Wyrok z dnia 16 maja 2001 r., II SA/Ka 1455/99

wyrok z dnia 16 maja 2001 r., II SA/Ka 1455/99

Tekst

TEZY

1 W stosunku do obiektu samowolnie zrealizowanego nieprawidłowe jest orzekanie przez właściwy organ o dopuszczalności hałasu emitowanego przez ten obiekt, na podstawie art. 51 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196 ze zm./, poza prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym /art. 37, art. 40 i art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane - Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./.

Sentencja

2 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Andrzeja F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 21 lipca 1999 r. (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu - oddala skargę.

Uzasadnienie

3 Prezydent Miasta (...) decyzją z 8 czerwca 1999 r., na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /t.j. Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196 ze zm./, ustalił dla Zakładu P.-H.-U. (...), zlokalizowanego przy ul. K. w C., dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska.

4 Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Andrzej F. podnosząc, iż ustalając dopuszczalny poziom hałasu organ wziął pod uwagę tylko zakład betoniarski, przemilczając fakt funkcjonowania na działce jeszcze dwóch zakładów: obuwniczego i instalacyjnego. Ponadto stwierdził, że niedopuszczalne jest lokalizowanie betoniarni na terenach, które w planie zagospodarowania przestrzennego oznaczone są jako tereny otwarte.

5 Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją z 21 lipca 1999 r., wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa, uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie tego organu.

6 W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że jak wynika z załączonej do akt kserokopii decyzji Wojewody (...) z 30 grudnia 1998 r., Teresa J., bez pozwolenia budowlanego w 1992 r. zrealizowała obiekt betoniarni i obecnie został na nią nałożony obowiązek wykonania dokumentacji i dostarczenia wymaganych prawem opinii. Oznacza to, że ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu jest przedwczesne, bowiem w postępowaniu legalizacyjnym zostaną określone warunki funkcjonowania zakładu.

7 W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Andrzej F. powtórzył dotychczasowe zarzuty, podnosząc, że w prowadzonym postępowaniu legalizacyjnym nie dokonywano pomiarów hałasu. Podniósł także, że zakład stwarza uciążliwości w postaci zanieczyszczenia środowiska: piaskiem, żużlem i pyłem grafitowym.

8 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, akcentując, że w postępowaniu legalizacyjnym betoniarni inwestor będzie zobowiązany do złożenia oceny oddziaływania jej na środowisko, które będzie zawierało dane dotyczące poziomu hałasu.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że obiekt budowlany w postaci betoniarni został wykonany samowolnie w 1992 r. Potwierdza to decyzja Wojewody (...) z 30 grudnia 1998 r., (...), którą zobowiązano inwestora, Teresę J., do złożenia wielu dokumentów w celu "doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem". Oznacza to, że w stosunku do obiektu będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji prowadzone jest postępowanie przewidziane art. 37, art. 40 i art. 42 prawa budowlanego z 1974 r. /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./.

11 Postępowanie to może się zakończyć albo decyzją nakazującą rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu /art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 prawa budowlanego z 1974 r./, albo decyzją zezwalającą na użytkowanie obiektu /art. 42 prawa budowlanego z 1974 r./. Na każdą z tych decyzji, a także na decyzję przewidzianą art. 40 prawa budowlanego z 1974 r. /doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami/ skarżącemu, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w postępowaniu administracyjnym, przysługuje skarga do NSA.

12 Obecnie postępowanie legalizacyjne obiektu betoniarni nie zostało zakończone. Oznacza to, że w stosunku do obiektu samowolnie zrealizowanego nieprawidłowe jest orzekanie przez właściwy organ o dopuszczalności hałasu emitowanego przez ten obiekt, na podstawie art. 51 ustawy z dnia 31 sierpnia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196 ze zm./, poza prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym /art. 37, art. 40 i art. 42 prawa budowlanego z 1974 r./. Orzekanie o dopuszczalności poziomu emitowanego hałasu, na podstawie powołanej ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r., jest możliwe jedynie w stosunku do obiektów zrealizowanych zgodnie z prawem. Z tego też względu zaskarżona decyzja, wychodząca z założenia bezprzedmiotowości orzekania o dopuszczalnej emisji hałasu przez samowolnie zrealizowany obiekt i umarzająca z tego powodu postępowanie, jest zgodna z prawem. A zatem, skarga podlegała oddaleniu, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

13 Zarzuty przedstawione w skardze na kontrolowaną w niniejszej sprawie decyzję skarżący powinien zgłosić organowi prowadzącemu postępowanie legalizacyjne, a ich uwzględnienia domagać się za pomocą środków prawnych skierowanych przeciw decyzjom zapadłym w tym postępowaniu.