Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2015 r., IV SA/Wr 509/15

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2015 r., IV SA/Wr 509/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: I. odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu, II. umorzyć postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 7 sierpnia 2015 r. umorzono postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 13 października 2015 r. wydanym na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym oddalił skargę.

4 Odpis sentencji tego wyroku wraz z pouczeniem o trybie wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia oraz o prawie jego zaskarżenia skargą kasacyjną został doręczony skarżącemu w dniu 17 października 2015 r. (k-44).

5 Dnia 19 października 2015 r. skarżący złożył osobiście w Sądzie pismo opatrzone tą sama datą, w którym wniósł m. in. o przyznanie prawa pomocy w całości i ustanowienie adwokata. Do pisma tego dołączył złożony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych.

6 Po rozpoznaniu tego wniosku postanowieniem referendarza sądowego z dnia 20 października 2015 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata i umorzono postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych.

7 Rozpoznając ten wniosek referendarz stwierdził, że prawo pomocy stanowiące formę realizacji prawa do sądu, nie może być przyznane podmiotowi, który ze swojego prawa czyni nienależyty użytek.

8 Tak zaś należy oceniać np. działania podmiotu, który inicjuje szereg postępowań sądowych nie w celu ochrony swoich realnych praw, ale dla którego inicjowanie tychże postępowań jest celem samym w sobie.

9 Na poparcie tego stanowiska referendarz sądowy dokonał analizy liczby spraw wszczętych skargami i wnioskami skarżącego i charakteru rozstrzygnięć wydanych przez Sąd.

10 Z analizy tej wynika m. in. że w okresie od 2009 r. do 2014 r. skarżący wniósł 456 skarg i wniosków wszczynających postępowanie sądowe, a w marcu 2015 r. zarejestrowano ponad 500 spraw.

11 W 2014 r. około 95 skarg zostało odrzuconych, 17 oddalonych, w 2 sprawach umorzono postępowanie sądowe i w 2 sprawach oddalono wnioski wszczynające postępowanie sądowe, a jedną sprawę przekazano według właściwości do innego sądu.

12 We wspomnianym okresie 2009 - 2014 większość skarg została odrzucona, a więc nie doszło do ich merytorycznego rozpoznania.

13 Referendarz wskazał także, że skarżący złożył również w ponad 140 sprawach wnioski o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń kończących postępowanie sądowe, a także wnioski o dokonanie wykładni tych orzeczeń i wstrzymanie ich wykonania. Skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia kończącego postępowanie zostały odrzucone, a wnioski o wykładnię orzeczeń zostały załatwione odmownie lub też dodatkowo umorzono postępowanie wszczęte kolejnymi wnioskami w tym przedmiocie. We wszystkich sprawach odmówiono wstrzymania wykonania orzeczenia.

14 Ponadto skarżący wielokrotnie składał wnioski o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu oraz szereg skarg o wznowienie postępowania sądowego.

15 W listopadzie 2014 r. ogólna liczba zarejestrowanych wniosków o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika wyniosła 240 wniosków.

16 W 2014 r. 106 wniosków o ustanowienie pełnomocnika z urzędu pozostawiono bez rozpoznania, 45 wniosków o przyznanie prawa pomocy zostało oddalonych postanowieniami Sądu z uwagi na nadużycie prawa pomocy, a w 37 sprawach odmówiono przyznania prawa pomocy postanowieniem referendarza z uwagi na nadużycie tego prawa. Informowano również skarżącego pismem referendarza sądowego, że jest zwolniony z kosztów sądowych z mocy ustawy, a w 39 sprawach umorzono postepowanie wszczęte takim wnioskiem.

17 W większości spraw wyznaczony z urzędu adwokat składał opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżący wypowiadał również pełnomocnictwa wyznaczonym z urzędu pełnomocnikom.

18 W postanowieniu tym wskazano także, że powyższe okoliczności oraz charakter rozstrzygnięć poddanych kontroli sądowej, gdzie większość skarg została odrzucona dowodzą, że celem skarżącego nie jest faktyczna obrona swych praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym lecz inicjowanie postępowań sądowych.

19 Ponadto w wielu sprawach skarżący niemal każdorazowo po wyznaczeniu rozprawy składa wniosek o przyznanie prawa pomocy i towarzyszący mu wniosek o odroczenie rozprawy zmierzając w ten sposób do spowodowania przewlekłego prowadzenia postępowania, przy czym skargi na tą przewlekłość zostały oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny.

