Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2022 r., II AKa 139/21

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2022 r., II AKa 139/21

Tekst

1 Sygn. akt II AKa 139/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 22 marca 2022 r.

3 Sąd Apelacyjny w Warszawie w II Wydziale Karnym w składzie:

4 Przewodniczący SSA Zbigniew Kapiński

5 Sędziowie SA Katarzyna Capałowska ( spr.)

6 SO del. Sławomir Machnio

7 Protokolant: sekr. sądowy Adriana Hyjek

8 przy udziale prokuratora Aleksandry Piasta - Pokrzywa

9 po rozpoznaniu 22 marca 2022r.

10 sprawy

11 F. J., syna T. i J. z domu P., urodzonego (...) w Ł.,

12 oskarżonego z art. czyn z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 43 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 roku Prawo prasowe (Dz. U. z 1984 Nr 5 poz. 24) w zw. z art. 57a § 1 k.k.; z art. 43 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 roku Prawo prasowe (Dz. U. z 1984 Nr 5 poz. 24) w zw. z art. 57a § 1 k.k.; z art. 263 § 2 k.k.

13 na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę

14 od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie

15 z dnia 26 stycznia 2021 r. sygn. XII K 16/20

16 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: uniewinnia F. J. od czynu wymienionego w pkt. I wyroku i kosztami postępowania w tym zakresie obciąża Skarb Państwa, a w konsekwencji uchyla orzeczenie z pkt. II wyroku o nawiązce, nadto uchyla orzeczenie o karze łącznej z pkt. V wyroku;

17 2. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

18 3. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów procesu za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa;

Uzasadnienie

UZASADNIENIE

19 Formularz UK 2

20 Sygnatura akt

21 II AKa 139/21

22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

23 2

24 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

25 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

26 Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2021 r. o sygn. akt XII K 16/20.

27 1.2. Podmiot wnoszący apelację

28 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

29 ☐ oskarżyciel posiłkowy

30 ☐ oskarżyciel prywatny

31 ☒ obrońca

32 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

33 ☐ inny

34 1.3. Granice zaskarżenia

35 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

36 ☒ na korzyść

37 ☒ na niekorzyść

38 ☐ w całości

39 ☒ w części

40 ☒

41 co do winy

42 ☒

43 co do kary

44 ☐

45 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

46 1.3.2. Podniesione zarzuty

47 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

48 ☐

49 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

50 ☐

51 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

52 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

53 ☒

54 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

55 ☒

56 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

57 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

58 ☒

59 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

60 ☐

61 art. 439 k.p.k.

62 ☐

63 brak zarzutów

64 1.4. Wnioski

65 ☒

66 uchylenie

67 ☒

68 zmiana

69 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

70 2.1. Ustalenie faktów

71 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

72 Lp.

73 Oskarżony

74 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

75 Dowód

76 Numer karty

77 Nie prowadzono postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym.

78 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

79 Lp.

80 Oskarżony

81 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

82 Dowód

83 Numer karty

84 Nie prowadzono postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym.

85 2.2. Ocena dowodów

86 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

87 Lp. faktu z pkt 2.1.1

88 Dowód

89 Zwięźle o powodach uznania dowodu

90 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

91 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

92 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

93 Dowód

94 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

95 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

96 Lp.

97 Zarzut

98 Zarzuty prokuratora, jakie zostały przedstawione czynom przypisanym przez Sąd Okręgowy a dotyczącym zarzutów z pkt. I i III aktu oskarżenia:

99 - Rażącej niewspółmierności kary orzeczonej za czyny I i III aktu oskarżenia, wynikającą z zastosowania art. 37a kk na wymierzeniu oskarżonemu F. J.. za czyn z art. 43 ustawy z dnia 26.01.1984 r. Prawo prasowe w zw. z art. 57a 1 k.k. — kary 6 miesięcy ograniczenia wolności z zobowiązaniem do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin miesięcznie oraz kary 2 lat ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin miesięcznie za czyn z art. 263 2 kk, co skutkowało wymierzeniem oskarżonemu kary rażąco niewspółmiernej w postaci ograniczenia wolności w miejsce przewidzianej przepisami kary pozbawienia wolności, choć chuligański charakter występku z art. 43 ustawy Prawo prasowe, osobiste właściwości oskarżonego, jego postawa i wielokrotna uprzednia karalność przemawiają za orzeczeniem kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.

