Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 marca 2021 r., II AKa 376/20

wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 marca 2021 r., II AKa 376/20

Tekst

1 Sygn. akt: II AKa 376/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 18 marca 2021 r.

3 Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

4 Przewodniczący

5 SSA Gwidon Jaworski (spr.)

6 Sędziowie

7 SSA Małgorzata Niementowska

8 SSO del. Krzysztof Ficek

9 Protokolant

10 Agnieszka Bargieł

11 przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Katowicach Pawła Stokowackiego

12 po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2021 r. sprawy

13 1. N. J. , c. J. i J., ur. (...) w L.

14 oskarżonej o czyn z art. 55 ust. 3 Ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12§1 kk przy zast. art. 65 § 1 kk

15 2. M. R. , s. S. i J., ur. (...) w K.

16 oskarżonego o czyn z art. 55 ust. 3 Ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

17 na skutek apelacji obrońców oskarżonych

18 od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie

19 z dnia 17 czerwca 2020 roku, sygn. akt II K 141/19

20 1. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1 w ten sposób, iż:

21 - z opisu przypisanego oskarżonej N. J. przestępstwa eliminuje sformułowanie „przy czym z popełnionego przestępstwa uczyniła sobie stałe źródło dochodu”,

22 - z podstawy prawnej skazania oraz wymiaru kary eliminuje przepis art. 65 § 1 k.k.,

23 - łagodzi orzeczoną względem oskarżonej karę pozbawienia wolności do 3 (trzech) lat,

24 2. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

25 3. zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa.

26 SSO del. Krzysztof Ficek SSA Gwidon Jaworski SSA Małgorzata Niementowska

Uzasadnienie

27 Formularz UK 2

28 Sygnatura akt

29 II AKa 376/20

30 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

31 2

32 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

33 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

34 Wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 17 czerwca 2020 r., sygn. akt II K 141/19.

35 1.2. Podmiot wnoszący apelację

36 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

37 ☐ oskarżyciel posiłkowy

38 ☐ oskarżyciel prywatny

39 ☒ obrońca

40 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

41 ☐ inny

42 1.3. Granice zaskarżenia

43 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

44 ☒ na korzyść

45 ☐ na niekorzyść

46 ☒ w całości

47 ☐ w części

48 ☒

49 co do winy

50 ☐

51 co do kary

52 ☐

53 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

54 1.3.2. Podniesione zarzuty

55 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

56 ☐

57 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

58 ☐

59 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

60 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

61 ☒

62 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

63 ☒

64 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

65 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

66 ☐

67 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

68 ☐

69 art. 439 k.p.k.

70 ☐

71 brak zarzutów

72 1.4. Wnioski

73 ☒

74 uchylenie

75 ☒

76 zmiana

77 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

78 2.1. Ustalenie faktów

79 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

80 Lp.

81 Oskarżony

82 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

83 Dowód

84 Numer karty

85 2.1.1.1.

86 N. J., M. R.

87 Czas podróży samochodem na trasie H.-K.-W. – czyn przypisany pkt 1 wyroku.

88 wydruk z aplikacji G.

89 k-1326

90 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

91 Lp.

92 Oskarżony

93 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

94 Dowód

95 Numer karty

96 2.1.2.1.

97 2.2. Ocena dowodów

98 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

99 Lp. faktu z pkt 2.1.1

100 Dowód

101 Zwięźle o powodach uznania dowodu

102 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

103 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

104 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

105 Dowód

106 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

107 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

108 Lp.

109 Zarzut

110 3.1.

111 Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez przyjęcie, iż oskarżona N. J. z popełnionego przestępstwa uczyniła stałe źródło dochodu (zarzut 1 apelacji obrońcy oskarżonej).

