Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2018 r., II OZ 157/18

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2018 r., II OZ 157/18

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia N. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 1086/17 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi N. K. na postanowienie Wojewody Ś. z dnia [...] września 2017 r. znak [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 1086/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w sprawie ze skargi N.K. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego, odmówił skarżącej prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi w rozumieniu art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Przedmiotem skargi jest bowiem postanowienie, którym organ uznał wniesione przez skarżącą zarzuty kierowane pod adresem tytułu wykonawczego za bezzasadne, a więc postanowienie które na mocy art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. zostało wyłączone z kognicji sądów administracyjnych. Zdaniem Sądu, okoliczność ta musi być potraktowana jako oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.

3 Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, podnosząc że Sąd pierwszej instancji nie wydał nawet zarządzenia jakie czynności ma wykonać by uwiarygodnić swoją ciężką sytuację.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

6 Stosownie do normy art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Wskazuje się, że przyznanie prawa pomocy, nawet jeśli zachodzą ku temu przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony (art. 246 § 1 i 2 p.p.s.a.), jest niedopuszczalne w razie oczywistej bezzasadności skargi. W orzecznictwie podkreśla się, że przepis ten zawiera samoistną negatywną przesłankę przyznania stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przy czym ocena wystąpienia tej przesłanki dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony (zobacz: M. Niezgódka-Medek [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, wyd. VI, komentarz do art. 247 i wskazane tam orzecznictwo). Przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, na pierwszy rzut oka, nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona (np. postanowienia NSA z dnia: 19 sierpnia 2009 r. I OZ 788/09, LEX nr 552419; 4 czerwca 2008 r. II OZ 561/08, LEX nr 494352). Taka sytuacja zachodzi wówczas, gdy przepis, który całkowicie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania strony, jest jednoznaczny i nie wymaga jakiejkolwiek wykładni poza językową (postanowienia NSA z dnia: 24 kwietnia 2014 r. I OZ 329/14, LEX 1473377; 8 lipca 2014 r. I GZ 187/14, LEX nr 1480839). Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. Jednakże każda sytuacja wymaga starannej analizy.

7 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., co trafnie dostrzegł Sąd pierwszej instancji (porównaj: postanowienie NSA z dnia 1 czerwca 2016 r. sygn. akt II OZ 560/16). Nie ulega bowiem wątpliwości, że zaskarżone postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów nie jest objęte kognicją sądów administracyjnych, co wynika wprost z treści art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

8 Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.