Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 grudnia 2006 r., II SA/Wr 608/06

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 grudnia 2006 r., II SA/Wr 608/06

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Asesor WSA Olga Białek Protokolant: Magdalena Domańska-Byskosz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi B. M. P. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokali oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia [...] znak [...], podjętym na podstawie art. 219 k.p.a. oraz art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. nr 85, poz. 388), Prezydent Miasta L. odmówił B. M. P. wydania zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych o następujących numerach: 2-8 położone na parterze, 101-104 i 106 położone w kondygnacji l-go piętra i 2-8 położone w kondygnacji lll-go piętra oraz nr 1 o innym przeznaczeniu niż mieszkalny położonym w kondygnacji piwnicy w budynku mieszkalno-usługowym położonym w L. przy ul. C. [...] (działka nr [...], obręb fabryczna). W uzasadnieniu tego postanowienia organ wskazał, iż po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego stwierdzono, że wnioskodawczyni dla przedmiotowego budynku uzyskała decyzję pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] dla inwestycji polegającej na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynku z przystosowaniem go do funkcji mieszkalno-usługowej. Inwestor zgłosił zakończenie i przystąpienie do użytkowania części budynku obejmującą wszystkie lokale mieszkalne położone w kondygnacji Il-go piętra i lokale mieszkalne oznaczone nr [...],[...]-[...] położone na I-szym piętrze, uzyskując na przedmiotowy zakres warunkowe pozwolenie na użytkowanie (decyzja nr [...] z dnia [...]). Pozostały zakres objęty pozwoleniem j.w. (lokale ujęte we wniosku o udzielenie zaświadczenia o samodzielności lokali) nie zostały zgłoszone do użytkowania.

3 Organ wskazał, iż z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali wynika, że samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Zdaniem organu, pojęcie służenia zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, w znaczeniu tego przepisu, może być spełnione w odniesieniu do lokalu mieszkalnego wówczas, gdy udzielone zostało zezwolenie na użytkowanie budynku, w którym lokal ten jest usytuowany.

4 Dlatego wydanie zaświadczenia o spełnieniu wymagań samodzielności lokalu mieszkalnego może w ocenie organu nastąpić dopiero po dopuszczeniu do użytkowania budynku, w którym lokal ten jest usytuowany. W związku z powyższym organ orzekł jak wyżej.

5 Od powyższego postanowienia B. M. P. wniosła zażalenie.

6 Zarzucając naruszenie art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że przedmiotowe lokale nie spełniają warunku służenia zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, ponieważ nie ma zezwolenia na użytkowanie budynku.

7 Zdaniem skarżącej, kryterium podstawowym zgodnie z w art. 2 ust. 2 w/w, jest wydzielenie trwałymi ścianami lokalu, a ten warunek jest w Jej ocenie spełniony.

8 Skarżąca zarzuciła, iż organ bezzasadnie tworzy dodatkowe warunki pozaustawowe, opierając się na orzeczeniu NSA – OZ w Lublinie z dnia 3 lipca 2001 r. (II SA/Lu 393/2000). Zdaniem skarżącej powyższe orzeczenie zapadło na tle innego stanu faktycznego - budynek w stanie surowym, bez gazu, ciepła, energii elektrycznej. Dowodem zaś na liberalne podejście do wydawania zaświadczeń jest w ocenie skarżącej, orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 1982 r. (III CRN 294/81, OSN 1982 s. 8-9 poz. 127) z punktu widzenia wyodrębnienia nieruchomości lokalowej. Nie każde naruszenie warunków technicznych uzasadnia ocenę, że pomieszczenia nie mogą być przeznaczone na stały pobyt ludzi - chodziło o pomieszczenie o wysokości 2,3 m. Budynek przy ul. C. [...] jest budynkiem poniemieckim. Remont budynku polegał na wymianie instalacji, nie zmieniono ścian nośnych w poszczególnych lokalach. Lokale mogą służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, są wyposażone w łazienki, kuchnie, mają wszystkie media - prąd, ciepło, wodę.