20 Okoliczności dotyczące sytuacji materialnej skarżącego, w tym m. in. zaległości czynszowych, braku dochodów, pomocy z MOPS, a także okoliczności dotyczące postępowań sądowych o zapłatę czynszu, gazu i energii elektrycznej nie niweczą oceny, iż skarżący nadużywa prawa do przyznania mu prawa pomocy.

21 Oceny, że skarżący nadużywa prawa do przyznania prawa pomocy nie zmienia również fakt, iż wniosek o przyznanie prawa został złożony w celu zaskarżenia wyroku oddalającego skargę, czyli orzeczenia kończącego postępowanie sądowe.

22 W tej sytuacji referendarz sądowy w pkt I sentencji odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu.

23 Odnośnie zaś wniosku o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych referendarz stwierdził, że skarżący nie ma obowiązku ponoszenia tych kosztów na podstawie przepisu art. 239 pkt 1 lit. "h" p.p.s.a.

24 Z tych względów referendarz sądowy w pkt II sentencji umorzył jako zbędne postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych na podstawie przepisu art. 249a p.p.s.a.

25 Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 31 października 2015 r. (k-45).

26 Pismem z dnia 2 listopada 2015 r. skarżący wniósł m. in. pięć sprzeciwów od postanowień referendarza sądowego i pięć zażaleń od postanowień Sądu w przedmiocie prawa pomocy, w tym także sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego wydanego w niniejszej sprawie dnia 20 października 2015 r.

27 W jego uzasadnieniu podał, że domaga się przyznania prawa pomocy w całości i ustanowienia adwokata w celu sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku zaocznego opublikowanego na posiedzeniu zamkniętym w postępowaniu uproszczonym. Sąd odmawiając mu prawa pomocy nie wypowiedział się merytorycznie w żadnej sprawie z góry przesądzając o bezzasadności wniosku o przyznanie mu prawa pomocy w całości i ustanowienie adwokata. Zamyka mu w ten sposób drogę do sądu.

28 Dodał, że Sąd w postanowieniach nie kwestionuje jego sytuacji materialnej, a jedynie skupia się na ocenie jego postawy w innych zakończonych sprawach. Jest to "stronniczość i matactwo procesowe". Udział adwokata jest niezbędny, gdyż Sąd w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 560/13 i IV SA/Wr 254/13 oddalając skargę wydał wyrok częściowy wbrew słusznemu interesowi strony, ponieważ odmówił połączenia spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Odmowa uzasadnienia wyroku i ustanowienia adwokat jest oczywistym ludobójstwem w rozumieniu art. 5 i 6 Międzynarodowej Konwencji Rzymskiej o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Jest szykanowany i znieważany przez członków wymiaru sprawiedliwości.

29 W piśmie tym powołał się na postanowienie NSA z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt I OZ 852/15 uchylające postanowienie tutejszego Sądu z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wr 254/13 umarzające postępowanie wszczęte jego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie dotyczącym ustanowienia adwokata, gdyż przedstawione okoliczności nie stanowią przesłanki do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Okoliczność, że referendarz sądowy odmówił uprzednio przyznania prawa pomocy obliguje Sąd I instancji do merytorycznej oceny wniosku.

30 Każdy wniosek wszczyna odrębne postępowanie i Sąd w swym rozstrzygnięciu nie może powoływać się na inne oddalone sprawy ani też nie może kilku wniosków wniesionych oddzielnie rozpoznać jednym postanowieniem. Jest to matactwo procesowe, gdyż ocena przedstawionych okoliczności w danej sprawie decyduje o zasadności każdego wniosku z osobna i tylko te okoliczności powinny znaleźć się w orzeczeniu sądu. Skarżący zgodnie z art. 134 p.p.s.a. nie musi szczegółowo uzasadniać swojej skargi ani wniosku o ustanowienie adwokata, jednak sąd już takich ulg nie posiada, gdyż zgodnie z art. 258 p.p.s.a referendarz sądowy w swoim rozstrzygnięciu może jedynie oceniać spełnienie wymogów formalnych lub materialnych uzasadniających przyznanie lub odmowę przyznania prawa pomocy, a w razie oczywistej bezzasadności skargi powinien przedłożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy sądowi zgodnie z art. 247 p.p.s.a.

31 Zdaniem skarżącego powołane przez niego argumenty są nowymi okolicznościami potwierdzającymi stronniczość sędziów WSA we Wrocławiu i znieważenie jego osoby oraz ludobójstwo i eksterminację.

32 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

33 Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej p.p.s.a. od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona lub adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia.

34 W razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd (art. 260 p.p.s.a.).

35 W świetle powyższego, wskutek skutecznie wniesionego sprzeciwu, postanowienie referendarza sądowego z dnia 20 października 2015 r. odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu (pkt I sentencji) i umarzające postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych (pkt II sentencji), utraciło moc, zaś złożony na nowym urzędowym formularzu wniosek z dnia 19 października 2015 r. i w piśmie opatrzonym tą samą datą wniesionym wraz z tym formularzem (k-23 i 25)- podlega rozpoznaniu przez sąd.

36 W uzasadnieniu formularza skarżący wyjaśnił, że domaga się ustanowienia adwokata ze względu na trudną sytuację materialną i bytową, brak pracy i dochodów i pomocy z MOPS i ze strony innych osób. Jest osobą bezrobotną, zmuszoną głodować. Ostatni dochód jaki otrzymał to stypendium szkoleniowe z PUP w kwocie 988 zł. Czynsz wynosi 500 zł miesięcznie i toczy się postępowanie sądowe o jego zapłatę, a także toczą się postępowania o zapłatę gazu i prądu. Grozi mu eksmisja na bruk. Posiada mieszkanie kwaterunkowe i nie posiada innych nieruchomości oraz przedmiotów i papierów wartościowych, a także wierzytelności. Dodał, że domaga się ustanowienia adwokata w celu sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, gdyż Sąd naruszył jego prawo procesowe rozpoznając skargę w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

37 W piśmie złożonym wraz z tym formularzem również powtórzył, że domaga się ustanowienia adwokata w celu sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, gdyż Sąd orzekł w sposób stronniczy i naruszył prawo procesowe oraz jego dobra osobiste poprzez ingerencję w jego autonomiczność i nienaruszalność. Zamknął mu ten sposób drogę do sądu i do działania w jego obronie. Nie budzi wątpliwości, że Sąd jedynie może lecz nie musi rozpoznać skargi w trybie uproszczonym, jeżeli postanowienie dotknięte jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 kpa lub w innych przepisach albo wydane zostało z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania i strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Legalność trybu uproszczonego wynika z art. 109 i art. 141 § 2 p.p.s.a., gdyż postępowanie uproszczone nie może być uznane za niejawne w rozumie art. 91 § 2 i art 137 § 1 p.p.s.a.

38 Wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu nie zasługuje na uwzględnienie.

39 Ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu obejmuje z mocy art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym, a przyznanie tego prawa następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w sytuacji, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny.

40 Powołane przez skarżącego okoliczności dotyczące uchylenia przez NSA postanowień tutejszego Sądu umarzających postępowanie wszczęte wnioskiem o ustanowienie adwokata w sytuacji, gdy WSA w ocenie NSA powinien był merytorycznie rozpoznać ten wniosek (np. post. NSA z dnia 16 lipca 2015 r. sygn. Akt I OZ 852/15), nie stanowią przesłanki uzasadniającej przyznanie prawa pomocy. Ponadto merytoryczna ocena wniosku nie jest równoznaczna z przyznaniem prawa pomocy, gdyż może ona polegać także na odmowie przyznania tego prawa. Poza tym w powołanym postanowieniu NSA stwierdził, że przedstawione przez Sąd I instancji okoliczności mogłyby ewentualnie wskazywać na odmowę przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.

41 Niezasadne jest też twierdzenie skarżącego, że Sąd nie oceniał jego sytuacji materialnej, a jedynie skupił się na obciążeniu sprawami wszczętymi jego skargami i postawą w tych sprawach.

42 Referendarz sądowy odmówił bowiem skarżącemu przyznania prawa pomocy z uwagi na nadużycie tego prawa. Na poparcie tego stanowiska referendarz sądowy dokonał analizy liczby spraw wszczętych skargami i wnioskami skarżącego i charakteru rozstrzygnięć wydanych przez Sąd.

43 Na nadużycie tego prawa składa się szereg działań skarżącego podejmowanych w jego sprawach zawisłych przed sądem. W związku z tym nietrafny jest argument podniesiony w sprzeciwie, że Sąd powinien oceniać jedynie okoliczności przedstawione we wniosku o przyznanie prawa pomocy, a nie okoliczności wynikające z innych spraw sądowych ani też, że wniosek o prawo pomocy nie musi zawierać uzasadnienia.

44 Rozpoznając niniejszy wniosek stwierdzić więc należy, że skarżący w okresie od 2009 r. do 2014 r. wniósł 456 skarg i wniosków wszczynających postępowanie sądowe.

45 W tym okresie większość skarg została odrzucona, a więc nie doszło do ich merytorycznego rozpoznania.

46 Skarżący złożył również w ponad 140 sprawach wnioski o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń kończących postępowanie sądowe, a także wnioski o dokonanie wykładni tych orzeczeń i wstrzymanie ich wykonania. Skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia kończącego postępowanie zostały odrzucone, ponieważ nie zostały sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika. Wnioski o wykładnię orzeczeń zostały załatwione odmownie lub też dodatkowo umorzono postępowanie wszczęte kolejnymi wnioskami w tym przedmiocie. We wszystkich sprawach odmówiono wstrzymania wykonania orzeczenia.

47 Ponadto skarżący wielokrotnie składał wnioski o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, przy czym po wyznaczeniu przez Naczelny Sąd Administracyjny innego Sądu, np. w Gliwicach, w Opolu, skarżący złożył kolejny wniosek o wyłączenie składu tego innego Sądu.

48 Skarżący wniósł również szereg skarg o wznowienie postępowania sądowego.

49 W okresie od 2009 r. do listopada 2014 r. zarejestrowano 240 wniosków o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika.

50 W 2014 r. 106 wniosków o ustanowienie pełnomocnika z urzędu pozostawiono bez rozpoznania wobec nieuzupełnienia jego braków poprzez złożenie wniosku na wymaganym urzędowym formularzu lub niesprecyzowania w jakiej sprawie żądane jest prawo pomocy. Natomiast 45 wniosków o przyznanie prawa pomocy zostało oddalonych postanowieniami Sądu z uwagi na nadużycie prawa pomocy, a w 37 sprawach odmówiono przyznania prawa pomocy postanowieniem referendarza z uwagi na nadużycie tego prawa. Ponadto w 2014 r. w 40 sprawach poinformowano skarżącego pismem referendarza sądowego, że jest zwolniony z kosztów sądowych z mocy ustawy, a w 39 sprawach umorzono postepowanie wszczęte takim wnioskiem.

51 W okresie od 2009 r. do 2013 r. m. in. w 27 sprawach przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W większości spraw wyznaczony z urzędu adwokat składał opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżący wypowiadał również pełnomocnictwa wyznaczonym z urzędu pełnomocnikom.

52 Istotne jest, że liczba skarg wniesionych przez skarżącego stale wzrasta; w marcu 2015 r. bowiem zarejestrowano ponad 500 spraw i wniosków skarżącego, w maju 2015 r. ponad 600 spraw, a w listopadzie 2015 r. liczba ta wyniosła 633 sprawy.

53 Charakter rozstrzygnięć poddanych kontroli sądowej i liczba wniesionych spraw oraz liczba wniosków o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń kończących postępowanie sądowe (zakończonych postanowieniami o odrzuceniu tych skarg), a także liczba wniosków o dokonanie wykładni tych orzeczeń i wstrzymanie ich wykonania oraz systematyczny wzrost liczby skarg wniesionych przez skarżącego, a przy tym i wniosków o przyznanie prawa pomocy do tych skarg dowodzą, że celem skarżącego nie jest faktyczna obrona swych praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym lecz inicjowanie postępowań sądowych, stanowiące cel sam w sobie.

54 Poza tym znane są Sądowi z urzędu okoliczności, że w wielu sprawach skarżący składał wniosek o przyznanie prawa pomocy i towarzyszący mu wniosek o odroczenie rozprawy zmierzając w ten sposób do spowodowania przewlekłego prowadzenia postępowania.

