Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2011 r., II GSK 1194/10

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2011 r., II GSK 1194/10

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. P. S. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 175/10 w sprawie ze skargi D. P. Spółki z o.o. w W. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 175/10 wydanym w sprawie ze skargi D. P. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2008 r. nr Sp [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy, oddalono skargę.

3 Sąd pierwszej instancji ustalił następujący stan sprawy:

4 W dniu [...] października 2006 r. do Urzędu Patentowego RP, działającego w trybie postępowania spornego, wpłynął wniosek N. V.& W. C., zwanej "uczestniczką postępowania", o unieważnienie słownego znaku towarowego [...] o numerze R [...], udzielonego na rzecz D. P. Sp. z o.o., zwanej "skarżącą". Jako podstawę prawną żądania wniosku uczestniczka postępowania wskazała art. 164 i 165 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003, Nr 119, poz. 1117 ze zm.), dalej zwanej "p.w.p." w związku z art. 8 pkt 1 oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5 poz. 17 ze zm.), dalej zwanej "u.z.t." w związku z art. 315 ust. 3 p.w.p., a także art. 6 septies Konwencji Paryskiej (Dz. U. z 1975 r. Nr 9 poz. 51 i 52). Jak podniosła, jest ona osobą prawną zrzeszającą bułgarskich hodowców winogron i producentów win, powołaną do ochrony interesów swoich członków, a nadto do kontroli pochodzenia, jakości i autentyczności wytwarzanych i sprzedawanych produktów winiarskich. Sporny znak towarowy [...] jest podobny do oznaczenia [...], którym zrzeszone w Izbie podmioty oznaczają produkowane przez siebie, powszechnie znane i cieszące się dobrą opinią w Polsce wino gronowe. Izba jest następcą prawnym b. P. Z. G. V., w skład którego wchodziły wszystkie znacjonalizowane winnice i winiarnie, i które w latach 1947 - 1998 posiadało monopol na produkcję, handel oraz eksport win i napojów spirytusowych na terytorium Ludowej Republiki B. Firma D. P. Sp. z o.o. jest natomiast następcą prawnym b. firmy V. (jedynego b. podmiotu, który w ramach monopolu państwowego był uprawniony do eksportu b. win i napojów spirytusowych), a następnie V. P. Sp. z o.o., która w dniu [...] czerwca 1994 r. dokonała w złej wierze zgłoszenia spornego znaku na swoją rzecz.

5 Zdaniem uczestniczki postępowania udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy [...] na rzecz skarżącej naruszyło prawa majątkowe uczestniczki postępowania, wynikające z rejestracji znaku [...] na terytorium B., ograniczyło jej swobodę działalności statutowej, a oprócz tego skarżąca podjęła szereg działań ograniczających swobodę obrotu winami b. na terytorium RP przez członków Izby.

6 W dniu [...] lutego 2008 r. skarżąca złożyła wniosek o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie lub alternatywnie jego odroczenie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy [...] ([...]), również należącego do skarżącej, a które to postępowanie także wszczęto na wniosek uczestniczki postępowania. Jak wywodziła rozstrzygnięcie sprawy [...] będzie miało decydujące znaczenie dla niniejszego postępowania, gdyż stronami w tym postępowaniu jest także D. P. Sp. z o.o. oraz N.V. & W. C., które powołują się na te same dowody i okoliczności, zwłaszcza w zakresie interesu prawnego i następstwa prawnego. Pozostawienie w mocy rejestracji znaku [...] będzie miało istotne znaczenie, gdyż wówczas podstawowy zarzut o rejestracji znaku [...] w złej wierze okaże się całkowicie bezzasadny, ze względu na to, iż rejestracja kolejnej odmiany własnego znaku towarowego powinna być uznawana za prawidłową.

7 Uczestniczka postępowania sprzeciwiła się zawieszeniu postępowania, gdyż przedmiotem niniejszego postępowania oraz postępowania wskazanego przez skarżącą są dwa różne znaki towarowe.

8 Ostatecznym postanowieniem Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2008 r. nr [...] utrzymano w mocy wcześniejsze postanowienie tego organu z dnia [...] lutego 2008 r., odmawiające zawieszenie postępowania w sprawie. Według Urzędu Patentowego w sprawie nie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania w świetle przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W myśl tego przepisu organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Podnoszone przez skarżącą okoliczności nie mają charakteru prejudycjalnego w rozumieniu powołanego wyżej przepisu.

9 Rozpoznając skargę na powyższe postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., jak to wskazano na wstępie, skargę tę oddalił. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, iż toczące się postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji rejestrującej znak towarowy [...] nie może być uznane za prejudycjalne, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., na potrzeby postępowania o unieważnienie znaku towarowego [...].

10 Skarżąca wniosła skargę kasacyjną na powyższy wyrok, wnosząc o uchylenie tego wyroku oraz zaskarżonego postanowienia Urzędu Patentowego.

11 Skarżąca zarzuciła naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na jego błędną wykładnię. Zdaniem skarżącej rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie unieważnienia znaku towarowego [...] nie jest możliwe bez prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie rejestracji znaku towarowego [...], gdyż podstawą obu postępowań jest zarzut rejestracji spornych znaków w złej wierze.

12 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

13 Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionej podstawie.

14 Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

15 Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego. Oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego, co w sprawie ma miejsce, wywiera ten skutek, że na etapie rozpoznawania tego środka zaskarżenia w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym miarodajne są, jako skutecznie nie podważone, bo nie objęte podstawą kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., te ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd pierwszej instancji, które stanowiły podstawę subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego.

16 Jak już wskazano podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania zostały określone w art. 97 § 1 k.p.a. Punkt 4 tegoż artykułu nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek zawieszenia tego postępowania, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W świetle utrwalonego orzecznictwa przez zagadnienie wstępne rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego. Chodzi tutaj o zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, ale inny organ lub sąd i rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji. Treść rozstrzygnięcia innego organu lub sądu, do którego kompetencji należy wydanie takiego rozstrzygnięcia, jest koniecznym elementem podstawy rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji przez organ administracji.

17 Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że pomiędzy wskazanymi przez skarżącą postępowaniami, w których uczestniczą te same strony, nie występuje zależność, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Postępowania te dotyczą spraw, których przedmiotem są inne znaki towarowe. Żadne z tych postępowań dla merytorycznego rozpoznania sprawy nie jest uzależnione, w rozumieniu materialno-prawnym, od wyniku rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej innego znaku, a w szczególności wskazanego przez skarżącą. Trafnie zatem Urząd Patentowy, a w ślad za nim Sąd pierwszej instancji, kontrolujący zaskarżone postanowienie, nie dopatrzyli się podstaw dla zawieszenia z urzędu toczącego się przed Urzędem Patentowym w trybie spornym postępowania o unieważnienie spornego znaku towarowego.

18 Z powyższych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).