Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2015 r., II OSK 1947/13

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2015 r., II OSK 1947/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie sędzia NSA Maciej Dybowski /spr./ sędzia del. WSA Joanna Brzezińska Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 476/12 w sprawie ze skargi Z. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 476/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Z. P. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych.

3 Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

4 Postanowieniem z [...] marca 2012 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] marca 2012 r.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdyni (dalej PINB, Powiatowy Inspektor bądź organ I instancji), na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2, i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej pb): 1. wstrzymał wykonywanie przez Z. P. (dalej skarżący) robót budowlanych polegających na wznoszeniu ścian w obrębie kondygnacji przyziemia - wydzielenie części podcienia budynku położonego przy ul. Ś. [...] w G. na lokal użytkowy, ze względu na realizację inwestycji bez uzyskania pozwolenia na budowę oraz w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia; 2. nakazał skarżącemu zabezpieczyć teren budowy przez wydzielenie przed dostępem osób trzecich; 3. nakazał wykonanie pod nadzorem osoby uprawnionej niezbędnych robót zabezpieczających niniejszy budynek mieszkalny w celu wyeliminowania możliwości zagrożenia dla ludzi i mienia, jakim jest dodatkowe obciążenie stropu budynku nad piwnicą; 4. nałożył na skarżącego obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, sporządzonej przez osobę uprawnioną ekspertyzy technicznej, zawierającej ustalenia w zakresie wykonanych dotychczas robót budowlanych, obejmujących przede wszystkim ich wpływ - zarówno dodatkowego obciążenia ścianami, jak i składowania materiałów budowlanych - na strop piwnic znajdujący się pod terenem budowy oraz wskazanie ewentualnych zmian i przeróbek, koniecznych do doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.

5 W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że z pism współwłaścicieli budynku wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa nie wyraziła zgody na przedmiotową inwestycję, a Z. P. nie ma stosownych samodzielnych upoważnień, poparcia innych członków Wspólnoty, ani członków Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. Ś. [...] w G.(dalej Wspólnota Mieszkaniowa bądź Wspólnota).

6 PINB stwierdził, że z informacji uzyskanych z Urzędu Miasta G. wynika, że nie wydawano pozwolenia na budowę dla wyżej opisanej inwestycji, a jedynie wydano dla niej decyzję o warunkach zabudowy w 2005 r. w związku z wnioskiem ówczesnego Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej.

7 Organ I instancji wskazał, że przedmiotowe roboty budowlane można było rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Roboty budowlane są prowadzone bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę na ich wykonanie, a nadto realizowane są w sposób mogący powodować zagrożenie zdrowia i życia ludzi oraz zagrożenie mienia, ponieważ brak jest opracowania, sporządzonego przez osobę uprawnioną, w zakresie możliwości obciążenia stropu nad piwnicą, nad którą realizowana jest przedmiotowa inwestycja.

8 W zażaleniu na postanowienie z [...] marca 2012 r. skarżący wniósł o jego uchylenie w części dotyczącej jego osoby i wpisanie w to miejsce Wspólnoty Mieszkaniowej. Wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego sprawy o dowody wskazane w jego piśmie z 29 marca 2012 r. i w oświadczeniu Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej z 30 marca 2012 r. Domagał się, by organ zwrócił się do instytucji wojskowych o potwierdzenie, że piwnice pod owym budynkiem do dziś są czynnymi schronami, wybudowanymi z takimi współczynnikami bezpieczeństwa, że mogą wytrzymać wybuch bomby atomowej. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zobowiązanie organu I instancji do wydania orzeczenia uwzględniającego wyżej wymienione uwarunkowania.

9 Zażalenie na postanowienie z [...] marca 2012 r. wniosła również Wspólnota Mieszkaniowa, domagając się zastosowania w przypadku samowoli budowlanej Z. P. art. 48 ust. 1 pb i nałożenie na niego nakazu rozbiórki ścian działowych wraz z ich utylizacją na własny koszt.

10 Postanowieniem z [...] maja 2012 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] maja 2012 r.) Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (dalej WINB, Wojewódzki Inspektor bądź organ II instancji) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa oraz art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 pb, utrzymał w mocy postanowienie z [...] marca 2012 r.

11 Organ II instancji wskazał, że Wspólnota Mieszkaniowa podjęła uchwałę z [...]grudnia 2004 r. nr [...] w sprawie zabudowy powierzchni między filarami, w której stwierdzono, że członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej wyrażają zgodę na "prowadzenie przez Zarząd wspólnoty rozmów dotyczących znalezienia chętnego do wykonania niniejszych prac we własnym zakresie i na własny koszt", a następnie uzyskała decyzję o warunkach zabudowy z [...] czerwca 2005 r. dotyczącą zabudowy przejścia pieszego między budynkami wielorodzinnymi z przeznaczeniem na lokal użytkowy. WINB uznał, że powyższe nie uprawniało skarżącego do rozpoczęcia, w imieniu i na rzecz Wspólnoty, robót budowlanych związanych z ową inwestycją. Z treści decyzji Prezydenta Miasta Gdyni z [...] sierpnia 2011 r., udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z dociepleniem przedmiotowego budynku, nie wynika by udzielone pozwolenie dotyczyło również przedmiotowej inwestycji zabudowy podcienia.

12 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Inspektor uznał, że inwestorem robót budowlanych jest Z. P., a nie Wspólnota Mieszkaniowa, bowiem Wspólnota Mieszkaniowa nie udzieliła zgody na wykonanie przedmiotowej inwestycji w jej imieniu i na jej rzecz, a skarżący, nawet jako członek Zarządu Wspólnoty, podejmował działania przekraczające zwykły zarząd w rozumieniu art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., nr 80, poz. 903 ze zm., dalej uwl bądź ustawa o własności lokali).

13 Skargę na postanowienie z [...] maja 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł Z. P., w której domagał się wznowienia postępowania w sprawie i zarazem stwierdzenia na tej samej podstawie prawnej nieważności zaskarżonego postanowienia, ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia lub jego zmianę.

14 W uzasadnieniu skargi podniósł, że wykonując przedmiotową inwestycję był członkiem Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej, wykonywał tylko i wyłącznie decyzje Wspólnoty Mieszkaniowej, i działał wspólnie z innymi członkami Zarządu na rzecz dobra ogółu właścicieli lokali. Podniósł, że Sąd Okręgowy w Gdańsku prowadzi postępowanie sądowe o uchylenie i unieważnienie uchwał Wspólnoty Mieszkaniowej nr 2 i 4 z dnia [...] kwietnia 2012 r. Gdy nie rozstrzygnięto kwestii, kto jest inwestorem - skarżący, czy Wspólnota - skarżący nie mógł i nie poczuwał się do tego, by na swój koszt zlecić żądaną przez organ I instancji ekspertyzę techniczną, bowiem nie posiada na ten cel środków pieniężnych, a piwnice pod całym budynkiem są czynnymi schronami, zatem nie ma zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia.

15 W odpowiedzi na skargę Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

16 Przy piśmie z 10 września 2012 r. skarżący przedłożył kserokopię decyzji WINB z [...] sierpnia 2012 r., uchylającej decyzję PINB z [...] maja 2012 r., nakazującą skarżącemu doprowadzenie przedmiotowego budynku do stanu poprzedniego przez wykonanie określonych robót budowlanych w obrębie kondygnacji przyziemia - podcienia budynku i likwidację wydzielenia części podcienia budynku położonego na lokal użytkowy, i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazał, że wobec wydania niniejszej decyzji sprawa niniejsza stała się bezprzedmiotowa i zaskarżone postanowienie nie ma racji bytu. Wniósł o zawieszenie postępowania. Podniósł, że niesłusznie organ odwoławczy twierdził, że skarżący wykonując roboty budowlane podejmował działania przekraczające zwykły zarząd w rozumieniu ustawy o własności lokali. Wspólnota Mieszkaniowa podjęła [...] grudnia 2004 r. uchwałę o wybudowaniu lokalu użytkowego w przestrzeni między filarami kondygnacji parterowej budynku, co w konsekwencji doprowadziło do uzyskania przez Wspólnotę decyzji o warunkach zabudowy. W piśmie tym powołał się na dokumenty dotyczące rozwiązania umowy o administrowanie zawartej przez Wspólnotę z firmą zarządzającą "G." spółką cywilną w G. - wskazując je jako dowody w sprawie.

17 Pismem z 6 listopada 2012 r. skarżący podtrzymał skargę i wniosek o zawieszenie postępowania z uwagi na braki w składzie Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej, i toczące się w tym przedmiocie postępowanie przed Sądem Okręgowym w Gdańsku. Wniósł o przeprowadzenie dowodu z umowy spółki "G." Zarządzanie Nieruchomościami s.c. w G., dokumentów potwierdzających jej rejestrację i deklaracji podatkowych na potwierdzenie faktycznej działalności gospodarczej tej spółki.

18 Postanowieniem z 21 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie.

19 Pismem z 3 grudnia 2012 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów:

20 a) decyzji Prezydenta Miasta Gdyni z [...] września 2012 r. nr [...] wraz z klauzulą prawomocności z [...] listopada 2012 r.;

21 b) zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych z 7 września 2012 r. wraz z 5 załącznikami, złożonego w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej;

22 c) pisma Urzędu Miasta Gdyni z 15 listopada 2012 r. skierowanego do PINB, na okoliczność, że Urząd Miasta Gdyni przeciwił się propozycji rozbiórki ścian działowych między filarami budynku mieszkalno-usługowego, która to zabudowa jest przedmiotem postępowania, a mimo sprzeciwu, sporna zabudowa została rozebrana 3 listopada 2012 r. na zlecenie A. A. i J. T.. Wniósł o przeprowadzenie dowodu z postanowienia Prokuratury Rejonowej w Gdyni z 31 października 2012 r. o umorzeniu dochodzenia dotyczącego wykonania przedmiotowych robót budowlanych przez skarżącego. Podkreślił, że przypisywanie jemu statusu inwestora było błędne.

