Wyrok z dnia 20 grudnia 2024 r., XIV C 1639/19

wyrok z dnia 20 grudnia 2024 r., XIV C 1639/19

Tekst

1 Wyrok+Uzasadnienie

2 Sygn. akt XIV C 1639/19

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

3 Dnia 20 grudnia 2024 r.

4 Sąd Rejonowy w Bydgoszczy XIV Wydział Cywilny

5 w składzie następującym:

6 Przewodniczący:

7 Protokolant:

8 Sędzia SR Agata Anna Borucka

9 Sekretarz sądowy Agnieszka Dembek

10 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 grudnia 2024 r. w [xAnon]

11 sprawy z powództwa [xAnon] wspólnej położonej przy [xAnon] w [xAnon]

12 przeciwko [xAnon]

13 o zapłatę

14 1.

15 zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 9.893,57 zł (dziewięć tysięcy osiemset dziewięćdziesiąt trzy złote 57/100) z tym, że:

16 

17 od kwoty 4.321,46 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 maja 2018 r. do dnia zapłaty;

18 od kwoty 5.572,11 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 8 października 2024 r. do dnia zapłaty;

19 2.

20 w pozostałym zakresie powództwo oddala;

21 3.

22 zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4.667,00 zł (cztery tysiące sześćset sześćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

23 4.

24 nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Bydgoszczy kwotę 5.075,44 zł (pięć tysięcy siedemdziesiąt pięć złotych 44/100) tytułem pozostałych kosztów sądowych.

25 Sędzia SR Agata Anna Borucka

26 Sygn. akt XIV C [xAnon]/19

Uzasadnienie

27 Powód [xAnon] nieruchomości wspólnej położonej przy [xAnon] w [xAnon] w pozwie przeciwko [xAnon] wniósł o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kwoty 4.321,46 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od wytoczenia powództwa do dnia zapłaty. Domagał się ponadto zwrotu od pozwanego kosztów postępowania wg. norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu podał, na skutek przecieku wody z łazienki w lokalu pozwanego, do którego doszło 23 września 2015 r. doszło do zalania ściany klatki schodowej w części wspólnej nieruchomości, położonej przy [xAnon] w [xAnon]. Powód zwrócił się do pozwanego do zaprzestania naruszeń i usunięcia przyczyn zalania, jednak wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Wobec biernej postawy pozwanego doszło do zwiększenia się rozmiaru szkody po stronie powoda. Powód zlecił sporządzenie opinii przez biegłą w celu określania wartości nakładów związanych z usunięciem zawilgocenia ściany klatki schodowej. Biegła [xAnon] ustaliła wysokość szkody na 3.583,46 zł. Powód poniósł koszty związane ze sporządzeniem opinii w kwocie 738,00 zł. Powód domagał się zapłaty kwoty 4 321,46zł obejmującej wysokość szkody wyliczoną przez biegłą (3.583,46 zł) oraz poniesione koszty związane ze sporządzeniem opinii (738,00 zł). Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 13 listopada 2018 r. w sprawie I Nc [xAnon] Referendarz sądowy orzekł zgodnie z żądaniem pozwu (k. 45).

28 Pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu wg. norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany zakwestionował roszczenie powoda co do zasady i co do wysokości. Podał, że powód nie wykazał, by do przecieku doszło na skutek nieszczelności instalacji wodnej w łazience pozwanego. W okresie, w którym miało dojść do zalania, lokal był wynajmowany. W jego ocenie stroną postępowania jest ubezpieczyciel powoda, który w toku postepowania likwidacyjnego wypłacił powodowi świadczenie. Postanowieniem z dnia 28.02.2020 r. Sąd zawiesił postępowanie na zgodny wniosku stron (k. 87).

29 Postanowieniem z dnia 14.09.2020 r. postępowanie zostało podjęte (k. 94).

30 Pismem z dnia 03 września 2024 r. powód rozszerzył powództwo, domagając się zasądzenia od pozwanego kwoty 9.893,57 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie:

31 - od kwoty 4.321,46 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty

32 - od kwoty 5.572,11 zł od dnia wniesienia pisma o rozszerzeniu powództwa do dnia zapłaty. Podtrzymał żądanie zasądzenia kosztów procesu.

33 Pozwany w odpowiedzi na pismo powoda z 03 września 2024 r. podniósł zarzut przedawnienia roszczenia w tej części.

34 W toku procesu stanowiska stron pozostały niezmienne.

35 S ąd ustalił, co następuje:

36 Pozwanemu [xAnon] przysługuje prawo własności [xAnon], położonego w [xAnon] przy [xAnon], dla którego Sąd Rejonowy w Bydgoszczy prowadzi [xAnon]. Pozwany nabył to prawo na mocy umowy sprzedaży zawartej przed notariuszem [xAnon] w dniu 02 marca 2021 r.

37 Pozwany nigdy nie zamieszkiwał w spornym lokalu. Mieszkanie było wynajmowane.

38 Okoliczno ść bezsporna, ponadto dowód:

39 akt notarialny nr [xAnon] (k. 8-10), wydruk z ksi ęgi wieczystej nr [xAnon] (k. 12-20), przesłuchanie pozwanego [xAnon] (protokół z rozprawy z dnia 24 listopada 2020r. – k. 110, protokół skrócony – k. 108-109)

40 Na skutek przecieku wody z łazienki znajdującej się w lokalu pozwanego doszło do zalania klatki schodowej w nieruchomości przy [xAnon] w [xAnon]. [xAnon] Towarzystwo [xAnon] S.A. z siedzibą w [xAnon] przyznało powodowi odszkodowanie w wysokości 123,04 zł. Wartość szkody wyniosła 523,04 zł i została oszacowana w oparciu o protokół oględzin i wyliczenie kosztorysowe wg. Katalogu Nakładów Rzeczowych z zastosowaniem cen materiałów, robocizny i sprzętu ujętych w cenniku [xAnon]. Z ustalonej kwoty 523,04 zł potrącono franszyzę redukcyjną w wysokości 400,00 zł w myśl § 68 OWU. Pismem z dnia 26 października 2015 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 400,00 zł stanowiącej wartość potrąconej franszyzy redukcyjnej w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma.

