Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 sierpnia 2015 r., III SAB/Kr 41/15

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 sierpnia 2015 r., III SAB/Kr 41/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Wojewódzkiej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w przedmiocie rozpoznania wniosku z 2010 r. o stwierdzenie u skarżącej choroby zawodowej postanawia odrzucić skargę

Uzasadnienie

2 J. S. w skardze opatrzonej datą 10 marca 2015 r. zarzuciła, że Wojewódzka Stacja Sanitarno – Epidemiologiczna w sposób rażąco przewlekły prowadzi postępowanie w przedmiocie stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. J. S. wskazała, że wniosek inicjujący postępowanie administracyjne złożyła w 2010 r., a organ, pomimo korzystnego dla skarżącej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21maja 2014r. sygn. akt III SA/Kr 1467/13, nadal nie wydał decyzji kończącej postępowanie.

3 W odpowiedzi na wezwanie o sprecyzowanie skargi J. S. w piśmie z dnia 29 marca 2015 r. wyraźnie stwierdziła, że zaskarża bezczynność Wojewódzkiej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej.

4 Zarządzeniem z dnia 3 lipca 2015 r. wezwano skarżącą, by w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi podała, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność wyczerpała stosowne środki zaskarżenia przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym.

5 W odpowiedzi skarżąca nadesłała pismo z 15 lipca 2015 r., z którego treści wynika, że przed wniesieniem niniejszej skargi na bezczynność nie składała żadnych pism (zażalenia w trybie określonym w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego czy też wezwania do wykonania wyroku WSA w Krakowie) kwestionujących bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzką Stację Sanitarno – Epidemiologiczną. Skarżąca podała jedynie, że osobiście interweniowała w swojej sprawie w siedzibie Stacji.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), w skrócie "ppsa", stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jeżeli skarga dotyczy, tak jak w niniejszej sprawie, bezczynności organu administracji postępowania, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie przewidzianym w art. 37 kpa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OSK 1401/08 (orzeczenie dostępnie w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl) brak w aktach organu dokumentu świadczącego o wyczerpaniu przez skarżącego środków zaskarżenia stanowi podstawę do wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi na podstawie art. 49 § 1 ppsa.

8 Z treści pism J. S. znajdujących się w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że przed wniesieniem niniejszej skargi na bezczynność nie wystąpiła w trybie określonym w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie sprawy przez organ, któremu skarżąca zarzuca bezczynność.

9 Ubocznie zauważyć należy, że organem właściwym do załatwienia wniosku o stwierdzenie choroby zawodowej jest w pierwszej instancji odpowiedni państwowy powiatowy inspektor sanitarny, a w instancji drugiej - państwowy wojewódzki inspektor sanitarny. Dlatego błędnie w niniejszej sprawie skarżąca wskazywała jako organ dopuszczający się bezczynności Wojewódzką Stację Sanitarno – Epidemiologiczną.

10 Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że wniesienie przedmiotowej skargi nie zostało poprzedzone wyczerpaniem przysługujących skarżącej w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia w postaci zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie określonym w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego orzeczono jak sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa.