Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2016 r., II FSK 3202/13

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2016 r., II FSK 3202/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Protokolant Joanna Bańbura, po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "T." S.A. w likwidacji z siedzibą w M. (dawniej: "H." S.A. z siedzibą w M.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 138/13 w sprawie ze skargi "T." S.A. w likwidacji z siedzibą w M. (dawniej: "H." S.A. z siedzibą w M.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 18 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 1. Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2013 r. o sygn. I SA/Sz 138/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. S.A. w likwidacji z siedzibą w M., następcy prawnego H. S.A. z siedzibą w S. (dalej: skarżąca lub spółka), na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie (dalej: Kolegium albo SKO) z dnia 18 grudnia 2012 r. o nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku: (I) uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie obejmującym utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta S.(dalej: Prezydent Miasta) z dnia 24 lipca 2012 r. o nr [...] w części określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2005 r.; (II) w pozostałym zakresie skargę oddalił; (III) stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; (IV) zasądził od Kolegium na rzecz skarżącej kwotę 3 000 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Jako podstawę prawną powołano art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 151, art. 152, art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.). Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

3 2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi (przedstawiony przez WSA w Szczecinie).

4 2.1. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku przebieg postępowania WSA w Szczecinie podał, że wyrokiem tego Sądu z dnia 19 grudnia 2007 r. o sygn. I SA/Sz 402/07 została uchylona zaskarżona przez spółkę decyzję Kolegium z dnia 30 marca 2007 r. oraz poprzedzająca ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 9 listopada 2006 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r., natomiast za nieuzasadnioną została uznana skarga w części dotyczącej zarzutu naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; w skrócie: u.p.o.l.), przewidującego zwolnienie od podatku od nieruchomości dla budowli infrastruktury portowej spółki oraz budowli infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajętych pod nie gruntów. W konsekwencji czego Sąd skonstatował, że organy podatkowe prawidłowo uznały, iż budowle należące do skarżącej nie podlegały zwolnieniu z podatku od nieruchomości w świetle art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Sąd wskazał na to, żeby organ podatkowy przy ponownym rozpatrywaniu sprawy dokonał ustalenia, czy drogi wewnętrzne na nieruchomości spółki faktycznie istnieją. Skarga kasacyjna spółki, wniesiona od ww. wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2008 r. o sygn. II FSK 557/08.

5 2.2. Decyzją z dnia 24 lipca 2012 r. o nr [...] Prezydent Miasta określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2005 r. w kwocie 1.081.757 zł i odmówił stwierdzenia za ten sam okres nadpłaty w tym podatku. W uzasadnieniu wskazano, że spółka była w 2005 r. wieczystym użytkownikiem gruntów i właścicielem obiektów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ pierwszej instancji doszedł do wniosku, że wymienione nieruchomości i obiekty nie podlegają zwolnieniu spod opodatkowania, gdyż nie stanowią infrastruktury portowej, a także nie podlegają wyłączeniu spod opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2005 r. Wymienione przedmioty nie stanowią pasów drogowych wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu drogowego.

6 2.2. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji spółka zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w związku z art. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.; w skrócie: u.d.p.), naruszenie art. 2 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej: Konstytucja RP) w związku z art. 4 pkt 1 i 2 u.d.p., art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 100, poz. 1086 ze zm.; dalej: u.p.g.k.) oraz naruszenie art. 122 w związku z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: o.p.). Zdaniem spółki, posiada ona nieruchomości i obiekty podlegające wyłączeniu spod opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w związku z art. 4 pkt 1 i 2 u.p.d. Spółka podała dane niezbędne do dokonania takich ustaleń, a organ pierwszej instancji zaniechał podjęcia odpowiednich czynności, w tym pomiarów gruntów.