100 Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok w zakresie czynu z punktu I aktu oskarżenia, a w konsekwencji punku I i II wyroku Sądu Okręgowego zarzucając:

101 1. błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę wyroku, dotyczące przyjęcia, iż oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim kierunkowym, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy [w szczególności zeznania bezpośrednich świadków wypowiadanych przez oskarżonego słów, jak także nagrania wideo ze zgromadzenia], jak także ujawnione na rozprawie okoliczności [kontekst sytuacyjny wypowiadanych przez oskarżonego słów, dynamiczny charakter zgromadzenia, potencjalnie prowokacyjne zachowanie pokrzywdzonego w miejscu i czasie zdarzenia, rola, jaką pełnił oskarżony podczas zgromadzenia – ( nieformalna ochrona") wskazują, iż oskarżony obejmował umyślnością każde ze znamion zarzucanego mu czynu.

102 2. obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść wydanego orzeczenia:

103 a) art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie przez sąd dowolnej, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego oceny zeznań J. W. i przyjęcie, iż wypowiedzenie przez oskarżonego słowa skierowane były wobec M. R. (1) w celu zmuszenia go do zaniechania interwencji prasowej, podczas gdy wskazane słowa wypowiedziane były - w ocenie - obrońcy nie w celu nakłaniania innej [nieustalonej] osoby do popełnienia czynu zabronionego, lecz stanowiły wyraz negatywnego [wulgarnego] ustosunkowania się przez oskarżonego do obecności M. R. (1) na zgromadzeniu i sposobu przeprowadzenie przez niego interwencji dziennikarskiej.

104 b) art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie przez sąd dowolnej, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego oceny zeznań J. W. i P. K. i przyjęcie, iż zachowanie pokrzywdzonego M. R. (1) nie było niebezpieczne, podczas gdy powyższe ustalenia nie wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego [nagrań obrazujących przebieg zgromadzenia z dnia 10 lipca 2017 r., jak także wyjaśnień oskarżonego], zachowanie oskarżonego zaś mogło być potraktowane jako prowokacyjne, co znajduje także oparcie w negatywnej reakcji manifestujących na sposób prowadzenia przez niego interwencji dziennikarskiej.

105 c) art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie przez sąd dowolnej, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego oceny zeznań A. M., które zostały przez sąd ocenione jako nacechowane subiektywnie, podczas gdy subiektywna ocena przebiegu zdarzenia z dnia 10 lipca 2017 r. w żadnym wypadku nie deprecjonuje wiarygodności wskazanego świadka, jego zeznania zaś pozostają w korelacji z [wadliwie ocenionym] materiałem dowodowym w postaci nagrania z przebiegu zgromadzenia, jak także zeznaniami P. K., J. W., jak także wyjaśnieniami oskarżonego].

106 d) art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie przez sąd dowolnej, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego oceny wyjaśnień oskarżonego i uznanie ich za niewiarygodne w zakresie dotyczącym:

107 oceny zachowania M. R. (2) na zgromadzeniu w dniu 10 lipca 2017 r., podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy [zeznania świadków B. S., K. B., P. K. i J. W.] wskazują na zachowanie pokrzywdzonego o potencjalnym charakterze prowokacyjnym, co mogło uzasadniać negatywne reakcje osób uczestniczących w zgromadzeniu

108 W celu wypowiedzianych przez oskarżonego słów, które wedle oceny sądu zmierzały do zmuszenia go do zaprzestania wykonywania działalności dziennikarskiej, podczas gdy dokonana przez sąd ocena kontekstu sytuacyjnego [roli, jaką oskarżony pełnił podczas zgromadzenia - tj. pełnienia przez niego funkcji nieformalnej ochrony, odległości dzielącej oskarżonego i pokrzywdzonego, prowokacyjnego zachowania pokrzywdzonego M. R. (1)] pomija jakikolwiek brak zamiaru wywołania przez oskarżonego u