9 W dniu [...] Wojewoda D. wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) zaskarżone postanowienie Nr [...], którym utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż myśl art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta (prezydent miasta) w formie zaświadczenia (art. 2 ust. 3 ustawy). Zdaniem organu, z treści przytoczonych regulacji wynika, iż właściwy organ nie może wydać zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokali, jeśli lokale te znajdują się w budynku, który nie został dopuszczony przez właściwy organ do użytkowania. W świetle prawa bowiem do czasu uzyskania decyzji pozwolenia na użytkowanie obiektu zarówno budynek pozostaje w fazie budowy, jak i lokale w nim się znajdujące. A skoro tak, to nie mogą one zaspokajać potrzeb mieszkaniowych i nie mogą być wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem.

10 Nadto organ zauważył, iż przystąpienie do użytkowania pomieszczeń lub lokali przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zaliczonego do kategorii XIII – wg klasyfikacji załącznika do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) - musi być poprzedzone stosowną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Zatem wydanie oczekiwanych zaświadczeń o samodzielności poszczególnych lokali w tym budynku będzie możliwe dopiero po uzyskaniu decyzji ostatecznej o pozwoleniu na użytkowanie budynku. Ponieważ organ I instancji ustalił, na podstawie informacji organu nadzoru budowlanego, iż inwestor nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku, to stwierdzenie takiej okoliczności stanowiło, w ocenie organu II instancji, dostateczną przesłankę do odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokali.

11 Skargę na postanowienie Wojewody D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła B. M. P., wskazując iż budynek przy ul. C. [...] w L. jest własnością Wspólnoty Mieszkaniowej "C. [...]", właścicieli wyodrębnionych 13-tu samodzielnych lokali mieszkalnych oraz skarżącej jako współwłaścicielki nieruchomości. W tym samym budynku jest już 13 lokali mieszkalnych wyodrębnionych i posiadają samodzielność lokali, jak również możliwość użytkowania swoich lokali, korzystając z tych samych części wspólnych co lokale nie posiadające samodzielności lokali (lokale strony skarżącej). Część należącą do skarżącej, tj. pozostałe 19 lokali, spełnia warunki samodzielnych lokali w rozumieniu ustawy albowiem są one wydzielone trwałymi ścianami w obrębie budynku, posiadając wszystkie instalacje wraz z pomiarami (elektryczna, wod./kan., c.o., wentylacyjna) oraz mają możliwość samodzielnego funkcjonowania, zaspokajając potrzeby mieszkaniowe. Dlatego, zdaniem skarżącej, jest niezrozumiała odmowa wydania zaświadczenia o samodzielności lokali.

12 Ponadto skarżąca zarzuciła, iż przed wydaniem skarżonych postanowień, organy nie dokonały oględzin tych lokali, aby sprawdzić jaki jest ich stan faktyczny.

13 B. M. P. podkreśliła przy tym, iż w innych miastach Polski wydawanie zaświadczeń o samodzielności lokali odbywa się po dokonaniu takich oględzin – sprawdzenia możliwości funkcjonowania przedmiotowych lokali jako samodzielnych lokali, które są tylko wydzielonymi trwałymi ścianami, nie posiadając instalacji wewnętrznych, ale możliwość ich doprowadzenia. Lokale te są w stanie do kapitalnego remontu, jak również całe budynki.

14 Skarżąca podniosła, iż od półtora roku próbuje oddać będące jej własnością lokale do użytkowania, spełniając warunki techniczne, ale Nadzór Budowlany w L. stara się temu przeciwstawić, narzucając Jej wykonanie remontu, polepszenia estetyki części wspólnych budynku, którego nie jest jedynym właścicielem. Zobowiązanie takie należałoby nałożyć, zdaniem skarżącej, na Wspólnotę Mieszkaniową "C. [...]", która jest prawnym właścicielem części wspólnych budynku i która odpowiada za stan techniczny budynku. Jak wskazała B. M. P. Jej lokale, znajdujące się w budynku przy ul. C. [...] w L. spełniają całkowicie warunki techniczne i budowlane, jednakże nie zostały one oddane do użytku z powodu, że części wspólne, należące do Wspólnoty Mieszkaniowej "C. [...]", wymagają drobnych prac, do których nie tylko skarżąca osobiście jest zobowiązana, albowiem jest członkiem Wspólnoty, a inni współwłaściciele posiadają w tym samym budynku samodzielne lokale, a którym jest obojętne polepszenie stanu budynku (remont budynku).

15 Z powyższego, zdaniem strony skarżącej, wynika, że lokale względem których wniosła o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali, spełniają wymogi określone w ustawie o własności lokali, czym niniejsza skarga jest uzasadniona, a wydane przez Wojewodę D. postanowienie narusza prawo.

16 W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

17 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

18 Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji (postanowienia), to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia).

19 Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

20 Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

21 Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy

22 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, co powoduje, iż skarga wniesiona przez B. M. P. podlega oddaleniu.

23 Podstawą wydania zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia były przepisy art. 219 k.p.a. oraz art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /Dz. U. nr 85, poz. 388/.

24 I tak zgodnie z treścią art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Jednakże należy wskazać, iż art.2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /Dz. U. nr 85, poz. 388/ przewiduje tryb szczególny wydawania zaświadczeń przez starostę w razie spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2 tego artykułu.

25 Art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali zawiera definicję "samodzielnego lokalu mieszkalnego". W rozumieniu ustawy "samodzielnym lokalem mieszkalnym" jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.

26 Przepis ust. 1 art. 2 ustawy o własności lokali, używając pojęcia "samodzielny lokal mieszkalny", wskazuje jednocześnie, że o możliwości ustanowienia odrębnej własności lokalu decyduje jego określona cecha – samodzielność. Nie jest zatem dopuszczalne ustanowienie odrębnej własności i sprzedaż części lokalu, izby, pomieszczenia, jeśli nie mają one cech samodzielnego lokalu i w związku z tym nie mogą stać się odrębnymi nieruchomościami lokalowymi. Art. 2 powyższej ustawy nie zawiera żadnych ograniczeń uniemożliwiających ustanowienie odrębnej własności lokali, np. ograniczeń dotyczących osób właścicieli, wielkości budynków lub liczby lokali w tych budynkach, ani też ograniczeń wynikających z faktu zabudowania danej działki gruntu jednym lub wieloma budynkami, ani innych.

27 Zgodnie z definicją zawartą w ust. 2 art. 2, samodzielny lokal może się składać z jednej lub z kilku izb, byleby tylko zostały one wydzielone w obrębie budynku trwałymi ścianami, przy czym dla lokalu mieszkalnego przewidziano dodatkowe warunki. Ma on bowiem być przeznaczony na stały pobyt ludzi i wraz z pomieszczeniami pomocniczymi /jeśli są/ służyć zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Wymogi stawiane lokalom mieszkalnym są zatem większe niż stawiane lokalom użytkowym. Powodują też konieczność sprecyzowania, kiedy /jakie/ lokale nadają się do stałego pobytu ludzi, a ponieważ decydują o tym kwestie techniczne, sprawy te zostały uregulowane w innych aktach prawnych tj. w ustawie Prawo budowlane i w przepisach wykonawczych do tej ustawy.

28 Omawiane wyżej przepisy ustawy o własności lokali regulują zatem jedynie kwestię potwierdzenia w formie zaświadczenia, że lokal spełnia wymóg samodzielności. Na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy stwierdza to starosta wydając odpowiednie zaświadczenie, biorąc przy tym pod uwagę odpowiednie przepisy innych ustaw /Prawa budowlanego, przepisów wykonawczych, jak również wymogi sanitarne/.

29 Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 października 1998 r. (sygn. akt III RN 56/98, publ. OSNP 1999/14/442) o tym czy obiekt budowlany, na którego wzniesienie wymagane jest pozwolenie budowlane, odpowiada warunkom, jakim w myśl obowiązujących przepisów musi czynić zadość obiekt przeznaczony na cele mieszkalne, decyduje właściwy organ nadzoru budowlanego.

30 Definicję zawartą w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali uzupełnia i jest z nią koherentna definicja mieszkania zamieszczona w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm./. Rozumie się przez nie zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego /§ 3 pkt 9/.

31 W myśl art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, aby dany lokal mógł być samodzielnym lokalem mieszkalnym, powinien on nadawać się do stałego pobytu ludzi. O tym zaś, kiedy nowo wybudowany lokal spełnia ten wymóg, decydują przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm./ oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm./, przede wszystkim zawarte w Rozdziale 5 Prawa budowlanego.

32 Badając legalność podjętych w tej sprawie rozstrzygnięć trzeba również wskazać, iż zasadą jest, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie /art. 217 § 1 k.p.a./ Zaświadczenie wydaje się, jeżeli /§ 2/:

33 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,

34 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

35 Wprawdzie przepis art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali jest trybem szczególnym wydawania zaświadczeń, jednakże jest to zaświadczenie, o którym mowa w art. 217 i nast. k.p.a. W niniejszej sprawie żądanie wydania zaświadczenia zostało oparte właśnie na art. 217 § 2 k.p.a.

36 Na podstawie zaś art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające /§ 2/.

37 W wyniku przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania wyjaśniającego organy ustaliły i co jest w sprawie niesporne, że inwestor nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na użytkowanie części budynku, w którym znajdują się sporne pomieszczenia.

38 Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] Nr [...], zmienioną kolejnymi czterema decyzjami, Prezydent Miasta L. wyraził zgodę na zmianę sposobu użytkowania oraz zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie budynku po JAR na budynek mieszkalny wielorodzinny, zlokalizowany w L. przy ul. C. [...].

39 Niewątpliwe jest w sprawie, że opisaną wyżej decyzją z dnia [...], nałożony został na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie realizowanej inwestycji.

40 Istotne jest również przy tym, że decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...], Nr [...] udzielono pozwolenia na użytkowanie części w/w budynku mieszkalnego tj. całej kondygnacji II-go piętra (lokale mieszkalne od [...]-[...] i korytarz nr [...]) i części kondygnacji I-go piętra (lokale mieszkalne nr [...],[...],[...] i [...], część korytarza nr [...]) oraz klatki schodowej. Również w tej decyzji znajduje się zapis, że zobowiązuje się inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu w pozostałej części.

41 Wskazać należy, że w myśl art. 54 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm./, do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji.

42 Zgodnie zaś z art.55 Prawa budowlanego, przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli:

43 1) na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy (budynek, w którym znajdują się sporne lokale, został zakwalifikowany do kategorii XIII);

44 2) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 49 ust. 5 albo art. 51 ust. 4;

45 3) przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych.

46 Z powyższych przepisów wynika zatem, że warunkiem przystąpienia do użytkowania określonego obiektu budowlanego jest uprzednie uzyskanie pozwolenia na użytkowanie.

47 W tym stanie faktycznym i prawnym zgodzić się należy z organami, że nie można było wydać zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokali, skoro lokale te znajdują się w budynku, który nie został dopuszczony przez właściwy organ do użytkowania, tym samym przyjąć należy, że przedmiotowy budynek / jego część/ jest nadal w budowie.

48 Istotną przy tym okolicznością jest to, iż z zawartej w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, legalnej definicji "samodzielnego lokalu mieszkalnego" wynika, że samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Pojęcie służenia zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych w znaczeniu tego przepisu może być spełnione w odniesieniu do lokalu mieszkalnego tylko wówczas, gdy udzielone zostało zezwolenie na użytkowanie budynku, w którym lokal ten jest usytuowany.

49 Stąd wydanie zaświadczenia o spełnieniu wymagań samodzielności lokalu mieszkalnego /art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /, może nastąpić po dopuszczeniu do użytkowania budynku, w którym lokal ten jest usytuowany.

50 Skoro niesporne jest w sprawie, że inwestor nie uzyskał pozwolenia na użytkowanie realizowanej inwestycji, gdy w myśl przepisów Prawa budowlanego ten to dokument stanowi dopiero potwierdzenie, że dana inwestycja wykonana została zgodnie z projektem budowlanym i pozwoleniem na budowę, to organ nie mógł stwierdzić zaspokojenia przez przedmiotowe lokale potrzeb mieszkaniowych, a w konsekwencji czego potwierdzić spełniania przez te lokale warunków, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali.

51 Podsumowując powyższe rozważania Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie nie mogło zapaść inne rozstrzygnięcie, jak wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności przedmiotowych lokali mieszkalnych.

52 Badając zatem pod kątem legalności zaskarżone postanowienie, Sąd uznał, iż nie doszło do naruszenia przepisów prawa, co obligowało do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

53 Stąd orzeczono jak w sentencji.