41 Pozwany dokonał wpłaty kwoty 400,00 zł zgodnie z treścią pisma z 26 października 2015 r.

42 dow ód:

43 pismo z 14 pa ździernika 2015r. [xAnon] skierowane do powoda wraz z kosztorysem (k. 21-22), pismo powoda z dnia 26 października 2015r. skierowane do pozwanego – wezwanie do zapłaty (k. 23), zeznania świadka [xAnon] (protokół z rozprawy z dnia 24 listopada 2020r – k. 110, protokół skrócony – k. 108-109) W styczniu 2017 r. mgr. inż. [xAnon] sporządził protokół kontroli okresowej budynku mieszkalnego przy ul. [xAnon] w [xAnon]. Stwierdzono w nim, że zakres robót remontowych obejmuje: remont klatki schodowej budynku głównego między I i II piętrem z uwagi na zawilgocenie ściany, co jest wynikiem nieszczelności kabiny natrysku w mieszkaniu nr [xAnon]. Budynek pomimo konieczności zapewnienia robót budowlanych wskazanych w protokole, zapewnia dalsze, bezpieczne użytkowanie. W grudniu 2017 r. [xAnon] sporządził kolejny protokół kontroli okresowej budynku, w którym określił stan zużyciu lub uszkodzenia budynku w granicach 50% (co oznacza stan średni). Wskazał w nim ponadto, że zakres niewykonanych robót remontowych zaleconych do realizacji w protokołach z poprzednich kontroli okresowych obejmuje: niezabezpieczenie zewnętrznego pionu kanalizacyjnego oraz nieusunięcie przyczyny nieszczelności kabiny natryskowej w mieszkaniu nr [xAnon]. Ponadto w celu usunięcia niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia należy niezwłocznie usunąć przyczynę nieszczelności kabiny natryskowej w mieszkaniu nr [xAnon], bowiem powoduje to zawilgocenie ściany klatki schodowej między I i II piętrem. W dniu 20 stycznia 2017 r. powód skierował do pozwanego pismo z wezwaniem do usunięcia przyczyny zawilgocenia ściany tj. usunięcia nieszczelności kabiny natrysku w mieszkaniu nr [xAnon]. Podał, że w listopadzie 2016 r. ściana została wyremontowana. Pomimo tego w dalszym ciągu na ścianie w klatce schodowej graniczącej z łazienką jest widoczne zawilgocenie. W dniu 06 grudnia 2017 r. powód ponownie skierował do pozwanego pismo o zaprzestanie naruszeń oraz usunięcie szkody. W treści pisma podano, że pozwany pomimo wcześniejszych wezwań nie podjął działań zmierzających do usunięcia przyczyny zawilgocenia ściany, co wpłynęło dewastująco na stan części nieruchomości wspólnej nieruchomości. Do pisma załączono dokumentację zdjęciową obrazującą stan ściany klatki schodowej pomiędzy I i II piętrem budynku przy ul. [xAnon] w [xAnon].

44 W odpowiedzi, pozwany skierował do powoda pismo, w którym podał, że zlecił hydraulikowi przegląd instalacji, jednakże nie stwierdzono jej nieszczelności, zatem roszczenie o naprawę uznaje za bezpodstawne. Ponadto podał, że lokal jest ubezpieczony wskazując numery polis.

45 dow ód:

46 protok ół nr [xAnon] sporządzony w wyniku kontroli okresowej obiektu budowalnego (k. 24-29), protokół nr [xAnon] (k. 30-33), pismo powoda z dnia 20 stycznia 2017r. – wezwanie do usunięcia przyczyny zawilgocenia ściany na klatce schodowej (k. 34), pismo powoda do pozwanego – wezwanie do zaprzestania naruszeń oraz usunięcia szkody wraz dokumentacją zdjęciową. (k. 35-38), zeznania świadka [xAnon] (protokół z rozprawy z dnia 24 listopada 2020r – k. 110, protokół skrócony – k. 108-109) Powód zlecił rzeczoznawcy majątkowemu – [xAnon] wykonanie prywatnej opinii celem określania wartości nakładów, związanych z usunięciem zawilgocenia ściany klatki schodowej, w budynku wielorodzinnym położonym przy ul. [xAnon] w [xAnon]. Rzeczoznawca wyliczyła, że niezbędny koszt z tym związany wynosił 3.600,00 zł. Za usługę wystawiła fakturę na kwotę 738,00 zł. Z kosztorysu sporządzonego na zlecenie powoda przez [xAnon] oraz kosztorysu weryfikacyjnego sporządzonego przez [xAnon] wynika, że wartość kosztorysowa prac wynosi ok 2.000,00 zł.

47 dow ód:

48 opinia rzeczoznawcy maj ątkowego (k. 39-44), faktura nr [xAnon] (k. 43), kosztorys sporządzony przez [xAnon] (k. 159-166), kosztorys weryfikacyjny [xAnon] (k. 167-172)

49 [xAnon] w łazience lokalu pozwanego znajdował się w miejscu powstania zacieku na klatce schodowej pomiędzy I i II budynku przy ul. [xAnon] w [xAnon]. Namoknięcie wodą stropu I piętra nastąpiło w wyniku wadliwego wykonania instalacji odprowadzającej ścieki z w.c. oraz kabiny prysznicowej. Wyciek wynikał z wadliwego podłączenia kabiny prysznicowej. Powstał on z rury odprowadzającej wodę z brodzika, wadliwego podłączenia rury z brodzikiem lub braku izolacji przeciwwodnej zabezpieczającej podłogę i ścianę w obrębie kabiny prysznicowej. Zawilgocenie ściany występowało na powierzchni ok 2-2,5 mdowód: opinia biegłego z dziedziny budownictwa lądowego oraz szacowania nieruchomości [xAnon] (k. 123-134), opinia biegłego z dziedziny budownictwa [xAnon] (k. 235-252), ustna opinia uzupełniająca biegłego [xAnon] (protokół z rozprawy z dnia 04 grudnia 2024r. – k. 426, protokół skrócony – k. 424-425) Aby skutecznie przeprowadzić osuszenie ściany klatki schodowej koniecznym było zlikwidowanie źródła przecieku. Koszt usunięcia zawilgocenia ściany klatki schodowej należał rozszerzyć o naprawę stropu I piętra, co najmniej w obszarze przylegających do brodzika oraz WC w lokalu nr [xAnon].