109 innej, nieustalonej osoby asumptu do popełnienia na szkodę pokrzywdzonego czynu zabronionego, stanowiły bowiem przejaw daleko idącej dezaprobaty

110 wobec zachowania pokrzywdzonego w trakcie zgromadzenia. Przedstawiona wadliwa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego skutkowała dokonaniem przez sąd błędnych ustaleń faktycznych w zakresie ustalenia okoliczności faktycznych zdarzenia z dnia 10 lipca 2017 r:

111 1. przyjęcia, iż zachowanie pokrzywdzonego M. R. (2) nie było prowokacyjne i nie stwarzało ryzyka zakłócenia zgromadzenia;

112 2. oceny zamiaru zachowania oskarżonego i przyjęcia, iż słowa wypowiedziane przez oskarżonego miały na celu podżeganie innej, nieustalonej osoby stosowania przemocy i zmuszenia pokrzywdzonego M. R. (2) do zaniechania interwencji dziennikarskiej w formie działania umyślnego [zamiaru bezpośredniego kierunkowego], podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy [w szczególności nagrania wideo z przebiegu zgromadzenia, jak także zeznania poszczególnych świadków zdarzenia oraz wyjaśnienia oskarżonego] oraz sam kontekst sytuacyjny zdarzenia nie uzasadniają w żadnym wypadku oceny zachowania oskarżonego, iż działał on umyślnie w zamiarze bezpośrednim kierunkowym - tj. chciał, by jego zachowanie, polegające na wypowiedzeniu niecenzuralnych słów [„weź go jebnij"] miało skutkować chęcią dopuszczenia się przez inną, nieustaloną osobę czynu zabronionego na szkodę pokrzywdzonego M. R. (1) i tym samym chęcią, by pokrzywdzony M. R. (1) zaniechał interwencji dziennikarskiej.

113 3. błędnego przyjęcia, iż zachowanie oskarżonego popełnione zostało w warunkach występu chuligańskiego tj. miało ono miejsce bez powodu albo z oczywiście błahego powodu, przy równoczesnym okazaniu rażącego lekceważenie porządku prawnego, podczas gdy ustalenia poczynione przez sąd w tym zakresie są niezwykle lakoniczne, pomijają bezsporną okoliczność sprzeciwu części zgromadzonych wobec sposobu przeprowadzania przez pokrzywdzonego M. R. (1) interwencji prasowej, prowokacyjnego charakteru zadawanych przez niego pytań, roli oskarżonego na wskazanym zgromadzeniu [pełnienie przez niego funkcji nieformalnej ochrony] oraz ryzyka zakłócenia przez pokrzywdzonego niezakazanego zgromadzenia.

114 ☐ zasadny

115 ☐ częściowo zasadny

116 ☒ niezasadny

117 ☐ zasadny

118 ☒ częściowo zasadny

119 ☐ niezasadny

120 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

121 Należy zauważyć, że wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie został zaskarżony przez prokuratora w zakresie:

122 - winy oskarżonego co do czynu wskazanego w pkt II wyroku,

123 - w zakresie kary wymierzonej oskarżonemu za czyny w pkt I i III wyroku.

124 Natomiast zakres zaskarżenia przez obrońcę oskarżonego zawierał czyn opisany w pkt I zaskarżanego wyroku w całości, co za tym niosło objęcie zakresem zaskarżenia orzeczenia dotyczącego nawiązki (pkt II wyroku).

125 Innymi słowy orzeczenie o winie w zaskarżonym wyroku zostało zaskarżone w odniesieniu do pkt. I i II czynów z aktu oskarżenia. Natomiast orzeczenie o karze – li tylko na niekorzyść – zostało zaskarżone w odniesieniu do czynów z pkt. I i III aktu oskarżenia.

126 Dodatkowo wniosek o uzasadnienie wyroku prokurator wniósł w zakresie czynu, co do którego orzeczono w postępowaniu odwoławczym zmianę wyroku.