23 Pismem z 7 stycznia 2013 r. skarżący poinformował, że doręczono mu decyzję PINB z [...] grudnia 2012 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wykonywania robót budowlanych polegających na wznoszeniu ścian w obrębie kondygnacji przyziemia - wydzielenia części podcienia przedmiotowego budynku na lokal użytkowy, bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Podniósł, że konieczne jest przeprowadzenie przez Sąd dowodów z korespondencji PINB z: Komendą Miejską Straży Pożarnej w Gdyni, Miejskim Konserwatorem Zabytków w Gdyni, Urzędem Miasta Gdyni i Strażą Miejską w Gdyni. Zwrócił się o zażądanie od "G." s.c. w G. statutu Wspólnoty i dokumentów podpisywanych m.in. przez J. T. wspólnie ze skarżącym.

24 Na rozprawie dnia 9 stycznia 2013 r. uczestnik postępowania - Wspólnota Mieszkaniowa w której imieniu wystąpił członek jej Zarządu – J. T., wniosła o oddalenie skargi.

25 Na rozprawie w tym samym dniu Sąd postanowił wnioski dowodowe skarżącego zawarte w pismach z 10 września 2012 r., 6 listopada 2012 r., 3 grudnia 2012 r. i 7 stycznia 2013 r. oddalić.

26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądem administracyjnym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej ppsa), oddalił skargę.

27 W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że z prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki określone w art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 pb. Wykonane w niniejszej sprawie roboty budowlane nie były zwolnione z uzyskania pozwolenia na budowę. Polegały one na wznoszeniu ścian między filarami podcienia w przyziemiu budynku mieszkalnego wielorodzinnego w celu wygrodzenia trzech środkowych przęseł na pomieszczenie. Tego rodzaju roboty budowlane nie zostały wymienione w art. 29 ust. 1 i 2 pb, które określają rodzaje inwestycji oraz robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę. W stosunku do wykonanych robót budowlanych zastosowanie ma art. 28 ust. 1 pb, zgodnie z którym roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przedmiotowe roboty budowlane nosiły cechy rozbudowy budynku, bowiem miały na celu wydzielenie nowego pomieszczenia z przestrzeni podcienia znajdującego się w przyziemiu budynku. Z uwagi na stopień realizacji inwestycji, organy prawidłowo zakwalifikowały przy tym wykonane prace jako roboty budowane inne niż budowa obiektu budowlanego, lub jego części, ponieważ wykonano jedynie część ścian między filarami znajdującymi się w przyziemiu budynku. Z akt sprawy wynika, że w dniu oględzin wzniesione były dwie ściany poprzeczne do osi środkowej części budynku i rozpoczęto wydzielenie od strony podwórza przez wypełnienie ścianą do wysokości 3 warstw bloczków gazobetonowych. W konsekwencji prawidłowo organy zakwalifikowały przedmiotowe roboty budowlane jako inne niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 pb, i zastosowały w stosunku do nich tryb określony w art. 50 pb.

28 Z akt sprawy wynika, że inwestor, za którego organy słusznie uznały skarżącego, nie uzyskał - przed przystąpieniem do przedmiotowych robót budowlanych, pozwolenia na budowę. Inwestor takiej decyzji nie przedłożył. Okoliczność tę potwierdził Urząd Miasta Gdyni. Do rozpoczęcia robót budowlanych nie uprawniało inwestora uzyskanie przez Wspólnotę Mieszkaniową decyzji Prezydenta Miasta Gdyni z [...] czerwca 2005 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zabudowie części przejścia pieszego między budynkami wielorodzinnymi z przeznaczeniem na lokal użytkowy (dalej decyzja z [...] czerwca 2005 r.). Za wymagane pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji nie można było uznać decyzji z [...] sierpnia 2011 r. Prezydenta Miasta Gdyni o pozwoleniu na budowę dotyczącej wykonania robót budowlanych związanych z dociepleniem przedmiotowego budynku mieszkalnego, bowiem organy prawidłowo ustaliły, że decyzja ta nie obejmowała częściowej zabudowy podcienia budynku. Nie ulegało wątpliwości, że inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych, co stanowiło spełnienie przesłanki z art. 50 ust. 1 pkt 1 pb.