50 Czynności naprawcze obejmują: zamurowanie otworu rewizyjnego w ścianie klatki schodowej, wykonanie wymiany tynków w strefie otworu i zawilgocenia, wykonanie malowania ściany klatki schodowej, wykonanie wymiany skorodowanej belki stropowej wraz z otworzeniem dwustronnej okładziny stropu/posadzki w lokalu [xAnon] i bezpośrednio pod tym lokalem. [xAnon] muru może zostać przeprowadzona zarówno z wykorzystaniem betoniarki jak i wiertarki z mieszadłem. Użycie wiertarki nie wpływa znacząco na koszt wyceny. Koszt pracy wyciągu jednomasztowego będzie zbliżony do kosztu ręcznego transportu materiałów w miejsce pracy.

51 Przeprowadzenie malowania ściany wymaga zabezpieczenia 150mdowód: opinia biegłego z dziedziny budownictwa i elektrotechniki [xAnon] (k. 316-339), opinia uzupełniająca nr 1 (k. 374-381)

52 Postanowieniem z 20 czerwca 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na powoda obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej stropu pod lokalem położonym na pierwszym piętrze budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul[xAnon] w [xAnon]. W tym samym dniu zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego stropu pod lokalem nr [xAnon], zlokalizowanym na pierwszym piętrze budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul. [xAnon] w [xAnon]. dow ód:

53 postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 czerwca 2022r. (k. 270-271), zawiadomienie o wszcz ęciu postępowania oraz pismo biegłego [xAnon] do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (k. 272-273).

54 Stan faktyczny w niniejszej sprawie sprawy ustalono w oparciu o dokumenty, które nie budziły wątpliwości Sądu pod względem wiarygodności. Były one czytelne, ich treść była jasna i zrozumiała, zaś strony treści dokumentów nie kwestionowały. Brak było ponadto śladów bezprawnej ingerencji w treść dokumentów.

55 Ustalenia poczynione zostały ponadto w oparciu o zeznania świadka [xAnon] oraz relację pozwanego. Zeznania świadka Sąd ocenił jako wiarygodne gdyż pozostawały one zbieżne z pozostałym zgormadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Świadek potwierdził ustalenia dokonane przez rzeczoznawców w oparciu o okresowe kontrole nieruchomości, którzy wskazywali że źródło przecieku, które było przyczyną zalania ściany klatki schodowej w budynku przy [xAnon], pochodzi z lokalu nr [xAnon], stanowiącego własność pozwanego. Ponadto zaznaczył, że podobna sytuacja miała miejsce w 2015 r. Wtedy pozwany uznał swoją odpowiedzialność za powstanie szkody na skutek wycieku i pokrył wartość franszyzy redukcyjnej w kwocie 400,00 zł. Dowód z przesłuchania pozwanego Sąd ocenił jako niewiarygodny. Wzajemnie sprzeczna była już relacja pozwanego dotycząca przyczyny powstania wycieku w 2015 r. Z jednej strony pozwany powoływał się na rzekomą opinię pracowników wykonujących remont nieruchomości po jego zakupie w 2011 r., z której wynikać miało, że niemożliwym jest by wyciek powstał z lokalu nr [xAnon], a z drugiej strony pozwany przyznał, że faktycznie mogło dojść do wycieku z jego lokalu. Takie stanowisko wydaje się słuszne, mając na względzie że pozwany uznał żądanie pokrycia szkody i zapłacił powodowi wartość franszyzy redukcyjnej w wysokości 400,00 zł. Niewiarygodna była też relacja pozwanego dotycząca przeprowadzenia remontu łazienki w listopadzie 2019 r. Pozwany powoływał się na opinię dwóch hydraulików dokonujących przeglądu instalacji wodnokanalizacyjnej oraz osoby przeprowadzającej remont. Zeznania pozwanego w tej części Sąd uznał za gołosłowne bowiem nie znalazły one pokrycia w pozostałym materiale dowodowym. Pozwany nie przedłożył żadnych dokumentów świadczących o przeprowadzonych pracach remontowych jesienią 2019 r. (np. faktury lub rachunki za zakup materiałów), ani opinii o stanie technicznym instalacji wodnokanalizacyjnej na którą się powoływał. (opinii pisemnej lub dowodów osobowych np. zeznań osób które dokonywały przeglądu instalacji). Należy mieć również na względzie okoliczność, że remont na który powołuje się pozwany miał zostać przeprowadzony w listopadzie 2019 r. zatem po wytoczeniu powództwa w przedmiotowej sprawie. Pozwany w tym czasie posiadał wiedzę o roszczeniu powoda oraz zarzutach sformułowanych w pozwie, a zatem niezrozumiałym dla Sądu pozostaje okoliczność niezabezpieczenia swojego interesu poprzez zgromadzenie dowodów, które zwalniałyby go z odpowiedzialności za szkodę. Także biegli sądowi powołani w sprawie nie mieli możliwości dokonania oględzin łazienki w lokalu nr [xAnon]. Jedynie biegły [xAnon] podczas oględzin przeprowadzonych 23 czerwca 2022 r. za zgodą najemczyń lokalu nr [xAnon] uzyskał dostęp do łazienki w lokalu i sporządził jedną fotografię tego pomieszczenia (k. 238), na podstawie którego ustalił lokalizację kabiny prysznicowej, której usytuowanie pokrywa się z miejscem powstania wycieku.

56 Sąd w różnym zakresie oparł się wnioskach z opinii biegłych powołanych w sprawie. Opinia biegłego [xAnon] była przydatna jedynie w części. Biegły ustalił, że do zawilgocenia ściany części wspólnej doszło wskutek działań w lokalu należącym do pozwanego przy czym z uwagi na brak zdjęcia brodzika i wykonania odkrywek nie można stwierdzić jednoznacznie, czy przyczyną nieszczelności było złe podłączenie odpływu wody w brodziku, czy też brak izolacji przeciwwodnej zabezpieczającej podłogę i ścianę w obrębie kabiny prysznicowej. Opinia w tej części pokrywała się z ustaleniami poczynionymi przez biegłego [xAnon] i była przydatna dla rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd nie podzielił wniosków z opinii biegłego [xAnon] w zakresie wyliczenia wysokości szkody. W tym miejscu należy podkreślić, opinia biegłego [xAnon] została sporządzona w lipcu 2022 r., gdy w zawilgoconej ścianie wykonano otwór, który stanowił wentylację przestrzeni stropowej. Przez otwór widoczna była belka nośna stropu I piętra oraz deski podłogowe lokalu nr [xAnon], na których ułożona była posadzka i brodzik kabiny prysznicowej. Biegły mógł ustalić, że na skutek przecieku z instalacji doszło do namoczenia belki stropowej, czego nie mógł ustalić biegły [xAnon], który sporządził opinię na podstawie oględzin nieruchomości w maju i czerwca 2021 r. kiedy to otwór w ścianie nie był wykonany. Opinia biegłego [xAnon] była przydatna dla rozstrzygnięcia w sprawie bowiem potwierdziła wnioski z opinii biegłego [xAnon], co do źródła przecieku. Jej większa wiarygodność względem opinii biegłego [xAnon] wynikała z faktu umożliwienia dokonania przez biegłego oględzin namoczonej belki stropowej oraz desek podłogowych poprzez otwór w ścianie. Biegły [xAnon] wyliczył, że wysokość nakładów niezbędnych do usunięcia skutków przecieku na ścianie klatki schodowej wynosi co najmniej 3.934,00 zł, przy czym zaznaczył, że dla ustalenia wartości szkody niezbędne jest przeprowadzenie opinii przez biegłego z dziedziny budownictwa posiadającego uprawnienia budowlane konstrukcyjne. Opinię biegłego [xAnon] Sąd uznał za logiczną, spójną i rzeczową. Biegły potwierdził wnioski z opinii głównej w ustnej opinii na rozprawie w dniu 04 grudnia 2024 r. W związku z treścią opinii biegłego [xAnon], Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z dziedziny budownictwa o specjalności konstrukcyjno-budowlanej [xAnon]. Opinia biegłego [xAnon] była dla Sądu podstawą czynionych ustaleń w zakresie zakresu uszkodzenia stropu nieruchomości wspólnej, a także kosztów prac niezbędnych do usunięcia szkody. Zawarte w treści opinii twierdzenia były oparte na logicznej argumentacji płynącej z analizy zgromadzonej w aktach dokumentacji, ustaleń dokonanych przez biegłych: [xAnon] i [xAnon] oraz w oparciu o własne ustalenia. Sąd kontrolując sferę merytoryczną opinii nie doszukał się sprzeczności z zasadami logicznego myślenia i wiedzy powszechnej, ani takich uchybień, które dyskwalifikowałyby znaczenie procesowe opinii. Biegły odniósł się ponadto do zarzutów pozwanego w opinii uzupełniającej, która była spójna i rzeczowa.

57 Wnioski o przesłuchanie świadków: [xAnon] i [xAnon] zostały ostatecznie cofnięte na rozprawie dnia 15.11.2019 r. (k. 73).

58 Odmowę udostępnienia przez pozwanego lokalu biegłym celem dokonania jego oględzin należało ocenić w świetle art. 233 § 2 k.p.c. o czym szerzej w dalszej części rozważań.

59 S ąd zważył, co następuje:

60 Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części.

61 Na wstępie rozważań odwołać się należy do ogólnych reguł dowodowych kształtujących postępowanie sądowe. Zgodnie z treścią art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktów spoczywa na osobie, która z faktu wywodzi skutki prawne. Jak wskazuje się w orzecznictwie ciężar dowodu w rozumieniu art. 6 k.c. polega z jednej strony na obarczeniu strony procesu obowiązkiem przekonania sądu dowodami o słuszności swoich twierdzeń, a z drugiej konsekwencjami zaniechania realizacji tego obowiązku lub jego nieskuteczności. (por. wyrok SN z dnia 7 listopada 2007r., II CSK 293/07, LEX nr 487510). Z kolei reguły procesowej zawartej w art. 232 k.p.c. strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Ciężar dowodu z reguły spoczywa na powodzie aż do momentu wykazania zasadności podnoszonego roszczenia tzn. udowodnienia faktów będących podstawą żądania. Później, następuje jego przesunięcie na stronę pozwaną. Z uwagi na wartość przedmiotu sporu sprawa toczyła się w początkowej fazie w postępowaniu uproszczonym.

62 Sąd postanowieniem z dnia 24.11.2020 r. na podstawie art. 505Należy zauważyć, że przepis art. 433 k.c. nie ma zastosowania do odpowiedzialności za szkodę polegającą na zalaniu lokalu położonego niżej z lokalu znajdującego się na wyższej kondygnacji, zaś sprawca szkody spowodowanej zalaniem, odpowiada na ogólnych zasadach odpowiedzialności za czyny niedozwolone z art. 415 k.c., zgodnie z którym, kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Sąd Najwyższy w uchwale składu 7 sędziów z dnia 19 lutego 2013 r., III CZP 63/12, OSNC 2013 nr 7-8, poz. 81, wskazał, że przepis art. 433 k.c. nie ma zastosowania do odpowiedzialności za szkodę polegającą na zalaniu lokalu położonego niżej z lokalu znajdującego się na wyższej kondygnacji. W wcześniejszym orzecznictwie m.in. w uchwale z dnia 12 lutego 1969 r., III CZP 3/69, OSNCP 1969, nr 7-8, poz. 130, przyjęto, że art. 433 k.c. nie ma zastosowania do odpowiedzialności za szkodę spowodowaną przelaniem się wody z lokalu z wyższej kondygnacji do lokalu niżej położonego, odwołującym się do wykładni językowej art. 433 k.c. Sąd Najwyższy uznał, że unormowany w tym przepisie stan faktyczny dotyczy sytuacji, w której osoba zajmująca pomieszczenie wyrzuca z niego jakiś przedmiot lub wylewa jakiś płyn albo gdy przedmiot z pomieszczenia spada. Wyrzucenie, wylanie lub spadnięcie następuje z pomieszczenia na zewnątrz, a szkoda jest bezpośrednim skutkiem tego działania i następuje również na zewnątrz pomieszczenia. Wylanie się wody wewnątrz pomieszczenia nie jest natomiast wylaniem z pomieszczenia w rozumieniu art. 433 k.c., takiej więc sytuacji przepis ten nie obejmuje. Zgodnie z art. 415 k.c. odpowiedzialność odszkodowawcza obejmuje zniszczenia wyrządzone na skutek zawinionego zachowania sprawcy, przy czym wobec normy art. 361 § 1 k.c. odnosi się ona jedynie do normalnych następstw działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, a więc poniesionych strat i utraconych korzyści pozostających w adekwatnym związku przyczynowo-skutkowym ze zdarzeniem wywołującym szkodę. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa swego działania lub zaniechania. Przepis art. 361 § 1 k.c. odnosi się do jednej z koniecznych przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, jaką jest związek przyczynowy. Wypowiedziano w nim zasadę adekwatnej przyczynowości. Bez spełnienia warunku, że między określonym zdarzeniem obciążającym (przypisanym przez przepis prawny) zobowiązanego do odszkodowania a powstałą szkodą istnieje związek przyczynowy, roszczenie odszkodowawcze nie powstanie. Adekwatny związek przyczynowy pełni w prawie cywilnym podwójną rolę: po pierwsze stanowi podstawę obowiązku odszkodowawczego, warunkującego powstanie cywilnej odpowiedzialności majątkowej (stanowi przesłankę odpowiedzialności odszkodowawczej); po drugie, jest zasadniczym kryterium wyznaczającym zakres tej odpowiedzialności, czyli wysokości odszkodowania. Dlatego też dla przyjęcia odpowiedzialności pozwanego za szkodę, niezbędne było ustalenie, oprócz samej szkody, także winy pozwanego oraz normalnego związku przyczynowego pomiędzy jego zawinionym zachowaniem a szkodą. O winie sprawcy szkody można mówić wówczas, gdy jego zachowanie w kontekście całokształtu porządku prawnego ma charakter obiektywnie bezprawny, oraz gdy można mu postawić zarzut, że mając świadomość szkodliwego skutku swego zachowania i przewidując jego wystąpienie, celowo zmierzał do osiągnięcia owego skutku (wina umyślna) lub nie dołożył należytej staranności, aby skutkom owego zachowania zapobiec (wina nieumyślna, niedbalstwo). Pojęcie niedbalstwa wiąże się w prawie cywilnym z niezachowaniem wymaganej staranności. Niedbalstwo polega na niedołożeniu wymaganej w stosunkach danego rodzaju staranności niezbędnej do uniknięcia skutku, którego sprawca nie chciał wywołać. Sprawca szkody odpowiada w razie istnienia choćby lekkiego niedbalstwa. Z kolei czyn niedozwolony w rozumieniu art. 415 k.c. może mieć miejsce wówczas, gdy sprawca w sposób zawiniony naruszył obowiązek powszechny tj. zakazy wynikające z norm prawnych (sprzeczność z prawem), moralnych bądź obyczajowych (sprzeczność z zasadami współżycia społecznego). Zatem bezprawność w rozumieniu reżimu deliktowego jest efektem ogólnego normatywnego zakazu nie wyrządzania sobie nawzajem szkody. Stosownie do art. 6 k.c., udowodnienie przesłanek odpowiedzialności, a zatem szkody i jej wysokości oraz związku przyczynowego pomiędzy zawinionym zachowaniem sprawcy szkody i jej powstaniem, obciąża poszkodowanego. Brak wykazania, zgodnie z art. 6 k.c., którejkolwiek z tych przesłanek, skutkuje wyłączeniem odpowiedzialności i oddaleniem powództwa. Ciężar udowodnienia faktu mającego istotne znaczenie spoczywa na stronie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Zasada skonkretyzowana w przepisie art. 6 k.c. jest jasna – kto powołując się na przysługujące mu prawo, żąda czegoś od innej osoby, obowiązany jest udowodnić okoliczności faktyczne uzasadniające to żądanie. Zaprzeczenie okolicznościom dokonane przez stronę przeciwną wywołuje ten skutek, że istotne dla sprawy fakty stają się sporne i muszą być udowodnione. W razie ich nieudowodnienia sąd oceni je na niekorzyść strony, na której spoczywał ciężar dowodu, chyba że miał możność przekonać się o prawdziwości twierdzeń na innej podstawie. Jeżeli strona powodowa udowodniła fakty przemawiające za zasadnością powództwa, to na stronie pozwanej spoczywa ciężar udowodnienia ekscepcji i faktów uzasadniających jej zdaniem oddalenie powództwa (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 20 kwietnia 1982 r., I CR 79/82, niepubl.). Nie ulega wątpliwości, że strona, na której zgodnie z art. 6 k.c. spoczywa ciężar dowodu, powinna ponieść negatywne konsekwencje niewykazania okoliczności, z których wywodzi dla siebie określone skutki prawne.

63 W konkretnych okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że doszło do zalania klatki schodowej w spornej nieruchomości.

64 Sporną pozostawała jednak zasada odpowiedzialności pozwanego. Należało zatem dokonać oceny, czy do zalania mieszkania doszło na skutek zawinionego bezprawnego zachowania pozwanego albowiem przepis art. 415 k.c. należało na gruncie niniejszej sprawy zastosować w drodze analogii.