112 ☒ zasadny

113 ☐ częściowo zasadny

114 ☐ niezasadny

115 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

116 Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, iż oskarżona z popełnionego przestępstwa uczyniła stałe źródło dochodu okazał się w pełni zasadny. Zastrzec bowiem należy, iż tego typu ustalenie mogłoby zostać uznane za trafne wyłącznie wtedy, gdyby zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie, iż prowadzenie przestępczego procederu był dla N. J. odpowiednio trwałym źródłem w miarę regularnych dochodów, chociażby nawet ostatecznie zamysł nie został w pełni urzeczywistniony (tak m.in. wyrok Sąd Apelacyjnego w Gdański z dnia 29 czerwca 2017r., sygn.. akt I AKa 124/17). Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego na konkluzje takie nie pozwala. Wręcz przeciwnie dowody przekonują, iż oskarżona wykonała wyłącznie dwa transporty niejako w zastępstwie za poprzedniego „kuriera” tj. świadka D. M., który nagle zrezygnował ze współpracy z K. B.. Okoliczność ta przekonuje, iż dochody uzyskane z przestępstwa miały wyłącznie okazjonalny i nieregularny charakter. Stąd też podzielając w pełni argumentację oraz stanowisko obrońcy oskarżonej, których nie ma potrzeby w tym miejscu powielać, Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w punkcie 1 w ten sposób, iż z opisu przypisanego oskarżonej N. J. przestępstwa wyeliminował sformułowanie „przy czym z popełnionego przestępstwa uczyniła sobie stałe źródło dochodu”, z podstawy prawnej skazania oraz wymiaru kary wyeliminował przepis art. 65 § 1 k.k., a w konsekwencji złagodził orzeczoną względem oskarżonej karę pozbawienia wolności do 3 lat. W ocenie sądu a quem ukształtowana w ten sposób kara zrealizuje swe cele w zakresie prewencji indywidulanej, jak i ogólnej, wdrażając oskarżoną do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości, stanowiąc jednocześnie adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego jej przestępstwa represję. Sąd nie znalazł jednocześnie podstaw do dalszego łagodzenia w/w kary, uznając, iż w analizowanej sprawie brak jest podstaw do sięgania po dobrodziejstwo nadzwyczajnego złagodzenia kary.

117 Wniosek

118 Wyeliminowanie z opisu czynu przypisanego oskarżonej uczynienia sobie z przestępstwa stałego źródła dochodu, korekta podstawy prawnej skazania oraz obniżenie wymierzonej oskarżonej kary.

119 ☒ zasadny

120 ☐ częściowo zasadny

121 ☐ niezasadny

122 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

123 Powody uznania wniosku obrońcy za zasadny wskazano powyżej.

124 3.2.

125 Łącznie zarzuty:

126 - obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 366 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. (zarzuty 2, 5 i 8 apelacji obrońcy oskarżonej N. J.);

127 - błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść (zarzut 4 apelacji obrońcy oskarżonej N. J.);

128 - obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. (zarzuty a i b apelacji obrońcy oskarżonego M. R.);

129 - błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść podniesiony przez obrońcy oskarżonego M. R..