29 W toku przeprowadzenia dowodu z oględzin, teren budowy nie był oznakowany, ani w jakikolwiek sposób zabezpieczony przed dostępem osób trzecich. Roboty budowlane prowadzono w obrębie podcienia budynku mieszkalnego wielorodzinnego, który służył jako przejście między budynkami mieszkalnymi. Wynika z tego, że teren budowy obejmował powierzchnię wykorzystywaną do komunikacji pieszej i dostępną dla nieograniczonej liczby osób postronnych, co niewątpliwie oznacza, że prowadzone roboty mogły spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Organy stwierdziły wykonywanie przedmiotowych robót budowlanych nad stropami piwnic położonych w kondygnacji podziemnej budynku. Inwestor nie przedstawił żadnej dokumentacji, z której wynikałoby, że prowadzone roboty budowlane nie będą stanowić nadmiernego obciążenia dla stropów piwnic. Zdaniem Sądu I instancji, organy prawidłowo przyjęły, że również z tego powodu roboty te mogą powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Organy prawidłowo uznały, że takiego rodzaju oddziaływania nie można w sposób jednoznaczny wykluczyć bez uzyskania stosownej ekspertyzy technicznej, zawierającej inwentaryzację dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z oceną ich wpływu na obciążenie stropu piwnic. Podkreślenia wymaga, że budynek - w obrębie którego wykonywane są przedmiotowe roboty budowlane, jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, a zatem piwnice w kondygnacji podziemnej, znajdujące się pod terenem budowy, są użytkowane przez mieszkańców budynku, zatem może występować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, związane z potencjalnym nadmiernym obciążeniem stropów piwnic.

30 Z brzmienia art. 50 ust. 1 pkt 2 pb wynika, że dla wstrzymania prowadzenia robót budowlanych nie jest wymagane stwierdzenie zaistnienia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, lecz wystarczająca jest możliwość wystąpienia takiego zagrożenia. Z art. 50 ust. 3 pb wynika, że w postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych można nałożyć obowiązek przedstawienia inwentaryzacji robót, jak również ekspertyz lub ocen technicznych. Pozostawienie organowi swobody w nałożeniu tego rodzaju obowiązków jest uzasadnione różnorodnością stanów faktycznych, które mogą występować w związku z wykonywanymi robotami budowlanymi, podlegającymi procedurze naprawczej. Od oceny organu nadzoru budowlanego zależy, czy prowadzone roboty budowlane wymagają sporządzenia tego rodzaju dokumentacji. Może to być związane z mogącymi powstać skutkami polegającymi na zagrożeniu bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożeniu środowiska. Wykonanie specjalistycznej ekspertyzy ma na celu wyeliminowanie ewentualnych, trudnych do odwrócenia następstw prowadzenia robót budowlanych, mogących takie zagrożenia powodować. To właśnie wstrzymanie robót budowlanych w oparciu o art. 50 ust. 1 pb, daje niezbędny czas organowi administracji do rozważenia zagadnienia, jakie nakazy, względnie zakazy, w odniesieniu do prowadzonej budowy winny być wydane (wyrok NSA z 22.10.1999 r., IV SA 1280/97, Lex 48716). Postanowienie to jest ważne przez okres dwu miesięcy, a jest to czas przewidziany na przeprowadzenie przez organ administracji postępowania wyjaśniającego i ewentualnie wdrożenie procedury naprawczej.

31 Sąd I instancji zaznaczył, że słusznie organy obu instancji uznały, że w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki wstrzymania prowadzenia przedmiotowych robót budowlanych, określone w art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 pb, polegające na wykonywaniu robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz w sposób mogący powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Organy były uprawnione do nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia stosownej ekspertyzy technicznej dotyczącej ewentualnych zagrożeń związanych z obciążeniem stropu piwnic wskutek prowadzonych robót budowlanych. Twierdzenia inwestora - skarżącego, który podnosił, że według jego wiedzy stropy piwnic pod terenem budowy winny wytrzymać obciążenia znacznie większe, niż wynikające z wykonywanych robót budowlanych, nie wykluczają uprawnienia organu nadzoru budowlanego do żądania od inwestora przedłożenia stosownych ekspertyz technicznych w tym zakresie, sporządzonych przez osobę o odpowiednich uprawnieniach. W świetle art. 50 ust. 1 i 3 pb, to obowiązkiem inwestora, wykonującego roboty budowlane w warunkach określonych w art. 50 ust. 1 pkt 1-4 pb, jest wykazanie, że wykonane roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami i że nie powodują zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, bądź zagrożenia środowiska. Właściwym sposobem na wykazanie tych okoliczności jest przedłożenie stosownej inwentaryzacji wraz z oceną techniczną lub ekspertyzą. Tak sporządzona dokumentacja ma stanowić dla organu nadzoru budowlanego podstawę do wydania odpowiednich rozstrzygnięć w oparciu o art. 51 ust. 1 pb. W przedmiotowej sprawie charakter robót budowlanych uzasadniał skorzystanie przez organ z uprawnienia z art. 50 ust. 3 pb. Z żądanej przez organ dokumentacji winno wynikać, czy przedmiotowe roboty budowlane będą mogły być kontynuowane, czy takiej możliwości nie będzie. Po dokonaniu ustaleń w tym zakresie organ podejmuje jedną z decyzji określonych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 pb.