127 Zarzuty przedstawione przez prokuratora okazały się niezasadne.

128 W pierwszej kolejności zostaną omówione w odniesieniu do czynu z pkt I aktu oskarżenia zarzuty apelacji obrońcy – jako najdalej idące.

129 Zarzuty przedstawione w apelacji obrońcy okazały się częściowo zasadne, doprowadziły bowiem do zmiany orzeczenia Sądu I instancji w odniesieniu do punktów I i II wyroku.

130 W odniesieniu bowiem do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych ( zarzut ten okazał się zasadny) Sąd odwoławczy nie tracił z pola widzenia opisu czynu zarzuconego, opisu czynu przypisanego i ustaleń dokonanych przez Sąd Okręgowy.

131 W tym miejscu należy - skoro przedstawiono oskarżonemu zarzut podżegania ( nakłaniania) do popełnienia przestępstwa - dokonać analizy opisu czynu zarzuconego i przypisanego w kontekście znamion tego czynu oraz ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego.

132 Zarówno czyn zarzucony, jak i przypisany operuje pojęciami: chcąc aby inna (zatem kto ? -dopisek Sądu Apelacyjnego ) nieustalona do tej pory ( nadal realizuje się pytanie kto konkretnie? – dopisek Sądu Apelacyjnego) osoba użyła przemocy w postaci uderzenia dziennikarza. Ergo – w opisie czynu mamy do czynienia z konkretną osobą – jakkolwiek nie została ona jednak ustalona.

133 Natomiast w ustaleniach Sądu Okręgowego odczytujemy: ( str. 3 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie) F. J. zaczął wykrzykiwać w stronę osób obok M. R. (1) „weź go jebnij” nakłaniał przy tym każdego ze znajdujących się nieopodal uczestników, by uderzyć M. R. (1). Co istotne ani w czynie zarzuconym ani w czynie przypisanym nie znalazły się personalia konkretnej nakłanianej do przestępstwa osoby ( czy inna konkretyzacja tej osoby). Dalej – jeśli Sąd I instancji w swoich ustaleniach opisuje zachowanie J. W. – to jednak w żaden sposób w ustaleniach faktycznych nie dochodzi do wniosku, aby było to zachowanie realizujące okrzyk F. J.. Aktualne jest zatem ustalenie Sądu Okręgowego, iż okrzyk F. J. jest adresowany do osób ( z tłumu) znajdujących się nieopodal uczestników.

134 W tym miejscu należy się odnieść do doktryny i judykatury prawa karnego ( o czym milczą jednakże apelacje prokuratora i obrońcy) w kontekście zarzuconego czynu podżegania z art. 18 §2 kk.

135 Podżeganie musi być bowiem zindywidualizowane co do określonej osoby lub osób. ( por. Mozgawa Marek (red.), Kodeks karny. Komentarz aktualizowany , komentarz do art. 18 kk, LEX/el. 2022, podobnie Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Cześć I. Komentarz do art. 1-52, wyd. V, WK 2016, komentarz do art. 18 kk)

136 Podżeganie jest to określone zjawisko psychiczne w postaci zamiaru lub decyzji wywołanej w wyniku nakłaniania u bezpośredniego wykonawcy, czy też skutkiem jest dokonanie lub co najmniej usiłowanie popełnienia czynu zabronionego przez bezpośredniego wykonawcę.

137 Zawraca uwagę, iż niniejszej sprawie nie ustalono bezpośredniego wykonawcy, zatem in concreto nie można było ustalić co miał na celu okrzyk oskarżonego „ weź go jebnij”.

138 Charakter podżegania posiada niewątpliwie charakter skutkowy ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 1982 r. , RW 317/82) . Z uwagi na skutkowy charakter podżegania , którego efektem jest wzbudzenie u osoby nakłanianej decyzji popełnienia czynu zabronionego , nie stanowi podżegania gdy bezpośredni wykonawca np. miał już wcześniej zamiar popełnienia czynu zabronionego lub podjął wcześniej decyzję określonego zachowania. W konkretnej rozpoznawanej sprawie, żaden sprawca czynu w wyniku podżegania nie został ustalony. Nie można zatem było przeprowadzić egzegezy jak okrzyk oskarżonego miał się do wolitywnej strony działania ewentualnego sprawcy bezpośredniego. Nie można było ustalić roli w czynie J. W. jeśli taka zaistniała, wskazano natomiast w ustaleniach, że zaniechał o nieprzyjaznych zachowań. O innych osobach ustalenia Sądu I instancji milczą. Aktualny pozostaje głos doktryny prawa karnego ( Kardas w red. Wróbel) , że nakłanianie skierowane być musi do konkretnej osoby lub do zindywidualizowanego kręgu osób ( ad certam personam) nie koniecznie znanego podżegającemu z imienia i nazwiska. Postępowanie niniejszej nie wykazało istnienia konkretnej osoby / konkretnych osób, do którego zwracał się F. J. jak i ( wobec braku skonkretyzowania tej osoby / tych osób) nie można było ustalić, co miał na celu okrzyk oskarżonego. Język polski bacząc na ( gramatykę) tj. koniugację ( odmianę czasowników ) rozróżnia zwrot „weź” od „weźcie”. Zatem nietrafne są ustalenia, iż F. J. zwracał się do osób z otoczenia M. R. (1) . Co więcej nie ustalono osoby, do której mógł się w zindywidualizowany sposób zwracać F. J., wreszcie nie ustalono sfery wolitywnej tej osoby, a finalnie – wobec braku tych ustaleń – ergo nie określono w postępowaniu, co miał na celu okrzyk oskarżonego. Przy czym zaznaczyć należy, iż Sąd Okręgowy skrupulatnie prowadził postępowanie dowodowe i wykorzystał, wszelkie możliwe źródła dowodzenia.

139 Z tych przyczyn Sąd odwoławczy zmienił orzeczenie Sądu Okręgowego odnośnie czyny z punktu I aktu oskarżenia, uniewinniając F. J..

140 Odnośnie czynu z punktu II aktu oskarżenia Sąd odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i orzeczenie o winie, zarówno wskazane w wyroku Sądu I instancji jak i pisemnych motywach do tego wyroku.

141 Podobnie w odniesieniu co do orzeczenia Sądu I instancji co do zarzutu z punktu III z aktu oskarżenia ( niezaskarżonego przez obrońcę, a zaskarżonego przez prokuratora w zakresie wymierzonej kary) – Sąd odwoławczy podzielił ustalenia Sądu Okręgowego, w szczególności wobec istniejącej w aktach sprawy opinii biegłego z zakresu broni i amunicji, a w konsekwencji wobec ustalenia winy oskarżonego. Ustalenia te jednakże wobec zakresu i kierunku apelacji prokuratora nie podważyły rozważań Sądu Okręgowego co do kary wymierzonej oskarżonemu za czyn z punktu III aktu oskarżenia. W tej mierze argumentacja Sądu Okręgowego okazała się zasadna i zatem – przyjęta przez Sąd odwoławczy jako własna.

142 Czyniąc powyższe rozważania i konstatacje, odnośnie błędu w ustaleniach faktycznych, ich niekonsekwencje tez względem siebie w opisie czynu przypisanego w pkt. I i ustaleniach zawartych w uzasadnieniu Sądu Okręgowego, a także mając na uwadze dyspozycję materialnoprawną z art. 18 §2 kk, należało zmienić pkt. I i II wyroku i uniewinnić oskarżonego w zakresie czynu z pkt. I aktu oskarżenia. Z uwagi na poczynione wyżej uwagi omówienie zarzutów obrońcy w zakresie obrazy prawa procesowego mijałoby się istotą konstatacji zaprezentowanej w powyższym wywodzie uczynionym przez Sad odwoławczy.

143 Wniosek

144 Wniosek obrońcy o zmianę wyroku Sądu Okręgowego w pkt. I i II okazał się zasadny i uniewinnił oskarżonego od czynu przedstawionego w pkt. I aktu oskarżenia.