7 2.3. Po rozpoznaniu odwołania spółki, SKO decyzją z dnia 18 grudnia 2012 r. o nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, że podatek od nieruchomości za 2005 rok w kwocie 1 081 757,00 zł został zapłacony, natomiast pas drogowy, a wraz z nim droga odpowiada działce ewidencyjnej. Warunkiem występowania pasa drogowego jest istnienie działki ewidencyjnej, na której są zlokalizowane droga, obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Wskazano, że w rozpatrywanej sprawie opodatkowane działki przeznaczone są dla realizacji celu przemysłowego. Na części z nich utworzono drogi, które można określić drogami faktycznymi, w przeciwieństwie do dróg (pasów drogowych) w znaczeniu prawnym. Zdaniem organu, jedynie drogi (pasy drogowe) spełniające prawne kryteria stanowią pasy drogowe wraz z drogami, które podlegają wyłączeniu spod opodatkowania na podstawie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W sprawie drogi takie nie występują. Brak pasa drogowego wraz z drogą powoduje, że nie można było uznać obiektów występujących na działce za obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu.

8 3. Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie (Sądem pierwszej instancji).

9 3.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: (I) prawa materialnego, tj.: art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w związku z art. 4 pkt 1 i 2 u.d.p. poprzez błędne przyjęcie, że o istnieniu drogi oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu decydują przepisy u.p.g.k.; art. 2 i art. 217 Konstytucji RP w związku z art. 4 pkt 1 i 2 u.d.p. i art. 29 ust. 1 u.p.g.k. poprzez odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. na podstawie przepisów niebędących przepisami prawa podatkowego; (II) przepisów postępowania podatkowego, tj.: art. 229, art. 122 i art. 187 § 1 w związku z art. 235 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o.p. poprzez zaniechanie przez organy podatkowe podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania całego materiału dowodowego.

10 3.2. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi. Podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, natomiast zarzuty skargi uznało za niezasadne.

11 4. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (Sądu pierwszej instancji).

12 4.1. Sąd pierwszej instancji uznał, że termin przedawnienia w sprawie upłynął z dniem 10 listopada 2012 r., natomiast zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu 18 grudnia 2012 r., a zatem po upływie terminu przedawnienia. Z momentem upływu terminu przedawnienia zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2005 r. wygasło w całości. Nie istnieje już stosunek prawny, nie ma zatem konieczności weryfikowania treści zobowiązania podatkowego.

13 Sąd pierwszej instancji w pełni podzielił pogląd wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 3 grudnia 2012 r. w sprawie o sygn. akt I FPS 1/12 odnośnie do procesowych konsekwencji upływu okresu przedawnienia, skutkujących bezskutecznością orzekania w sprawie. Bezprzedmiotowość postępowania dotyczy orzekania w sprawie, tj. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku, a nie fazy postępowania, dlatego w przypadku stwierdzenia na etapie postępowania odwoławczego przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ odwoławczy powinien uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie w sprawie. Umorzenie samego postępowania odwoławczego nie wyeliminuje z obrotu prawnego decyzji określającej zobowiązanie, które wygasło. Decyzja nie wygasa ani na skutek przedawnienia, ani na skutek umorzenia postępowania odwoławczego, nie staje się też bezprzedmiotowa. Umorzenie postępowania odwoławczego, a następnie ewentualne wszczęcie i prowadzenie postępowania, np. w trybie art. 258 § 1 pkt 1 o.p. w sytuacjach takich, jak występująca w sprawie, zbędnie wydłuża czas, w jakim decyzja może zostać wyeliminowana z obrotu prawnego oraz zbędnie pochłania czas organu podatkowego. Zastosowanie art. 258 § 1 pkt 1 o.p. jest uzasadnione wówczas, gdy nie zostało wniesione odwołanie od decyzji określającej zobowiązanie, które uległo przedawnieniu (sprawa nie była rozpoznawana w trybie odwoławczym). Sąd uznał, że odnoszenie się do zarzutów skargi dotyczących zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2005 r. jest przedwczesne na tym etapie postępowania, wobec konieczności odniesienia się w pierwszej kolejności do zagadnień związanych z przedawnieniem zobowiązania podatkowego i bezprzedmiotowością postępowania w sprawie.