130 ☐ zasadny

131 ☐ częściowo zasadny

132 ☒ niezasadny

133 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

134 Zarzuty obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 366 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. (zarzuty 2, 5 i 8 apelacji obrońcy oskarżonej N. J.), błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść (zarzut 4 apelacji obrońcy oskarżonej N. J.), obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. (zarzuty a i b apelacji obrońcy oskarżonego M. R.) oraz błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść podniesiony przez obrońcy oskarżonego M. R., okazały się chybione. Ścisły, a właściwie nierozerwalny ich związek nakazywał łączną ocenę tychże zarzutów, tym bardziej, iż wzajemna ich korelacja powoduje, że oddzielna ocena prowadziłaby do powielania tych samych argumentów, co nie sprzyjałoby przejrzystości uzasadnienia wyroku sądu a quem. Odnosząc się zatem do błędu w ustaleniach faktycznych, jakiego miał dopuścić się sąd I instancji opierając swe rozstrzygnięcie w zasadniczej części na niewiarygodnych, zdaniem obrońców, zeznaniach P. R., wskazać należy, iż przekonanie o wadliwej ocenie tego dowodu obrońcy oskarżonych kształtują na przeciwstawianych im dowodach w postaci wyjaśnień oskarżonych nie przyznających się konsekwentnie do stawianych im zarzutów, zeznaniach świadków D. M. czy też J. J., które zdaniem obrońców wykluczyły sprawstwo oskarżonych w przypisanych im czynach. Tak sformułowane zarzuty potraktować należy jednak wyłącznie jako polemikę z dokonanymi ustaleniami, opartą wyłącznie na gołosłownych i zdezawuowanych całkowicie przez sąd meriti wyjaśnieniach oskarżonych, opacznie interpretowanych zeznaniach świadka D. M., któremu sąd I instancji dał przecież wiarę oraz rzekomych nieścisłości materiału dowodowego wywodzonych z fragmentów zeznań świadków czy też zeznaniach świadków, które sąd meriti uznał za niewiarygodne lub nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Podkreślić należy, iż sąd I instancji uznając zeznania P. R. za w pełni wiarygodne wskazał podwody przyjętego stanowiska, które wbrew zarzutom obrońców są przekonujące i mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów. Obrońcy oskarżonych zdają się nie zauważać, iż zeznania P. R. są szczegółowe, w sposób chronologiczny i usystematyzowany odnoszą się do poszczególnych fragmentów prowadzonej przez niego przestępczej działalności, wskazują sprawców, okoliczności i okresy, w których dochodziło do popełniania kolejnych przestępstw. P. R. uczestnicząc w kolejnych czynnościach procesowych opisywał i wskazywał miejsca, w których dochodziło do poszczególnych transakcji narkotykowych, miejsca dostaw i osoby kurierów oraz odbiorców przesyłek. Już sama ta okoliczność całkowicie przekreśla stawianą przez część obrońców oskarżonych tezę, iż zeznania świadka P. R. są wyłącznie pomówieniem ze strony osoby pragnącej uniknąć odpowiedzialności karnej, skoro świadek opisuje również dokonane przez siebie przestępstwa. Oczywistym pozostaje, iż zeznania świadka zawierają drobne rozbieżności i nieścisłości, mają one jednak charakter trzeciorzędny i nie wpływają na globalną ocenę ich wartości dowodowej. Przypomnieć należy, iż pierwsze zeznanie świadka miało charakter ogólny, opisujący mechanizm przestępczego procederu, stąd też nie zawierało szczegółów, jakie świadek ujawniał w kolejnych zeznaniach czy też w trakcie eksperymentu procesowego. Tak drobne rozbieżności jak np. pomylenie nazwy sieci stacji benzynowych, na których dochodziło do przekazania przesyłek jawi się jako naturalne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, zwłaszcza w kontekście tego, iż miały to nie być miejsca związane z miejscem zamieszkania świadka, a jedynie kolejne przystanki na trasie transferu narkotyków, zaś w trakcie eksperymentu procesowego wskazując opisywane miejsca świadek nie miał