Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2013 r., II FZ 340/13

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2013 r., II FZ 340/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf- Kalamala po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Po 437/12 w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi K. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 21 lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Po 437/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek K. M.

3 o zawieszenie postępowania egzekucyjnego.

4 W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że sąd nie posiada kompetencji do zawieszania postępowania egzekucyjnego. Uprawnienie to przysługuje wyłącznie organowi egzekucyjnemu (art. 34 § 3, art. 56, art. 110p § 3, art. 114d ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015, zwanej dalej "u.p.e.a."). Sąd wyjaśniał, że w świetle art. 61 § 1 ustawy

5 z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a."), możliwe jest aby na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Tym samym udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej może odnosić się wyłącznie do zaskarżonej decyzji podatkowej, a nie jego faktycznej realizacji w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji.

6 W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie, ewentualnie zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości oraz

7 o zwolnienie go od kosztów wniesienia niniejszego zażalenia.

8 Skarżący argumentował, iż naruszono art. 6 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i niepouczenie strony występującej bez profesjonalnego pełnomocnika o konieczności prawidłowego sformułowania żądania, ewentualnie zmodyfikowanie żądania we właściwy sposób.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

10 Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że sąd ten nie jest organem egzekucyjnym i nie ma kompetencji do zawieszania postępowania egzekucyjnego. Uprawnienie to na podstawie art. 34 § 3, art. 56, art. 110p § 3, art. 114d u.p.e.a. przysługuje wyłącznie organowi egzekucyjnemu. Sprawa skarżącego dotyczy jedynie prawidłowości rozstrzygnięć podjętych w toku postępowania egzekucyjnego. Tytuł wykonawczy nie mieści się w kategorii decyzji lub postanowień wymienionych w art. 61 § 2 punkt 1 p.p.s.a., jak również aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 61 § 2 punkt 2 tej ustawy. Tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym stanowiącym dowód istnienia niewykonania obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Stosownie natomiast do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd jest uprawniony do wstrzymania wykonania aktu lub czynności organu administracji mieszczącego się w opisanych powyżej kategoriach wymienionych w art. 61 § 2 p.p.s.a. Słusznie zatem Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że nie było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej w rozpoznawanej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny nie uznaje przy tym za usprawiedliwiony zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 6 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i niepouczenie strony występującej bez profesjonalnego pełnomocnika o konieczności prawidłowego sformułowania żądania, ewentualnie zmodyfikowanie żądania we właściwy sposób. Należy przypomnieć, że w myśl art. 6 p.p.s.a., sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek, co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. W piśmiennictwie podnosi się, że sąd nie ma obowiązku udzielania pouczeń co do wszelkich możliwych zachowań, gdyż ów obowiązek odnosi się do wskazówek i pouczeń celowych z punktu widzenia prawidłowego przebiegu procesu i gwarancji procesowych strony (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 64). Zatem obowiązek sądu administracyjnego wynikający z art. 6 p.p.s.a. nie obejmuje udzielania wskazówek (nawet jeśli są potrzebne), jeśli wykraczają poza ramy danego postępowania i gwarancji procesowych strony w danej sprawie.

11 Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.