Uzasadnienie orzeczenia z dnia 24 sierpnia 2026 r., VI Ka 330/26

uzasadnienie orzeczenia z dnia 24 sierpnia 2026 r., VI Ka 330/26

Uzasadnienie

UZASADNIENIE

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 VI Ka 330/26

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1

6 1.

CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Wyrok Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 17 marca 2026 roku, sygn. akt III K 1704/25. 1.2. Podmiot wnoszący apelację

9 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy

10 ☐ oskarżyciel prywatny

11 ☒ obrońca

12 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

13 ☐ inny

14 1.3. Granice zaskarżenia

15 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

16 ☒ na korzyść

17 ☐ na niekorzyść

18 ☒ w całości

19 ☐ w części

20 ☐co do winy

21 ☐co do kary

22 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty

23 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

24 ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

25 ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k.

26 ☐brak zarzutów

27 1.4. Wnioski

28 ☐uchylenie

29 ☒zmiana

30 2.

31 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów

32 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

33 Lp.

34 Oskarżony

35 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

36 Dowód

37 Numer karty

38 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

39 Lp.

40 Oskarżony

41 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

42 Dowód

43 Numer karty

44 2.2. Ocena dowodów

45 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

46 Lp. faktu z pkt 2.1.1

47 Dowód

48 Zwięźle o powodach uznania dowodu

49 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

50 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

51 Dowód

52 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

53 3.

54 STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp.

55 Zarzut

56 1.

57 Obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez uznanie wyjaśnień oskarżonego za niewiarygodne w zakresie w jakim oświadczył on, że nie był świadomy wykonalności decyzji o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami w dniu popełnienia czynu, a tym samym nie wypełnił znamienia umyślności typizacji z art. 180a k.k. ☐ zasadny

58 ☐ częściowo zasadny

59 ☒ niezasadne

60 2.

61 Błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez ustalenie, że stopień społecznej szkodliwości „nie jest niski”, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynikało, że rzeczony stopień był nieznaczny. ☐ zasadny

62 ☐ częściowo zasadny

63 ☒ niezasadne

64 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego zarzuty nie są zasadne, bowiem wbrew twierdzeniom skarżącego, sąd I instancji nie naruszył żadnych przepisów postępowania, w sposób prawidłowy ustalił też stan faktyczny w niniejszej sprawie. W ocenie sądu odwoławczego, sąd meriti należycie zgromadził i przeprowadził wszystkie dowody istotne dla wyjaśnienia okoliczności popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu czynu. Materiał dowodowy jest kompletny, zatem nie było koniecznym przeprowadzanie innych dowodów. Sąd rejonowy poprawnie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i przeprowadził jego rzeczową analizę, a jej wyniki w sposób wyczerpujący zaprezentował w uzasadnieniu wyroku, czyniąc przedmiotem rozważań wszystkie okoliczności ujawnione w toku rozprawy głównej (art. 410 k.p.k.), zarówno przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, zgodnie z zasadą obiektywizmu wyrażoną w art. 4 k.p.k. Przedstawiona ocena dowodów jest zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz uwzględnia zasady prawidłowego rozumowania, pozostaje więc pod ochroną art. 7 k.p.k. Nie sposób zatem zarzucić, iż sąd I instancji dokonał dowolnej oraz sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego. Ocena ta nie zawiera w sobie błędu i nie jest w żadnym razie oceną dowolną, ponieważ poparta została kompleksową analizą wszystkich okoliczności badanej sprawy. Odnosząc się natomiast do poszczególnych zarzutów podniesionych w apelacji wskazać należy, iż nie wytrzymuje krytyki argumentacja obrońcy oskarżonego, iż w niniejszej sprawie doszło do obrazy art. 410 k.p.k. Jeszcze raz podkreślić bowiem trzeba, że sąd rejonowy miał na względzie całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej i dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, potwierdzającego winę [xAnon], w szczególności: odpisu decyzji Starosty [xAnon] z dnia 25 lipca 2025 r., informacji o naruszeniach przepisów ruchu drogowego, częściowo wyjaśnień oskarżonego, odwołania do [xAnon], decyzji [xAnon] wraz z potwierdzeniem jej odbioru, pisma [xAnon] oraz pisma Starosty [xAnon] wraz z załącznikami. Obrońca oskarżonego przedstawia własną i subiektywną ocenę wskazanych wyżej dowodów, która prowadziłaby do takich ustaleń faktycznych, które nie mają uzasadnienia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Sąd I instancji miał bowiem w polu widzenia całokształt materiału dowodowego, natomiast obrońca konstruował stan faktyczny w oparciu jedynie o wybiórczo wskazane dowody, co nie zasługuje na akceptację sądu odwoławczego.

65 Sąd okręgowy w pełni aprobuje stanowisko sądu I instancji, iż wyjaśnienia oskarżonego, sprowadzające się do twierdzenia, że nie był on świadomy wykonalności decyzji o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami w dniu popełnienia czynu i jednocześnie był przekonany, że do czasu uzyskania odpowiedzi na odwołanie od ww. decyzji, mógł nadal legalnie prowadzić pojazd, są niewiarygodne z uwagi na ich sprzeczność z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Sąd rejonowy w sposób wyczerpujący uargumentował, dlaczego nie dał wiary tym wyjaśnieniom, wskazując przede wszystkim na fakt, iż już z chwilą doręczenia oskarżonemu decyzji objętej rygorem natychmiastowej wykonalności, miał on obowiązek podporządkować się jej treści. Słusznie przy tym uznał sąd I instancji, iż oskarżony działał umyślnie. Miał on bowiem świadomość wydania wobec niego decyzji o cofnięciu uprawnień z powyżej wskazanym rygorem, skoro sam potwierdził, że ją otrzymał oraz że złożył od niej odwołanie. Z powyższego wynika zatem wprost, iż wiedział on, że jego uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B zostały cofnięte, a mimo to zdecydował się prowadzić samochód. Powoływany przez skarżącego fakt, iż oskarżony uczynił to z uwagi na sytuację zawodową i finansową w żadnym razie nie może zostać uznany przez sąd za okoliczność łagodzącą. Doprowadziło to sąd meriti do słusznej konkluzji, że wyjaśnienia oskarżonego zmierzają do próby zdyskredytowania obiektywnego materiału dowodowego, a zaprezentowana przez niego wersja stanowi jedynie realizację przyjętej linii obrony wypracowanej na potrzeby toczącego się przeciwko niemu postępowania, w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej i jako sprzeczna ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym nie może być uznana za wiarygodną. Wskazać zatem należy, iż w istocie zarzuty apelacji sprowadzają się w głównej mierze do kwestionowania dokonanej przez sąd rejonowy, niekorzystnej dla oskarżonego, oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Stanowisko takie nie jest słuszne. To, że sąd I instancji swoje ustalenia oparł na całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego, a nie wyłącznie na wyjaśnieniach oskarżonego i wybiórczo przedstawionych przez obrońcę dowodach, w żaden sposób nie narusza reguł procedowania.

66 Reasumując, wbrew twierdzeniom autora apelacji, w badanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów. Argumentacja zaprezentowana w apelacji wskazuje, że skarżący w istocie upatruje obrazy tych przepisów w odmiennej interpretacji materiału dowodowego sprawy, domagając się jednocześnie podzielenia oceny dokonanej przez jej autora. Skarżący nie wykazał, aby sąd orzekający w I instancji w niniejszej sprawie rozstrzygał w sposób dowolny, a nie swobodny. Zdaniem sądu okręgowego, sąd I instancji nie popełnił błędów przy ocenie dowodów, a zatem także ustalenia faktyczne nie są dotknięte błędem. Uchybienie, o jakim stanowi przepis art. 438 pkt 3 k.p.k., ma miejsce wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada zasadom prawidłowego rozumowania. Błąd może stanowić wynik niepełności postępowania dowodowego (błąd braku), bądź określonych nieprawidłowości w zakresie oceny dowodów (błąd dowolności). Może być zatem wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub braku przestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ich ocenie (art. 7 k.p.k.) (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 1 października 2014 roku, sygn. II AKa 206/14). Takich błędów sąd rejonowy nie popełnił i prawidłowo ustalił, iż oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo. Argumentacja zaprezentowana w apelacji wskazuje, że skarżący kwestionuje również ustalony przez sąd I instancji stopień winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego twierdząc, iż nawet przy uznaniu wypełnienia przez oskarżonego znamion zarzucanego czynu, nie były one, zdaniem skarżącego znaczne. Twierdzenie autora apelacji, iż popełniając czyn oskarżony pozostawał w przekonaniu, że posiada uprawnienia do prowadzenia pojazdów, nie zasługuje jednak na uwzględnienie, ponieważ w istocie oskarżony miał świadomość cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami. Przypomnieć bowiem trzeba, iż decyzja Starosty [xAnon] nr [xAnon] z dnia 25 lipca 2025 r. o cofnięciu oskarżonemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, została oskarżonemu prawidłowo doręczona w dniu 30 lipca 2025 r. Następnie, oskarżony wniósł od powyższej decyzji odwołanie, co w sposób jasny potwierdza, że otrzymał on przedmiotową decyzję i znał jej treść. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 3 września 2025 r. utrzymało ją jednak w mocy. Tym samym, w dacie czynu decyzja Starosty [xAnon] funkcjonowała w obrocie prawnym i wiązała oskarżonego. Nadto, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności, o czym oskarżony został pouczony w decyzji, z której treścią się zapoznał. Oznacza to, że już z chwilą doręczenia mu decyzji objętej rygorem natychmiastowej wykonalności, oskarżony miał obowiązek podporządkować się jej treści, bowiem samo wniesienie odwołania nie wstrzymywało jej wykonania. Nadmienić przy tym należy, że również w toku procesu oskarżony nie wskazywał jakoby nie zrozumiał zapisu o natychmiastowej wykonalności przedmiotowej decyzji. Stąd też argumentacja skarżącego, próbującego wykazać, iż oskarżony pozostawał w uzasadnionym przekonaniu, że co najmniej do czasu uzyskania informacji zwrotnej z SKO pozostaje on uprawniony do kierowania pojazdami kategorii B jest, w ocenie sądu odwoławczego, sprzeczna zarówno z zebranym materiałem dowodowym, jak i zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego.