żadnych wątpliwości. Wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonej N. J. prawidłowości oceny tego dowodu i opartych na nim ustaleniach sądu nie przekreśla treść dokumentów znajdujących się na stronach 1109-1100 akt sprawy. Z zaświadczeń wystawionych przez pośrednika – agencję pracy (...) – nie wynika bowiem w żadnym zakresie, w których dniach oskarżona miała świadczyć pracę. Wnioski przedstawione w uzasadnieniu apelacji w żadnym zatem stopniu nie korespondują z treścią przywołanych zaświadczeń mających wyłącznie charakter rocznego zestawienia za lata 2014-2015. Podobnie ocenić należy tę część zeznań świadka P. R. z której wynika, iż stawka za kurs dla kuriera jaką oferował K. B. oscylowała w granicach 300-500 euro. Skoro bowiem świadek miał wiedzę o znacznej ilości tego typu transferów podanie stawki uśrednionej jawi się jako naturalne, podobnie jak niemożność konkretnego wskazania, jakie konkretnie, oscylujące w tych granicach wynagrodzenie, otrzymała oskarżona N. J. (przy czym przypomnieć należy, iż sąd meriti przyjął wersje najkorzystniejsze dla oskarżonej). Nie polega również na prawdzie stawiana przez obrońców teza, iż świadek w konsekwencji swej procesowej postawy nie poniesie odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwa bądź odniesie inne procesowe korzyści, będąc jej zasadniczym ogniwem. P. R. poniósł wszak konsekwencje popełnienia szeregu przestępstw, zaś zakres jego odpowiedzialności karnej był adekwatny do prezentowanej przez niego w toku postępowania postawy procesowej. Zastosowanie dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary, będące wyrazem woli ustawodawcy premiującego w swoisty, automatyczny sposób przestępców współpracujących z organami wymiaru sprawiedliwości, nie jest w żadnym stopniu uzależnione od woli organów procesowych i co najważniejsze nie może być utożsamiane z uniknięciem odpowiedzialności karnej, jak to ma miejsce w przypadku świadka koronnego. Dywagacje na temat wpływu postawy procesowej świadka na możliwość uzyskania warunkowego przedterminowego zwolnienia są również nietrafne, o zastosowaniu tego dobrodziejstwa decydują bowiem wyłącznie względy prognostyczne. Również podnoszona przez obrońców oskarżonych szczegółowość zeznań P. R., która przemawiać ma za ich niewiarygodnością jest całkowicie nieprzekonywująca. Skoro P. R. był osobą zaangażowaną w organizowanie dostaw narkotyków, pozostawał w bliskich relacjach z K. B. naturalnym jest, iż jego wiedza w zakresie ilości i wartości transferowanych narkotyków, miejsc i osób, do których je dostarczano, jest obszerna. Zważywszy na towarzyszące popełnianiu przestępstw emocje, zapamiętanie części szczegółów wydaje się jak najbardziej naturalne, zwłaszcza, że P. R. cechuje dobra percepcja, o czym przekonują jego zeznania. Nie budzi również wątpliwości niemożność bardzo precyzyjnego odniesienia się do tych kwestii, które świadek postrzegał jako rutynowe, podlegające zatem w szybkim stopniu procesowi zapominania czy wręcz wypierania, skoro nie miały dla niego większego znaczenia. Podkreślenia wymaga, również i to, że z punktu widzenia możliwości skorzystania z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary eksponowana przez obrońców szczegółowość zeznań nie była niezbędna. Okoliczność ta przekonuje, iż złożenie wyczerpujących zeznań określonej treści miało na celu wyłącznie wyjaśnienie wszystkich aspektów popełnianych przez oskarżonego przestępstw, bo jedynie taka postawa pozwalała na zakończenie przestępczej działalności bez ryzyka, iż w przyszłości wszczęte zostaną kolejne postępowania o nieujawnione przez oskarżonego przestępstwa, a taką właśnie deklarację chęci definitywnego zakończenia przestępczej działalności i „rozliczenia” przeszłości świadek złożył. Obrońcy oskarżonych kwestionując niespójne ich zdaniem zeznania P. R. tracą całkowicie z pola widzenia również to, iż znalazły