Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2013 r., II FZ 1128/13

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2013 r., II FZ 1128/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Grzęda po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 442/13 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi M. A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 21 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. uznającego za bezzasadne zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym.

3 U podstaw odmowy legło stwierdzenie, że akt administracyjny zaskarżony do sądu administracyjnego nie podlega wykonaniu, ponieważ nie tworzy żadnych praw ani obowiązków. Tym samym nie jest możliwe wstrzymanie jego wykonania.

4 Skarżąca nie zgodziła się z postanowieniem WSA i w złożonym zażaleniu wniosła o uchylenie tego orzeczenia zarzucając sądowi pierwszej instancji naruszenie:

5 1. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez uznanie, iż prowadzenie egzekucji przymusowej nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody jak i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków,

6 2. art. 166 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wydanie postanowienia bez jego rzeczywistego uzasadnienia.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

8 Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone nim postanowienie WSA nie naruszało prawa.

9 Skarżąca w uzasadnieniu swojego zażalenia w ogóle nie odniosła się do zasadniczego argumentu, którym sąd pierwszej instancji uzasadnił odmowę uwzględnienia wniosku, a mianowicie tego, że postanowienie dotyczące zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie podlega wykonaniu, stąd niemożliwe było wstrzymanie jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.

10 Pogląd WSA jest oczywisty i ugruntowany w orzecznictwie i piśmiennictwie. Zgodnie przyjmuje się bowiem, iż przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. Przymiotu takiego w żadnym razie przypisać nie można postanowieniu wydanemu w następstwie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Nie kreuje ono żadnych praw ani obowiązków. Toteż niemożliwe jest wstrzymanie jego wykonania. Dlatego nie można uznać, że WSA naruszył art. 61 § 3 p.p.s.a.

11 Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. WSA wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podstawy oddalenia wniosku. Sąd zasadnie ograniczył się do stwierdzenia, że wstrzymanie wykonania postanowienia dyrektora izby skarbowej stanowiącego przedmiot skargi nie jest w ogóle prawnie dopuszczalne. Nie było w tej sytuacji możliwe odnoszenie się do ustawowych przesłanek wstrzymania wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., czyli oceny czy istnieją obawy wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż te nie mogły wyniknąć z wykonywania zaskarżonego aktu. Sąd wystarczająco i logicznie wyjaśnił przyczyny ległe u podstaw oddalenia wniosku skarżącej. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia wolne było zatem od wad przypisywanych mu przez skarżącą.

12 W tym stanie rzeczy zażalenie, jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw należało oddalić (art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.).