145 Wnioski prokuratora o:

146 - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w zakresie czynu II aktu oskarżenia

147 - zmianę orzeczonej wobec oskarżonego kary za czyny z pkt I i III aktu oskarżenia i orzeczenie wobec F. J. kary pozbawienia wolności w wymiarze 3 miesięcy za czyn z pkt. I (z art. 43 ustawy Prawo prasowe w zw. z art. 57a I kk) oraz 1 roku pozbawienia wolności za czyn z pkt III (z art. 263 2 kk) i orzeczenie kary łącznej 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności – okazał się nie zasadne.

148 ☒ zasadny

149 ☐ częściowo zasadny

150 ☐ niezasadny

151 ☐ zasadny

152 ☐ częściowo zasadny

153 ☒ niezasadny

154 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

155 Powody uznania za zasadny wniosku apelacji obrońcy oraz stwierdzenia niezasadności wniosków prokuratora – Sąd Apelacyjny przedstawił przy omówieniu zarzutów apelacji.

156 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

157 1.

158 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

159 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

160 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

161 1.

162 Przedmiot utrzymania w mocy

163 Uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynu z punktu II aktu oskarżenia oraz skazanie za czyn z punktu III aktu oskarżenia wraz z wymiarem orzeczonej kary.

164 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

165 Powody utrzymania w mocy wyroku Sądu Okręgowego, zostały podane w części omawiającej zarzuty apelacji.

166 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

167 1.

168 Przedmiot i zakres zmiany

169 Punkt I, II i V wyroku Sądu Okręgowego.

170 Zwięźle o powodach zmiany

171 Powody zmiany wyroku Sądu Okręgowego, zostały podane w części omawiającej zarzuty apelacji. Ponieważ F. J. został uniewinniony od zarzutu z pkt. I aktu oskarżenia, należało również w konsekwencji uchylić orzeczenie o nawiązce, a nadto uchylić orzeczenie o karze łącznej ( z uwagi na brak kar do połączenia).

172 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

173 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

174 1.1.

175 ☐ art. 439 k.p.k.

176 Zwięźle o powodach uchylenia

177 2.1.

178 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

179 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

180 Zwięźle o powodach uchylenia

181 3.1.

182 Konieczność umorzenia postępowania

183 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

184 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

185 4.1.

186 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

187 Zwięźle o powodach uchylenia

188 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

189 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

190 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

191 Przytoczyć okoliczności

192 6. Koszty Procesu

193 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

194 Przytoczyć okoliczności

195 3

196 Sąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów za postępowanie odwoławcze, uznając, iż wniosek apelacji obrońcy okazał się zasadny, natomiast apelacja złożona przez urząd prokuratora nie była zasadna.

197 7. PODPIS

198 Sławomir Machnio Katarzyna Capałowska Zbigniew Kapiński

199 1.3. Granice zaskarżenia

200 Kolejny numer załącznika

201 1

202 Podmiot wnoszący apelację

203 obrońca

204 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

205 Pkt. I i II wyroku

206 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

207 ☒ na korzyść

208 ☐ na niekorzyść

209 ☐ w całości

210 ☒ w części

211 ☒

212 co do winy

213 ☐

214 co do kary

215 ☐

216 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

217 1.3.2. Podniesione zarzuty

218 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

219 ☐

220 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

221 ☐

222 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

223 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

224 ☒

225 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

226 ☒

227 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

228 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

229 ☐

230 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

231 ☐

232 art. 439 k.p.k.

233 ☐

234 brak zarzutów

235 1.4. Wnioski

236 ☐

237 uchylenie

238 ☒

239 zmiana

240 1.3. Granice zaskarżenia

241 Kolejny numer załącznika

242 2

243 Podmiot wnoszący apelację

244 prokurator

245 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

246 Pkt. I, III , II wyroku

247 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

248 ☐ na korzyść

249 ☒ na niekorzyść

250 ☐ w całości

251 ☒ w części

252 ☒

253 co do winy

254 ☒

255 co do kary

256 ☐

257 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

258 1.3.2. Podniesione zarzuty

259 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

260 ☐

261 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

262 ☐

263 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

264 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

265 ☐

266 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

267 ☒

268 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

269 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

270 ☒

271 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

272 ☐

273 art. 439 k.p.k.

274 ☐

275 brak zarzutów

276 1.4. Wnioski

277 ☒

278 uchylenie

279 ☒

280 zmiana