67 Za chybione należy zatem uznać zarzuty skarżącego w zakresie oceny stopnia winy i społecznej szkodliwości zarzuconego oskarżonemu czynu. W badanej sprawie, sąd rejonowy poczynił bowiem prawidłowe ustalenia w tym zakresie, mając na względzie przesłanki określone w art. 115 § 2 k.k., który zawiera zamknięty katalog kryteriów oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu. Przepis ten stanowi, iż materialną treść konieczną dla przyjęcia karygodności konkretnego czynu stanowią zarówno elementy przedmiotowe (rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu), jak i podmiotowe (waga naruszonych przez sprawcę obowiązków, postać zamiaru, motywacja sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia). Jakkolwiek co do zasady dopiero całokształt wskazanych okoliczności przedmiotowo - podmiotowych pozwala prawidłowo wypowiedzieć się w kwestii społecznej szkodliwości czynu, to jednak nie oznacza to zakazu uznania, że tylko niektóre z tych okoliczności (lub nawet jedna z nich) odegrały przy podejmowaniu decyzji w tej mierze decydującą rolę. Inaczej rzecz ujmując, organ procesowy przy dokonywaniu oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu lub przy ustalaniu braku tej szkodliwości może przydać pierwszorzędne znaczenie jedynie wybranym elementom, a nawet jednemu z nich, rzecz jasna nie tracąc z pola widzenia pozostałych i biorąc je pod uwagę (vide: Postanowienie SN z 27.04.2016 r., III KK 265/15, OSNKW 2016, nr 8, poz. 54). Brak jest również jakichkolwiek podstaw, by twierdzić, że oskarżonemu nie można przypisać winy w czasie popełnienia zarzucanego mu przestępstwa. Faktem jest bowiem, że w czasie czynu miał on świadomość i wiedzę co do cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B, w związku z przekroczeniem limitu punktów karnych, o czym świadczy chociażby jego inicjatywa w kierunku wzruszenia decyzji administracyjnej w drodze odwołania, które ostatecznie nie zostało uwzględnione. Swoim zachowaniem oskarżony zrealizował zatem wszystkie znamiona przestępstwa z art. 180a k.k., w myśl którego, odpowiedzialności karnej podlega ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, prowadzi pojazd mechaniczny, nie stosując się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Nadmienić przy tym należy, iż przestępstwo to może zostać popełnione umyślnie, zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym.

68 Za słuszną należy uznać konstatację sądu I instancji, iż karą adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, który nie jest niski, będzie kara grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20,00 zł. Wymierzając ww. karę, sąd wziął pod uwagę okoliczność, iż oskarżony w dacie czynu był osobą niekaraną. Orzeczona wobec oskarżonego kara spełnia zatem wszystkie dyrektywy sędziowskiego wymiaru kary wskazane w art. 53 k.k. oraz uwzględnia kontekst czynu i jego stopień społecznej szkodliwości. Jednocześnie, w sposób wystarczający realizuje cele kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Należy również w pełni podzielić argumentację i rozstrzygnięcie sądu rejonowego odnośnie orzeczonego względem oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku. Zgodnie bowiem z art. 42 § 1a pkt 1 k.k., w razie skazania za przestępstwo określone w art. 180a k.k., sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Nałożony na oskarżonego środek karny ma zatem charakter obligatoryjny i został orzeczony na minimalny dopuszczalny okres. Sąd rejonowy wyczerpująco uzasadnił w pisemnych motywach rozstrzygnięcia, w jaki sposób na rodzaj i wysokość kary wpłynął stopień zawinienia oskarżonego i stopień społecznej szkodliwości jego czynu, a także właściwości sprawcy i jego dotychczasowy sposób życia. Z tych powodów orzeczona kara jest karą sprawiedliwą, która winna stanowić dla oskarżonego dostateczną dolegliwość i wdrożyć go w przyszłości do przestrzegania porządku prawnego. Należy bowiem mieć również na względzie, że wymierzona kara musi być odpowiednio dotkliwa, by sprawca odczuł skutki swojego zachowania. Jednocześnie, kara ta winna wzbudzić w społeczeństwie przekonanie o nieuchronności odpowiedzialności za tego typu przestępstwa. Nadto, wskazać należy, że podawane przez skarżącego przyczyny, dla których oskarżony zdecydował się wsiąść za kierownicę, w tym twierdzenia, że w dniu zdarzenia zmierzał on na spotkanie z prezesem firmy, w której został zatrudniony po długim okresie pozostawania bezrobotnym oraz że od czasu przekroczenia limitu otrzymanych punktów karnych „w miarę możliwości stronił on od kierowania pojazdami, poruszając się głównie komunikacją miejską”, a także odwoływanie się do trudnej sytuacji finansowej oskarżonego, braku środków na opłacanie mandatów i przybywania z tego powodu liczby punktów karnych, nie mogą stanowić jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla popełnienia przestępstwa i nie mogą prowadzić do uniewinnienia oskarżonego, czy też zastosowania wobec niego instytucji warunkowego umorzenia postępowania. Okoliczności te nie uchylały bowiem bezprawności czynu ani winy oskarżonego i nie zwalniały go z obowiązku podporządkowania się decyzji o cofnięciu uprawnień.

69 Wobec powyższego, sąd okręgowy nie dopatrzył się w niniejszej sprawie istnienia przesłanek do zastosowania postulowanej przez skarżącego instytucji warunkowego umorzenia postępowania, określonej w art. 66 k.k. Zgodnie bowiem z dyspozycją zawartą w § 1 powołanego przepisu, sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Zastosowanie dobrodziejstwa z art. 66 k.k. może zatem nastąpić dopiero wówczas, gdy wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne. W realiach niniejszej sprawy, patrząc przez pryzmat wyżej zarysowanych kryteriów, brak jest podstaw do zastosowania warunkowego umorzenia toczącego się wobec oskarżonego postępowania. Sąd rejonowy słusznie bowiem ocenił, że zarówno stopień winy, jak i stopień społecznej szkodliwości czynu, którego dopuścił się oskarżony nie jest niski. Mając zatem na względzie wszystkie okoliczności badanej sprawy należy stwierdzić, iż zarówno kara, jak i orzeczony środek karny, zostały przez sąd I instancji ukształtowane w sposób prawidłowy. W ocenie sądu odwoławczego są one bowiem adekwatne do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, uwzględniają nadto wszystkie dyrektywy ich wymiaru wskazane w treści art. 53 k.k. i art. 56 k.k. Sąd odwoławczy w pełni akceptuje przytoczoną przez sąd I instancji argumentację i w całości ją podziela. Wniosek

70 Zmiana zaskarżonego orzeczenia w całości poprzez uniewinnienie oskarżonego ewentualnie zmiana zaskarżonego wyroku w całości poprzez warunkowe umorzenie postępowania w oparciu o art. 66 k.k. ☐ zasadny

71 ☐ częściowo zasadny

72 ☒ niezasadny

73 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Brak było podstaw do uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu. Ustalenia i rozstrzygnięcie sądu I instancji w zakresie jego sprawstwa i winy, a także w zakresie orzeczonej kary i środka karnego były prawidłowe, słuszne i zasadne. Żaden z zarzutów apelacji nie zasługiwał na uwzględnienie, dlatego też bezpodstawny okazał się również wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i warunkowe umorzenie postępowania karnego. 4.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

74 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

75 5.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

76 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

77 1.

78 Przedmiot utrzymania w mocy

79 Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości.

80 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

81 Sąd odwoławczy podziela wszystkie ustalenia sądu I instancji. Analizując treść orzeczenia przez pryzmat zarzutów podniesionych w apelacji stwierdzić należało, że nie zasługiwały one na uwzględnienie, bowiem kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia wykazała, iż sąd rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie. Ustalenia faktyczne zostały poczynione na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej, ocenionego w sposób wszechstronny, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Zasadne i prawidłowe było rozstrzygnięcie sądu I instancji co do sprawstwa oskarżonego i jego winy, a także w zakresie orzeczonej kary, środka karnego oraz kosztów postępowania. Nie stwierdzono przesłanek do zastosowania instytucji z art. 66 kk. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

82 1.

83 Przedmiot i zakres zmiany

84 Zwięźle o powodach zmiany

85 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

86 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

87 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

88 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

89 Przytoczyć okoliczności

90 6.

91 Koszty Procesu

92 P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

93 Przytoczyć okoliczności

94 II.

95 Zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 złotych i obciążono go opłatą za II instancję w kwocie 300 złotych. 7.

PODPIS

96 SSO Katarzyna Gozdawa-Grajewska