Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., I OSK 1401/08

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., I OSK 1401/08

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 września 2008 r. sygn. akt II SAB/Ol 47/08 o odrzuceniu skargi T. K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy M. w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 30.09.2008 r., sygn. akt II SAB/Ol 47/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę T. K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy M. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż zarządzeniem z dnia 10.09.2008 r. skarżący wezwany został do uzupełnienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braku formalnego tego środka procesowego poprzez nadesłanie dokumentu potwierdzającego wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 16.09.2008 r., jednakże w zakreślonym terminie braki formalne nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił więc skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".

3 Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego T. K., reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zarzucając mu naruszenie:

4 1. art. 6 P.p.s.a. poprzez błędne pouczenie o skutkach niewykonania wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, gdyż niewykonanie tego wezwania nie mogło rodzić skutków o jakich skarżący został pouczony,

5 2. art. 49 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym wezwaniu skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, których w istocie nie było,

6 3. art. 57 § 1 P.p.s.a. poprzez uznanie, że koniecznym elementem skargi jest załączenie dokumentu potwierdzającego wyczerpanie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi na bezczynność,

7 4. art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji gdy nie była ona obarczona żadnymi brakami formalnymi, wymagającymi uzupełnienia.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

9 Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, iż jeżeli w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania może ona być rozpoznana tylko w ramach przytoczonych podstaw skargi kasacyjnej.

10 W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przyczyn nieważności postępowania, wskazanych w § 2 art. 183 P.p.s.a.

11 Oceniając zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej stwierdzić należy, iż nie można przyznać im zasadności.

12 Za całkowicie błędny uznać trzeba zarzut naruszenia art. 6 P.p.s.a., poprzez błędne pouczenie o skutkach niewykonania wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. W ocenie autora skargi kasacyjnej wskazanie w pouczeniu rygoru odrzucenia złożonego środka zaskarżenia było błędne. Stanowisko to nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu w razie nieuzupełnienia przez stronę jej braków formalnych w zakreślonym terminie. Prawidłowo więc Wojewódzki Sąd Administracyjny pouczył skarżącego o takim właśnie rygorze niewykonania wezwania, które doręczne było stronie w dniu 16.09.2008 r.

13 Nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia art. 49 § 1 i art. 57 § 1 P.p.s.a., bowiem słusznie wezwano skarżącego do wykazania, iż wyczerpał on wszystkie środki zaskarżenia, przysługujące mu w postępowaniu przed organami administracji, przed wystąpieniem ze skargą na bezczynność organu. Wezwanie takie wystosowane zostało z uwagi na zarzut zawarty w odpowiedzi na skargę, jakiej udzielił Burmistrz Miasta i Gminy M., który stwierdził, że skarżący nie wystąpił z zażaleniem na bezczynność tego organu, skierowanym do organu wyższego stopnia, o jakim mowa w art. 37 § 1 kpa. Wobec braku w aktach sprawy jakichkolwiek dokumentów potwierdzających złożenie takiego zażalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał skarżącego do wykazania, że wystąpił z takim środkiem zaskarżenia. Zauważyć bowiem trzeba, że ewentualne niewyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym powoduje niedopuszczalność skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a. Sąd prawidłowo więc wezwał T. K. do wskazania, czy składał w sprawie zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa, bowiem dopiero po wyjaśnieniu tej okoliczności możliwym byłoby nadanie jego skardze dalszego biegu.

14 Powyższy wywód wskazuje również na niezasadność zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Jak już bowiem zauważono niewykazanie przez skarżącego wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu przed organami administracji uniemożliwiało Sądowi I instancji nadanie skargi właściwego biegu. Ponadto stwierdzić trzeba, co także wskazano powyżej, że brak takiego wykazania i tak powodowałby odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej z uwagi na treść art. 52 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie. § 2 tegoż przepisu stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W niniejszej sprawie nie znajduje się w aktach organu jakikolwiek dokument wskazujący na wyczerpanie przez T. K. środków zaskarżenia, zatem wezwanie skarżącego do wskazania takiego dokumentu należało potraktować jako wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, a odrzucenie z powodu nieuzupełnienia w zakreślonym terminie braków formalnych wniesionego środka zaskarżenia nastąpiło zgodnie z prawem.

15 Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.