następnie zgromadzony materiał dowodowy poddał rzetelnej analizie i na tej podstawie wyprowadził całkowicie słuszne wnioski zarówno co do winy oskarżonego w zakresie popełnienia przypisanego mu przestępstwa, subsumpcji prawnokarnej jego czynu, jak i w konsekwencji orzeczonej kary. Przedmiotem rozważań zaprezentowanych przez Sąd Okręgowy w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku były nie tylko dowody obciążające oskarżonego, ale i dowody przeciwne, zostały one ocenione w zgodzie z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Jednocześnie kara wymierzona oskarżonemu jest adekwatna do jego czynu i sprawiedliwa, na pewno nie nosi cech rażącej niewspółmierności.

141 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

142 5.2.1.

143 Przedmiot i zakres zmiany

144 Zwięźle o powodach zmiany

145 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

146 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

147 5.3.1.1.1.

148 ☐ art. 439 k.p.k.

149 Zwięźle o powodach uchylenia

150 5.3.1.2.1.

151 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

152 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

153 Zwięźle o powodach uchylenia

154 5.3.1.3.1.

155 Konieczność umorzenia postępowania

156 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

157 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

158 5.3.1.4.1.

159 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

160 Zwięźle o powodach uchylenia

161 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

162 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

163 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

164 Przytoczyć okoliczności

165 6. Koszty Procesu

166 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

167 Przytoczyć okoliczności

168 2

169 Na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. zasądzono na rzecz adwokata A. J. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu R. Ś. z urzędu w postępowaniu odwoławczym w kwocie 1200 złotych, powiększone o stawkę 23% VAT.

170 3

171 Biorąc pod uwagę ograniczone możliwości zarobkowe oskarżonego R. Ś. spowodowane przebywaniem w Zakładzie Karnym w związku z odbywaniem wieloletniej kary pozbawienia wolności, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn.: Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), zwolnił go od uiszczenia opłaty za drugą instancję oraz od wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.

172 7. PODPIS

173 SSA Anna Zdziarska

174 SSA Katarzyna Capałowska SSO (del.) Anna Gąsior–Majchrowska

175 1.11. Granice zaskarżenia

176 Kolejny numer załącznika

177 1

178 Podmiot wnoszący apelację

179 Obrońca oskarżonego R. Ś..

180 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

181 Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2022 roku w sprawie VIII K 18/21.

182 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

183 ☒ na korzyść

184 ☐ na niekorzyść

185 ☒ w całości

186 ☐ w części

187 ☐

188 co do winy

189 ☐

190 co do kary

191 ☐

192 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

193 1.3.2. Podniesione zarzuty

194 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

195 ☐

196 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

197 ☐

198 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

199 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

200 ☒

201 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

202 ☒

203 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

204 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

205 ☐

206 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

207 ☐

208 art. 439 k.p.k.

209 ☐

210 brak zarzutów

211 1.4. Wnioski

212 ☐

213 uchylenie

214 ☒

215 zmiana