14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że organ wykonał wskazania tego Sądu wyrażone w ww. wyroku z dnia 19 grudnia 2007 r. o sygn. I SA/Sz 402/07 i podzielił stanowisko organu odwoławczego, poparte racjami prawnymi oraz materiałem dowodowym, w tym protokołem z oględzin nieruchomości, że istniejące na działce 2/7 i 2/8 faktycznie drogi (pasy drogowe) nie posiadają statusu prawnego drogi, nie są bowiem drogami (pasami drogowymi) w znaczeniu prawnym, które podlegają wyłączeniu spod opodatkowania. Przepisy prawa nie dopuszczają sposobu ustalenia powierzchni działek zajętych pod drogi wewnętrzne (18 486 m²), a mianowicie, po obrysie gruntów - jak to wskazała spółka.

15 Złożenie w dniu 15 listopada 2007 r. ponownego wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz z korektą deklaracji, nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku o nieruchomości za 2005 rok, a zatem podlegał on rozpoznaniu niezależnie od wygaśnięcia zobowiązania podatkowego.

16 5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

17 5.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Szczecinie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego), która zaskarżyła ten wyrok w całości. Formułując niżej wymienione zarzuty kasacyjne, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła: (I) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: (1) art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w związku z art. 4 pkt 1 i 2 u.d.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że o istnieniu drogi oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu decydują przepisy u.p.g.k.; (2) naruszenie art. 2 i art. 217 Konstytucji RP w związku z art. 4 pkt 1 i 2 u.d.p. i art. 29 ust. 1 u.p.g.k. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że odmowa stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości na podstawie przepisów niebędących przepisami prawa podatkowego była zasadna; (3) art. 59 § 1 pkt 9 w związku z art. 70 § 1 o.p. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że w sprawie z uwagi na przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości nie będzie możliwe orzeczenie w zakresie wniosku o stwierdzenie nadpłaty; (4) art. 79 § 2 o.p. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i błędne przyjęcie, że przedawnienie zobowiązania podatkowego miało wpływ na rozstrzygnięcie wniosku o stwierdzenie nadpłaty złożonego przed terminem przedawnienia; (II) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 229 oraz 122 i art. 187 § 1 w związku z art. 235 o.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy.

18 5.2. Kolegium nie skorzystało z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

19 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

20 6.1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że nieporozumieniem jest sformułowanie w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 59 § 1 pkt 9 w związku z art. 70 § 1 oraz art. 79 § 2 o.p., poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż w sprawie z uwagi na przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości nie będzie możliwe orzeczenie w zakresie wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W zaskarżonym wyroku wyraźnie bowiem zostało podkreślone na stronach 19 i 20, że z uwagi na to, iż wskazywane części działek 2/7 i 2/8 nie są drogami (pasami drogowymi) wyłączonymi spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., stosownie do art. 151 p.p.s.a., w części dotyczącej decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku od nieruchomości za 2005 r., skargę jako bezzasadną należało oddalić. Z tego względu podniesiony zarzut należy uznać za bezzasadny.

21 6.2. Rozpatrując pozostałe zarzuty wymienione w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że WSA w Szczecinie w zaskarżonym wyroku z dnia 26 czerwca 2013 r. o sygn. I SA/Sz 138/13 winien był przede wszystkim odnieść się do wskazań zawartych w wyroku tego Sądu z dnia 19 grudnia 2007 r. o sygn. I SA/Sz 402/07. Wspomnianych wskazań nie zakwestionował bowiem Naczelny Sąd Administracyjny oddalając od tego ostatniego wyroku skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 10 grudnia 2008 r., II FSK 557/08.

22 Formułując owe wskazania WSA w Szczecinie stwierdził, że w myśl "[...] art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. W związku z tym organy podatkowe wydając na podstawie art. 21 § 3 o.p. decyzję określającą wysokość należnego podatku obowiązane były z urzędu wszechstronnie wyjaśnić i ustalić wszystkie okoliczności mające znaczenie dla prawidłowego określenia wysokości podatku. W rozpatrywanej sprawie zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności deklaracje oraz załączniki do tych deklaracji, jednoznacznie wskazywały, że skarżąca wykazywała wśród przedmiotów opodatkowania także drogi. Pominięcie i nierozpatrzenie tych faktów i dowodów stanowi naruszenie art. 122 i art.187 § 1 o.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy".

