Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2010 r., II GSK 779/10

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2010 r., II GSK 779/10

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Urszula Raczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 lutego 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 2004/09 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy postanawia: oddalić wniosek

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 3 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy.

3 M. S. w dniu 21 maja 2010 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku.

4 Pismem z dnia 9 czerwca 2010 r. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na wyrządzenie znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

5 W uzasadnieniu wniosku Strona wskazała, że niewstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji spowoduje pozbawienie środków do życia nie tylko samego Skarżącego i jego rodzinę ale również kilkudziesięciu jego pracowników, dla których zatrudnienie w firmie Skarżącego stanowi jedyne źródło utrzymania.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Na wstępie należy podnieść, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

8 Należy zauważyć, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd zależy od spełnienia istnienia przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie sprecyzował co należy rozumieć pod tymi pojęciami, dlatego ocena wystąpienia tych przesłanek za każdym razem zależy od sądu. Ocena ta jest swobodna, ale nie dowolna. Dlatego Sąd rozpoznając wniosek o udzielenie tymczasowej ochrony ma obowiązek za każdym razem wskazać podstawę uwzględnienia bądź odmowy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Natomiast obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168).

9 Skarżący w złożonym wniosku upatruje tych przesłanek w możliwości doprowadzenia do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, co spowoduje nieodzowność pozbawienia pracy jego pracowników. Podkreślić należy, że konieczne jest jednak wykazanie szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest bowiem wystarczające powoływanie się na ewentualną możliwość zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej i zwolnienia pracowników bez poparcia tych przypuszczeń konkretnymi faktami, a jedynie subiektywnymi przewidywaniami Skarżącego. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w omawianym przepisie, a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia pozytywną dla Strony ocenę takiego wniosku. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowo - administracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

10 W niniejszej sprawie brak jest konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia obaw Skarżącego. Nie wskazał on bowiem jakichkolwiek dokumentów źródłowych wskazujących na jego sytuację jako pracodawcy i przedsiębiorcy - aktualnych dochodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej, zobowiązań wobec pracowników, Urzędów Skarbowych czy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz zobowiązań z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżący również nie wskazał na jakim etapie są podjęte przez Skarżącego działania mające na celu dokonanie przekształceń własnościowych w prowadzonej przez Stronę działalności gospodarczej. Wobec tego stwierdzenia Skarżącego, co do pozbawienia jego pracowników zatrudnienia, pozostają jedynie w sferze przypuszczeń. Poza tym już z samego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji można wnioskować, że skarżący jest w posiadaniu znacznego majątku składającego się z kilkudziesięciu ciągników siodłowych, naczep i samochodów osobowych. Zatem niewstrzymanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje w ocenie Sądu pozbawienia środków do życia Skarżącego i jego rodziny.

11 Niezależnie od powyższego brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem skutki, które wynikają z jej wykonania już wystąpiły. Należy podkreślić, że warunkiem wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest jej niewykonanie do czasu rozpatrzenia wniosku. Wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu nie ma zastosowania w sytuacji, gdy decyzja objęta skargą została wykonana. Nie spowoduje bowiem odwrócenia już zaistniałych następstw wykonania decyzji. Odnosząc te uwagi do realiów niniejszej sprawy należy podkreślić, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] lipca 2009 r., mocą której Skarżącemu została cofnięta licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125 z 2007 r., poz. 874 z zm.) konsekwencją cofnięcia licencji jest obowiązek zwrotu licencji i wydanych do niej wypisów organowi, który udzielił licencji, niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o cofnięciu licencji uzyskała status decyzji ostatecznej. Ostateczna w toku instancji to taka decyzja administracyjna, od której nie przysługuje odwołanie, czyli upłynął 14-dniowy termin do wniesienia odwołania albo po rozpoznaniu wniesionego odwołania organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zatem w sytuacji, gdy Skarżący miał obowiązek zwrócić licencję, zaskarżoną decyzję należy uznać za wykonaną. Natomiast wstrzymanie wykonania wykonanej już decyzji nie wywołałoby żadnych skutków prawnych, bowiem brak byłoby czynności nadających się do wykonania, a zatem takich, które można byłoby wstrzymać (por. postanowienie NSA z 16 kwietnia 2004, OZ 26/04).

12 Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.