one pośrednio odzwierciedlenie w innych przywołanych przez sąd I instancji dowodach. Koherentność depozycji części P. R. i zeznań świadka D. M. (o czym będzie jeszcze mowa w dalszej części uzasadnienia) czy też E. M. w połączeniu z prezentowanymi przez oskarżonych nieprzekonywującymi liniami obrony pozwala na zaaprobowanie wyrażonej przez sąd I instancji oceny wiarygodności zeznań P. R.. Dostrzec również należy, iż pomiędzy oskarżonymi a świadkiem nie było żadnych konfliktów i nieporozumień, które uzasadniałyby ewentualne bezpodstawne pomówienia. Wręcz przeciwnie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazywał, że relacje te pozostawały standardowe. Wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonej N. J. nie może być również mowy o naruszeniu przepisu art. 410 k.p.k., który nakazuje uwzględnienie jako podstawy wyroku całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku przekonuje bowiem wprost, że z wymienionego obowiązku sąd orzekający wywiązał się należycie, a zarzuty obrońcy są chybione. Przypomnieć należy, iż obraza art. 410 k.p.k. ma miejsce wyłącznie wtedy, gdy wyrok oparty został na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej, bądź też gdy doszło do pominięcia przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności, tak korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego. Nie stanowi naruszenia przepisu art. 410 k.p.k. dokonanie oceny materiału dowodowego przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych, a do takich właśnie stwierdzeń ogranicza się polemika zawarta we wskazanych powyżej częściach apelacji obrońcy oskarżonego (tak: wyrok Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2006 r., sygn. akt IV KK 454/05) . Skoro więc podstawę wyroku sądu I instancji stanowił całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej, a sąd ten, oceniając dowody z uwzględnieniem kryteriów wskazanych w art. 7 k.p.k., wyprowadził wnioski niesatysfakcjonujące obrońcę, nie można mówić o naruszeniu art. 410 k.p.k. Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności uznać należało, iż przedstawiona przez sąd I instancji ocena zeznań świadka P. R. była trafna, mieszcząc się w granicach przyznanej sądowi swobody w ocenie dowodów. Wszystkie okoliczności podważające wiarygodność zeznań P. R., które podnieśli obrońcy oskarżonych pozostały w polu widzenia sądu meriti, zaś analiza ich ewentualnego wpływu na treść zeznań świadka jest wszechstronna i wyczerpująca, pozwalając w pełni na zrozumienie powodów, dla których sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne. Podnoszone zarzuty, sugerujące możliwość odmiennej oceny tego dowodu nie wskazują jednak na realne błędy czy uchybienia, w następstwie których ocena przedstawiona przez sąd I instancji jest wadliwa, koncentrując się wyłącznie na gołosłownej polemice, bądź też okolicznościach zupełnie marginalnych. Apelujący formułując zarzuty zdają się nie dostrzegać koherentności przywołanych dowodów i forsują tezy znajdujące oparcie wyłącznie w dowodach, które zostały przez sąd I instancji całkowicie zdezawuowane. Przypomnieć należy skarżącym, iż możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego innego od ustalonego przez Sąd I instancji poglądu, nie może automatycznie prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten Sąd błędu w ustaleniach faktycznych (tak: Sąd Najwyższy I KR 197/74, OSNKW 1975, nr 5, poz. 58). W takim przypadku obrońca oskarżonego winien w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody wykazać, jakie błędy natury faktycznej lub logicznej, czy też jaka sprzeczność z zasadami doświadczenia życiowego powodują, iż ustalenia sądu I instancji są okolicznościach rozpoznawanej sprawy błędne. Zadaniu temu obrońcy nie sprostali, formułując zarzuty, stanowiące wyłącznie gołosłowną polemikę z opartymi na prawidłowo ocenionych dowodach ustaleniami sądu.