32 W ocenie Wojewódzkiego Sądu, organy obu instancji prawidłowo określiły adresata zaskarżonych postanowień. Co do zasady, z art. 52 pb wynika, że adresatami decyzji wydawanych w trybie art. 48, art. 49b, art. 50a i art. 51 pb może być inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego i choć przepis ten nie wymienia wprost postanowień wydawanych na podstawie art. 50 pb, jednak w świetle tych regulacji nie można przyjąć, że postanowienia te, będące podstawą wydania decyzji w trybie art. 51 pb, mogą być kierowane do węższej grupy osób niż wskazana w art. 52 pb. Art. 50 pb nie zastrzega, że postanowienie o wstrzymaniu robót musi być kierowane wyłącznie do właściciela obiektu, a tym samym - że nie może być kierowane do inwestora (wyrok NSA z 12.9.2002 r., IV SA 2057/97, Lex 964354). Nie można zatem było ograniczać kręgu adresatów zaskarżonego postanowienia wyłącznie do podmiotu, który jest właścicielem lub zarządcą nieruchomości, lecz w pierwszej kolejności rozważyć należało skierowanie postanowienia do inwestora przedmiotowych robót budowlanych.

33 Nie zasługiwały na uwzględnienie twierdzenia skarżącego, w których podnosił, że przedmiotowe roboty budowlane rozpoczął i prowadził w imieniu i na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej. Zdaniem Sądu I instancji, zakres i charakter wykonanych robót budowlanych uzasadniał zakwalifikowanie ich do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną. Określa to wprost art. 22 ust. 3 pkt 5 uwl, zgodnie z którym czynnościami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu są w szczególności udzielenie zgody na nadbudowę lub przebudowę nieruchomości wspólnej, na ustanowienie odrębnej własności lokalu powstałego w następstwie nadbudowy lub przebudowy i rozporządzenie tym lokalem oraz na zmianę wysokości udziałów w następstwie powstania odrębnej własności lokalu nadbudowanego lub przebudowanego. Tego rodzaju czynności podjęto w ramach przedmiotowych robót budowlanych, bowiem polegały one na wydzieleniu dodatkowego pomieszczenia z przestrzeni, w obrębie przedmiotowego budynku, stanowiącej nieruchomość wspólną. Zgodnie z art. 22 ust. 2 uwl, do podjęcia czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej. Takiej uchwały Wspólnota Mieszkaniowa nie podjęła. Tego rodzaju uchwały nie stanowiła przywoływana przez skarżącego uchwała z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] (dalej uchwała z [...] grudnia 2004 r.) w sprawie zabudowy powierzchni pomiędzy filarami. Zgodnie z treścią tej uchwały: "Członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej (...) wyrażają zgodę na zabudowę przestrzeni pomiędzy filarami z przystosowaniem jej do funkcji użytkowej oraz wykonanie ogrodzenia podwórka w całości z odtworzeniem bramy wjazdowej i montażem furtek wejściowych. Wyrażamy zgodę na prowadzenie przez Zarząd wspólnoty rozmów dotyczących znalezienia chętnego do wykonania w/w prac we własnym zakresie i na własny koszt oraz rozliczenia w ramach dzierżawy wybudowanego lokalu użytkowego. Po przedstawieniu właścicielom uzgodnionych propozycji na zebraniu lub w formie pisemnej i braku z ich strony zastrzeżeń wyrażonych na piśmie, upoważniamy Zarząd wspólnoty do podjęcia dalszych działań zmierzających do określenia możliwości prawnych wykonania zaplanowanego przedsięwzięcia i podpisania stosownych umów z wykonawcą i jednocześnie dalszym dzierżawcą lokalu".

34 Z treści uchwały z [...] grudnia 2004 r. jednoznacznie wynika, że intencją Wspólnoty Mieszkaniowej nie było prowadzenie przedmiotowej inwestycji na własny rachunek i we własnym imieniu. Wspólnota zadysponowała jedynie przedmiotowym terenem pod inwestycję, która - zgodnie z wolą Wspólnoty, miała zostać wykonana przez inny podmiot zainteresowany realizacją inwestycji na własny koszt i we własnym imieniu, przy czym koszty inwestycji miały zostać rozliczone w ramach dzierżawy wybudowanego lokalu użytkowego zawartego między Wspólnotą, a podmiotem wykonującym inwestycję.

35 Z uchwały z [...] grudnia 2004 r. nie wynika zatem - jak twierdzi skarżący - że inwestorem przedmiotowych robót budowlanych jest Wspólnota Mieszkaniowa. Również uzyskanie przez Wspólnotę decyzji z [...] czerwca 2005 r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie oznacza, że stała się ona inwestorem przedmiotowych robót budowlanych. O ustalenie warunków zabudowy dla danego terenu może wystąpić każdy, kto jest zainteresowany jego wykorzystaniem na cele zabudowy. Może to być właściciel, który nie zamierza prowadzić przedmiotowej inwestycji, lecz jest zainteresowany udostępnieniem swej nieruchomości innemu inwestorowi na cele budowlane. Może to być również przyszły inwestor, którym może być także właściciel nieruchomości objętej planowaną inwestycją, jak również podmiot, któremu w dacie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy nie służy żaden tytuł prawny do tej nieruchomości.