65 W tym miejscu wskazać należy, że powołani w sprawie biegli nie mogli w sposób bezpośredni i jednoznaczny określić przyczyny powstania szkody na skutek zalania bowiem pozwany nie udostępnił im lokalu celem dokonania oględzin kabiny prysznicowej. Skoro zatem pozwany kwestionował swą odpowiedzialność z tytułu szkody, to zgodnie z treścią cytowanego przepisu winien był tą okoliczność udowodnić a temu obowiązkowi nie sprostał. Sąd zważył ponadto, że zgodnie z § 3 pkt 11 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 sierpnia 1999r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych instalację kanalizacyjną stanowi układ przewodów kanalizacyjnych w budynku wraz z armaturą i wyposażeniem, mający początek w miejscu połączenia przewodów z przyborami kanalizacyjnymi w pomieszczeniach, a zakończenie na wlotach poziomych przewodów kanalizacyjnych do pierwszych od strony budynku studzienek umieszczonych na zewnątrz budynku. Instalacja kanalizacyjna powinna w okresie jej użytkowania być utrzymywana w pełnej sprawności technicznej zapewniającej możliwość odprowadzania ścieków. (§ 34 pkt 1). Zgodnie z § 35 Rozporządzenia, w okresie użytkowania instalacji kanalizacyjnej należy zapewniać: 1) ochronę przed wprowadzeniem do instalacji ścieków zawierających substancje, które mogą spowodować uszkodzenie instalacji i sieci kanalizacyjnej lub substancje wymagające neutralizacji przed wprowadzeniem ich do tej instalacji, 2) ochronę przed wydostawaniem się ścieków na zewnątrz instalacji i pełną jej drożność, 3) realizację planu napraw i wymian oraz robót konserwacyjnych, 4) nadzór nad realizacją robót konserwacyjnych, napraw i wymian oraz nadzór nad wykonawstwem usług związanych z realizacją zaleceń wynikających z okresowych kontroli w lokalach, 5) realizację zaleceń pokontrolnych wydawanych przez upoważnione organy 6) w razie uzasadnionej potrzeby - kontrolę stanu technicznego tej instalacji. Ponadto należy zaznaczyć, że granica odpowiedzialności za instalacje wodne pomiędzy wspólnotą, a indywidualnym właścicielem przebiega na zaworach odcinających montowanych na pionach wody zimnej i wody ciepłej. Wszystkie odcinki poziome tych instalacji są własnością indywidualnego właściciela lokalu i to właśnie właściciel ponosi odpowiedzialność za ich stan techniczny i ewentualne awarie. Za stan techniczny pionów odpowiada natomiast wspólnota mieszkaniowa lub spółdzielnia mieszkaniowa. W przypadku instalacji kanalizacyjnej część wspólną w obrębie lokalu indywidualnego właściciela stanowi pion kanalizacyjny wraz z trójnikiem na pionie. Wszystkie podejścia pod przybory, urządzenia i odcinki poziome są własnością indywidualnego właściciela. Granica odpowiedzialności za instalacje wodne pomiędzy wspólnotą, a indywidualnym właścicielem przebiega na zaworach odcinających, montowanych na pionach wody zimnej i ciepłej. Wszystkie odcinki poziome tych instalacji w lokalu wraz z przyborami są własnością indywidualnego właściciela i on ponosi odpowiedzialność za ich stan techniczny. (por. Postanowienie Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 23 grudnia 2015r, I Ns 356/14, LEX nr 1957027) Sąd na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalił, że do zawilgocenia ściany klatki schodowej budynku przy ul. [xAnon] w [xAnon] doszło na skutek wycieku z instalacji znajdującej się w lokalu nr [xAnon], należącego do pozwanego. Biegli [xAnon] oraz [xAnon] w swoich opiniach wskazali, że namoknięcie wodą stropu I piętra nastąpiło w wyniku wadliwego wykonania instalacji odprowadzającej ścieki z w.c. oraz kabiny prysznicowej. Wyciek powstał z rury odprowadzającej wodę z brodzika, wadliwego podłączenia rury z brodzikiem lub braku izolacji przeciwwodnej zabezpieczającej podłogę i ścianę w obrębie kabiny prysznicowej. Do zawilgocenia ściany wspólnej doszło zatem w wyniku działań w lokalu należącym do pozwanego. Biegły [xAnon] zaznaczył, że zawilgocenie ściany występowało na powierzchni ok 2-2,5 m Wreszcie należy podkreślić, że pozwany nie udostępnił lokalu nr [xAnon] biegłym sądowym w celu oględzin kabiny prysznicowej w łazience. Jak wskazał biegły [xAnon], bez zdjęcia brodzika i wykonania odkrywek nie można jednoznacznie ustalić przyczyny zawilgocenia. Pomieszczenie zostało jedynie udostępnione za zgodą najemczyń biegłemu [xAnon] w czerwcu 2022 r., któremu umożliwiono wykonanie jednego zdjęcia łazienki. Na jego podstawie biegły ustalił, że kabina prysznicowa zlokalizowana jest ponad miejscem, w którym widoczne są elementy namokniętego stropu. Ponownie należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktów spoczywa na osobie, która z faktu wywodzi skutki prawne. Wobec materiału dowodowego zaoferowanego przez powoda (protokoły kontroli okresowej budynku, opinia prywatna), pozwany nie przedstawił żadnych dowodów, które wskazujących na brak jego odpowiedzialności. W takim wypadku Sąd zważył, że do zawilgocenia ściany części wspólnej, a także silnego namoczenia drewna belki nośnej stropu oraz desek podsadzkowych skutkujących gniciem drewna i jego rozkładem doszło na skutek działań w lokalu nr [xAnon], należącym do pozwanego. Powód wykazał zatem, że odpowiedzialność za szkodę ponosi pozwany jako właściciel lokalu nr [xAnon]. W ocenie Sądu pozwany nie dochował należytej staranności wymaganej w danych warunkach w celu zapobieżenia wystąpienia szkody. Nie budzi wątpliwości Sądu, że właśnie jego lekkomyślne działanie polegające na tym, że pomimo wielokrotnych pism skierowanych przez powoda nie usunął usterki instalacji odprowadzającej wodę z brodzika, co w konsekwencji doprowadziło do powstania szkody. Powód wykazał zatem nie tylko istnienie szkody, ale także związek przyczynowy pomiędzy szkodą a działaniem pozwanego, przejawiającym się niedbalstwem. Na taki stan wskazują zaniechania dokonania czynności mających na celu usunięcie przyczyny zawilgocenia ściany, pomimo wielokrotnych wezwań ze strony powoda.

66 Pozwany kwestionował ponadto roszczenie powoda co do wysokości, wskazując, że jest ono zawyżone. Biegły [xAnon] w swojej opinii wskazał, że koszty niezbędne do naprawy szkody wynoszą co najmniej 3.934,00 zł. jednakże dla ustalenia pełnego zakresu i sposobu napraw konieczne jest zasięgnięcie opinii biegłego z dziedziny budownictwa posiadającego uprawnienia budowlane konstrukcyjne. Biegły [xAnon] wskazał, że aby skutecznie przeprowadzić osuszenie ściany klatki schodowej konieczne było zlikwidowanie źródła przecieku. Koszt usunięcia zawilgocenia ściany klatki schodowej należy rozszerzyć o naprawę stropu I piętra, co najmniej w obszarze przylegających do brodzika oraz WC w lokalu nr [xAnon]. Czynności naprawcze obejmują: zamurowanie otworu rewizyjnego w ścianie klatki schodowej, wykonanie wymiany tynków w strefie otworu i zawilgocenia, wykonanie malowania ściany klatki schodowej, wykonanie wymiany skorodowanej belki stropowej wraz z otworzeniem dwustronnej okładziny stropu/posadzki w lokalu [xAnon] i bezpośrednio pod tym lokalem. Dalej biegły zaznaczył, że naprawa muru może zostać przeprowadzona zarówno z wykorzystaniem betoniarki jak i wiertarki z mieszadłem, co nie ma wpływu na koszt prac. Biegły podał, że koszt pracy wyciągu jednomasztowego będzie zbliżony do kosztu ręcznego transportu materiałów w miejsce pracy. Ściana winna zostać przemalowana trzykrotnie, co zgodnie z technologią napraw należy trzykrotnie zabezpieczyć (150 mWartość prac koniecznych do wykonania w celu naprawy uszkodzeń, przy uwzględnieniu analizy rynku lokalnego, wg. stanu na IV kwartał 2022 r. dla miasta [xAnon] wg. bazy cenowej [xAnon] wynosi 9 155,57zł (8.477,38 zł + VAT). Jest to średnia wartość rynkowa prac dla miasta [xAnon] w okresie dokonania oględzin. W piśmie z 05 września 2024 r. powód podniósł zarzut przedawnienia roszczenia dotyczącego rozszerzenia powództwa. Zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Wskazać należy, że skoro przedmiotem przedawnienia jest roszczenie materialnoprawne to bieg terminu przedawnienia roszczenia o odszkodowanie przerywa się przez każdą czynność przed sądem, przedsięwziętą w celu dochodzenia, ustalenia, zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia (art. 415 k.c. w zw. z art. 123 k.c.). Należy ponadto wskazać, że po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo, a w razie przerwania przedawnienia przez czynność w postępowaniu przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie nie zostanie zakończone. (art. 124 § 1 i 2 k.c.). Sąd rejonowy podziela stanowisko Sądu Najwyższego, zgodnie z którym pozew o odszkodowanie przerywa bieg przedawnienia także dla kwoty, o jaką poszkodowany podwyższył swe żądanie w trakcie procesu wskutek ustaleń sądu dotyczących wysokości szkody. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 06 kwietnia 2011r., I CSK 684/09, LEX nr 951732).

67 Powód dochodził w dacie pozwu naprawienia w pieniądzu szkody w całości, określając wysokość żądania odszkodowawczego do stanu aktualnej wiedzy, co do wartości uznanego uszczerbku. W toku procesu ujawniły się okoliczności świadczące o tym, że szkoda jest wyższa od określonej pierwotnie przez powoda. Zdaniem Sądu nie można narażać powoda na podniesienie przez pozwanego zarzutu przedawnienia co do części żądania nieobjętego pierwotną treścią pozwu, z uwagi na okoliczności świadczące o niemożności określenia wysokości żądania odszkodowawczego w dniu sformułowania zarzutów pozwu. Przypomnieć należy, że określenie wysokości szkody było możliwe dopiero po wykonaniu otworu w ścianie klatki schodowej nieruchomości oraz przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego posiadającego uprawnienia w zakresie konstrukcji budowlanych. Wtedy biegli sądowi ujawnili, że przeciek z instalacji spowodował silne namoczenie drewna belki nośnej stropu oraz desek przyposadzkowych, co skutkowało gniciem drewna i jego rozkładem organicznym. Belka nośna uległa silnemu skorodowaniu i degradacji, co spowodowało utratę jej pierwotnych wymiarów, a tym samym utratę pierwotnie zakładanej nośności stropu. Powód w dniu wytoczenia powództwa nie znał zatem faktycznych skutków wycieku z lokalu pozwanego. Dopiero kolejne opinie pozwoliły dokonać ustaleń co do wysokości szkody. W związku z wnioskami z opinii biegłego [xAnon], strona powodowa pismem z 03 września 2024 r. rozszerzyła powództwo. Należy ponadto wskazać, że zgodnie z art. 363 § 2 k.c. jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili. Należało zatem przyjąć, że w rozumieniu art. 123 w zw. z art. 117 i art. 363 § 2 k.c. mechanizm przerwania biegu przedawnienia związany jest z roszczeniem majątkowym, jakim w każdym przypadku jest żądanie naprawienia szkody, a czynności procesowe określane mianem rozszerzenia powództwa są – w analizowanym przypadku – niczym innym jak tylko procesową konkretyzacją tego samego roszczenia materialnoprawnego (zob. Z. Banaszczyk, Odpowiedzialność za szkody wyrządzone przy wykonywaniu władzy publicznej, Warszawa 2012, s. 375.)