135 Wniosek

136 Wnioski o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych N. J. i M. R. od popełnienia przypisanych im przestępstw, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

137 ☐ zasadny

138 ☐ częściowo zasadny

139 ☒ niezasadny

140 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

141 Powody uznania wniosków za niezasadne przedstawiono w sekcji 3.2 uzasadnienia.

142 3.3.

143 Łącznie zarzuty obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i 366 § 1 k.p.k. w zakresie oceny zeznań świadka D. M. (zarzuty 3 i 6 apelacji obrońcy oskarżonej N. J.).

144 ☐ zasadny

145 ☐ częściowo zasadny

146 ☒ niezasadny

147 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

148 Także zarzuty obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i 366 § 1 k.p.k. w zakresie oceny zeznań świadka D. M. (zarzuty 3 i 6 apelacji obrońcy oskarżonej N. J.) okazały się chybione. Wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonej odmienności w sposobie transferu narkotyków do Polski w przypadku gdy „kurierami” byli N. J. i D. M. potwierdzają wiarygodność zeznań P. R. oraz trafność ustaleń sądu. Fakt, iż D. M. nagle wycofał się ze współpracy z K. B. w połowie grudnia 2014 r., w sposób przekonujący i zgodny z zasadami logiki tłumaczy, dlaczego w przypadku podróży odbywanej przez oskarżoną narkotyki nie były ukrywane, a jedynie pakowane w torby podróżne. Z zeznań D. M. wynika wprost, iż K. B. wykazywał się dużą determinacją próbując nakłonić tego ostatniego do transferu narkotyków, gdyż nie miał żadnego innego kuriera gotowego do wykonania zlecenia. Skoro więc pod presją czasu udało mu się znaleźć oskarżoną gotową do odbycia tych kursów, naturalnym pozostaje, iż wyjazdy były „improwizowane”, co wykluczało dokonanie wymagających nakładu pracy i czasu czynności ukrycia pakunków w demontowanych częściach pojazdu. W przypadku świadka D. M. wyjazdy te były zaplanowane i cykliczne, co uzasadniało inne modus operandi. Stąd również i w tym zakresie argumentacja obrońcy oskarżonej zawarta w zarzutach 3 i 6 apelacji uznana została za chybioną.

149 Wniosek

150 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej N. J. od popełnienia przypisanego jej przestępstwa, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

151 ☐ zasadny

152 ☐ częściowo zasadny

153 ☒ niezasadny

154 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

155 Powody uznania wniosków za niezasadne przedstawiono w sekcji 3.3 uzasadnienia.

156 3.4.

157 Zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia tj. art. 170 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. (zarzut 7 apelacji obrońcy oskarżonej N. J.).

158 ☐ zasadny

159 ☐ częściowo zasadny

160 ☒ niezasadny

161 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

162 Zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia tj. art. 170 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. (zarzut 7 apelacji obrońcy oskarżonej N. J.) okazał się również chybiony. Jak trafnie zauważył sąd a quo z wyjaśnień samej oskarżonej N. J. wynikało, iż kilkakrotnie odbyła jako jedyny kierowca podróż samochodem z H. do miejsca swego zamieszkania i nie wiązało się to z jakimiś szczególnymi uciążliwościami i dolegliwościami, pomijając opóźnienia wynikłe z awarii samochodu. Jednocześnie brak jest w sprawie jakichkolwiek dowodów, które wskazywałyby, iż w późniejszym czasie stan zdrowia oskarżonej miał się pogorszyć w sposób uniemożliwiający przejazd z H. do K. oraz W. i z powrotem. Obrońca poza ogólnymi spekulacjami nie przedstawił bowiem w tym zakresie żadnych dowodów. Nie negując zatem tezy, iż jest to podróż męcząca i długotrwała nie sposób wywodzić, tak jak chciałby to widzieć obrońca oskarżonej, iż odbycie jej jest nierealne. Teza, iż podróż ta miałaby się odbyć bez przerwy nie znajduje jednocześnie żadnego oparcia w materiale dowodowym, zwłaszcza, iż z zeznań świadka P. R. nie wynika, aby taki wymóg miał być oskarżonej stawiany. Wręcz przeciwnie zeznania tego świadka wskazują, iż w czasie analogicznych podroży miały miejsce noclegi w hotelu w celu wypoczynku. Zważywszy jednocześnie, iż wyjazd oskarżonej był każdorazowo dobrze wynagradzany, tak motywujący czynnik uzasadnia poniesienie uciążliwości w postaci jedynie krótkotrwałych odpoczynków na tak długiej trasie oraz zaplanowanie jej w sposób nie kolidujący z obowiązkami zawodowymi na terytorium Holandii. Tak więc również i w tym zakresie przedstawiona przez sąd meriti ocena dowodów pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Stąd też zarzut obrońcy uznano za bezzasadny.