36 W przedmiotowej sprawie należało uznać, że Wspólnota Mieszkaniowa nie wyraziła zgody na realizację przedmiotowych robót budowlanych w jej imieniu i na jej rzecz, a zatem skarżący [...] nie mógł realizować ich w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej, również jako członek jej Zarządu (z uwagi na przekroczenie w ten sposób zakresu zwykłego zarządu nieruchomością wspólną).

37 Z tych przyczyn Sąd I instancji uznał, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że inwestorem przedmiotowych robót był skarżący i że do niego należało kierować postanowienie wydane na podstawie art. 50 ust. 1 pb.

38 Wszelkie spory dotyczące składu Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej, podlegają rozpoznaniu w postępowaniu przez sądami powszechnymi w ramach postępowań z powództwa o uchylenie uchwał podjętych przez członków wspólnoty mieszkaniowej (art. 25 ust. 1 i 2 uwl). Do czasu rozstrzygnięcia o zasadności tego rodzaju powództwa, pozostają w mocy ostatnie uchwały podjęte przez członków wspólnoty mieszkaniowej w tej kwestii. Z tych względów podstawą ustaleń faktycznych organu odwoławczego wydającego zaskarżone postanowienie prawidłowo były aktualne uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] o odwołaniu [...] z funkcji członka Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej i nr [...] o wyborze do Zarządu A. A.. W dacie wydania zaskarżonego postanowienia funkcje członków Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej pełnili zatem dotychczasowy jego członek J. T. i A. A.. Z tych względów WINB zasadnie przyjął w dacie orzekania, że skarżący nie może już występować w imieniu Wspólnoty.

39 Wspólnota miała i ma Zarząd, umożliwiający jej działanie w postępowaniu administracyjnym i sądowym. Toczące się przed sądem powszechnym postępowanie o uchylenie ww. uchwał Wspólnoty Mieszkaniowej nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ponieważ nadal uchwały te obowiązują. Z tych przyczyn dla wyniku niniejszej sprawy nie miały znaczenia podnoszone przez skarżącego okoliczności toczącego się postępowania o uchylenie ww. uchwał Wspólnoty Mieszkaniowej, skoro w dniu wydania zaskarżonego postanowienia brak było wątpliwości co do aktualnego składu Zarządu Wspólnoty i nadal skład ten może reprezentować Wspólnotę.

40 Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o zawieszenie niniejszej postępowania do czasu rozpoznania ww. kwestii przez Sąd Okręgowy w Gdańsku I C 816/12 i postanowieniem z 21 listopada 2012 r., wydanym w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, odmówił zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie.

41 Podstawą prawną do wydania zaskarżonego postanowienia przez organ administracji był stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie jego wydania, a wszelkie późniejsze rozstrzygnięcia wydane przez organy pozostają bez wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, chyba że zachodziłyby przesłanki o charakterze nieważnościowym lub wznowieniowym. Z tego względu nie ma znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia (podnoszona przez skarżącego) okoliczność wydania przez organ I instancji decyzji nakazującej skarżącemu doprowadzenie niniejszego budynku do stanu poprzedniego i uchylenie tej decyzji przez WINB decyzją z [...] sierpnia 2012 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wskazana decyzja kasacyjna organu odwoławczego została wydana głównie w związku z nieprzeprowadzeniem przez organ I instancji procedury z art. 50a pb, a więc dotyczącej prowadzenia przez inwestora (skarżącego) robót budowlanych po wydaniu postanowienia z [...] marca 2012 r., a nadto z uwagi na konieczność przeprowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego w sprawie. Organ odwoławczy nie podważył przy tym w ww. decyzji kasacyjnej zasadności wydania przez organ pierwszej instancji postanowienia z [...] marca 2012 r., a także zawartego w nim ustalenia dotyczącego osoby inwestora.

42 Odnosząc się do wniosków dowodowych skarżącego zgłoszonych w toku postępowania sądowego, Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 106 § 3 ppsa, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

43 Zdaniem Sądu I instancji, złożone przez skarżącego wnioski dowodowe - dotyczące rzeczywistego, w ocenie skarżącego, składu Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej nie mogły zostać uwzględnione, bowiem nie miały one znaczenia dla rozpoznania sprawy. Wszelkie spory dotyczące składu Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej podlegają rozpoznaniu w postępowaniu przez sądami powszechnymi w ramach postępowań z powództwa o uchylenie uchwał podjętych przez członków wspólnoty mieszkaniowej (art. 25 ust. 1 i 2 uwl). Do czasu rozstrzygnięcia o zasadności tego rodzaju powództwa, pozostają w mocy ostatnie - przywołane wyżej uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej, z których wynika, że Wspólnota ma zarząd, umożliwiający jej działanie zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowym, którego członkiem skarżący już nie jest.

