Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2008 r., II OZ 561/08

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2008 r., II OZ 561/08

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2008r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 marca 2008r., sygn. akt II SAB/Wr 25/05 o oddaleniu wniosku D. i M. W. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. W., M. W., M. W. i J. W. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wykonania przyłączy wodociągowych na działce nr [...] w N. D. postanawia: - oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 21 marca 2008r., sygn. akt II SAB/Wr 25/05 odmówił skarżącym D. i M. W. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że prawo pomocy nie przysługuje skarżącym ze względu na oczywistą bezzasadność ich skargi. Oczywista bezzasadność w niniejszej sprawie wynika z okoliczności, że skarżący nie wyczerpali, przed wniesieniem skargi do sądu, przysługujących im środków zaskarżenia. Warunkiem skutecznego złożenia do sądu skargi na bezczynność jest złożenie zażalenia na bezczynność organu, do organu wyższego stopnia, co nie zostało przez skarżących uczynione.

3 Na powyższe postanowienie D. i M. W. złożyli zażalenie podnosząc okoliczności dotyczące istoty skargi – budowy przyłączy wodociągowych.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

6 W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował regulację art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowiącą, iż prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Przyjmuje się, że oczywista bezzasadność skargi zachodzi, jeżeli bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004r., s. 320-321). Powyższe oznacza, że prawo pomocy nie przysługuje skarżącemu, z uwagi na oczywistą niedopuszczalność jego skargi, co jak zasadnie zauważył Sąd I instancji, oznacza także jej oczywistą bezzasadność. W myśl przepisu art. 52 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Oczywista niedopuszczalność skargi w niniejszej sprawie wynika z niewyczerpania środków zaskarżenia - niezłożenia zażalenia na bezczynność w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego.

7 Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.