163 Wniosek

164 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej N. J. od popełnienia przypisanego jej przestępstwa, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

165 ☐ zasadny

166 ☐ częściowo zasadny

167 ☒ niezasadny

168 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

169 Powody uznania wniosków za niezasadne przedstawiono w sekcji 3.4 uzasadnienia.

170 3.5.

171 Zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia tj. art. 5 § 2 k.p.k. podniesiony przez obrońcę oskarżonego M. R..

172 ☐ zasadny

173 ☐ częściowo zasadny

174 ☒ niezasadny

175 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

176 Zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj. art. 5 § 2 k.p.k., podniesiony przez obrońcę oskarżonej okazał się oczywiście chybiony. Wbrew tezom obrońcy oskarżonego M. R., zawartym w zarzucie oraz różnych częściach uzasadniania apelacji, Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się w motywach zaskarżonego wyroku żadnych wątpliwości, jakie miałyby zostać przez sąd I instancji zignorowane, czy też rozstrzygnięte na niekorzyść oskarżonego. Wręcz przeciwnie modyfikacja opisu przypisanego oskarżonemu przestępstwa, przekonuje, iż sąd miał na uwadze niedostatki materiału dowodowego i wziął je pod uwagę. Przypomnieć należy, iż nawet jeżeli z materiału dowodowego wynikają różne wersje zdarzenia, nie jest to jeszcze równoznaczne z zaistnieniem niedających się usunąć wątpliwości w rozumieniu art. 5 § 2 k.p.k. Sąd orzekający w takim wypadku zobowiązany jest do dokonania ustaleń na podstawie swobodnej oceny dowodów i dopiero wówczas, gdy wątpliwości nie zostaną usunięte, to należy tłumaczyć je na korzyść oskarżonych, co w analizowanej sprawie nie miało miejsca. Wyrażane przez obrońcę oskarżonego, czy też samego oskarżonego wątpliwości, dotyczące materiału dowodowego, stanowią jedynie stanowisko i ocenę stron, nie mogą zatem stanowić podstawy zarzutu naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2015 r., sygn. akt III KK 238/14, postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 września 2014 r., sygn.. akt V KK 127/14).

177 Wniosek

178 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego M. R. od popełnienia przypisanego mu przestępstwa, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

179 ☐ zasadny

180 ☐ częściowo zasadny

181 ☒ niezasadny

182 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

183 Powody uznania wniosków za niezasadne przedstawiono w sekcji 3.5 uzasadnienia.

184 3.6.

185 Zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia polegającej na oddaleniu wniosku dowodowego o bezpośrednie przesłuchanie świadka J. R., podniesiony przez obrońcę oskarżonego M. R..

186 ☐ zasadny

187 ☐ częściowo zasadny

188 ☒ niezasadny

189 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

190 Zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia polegającej na oddaleniu wniosku dowodowego o bezpośrednie przesłuchanie świadka J. R., podniesiony przez obrońcę oskarżonego M. R. również okazał się chybiony. Informacje zawarte w aktach sprawy wskazywały, iż bezpośrednie przesłuchanie świadka nie było możliwe z uwagi na pobyt świadka na terenie Hiszpanii i ogólnoeuropejski lockdown. Podkreślenia wymaga również, iż z zeznań świadka J. R., które zostały przez sąd a quo odczytane wynika, iż nie miała ona żadnej wiedzy na temat okoliczności przypisanego oskarżonemu przestępstwa, zaś obrońca oskarżonego nie wskazał, jaki wpływ na treść zapadłego wyroku miał sposób przeprowadzenia tego dowodu poprzez odczytanie zeznań świadka a nie bezpośrednie jego przesłuchanie. Stąd też zarzut uznano za oczywiście bezzasadny.