44 Niezasadne były wnioski skarżącego dotyczące "G." spółki cywilnej, w tym o przeprowadzenie dowodu z dokumentów dotyczących zawarcia umowy przez Wspólnotę z zarządcą nieruchomości "G." s.c. i dokumentów potwierdzających prowadzenie przez ten podmiot działalności gospodarczej. Okoliczności te nie mają wpływu na zgodność z prawem podjętych postanowień w przedmiotowym postępowaniu. Wskazany podmiot nie występuje w sprawie jako strona, a w okolicznościach przedmiotowej sporawy kwestie funkcjonowania tego podmiotu nie mają wpływu na ocenę, czy w sprawie zachodziły przesłanki do nałożenia na skarżącego obowiązków określonych w art. 50 pb. Sąd I instancji uznał, że skarżący prawidłowo został uznany za inwestora wykonanych robót budowlanych i adresata zaskarżonych postanowień.

45 Wniosek o przeprowadzenie dowodu z postanowienia [Prokuratora] Prokuratury Rejonowej w Gdyni z 31 października 2012 r. o umorzeniu dochodzenia dotyczącego wykonania przedmiotowych robót budowlanych przez skarżącego bez pozwolenia na budowę (art. 90 pb) z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa nie miał znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Wydane w tym zakresie postanowienie Prokuratora, którego ustalenia nie wiążą ani Sądu, ani organów administracji, nie mogło wpłynąć - w ocenie Sądu I instancji - na ocenę prawidłowości ustaleń dokonanych przez organy w niniejszej sprawie.

46 Sąd I instancji zwrócił uwagę, że nie mogły zostać uwzględnione wnioski dowodowe skarżącego o przeprowadzenie dowodu z pism i decyzji dotyczących wykonania rozbiórki przedmiotowych robót budowlanych przez Wspólnotę Mieszkaniową. Ewentualne prace rozbiórkowe w zakresie robót budowlanych, których prowadzenie wstrzymano w trybie art. 50 pb, nie mają żadnego wpływu na prawidłowość podjętych w tym trybie rozstrzygnięć. Rozebranie takich robót budowlanych może jedynie skutkować koniecznością rozważenia przez organ nadzoru budowlanego wydania decyzji o umorzeniu postępowania, co też w tej sprawie nastąpiło. Z twierdzeń skarżącego wynika, że otrzymał on decyzję z [...] grudnia 2012 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wykonywania robót budowlanych polegających na wznoszeniu ścian w obrębie kondygnacji przyziemia - wydzielenia części podcienia budynku na lokal użytkowy, bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia.

47 Wnioski o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazujących na kwalifikacje zawodowe pracowników PINB nie miały żadnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Sam skarżący wskazał, że dane te są mu niezbędne do pociągnięcia ww. osób do odpowiedzialności majątkowej. Kwestia ta nie stanowi przedmiotu niniejszego postępowania.

48 Z powyższych względów Sąd I instancji, na rozprawie dnia 9 stycznia 2013 r., w oparciu o art. 106 § 3 ppsa, oddalił wnioski dowodowe zawarte w pismach skarżącego z 10 września 2012 r., 6 listopada 2012 r., 3 grudnia 2012 r. i 7 stycznia 2013 r., bowiem nie były one niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie.

49 Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie wywiódł [...]., reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu adw. [...], zarzucając naruszenie:

50 1.przepisow postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

51 - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, dalej pusa) i art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ppsa przez dokonanie przez Sąd I instancji błędnej kontroli działalności administracji publicznej i w konsekwencji błędne uznanie, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i w następstwie przez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa, i nieuwzględnienie skargi, mimo że zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 58 § 1 w zw. art. 77, 78, 28 kpa przez uznanie, że inwestorem przedmiotowej inwestycji był skarżący, podczas gdy zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy był niewystarczający do sformułowania tak jednoznacznego wniosku praz przez zaniechanie przeprowadzenia jakiekolwiek dalszego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia osoby inwestora mimo zaprzeczeniu skarżącego;

52 2. prawa materialnego przez dopuszczenie się przez organ II instancji błędnej wykładni art. 52 pb skutkującej błędnym uznaniem, że nie ma podstaw do uchylenia "decyzji’ [winno być "postanowienia"] organu I instancji.

53 Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o:

54 - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;

55 - zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, bowiem koszty te nie zostały uiszczone w całości ni w części.

56 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

57 Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

58 W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1).

59 W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.

60 Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 ppsa. W pierwszej kolejności należało rozpoznać zarzut z art. 174 pkt 2 ppsa.

61 Zarzut z art. 1 § 1 i 2 pusa i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa w zw. z art. 58 § 1 w zw. art. 77, 78, 28 kpa, okazał się niezasadny. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, zaskarżone postanowienie nie zostało wydane "z rażącym naruszeniem" wskazanych jako normy dopełnienia art. 58 § 1 w zw. art. 77 [§ 1], art. 78, 28 kpa. Przepis art. 58 § 1 kpa stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przepis ten nie był stosowany w kontrolowanym postępowaniu a organy administracji publicznej nie miały obowiązku go stosować. Zarzut ten w ogóle nie został uzasadniony, co zwalniało Naczelny Sąd Administracyjny od jego badania.