55 Powołane przez skarżącego okoliczności dotyczące jego sytuacji materialnej w tym zaległości czynszowych, braku dochodu, pomocy z MOPOS, utraty statusu osoby bezrobotnej i postępowań sądowych o zapłatę czynszu, gazu i prądu nie zmieniają oceny, że skarżący w dalszym ciągu nadużywa prawa do sądu.

56 Ocena, iż strona postępowania sądowego nadużywa prawa do sądu wyklucza zatem możliwość przyznania prawa pomocy nawet w sytuacji, gdyby strona ta wykazała, że spełnia przesłanki materialne warunkujące przyznanie prawa pomocy uregulowane w art. 246 p.p.s.a

57 Przedstawione okoliczności uprawniały do stwierdzenia, że domaganie się przez skarżącego prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu w tej sprawie również na obecnym etapie postępowania stanowi nadużycie tego prawa.

58 Prawo pomocy stanowi formę realizacji prawa do sądu i nie może być przyznane podmiotowi, który ze swojego prawa czyni nienależyty użytek.

59 Niezasadny okazał się tym samym argument skarżącego, że Sąd swoimi orzeczeniami dopuszcza się ludobójstwa i eksterminacji jego osoby w rozumieniu art. 5 i art. 6 Międzynarodowej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

60 Przesłanką uzasadniającą przyznanie prawa pomocy nie jest również powołany przez skarżącego udział adwokata w sprawie celu sporządzenia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie od wyroku Sądu z dnia 13 października 2015 r. oddalającego skargę, czy też odmowa połączenia spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wymóg udziału fachowego pełnomocnika pojawia się na etapie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, z tym że prawo pomocy obejmujące ustanowienie tego pełnomocnika może zostać przyznane osobie spełniającej przesłanki określone w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co nie zostało wykazane w niniejszej sprawie z uwagi na nadużycie prawa do przyznania prawa pomocy.

61 O ile bowiem Sąd zobligowany jest wszcząć postępowanie na skutek wniesienia każdej skargi, to już przyznanie uprawnienia procesowego, które wiąże się z przejęciem przez Skarb Państwa kosztów udziału strony w postępowaniu, musi być racjonalnie uzasadnione. Sąd, jako gospodarz postępowania, będący jednocześnie dysponentem środków publicznych w tym zakresie, nie może akceptować sytuacji, w której koszty wszczętych przez skarżącego licznych, merytorycznie wątpliwych postępowań sądowych, zostałyby sfinansowane przez Skarb Państwa (post. NSA z dnia 3 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ. 61/15 ). Podkreślenia wymaga, że postanowienie to wydane zostało przez NSA po rozpoznaniu zażalenia skarżącego w innej sprawie, tj. o sygn. akt IV SAB/Wr 153/14, w której podjęto postanowienie odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy z uwagi na nadużycie prawa do przyznania prawa pomocy, zaś wniosek o przyznanie tego prawa został złożony po wydaniu, w dniu 22 lipca 2014 r. postanowienia odrzucającego skargę o wznowienie postępowania sądowego, a więc w celu zaskarżenia orzeczenia kończącego postępowanie sądowe. Podobnie postąpił skarżący składając w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy po wydaniu wyroku oddalającego skargę w celu zaskarżenia tego orzeczenia.

62 Okolicznością uzasadniającą przyznanie prawa pomocy nie jest również fakt, że Sąd w dniu 13 października 2015 r. rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym oraz że w ocenie skarżącego uczynił to bezzasadne, gdyż jego zdaniem "postępowanie uproszczone nie może być uznane za niejawne". Przepis art. 120 p.p.s.a wyraźnie bowiem stanowi, że w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

63 Powołane przez skarżącego nowe okoliczności dotyczące oddalenia skargi na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nie zmieniają więc oceny, że skarżący w dalszym ciągu nadużywa w niniejszej sprawie prawa do sądu poprzez przyznanie mu prawa pomocy.

64 Z tych względów wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu nie zasługiwał na uwzględnienie (pkt I sentencji).

65 Natomiast odnośnie wniosku w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że skarżący jest zwolniony z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. "h" p .p. s. a., z którego wynika, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu dodatków mieszkaniowych.

66 W tej sytuacji postępowanie wszczęte tym wnioskiem należało w pkt II sentencji umorzyć jako zbędne, na podstawie art. 249a p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.

67 Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 w związku z art. 245 § 3 i art. 249a i art. 239 pkt 1 lit. "h" p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.