191 Wniosek

192 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego M. R. od popełnienia przypisanego mu przestępstwa, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

193 ☐ zasadny

194 ☐ częściowo zasadny

195 ☒ niezasadny

196 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

197 Powody uznania wniosków za niezasadne przedstawiono w sekcji 3.6 uzasadnienia.

198 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

199 4.1.

200 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

201 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

202 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

203 5.1.1.

204 Przedmiot utrzymania w mocy

205 Wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 17 czerwca 2020 r., sygn. akt II K 141/19, w zasadniczej części, nieobjętej zmianami, utrzymano w mocy.

206 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

207 Powody utrzymania zasadniczej części wyroku w mocy przedstawiono w sekcji 3.2-3.6 uzasadnienia.

208 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

209 5.2.1.

210 Przedmiot i zakres zmiany

211 Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w punkcie 1 w ten sposób, iż z opisu przypisanego oskarżonej N. J. przestępstwa wyeliminował sformułowanie „przy czym z popełnionego przestępstwa uczyniła sobie stałe źródło dochodu”, z podstawy prawnej skazania oraz wymiaru kary wyeliminował przepis art. 65 § 1 k.k., a w konsekwencji złagodził orzeczoną względem oskarżonej karę pozbawienia wolności do 3 lat.

212 Zwięźle o powodach zmiany

213 Powody zmiany części wyroku w mocy przedstawiono w sekcji 3.1 uzasadnienia.

214 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

215 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

216 5.3.1.1.1.

217 ☐ art. 439 k.p.k.

218 Zwięźle o powodach uchylenia

219 5.3.1.2.1.

220 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

221 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

222 Zwięźle o powodach uchylenia

223 5.3.1.3.1.

224 Konieczność umorzenia postępowania

225 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

226 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

227 5.3.1.4.1.

228 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

229 Zwięźle o powodach uchylenia

230 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

231 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

232 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

233 Przytoczyć okoliczności

234 6. Koszty Procesu

235 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

236 Przytoczyć okoliczności

237 Punkt 3 wyroku.

238 Z uwagi na aktualną sytuację finansową Sąd zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa.

239 7. PODPIS

240 SSO del. Krzysztof Ficek SSA Gwidon Jaworski SSA Małgorzata Niementowska

241 1.3. Granice zaskarżenia

242 Kolejny numer załącznika

243 1

244 Podmiot wnoszący apelację

245 Obrońca oskarżonej N. J..

246 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

247 Całość rozstrzygnięcia.

248 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

249 ☒ na korzyść

250 ☐ na niekorzyść

251 ☒ w całości

252 ☐ w części

253 ☒

254 co do winy

255 ☐

256 co do kary

257 ☐

258 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

259 1.3.2. Podniesione zarzuty

260 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

261 ☐

262 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

263 ☒

264 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

265 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

266 ☒

267 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

268 ☒

269 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

270 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

271 ☐

272 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

273 ☐

274 art. 439 k.p.k.

275 ☐

276 brak zarzutów

277 1.4. Wnioski

278 ☒

279 uchylenie

280 ☒

281 zmiana

282 1.3. Granice zaskarżenia

283 Kolejny numer załącznika

284 2

285 Podmiot wnoszący apelację

286 Obrońca oskarżonego M. R..

287 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

288 Całość rozstrzygnięcia.

289 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

290 ☒ na korzyść

291 ☐ na niekorzyść

292 ☒ w całości

293 ☐ w części

294 ☒

295 co do winy

296 ☐

297 co do kary

298 ☐

299 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

300 1.3.2. Podniesione zarzuty

301 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

302 ☐

303 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

304 ☐

305 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

306 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

307 ☒

308 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

309 ☒

310 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

311 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

312 ☐

313 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

314 ☐

315 art. 439 k.p.k.

316 ☐

317 brak zarzutów

318 1.4. Wnioski

319 ☒

320 uchylenie

321 ☒

322 zmiana