62 Wbrew ocenie skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji dokonał należytej kontroli działalności organów administracji publicznej i dał temu wyraz w starannym, pogłębionym uzasadnieniu, spełniającym wymogi art. 141 § 4 ppsa. Trafnie Wojewódzki Sąd uznał, że organy obu instancji nie naruszyły art. 7, 77 § 1, art. 78, 28 kpa. Postępowanie dowodowe przeprowadzone w kontrolowanym postępowaniu realizowało w pełnym zakresie zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 kpa), a Wojewódzki Inspektor zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa), istotny dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 78 kpa). Strony postępowania prowadzonego na podstawie art. 50 i 51 pb ustala się na podstawie art. 28 kpa, a skarżący jako inwestor prawidłowo stał się adresatem postanowienia wydanego na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 pb. Kognicję organu administracji publicznej określa norma prawa materialnego, wskazująca na fakty istotne z punktu widzenia dyspozycji normy materialnoprawnej (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kpa. Komentarz, 2014, s. 369 nb 2). W tak określonym zakresie badania faktów istotnych dla rozstrzygnięcia danej sprawy, normy procesowe (w szczególności art. 7 i 77 § 1 kpa), wpływają na konkretyzację zakresu faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, które należy ustalić w konkretnej sprawie. Skoro zarówno Powiatowy Inspektor, jak i Wojewódzki Inspektor prawidłowo przyjęli, że [...] był inwestorem i nie uzyskał koniecznej dla rozpoczęcia robót budowlanych decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 pb), to wnioski dowodowe, licznie zgłaszane przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego, jako dotyczące okoliczności nie mających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, zostały słusznie oddalone i nie prowadziło to do naruszenia wskazanych jako wzorce kontroli art. 7, 77 § 1, art. 78, 28 kpa, a Sąd I instancji bez naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa trafnie stanowisko organów obu instancji aprobował.

63 Błędnie autor skargi kasacyjnej podnosi, że "organ administracyjny... nie przeprowadził postępowania w zakresie ustalenia osoby inwestora" – w istocie dowody wskazane przez Powiatowego Inspektora, a następnie Wojewódzkiego Inspektora, zostały trafnie przez te organy ocenione (art. 80 kpa) i na ich podstawie organy nadzoru budowlanego słusznie ustaliły, że inwestorem rozbudowy budynku był skarżący. Prawidłowo zebrane i ocenione dowody nie pozwalały na ustalenie, że to Wspólnota Mieszkaniowa była inwestorem przedmiotowej samowoli budowlanej.

64 Zarzut naruszenia art. 52 pb nie zasługiwał na uwzględnienie. W orzecznictwie i w piśmiennictwie trafnie wskazuje się, że adresatem decyzji, o których mowa w dyspozycji tego przepisu, winien być w pierwszej kolejności inwestor. Inwestor w procesie inwestycyjno-budowlanym zajmuje kluczową pozycję – jest on odpowiedzialny za zorganizowanie procesu budowy, za zgodne z przepisami prawa jej prowadzenie od początku aż do zakończenia budowy (w sensie prawnym; A. Gliniecki, Prawo budowlane. Komentarz, LexisNexis 2014, s. 694-697, uw. 2-5).

65 W sprawie nie zachodziła żadna z sytuacji, w której należałoby zdjąć odpowiedzialność z inwestora jako faktycznego sprawcy samowoli i narazić na dodatkowe i nieuzasadnione koszty pozostałych współwłaścicieli nieruchomości (odpowiednio – wyrok NSA z: 1.4.2011 r., II OSK 576/10; 25.4.2012 r., II OSK 243/11, akceptowane przez A. Glinieckiego – op. cit. s. 696, uw. 4). Konstruując zarzut z art. 174 pkt 1 ppsa, autor skargi kasacyjnej wskazał, że błędna wykładnia art. 52 pb skutkowała błędnym uznaniem, że "nie ma podstaw do uchylenia decyzji Organu I instancji" (s. 2 skargi kasacyjnej). W istocie przedmiotem kontroli było postanowienie Wojewódzkiego Inspektora z [...] maja 2012 r. i poprzedzające je postanowienie PINB z [...] marca 2012 r., a nie decyzja. Adresatami postanowień z art. 50 ust. 1 pb mogą być: inwestor, właściciel obiektu lub zarządca budynku (wyrok NSA z 22.10.1999 r., IV SA 1280/97, akceptowany przez S. Serafina, Prawo budowlane. Komentarz, C.H. Beck 2006, s. 388, nb 4; A. Gliniecki – op. cit. s. 653, uw. 1). Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, zaskarżony wyrok nie narusza art. 52 pb, a żaden z argumentów podniesionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie prowadzi do odmiennego rezultatu, niż leżący u podstaw wyroku II SA/Gd 476/12. Wbrew uzasadnieniu zarzutu (s. 4 akapit 1 skargi kasacyjnej), skarżący jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości, lecz prawidłowo stał się adresatem postanowienia z [...] marca 2012 r. jako inwestor.

66 Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu (art. 184 ppsa).

67 Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy (art. 250 ppsa), gdyż przepisy art. 209 i art. 210 ppsa mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 461), pełnomocnik skarżącego winien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku wniosek wraz z oświadczeniem, o jakim mowa w tym przepisie.