Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2009 r., I OZ 788/09

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2009 r., I OZ 788/09

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 lipca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wr 255/09 oddalające wniosek D. Ł. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na Sąd Okręgowy w Legnicy w przedmiocie odmowy przywrócenia terminów rozpraw postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 6 lipca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wr 255/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek D. Ł. o przyznanie prawa pomocy

3 w sprawie ze skargi na Sąd Okręgowy w Legnicy w przedmiocie odmowy przywrócenia terminów rozpraw.

4 W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż pismem wniesionym z dnia 8 czerwca 2009 r. D. Ł. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na Sąd Okręgowy w Legnicy w przedmiocie odmowy przywrócenia terminów rozpraw. Jednocześnie w skardze D. Ł. zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

5 Wydając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji uznał, iż w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl którego prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Rozważana sprawa ma bowiem związek z działalnością sądu powszechnego, nie podlegającą właściwości sądu administracyjnego.

6 Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła D. Ł., wnosząc o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie określonym wnioskiem z dnia 8 czerwca 2009 r. oraz przedstawiając swoją trudną sytuację materialną. Stwierdziła, iż Sąd Okręgowy w Legnicy wprowadził ją w błąd informując, że "trzeba za pośrednictwem Sądu w Legnicy zrobić odwołanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu". W motywach zażalenia zwróciła się o pozytywne rozpatrzenie jej wniosku o przyznanie renty dla swej małoletniej córki po jej zmarłym ojcu.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

9 W niniejszej sprawie podstawą oddalenia wniosku D. Ł. o przyznanie prawa pomocy była oczywista bezzasadność jej skargi, gdyż rozważana sprawa ma związek z działalnością sądu powszechnego i nie zalicza się do właściwości spraw podlegających rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, określonych w art. 3 §2 P.p.s.a.

10 O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, str. 321, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02, niepubl.). Jak przyjęto w doktrynie, zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na jej uwzględnienie.

11 Podniesione w skardze z dnia 8 czerwca 2009 r. zażalenie na działalność Sądu Okręgowego w Legnicy niewątpliwie wykracza poza właściwość sądów administracyjnych. Sądy administracyjne powołane są bowiem do kontroli określonych aktów prawnych podejmowanych przez organy administracji publicznej, wyliczonych enumeratywnie w art. 3 § 2 P.p.s.a. Orzeczenia sądów powszechnych podlegają natomiast kontroli instancyjnej w ramach pionu sądownictwa powszechnego. Skarżąca ma zatem możliwość dochodzenia swoich praw przed sądem powszechnym, nie może natomiast domagać się rozpatrzenia sprawy przez sąd administracyjny.

12 Zważywszy zatem, że kognicja sądu powszechnego w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, zasadnym jest zastosowanie przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy art. 247 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, która nie może być rozpoznawana przez sąd administracyjny.

13 W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.