23 Kontrolując wykonanie powyższych zaleceń, WSA w Szczecinie w zaskarżonym obecnie wyroku z dnia 26 czerwca 2013 r. o sygn. I SA/Sz 138/13 stwierdził, że organ wykonał ww. wskazania tego Sądu zawarte w wyroku z dnia 19 grudnia 2007 r. o sygn. I SA/Sz 402/07, a nadto podzielił stanowisko organu odwoławczego, poparte racjami prawnymi oraz materiałem dowodowym, w tym protokołem z oględzin nieruchomości, że "istniejące na działce 2/7 i 2/8 faktycznie drogi (pasy drogowe) - gdyż przysposobione jedynie jako drogi i place, częściowo bowiem wyłożone płytami betonowymi, częściowo utwardzone w inny sposób, na części zaś umieszczono krawężniki - nie posiadają statusu prawnego drogi, nie są bowiem drogami (pasami drogowymi) w znaczeniu prawnym, które podlegają wyłączeniu spod opodatkowania. [...]. Z uwagi na brak geodezyjnie wydzielonych linii granicznych gruntu dotyczących nieruchomości spółki [...], które pozwoliłyby na ustalenie linii granicznych pasa drogowego, uzasadnione jest przyjąć, że obiekty komunikacyjne nie podlegały w 2005 r. wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. [...] Brak zatem drogi (pasa drogowego) powoduje, że nie można uznać obiektów występujących na działkach 2/7 i 2/8 za obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, o jakich mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.".

24 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że organ odwoławczy przeprowadził odpowiednie i adekwatne do realiów sprawy postępowanie dowodowe, z uwzględnieniem zasady, że to przede wszystkim stan faktyczny decyduje o tym, czy występują w danym miejscu drogi wewnętrzne. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że nietrafne okazały się zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 3 pkt 4 w związku z art. 4 pkt 1 i 2 u.p.o.l., a także wymienione w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 229 oraz art. 122 i art. 187 § 1 w związku z art. 235 o.p. Kontrolowane obecnie rozstrzygnięcie WSA w Szczecinie wpisuje się w linię orzecznictwa utrwaloną uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 18 listopada 2013 r. w sprawie o sygn. akt II FPS 2/13 (w piśmiennictwie na temat identyfikacji w orzecznictwie przypadków, w których informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy powinien pominąć - zob. S. Bogucki, K. Winiarski, Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2015, nr 2, s. 16). Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że w powołanej uchwale stwierdzono, iż "zasada związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków uregulowana w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), nie miała decydującego znaczenia dla wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), w stanie prawnym obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., budowli dróg oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, o którym mowa w wymienionym przepisie, w przypadku braku w tej ewidencji odpowiedniego oznaczenia symbolem <>". Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w ww. uchwale podkreślił, że "o ile ewidencja gruntów i budynków stanowi rejestr publiczny, wiążący co do zasady organy podatkowe, a także sądy w zakresie danych w niej formalnie ujawnionych, m.in. przy wymiarze podatków i świadczeń, oznaczaniu nieruchomości w księgach wieczystych, to jednak w analizowanym stanie prawnym, w odniesieniu do <> nie może mieć mocy absolutnej. Jeżeli zatem w ewidencji geodezyjnej nieruchomości zawarte zostały dane co do klasyfikacji gruntów, zgodne z przepisami regulującymi prowadzenie takiej ewidencji, lecz nieprzewidującymi możliwości objęcia dróg wewnętrznych symbolem <>, o zastosowaniu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w okresie 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r.), decydować będzie stan faktyczny nieruchomości, do którego ustalenia zobligowany jest organ podatkowy (art. 122 o.p.) przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 o.p.)".

25 6.3. Problem rozstrzygany w sprawie stanowił również przedmiot rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyrokach z dnia 13 stycznia 2016 r. o sygn. II FSK 2816/13, i II FSK 3203/13, dotyczących tego samego podatnika i wydanych w tym składzie sędziowskim, w których rozstrzygnięcia są tożsame z rozstrzygnięciem w rozpatrywanej sprawie. Uwzględniając całość przytoczonej argumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a., jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.