68 Pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty podnosił także w dniu wystąpienia szkody posiadał ochronę ubezpieczeniową od odpowiedzialności cywilnej w [xAnon] S.A. z siedzibą w [xAnon], powołując się na polisę ubezpieczenia [xAnon]. (k.53), zatem pozew winien być skierowany przeciwko ubezpieczycielowi. W ocenie Sądu stanowisko pozwanego dotyczące dopozwania ubezpieczyciela nie zasługuje na aprobatę. Wskazać bowiem należy, że charakter odpowiedzialności ubezpieczyciela i ubezpieczonego (ubezpieczającego) nie na cech solidarności biernej, ale jest to odpowiedzialność in solidum. W takim wypadku kwestia wyboru pozwanego w procesie o odszkodowanie należała do poszkodowanego powoda. Sąd, mając na względzie żądanie pozwu, a także stanowisko powoda wyrażone w piśmie z 03 września 2024 r. dotyczące rozszerzenia powództwa uwzględnił żądanie powoda w zakresie dochodzonej kwoty i zasądził od pozwanego na rzecz powoda 9.893,57 zł. Kwota obejmowała wartość robót wymaganych do usunięcia szkody w wysokości 9.155,57 zł, ustalona na podstawie opinii biegłego [xAnon] oraz koszt sporządzenia opinii prywatnej w sprawie w wysokości 738,00 zł. Z uchwały Sądu Najwyższego w składzie 7 sędziów z dnia 2 września 2019r. w sprawie III CZP 99/18 (LEX nr 2714676) wynika, że poszkodowanemu przysługuje zwrot kosztów tzw. prywatnej opinii (ekspertyzy) rzeczoznawcy, jeżeli jej sporządzenie było niezbędne do efektywnego dochodzenia odszkodowania. Faktem jest, że powód, posiłkując się własną ekspertyzą, wycenił szkodę spowodowaną przez pozwanego w sposób rażąco zaniżony. Nie miał jednakże innej możliwości obrony swoich interesów, aniżeli przedstawić opinię rzeczoznawcy, z której wynikała wartość szkody. Powód dzięki ekspertyzy mógł sformułować żądanie pozwu domagając się zapłaty konkretnej kwoty, zaś pozwany znając treść żądania powoda miał możliwość uniknięcia sporu sądowego, poprzez zapłatę kwoty ustalonej w opinii prywatnej. O należnych powodowi ustawowych w odsetkach za opóźnienie od tej kwoty sąd rozstrzygnął na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. Powód żądał odsetek od dnia wniesienia pozwu, bowiem wezwania kierowane do pozwanego dotyczyły zaprzestania naruszeń oraz usunięcia szkody. Sąd zasądził odsetki od kwoty żądanej w pozwie – 4.321,46 zł od dnia 11 maja 2018 r. Odsetki od pozostałej kwoty tj. 5.572,11 zł Sąd zasądził do dnia następnego od doręczenia pisma o rozszerzeniu powództwa (k. 412) tzn. od 08 października 2024 r. Powód domagał się zasądzenia odsetek od dnia złożenia pisma o rozszerzeniu powództwa i w tej części Sąd oddalił żądanie powoda. (pkt 2 wyroku).

69 Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania pomiędzy stronami znajduje uzasadnienie w treści art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 i art. 100 k.p.c., odwołujących się do zasad kosztów celowych i odpowiedzialności za wynik postępowania. Powód wygrał proces niemal w całości, zatem mając na względzie treść art. 100 k.p.c. kosztami Sądowymi obciążył w całości stronę pozwaną. Na koszty po stronie powoda złożyły się: opłata od pozwu (217,00 zł), opłata za pismo o rozszerzeniu powództwa (283,00 zł) wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym ustalone jako stawka minimalna na podstawie § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (900,00 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17,00 zł) oraz wykorzystane zaliczki na wynagrodzenie biegłych (3.250,00 zł) Koszty w łącznej kwocie 4.667,00 zł pozwany zobowiązany jest zwrócić powodowi, o czym Sąd orzekł w pkt 3 wyroku. Pozostałe koszty sądowe obejmowały koszt wynagrodzenia biegły, które tymczasowo zostały pokryte ze Skarbu Państwa. W sprawie sporządzono 6 opinii – w jednej opinii biegły nie domagał się zapłaty. Koszt opinii wyniósł 9.175,44 zł (1.817,36 zł + 2.259,17 zł + 3.945,41 zł + 544,53 zł + 608,97 zł = 9.175,44 zł). Wynagrodzenie biegłych zostało pokryte z zaliczek: powoda (3.250,00 zł) i pozwanego (850,00 zł), a w pozostałej części (5.075,44 zł) tymczasowo ze Skarbu Państwa. Mając na względzie wynik procesu pozwany jako strona przegrywająca zobowiązany jest pokryć wydatki tymczasowo poniesione przez Skarb Państwa Sąd Rejonowy w Bydgoszczy, o czym Sąd orzekł w pkt 4 wyroku. Sędzia SR Agata Anna Borucka

70 Sygn. akt II Ca 217/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

71 Dnia 22 maja 2026

72 Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy

73 w składzie:

74 Przewodniczący

75 SSO Wojciech Rybarczyk

76 po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2026 w Bydgoszczy

77 na posiedzeniu niejawnym

78 sprawy z powództwa [xAnon] przy [xAnon] w [xAnon]

79 przeciwko [xAnon]

80 o zapłatę

81 na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 20 grudnia 2024 r. wydanego w sprawie [xAnon]

82 I.

83 Oddala apelację.

84 II.

85 Zasądza od pozwanego na rzecz powoda z tytułu zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego kwotę 900 zł (dziewięćset złotych 00/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia wyroku do dnia zapłaty.

86 SSO Wojciech Rybarczyk